δεν περιμέναμε έτσι, αυτό τους έλειπε να μας είχαν και έξω υπό βροχήν.

Αυτό που λείπει απ’ αυτή τη χώρα ( ή μάλλον ένα απ’ αυτά που λείπει) είναι ο σεβασμός του άλλου, του διπλανού σου, του γείτονα, του συνάδελφου.

Ναι καλά τώρα…. θα μου πείτε. Ακόμα δεν συνήθισες; Ε! όχι, δεν συνήθισα, δεν συνηθίζονται αυτά.  Τι μου την έδωσε πάλι; Θα σας πω.

Χτες περνούσα από μια συνέντευξη για μια θέση που μ’ ενδιαφέρει. Κανόνισα άδεια από το σχολείο και βρέθηκα στον τόπο της συνέντευξης ένα τέταρτο νωρίτερα. Συνηθισμένο για μένα που είμαι ο άνθρωπος που φτάνει στα ραντεβού του τουλάχιστον πέντε λεπτά νωρίτερα, ακόμα κι όταν προσπαθώ ν’ αργήσω γιατί ξέρω πως ο άνθρωπος που έχω μαζί του ραντεβού θα με στήσει. Ήταν καθορισμένη λοιπόν η ώρα της συνέντευξης για τις 11:00 κι εγώ εκεί από τις 10:45. Κατά τις 11:05 φτάσανε και οι υπόλοιποι που θα περνούσαν από την ίδια διαδικασία. Μας είχαν χωρίσει σε ομάδες, η πρώτη στις 11:00 η δεύτερη 11:30 και πάει λέγοντας. Πήγε 11:30, ήρθαν κι αυτοί της δεύτερης ομάδας, πήγε 12:00 ήρθε και η τρίτη ομάδα και απλά γεμίζαμε έναν διάδρομο, όρθιοι εννοείται.  Άρχισε η γκρίνια «μα τι γίνεται επιτέλους, τι πράγματα είναι αυτά; Μας έχουν στημμένους όρθιους μεγάλους ανθρώπους…» και τέτοια. Ειδικά με το τελευταίο τα πήρα στο κρανίο αφού εννοείται πως ήδη είχα φορτώσει με την καθυστέρηση και το στήσιμο. Δηλαδή, ρώτησα τον συνάδελφο, αν δεν ήμασταν μεγάλοι και ήμασταν 15χρονοι θα δικαολογούνταν αυτή η συμπεριφορά; Δικαιολογείται το στήσιμο και η ορθοστασία στοιβαγμένοι σ’ έναν διάδρομο, αν οι στημένοι είναι 15χρονοι; Σε μας δείχνει έλλειψη σεβασμού ενώ άμα ήμασταν νιάνιαρα θα ήταν όλα καλά; Σκατά θα ήταν, ακόμα χειρότερα, διότι οι 15χρονοι θα έχαναν κάθε ευκαιρία να μάθουν να φέρονται και να σέβονται τον διπλανό τους. Κι αυτό θα χάναμε την ευκαιρία να τους το μάθουμε εμείς που υποτίθεται αυτή είναι η δουλειά μας, να τους διδάσκουμε κάτι εκτός από τυποποιημένα μαθήματα σε κουτάκια. Ένα κιλό ιστορία, μισό μαθηματικά και τρία τέταρτα γλώσσα.

Κάποια στιγμή βγήκε ο προεδρεύων της επιτροπής και μας πέταξε μια θολή δικαιολογία του τύπου «συγγνώμη αλλά είχαμε δουλειά…». Τι λες ρε μεγάλε; Κι εμείς δουλειά σου δεν είμαστε; Εσείς καθορίσατε την ώρα, όχι εμείς και υποτίθεται την καθορίσατε ξέροντας πως έχετε και άλλα πράγματα. Αν δεν προλαβαίνατε ας βρίσκατε άλλη ώρα, τέτοια που να μην υπήρχε ανάγκη να στηθούμε τόσοι άνθρωποι.

Μετά από σχεδόν δύο ώρες στην αναμονή πέρασα για τη συνέντευξη που κράτησε ένα λεπτό. Επιβεβαίωσαν το βιογραφικό μου, έκαναν και μια ερώτηση για τους τύπους του στιλ «τι νομίζετε πως μπορείτε να προσφέρετε άμα πάρετε τη θέση..», έδωσα μια μονολεκτική απάντηση και έξω από την πόρτα. Όλο αυτό για ένα λεπτό!!! Πείτε μου, τι κατάλαβαν για μένα και για το τι θα μπορούσα να προσφέρω αν έπαιρνα αυτή τη θέση; Μη χέσω….

Θα μάθω αν την πήρα (που δεν το βλέπω για ευνήτους λόγους) από βδομάδα.

Advertisements