ευχές


ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

σε όλους

Advertisements

γιορτές


Φέτος είναι τα λιγότερο εορταστικά Χριστούγεννα απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ. Λίγο ο καιρός που ήταν καλοκαιρινός μέχρι πριν μερικές μέρες, λίγο το βαρύ κλίμα, λίγο οι αφραγκίες, λίγο το ξύλο που πέφτει κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους κι ακόμα πέφτει άγριο στην Κερατέα, κάτι τα φωτάκια που άναψαν φέτος σε ελάχιστα σπίτια στη γειτονιά μου, κάτι η μαμά μου που πρέπει να μπει σε νοσοκομείο για εξετάσεις και δεν ξέρω αν θα έρθει τελικά ή θα πάω εγώ να κάνουμε μαζί Χριστούγεννα σε νοσοκομείο……. όλα αυτά με κάνουν να μην έχω καταλάβει πως ήρθαν τα Χριστούγεννα

Μόνο ο μικρός είναι σαν τη τρελή χαρά και κάνει σχέδια για το πως θα τα περάσει, τι δώρο θα πάρει (υπ’ ατμόν είναι τώρα γιατί του έχω υποσχεθεί πως θα πάμε σήμερα για ψώνια, σαν σκυλάκι με το λουρί στο στόμα που περιμένει στην πόρτα για τη βόλτα που του έταξες…)

Οπότε χαμογελάμε όσο μπορούμε, δεν ξέρω τι θα μας φέρει το μέλλον αλλά τουλάχιστον ο μικρός ας έχει να θυμάται χαρούμενα Χριστούγεννα από την παιδική ζωή του.

σουρρεαλισμός η ζωή μας


Μόλις διάβασα στο Twitter πως στην Κερατέα σήμερα έκαναν δοκιμή με «κανονάκι», αυτές τις αντλίες  που πετάνε με δύναμη νερό πάνω στο συγκεντρωμένο πλήθος για να το διαλύσουν. Τέσσερις μέρες τώρα πέφτει το ξύλο της αρκούδας στην Κερατέα και κανείς δεν το ανέφερε στις ειδήσεις της τηλεόρασης. Την προηγούμενη Δευτέρα έπεφτε πάλι το ξύλο της αρκούδας στο κέντρο της Αθήνας και η τηλεόραση ζούσε σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, γεμάτο σίριαλ και μάγειρους που εκπαιδεύουν άλλους μάγειρους στο πως να φτιάχνουν μια κουτσουλιά χρωματιστή στη μέση μιας πιατέλας, που θα κοστίζει όσο όλος ο εβδομαδιαίος οικογενειακός προϋπολογισμός για super market και λαϊκή αγορά. Φαντάζομαι πως αν η δοκιμή κριθεί ικανοποιητική θα τα δούμε σύντομα και στο κέντρο της Αθήνας. Και με το καλό και τις  άλλες παραγγελίες της ΕΛΑΣ («σφαίρες πιπεριού» και taser). Στο διαδίκτυο γίνεται «πόλεμος» με το θέμα της wikileaks αλλά στις ειδήσεις τσιμουδιά, σαν να μην υπάρχει το θέμα. Κι εγώ θέλω να στουμπώσω ένα πατσαβούρι στο στόμα του Καψή που κάθε φορά που τυχαίνει να τον ακούσω αρχίζω να γκαρίζω μπινελίκια. Ένας βλάκας με περικεφαλαία που το παίζει τιμητής των

Την έκλεψα από τον γνωστό «Σκύλο της Βάλια Κάλντα»

πάντων και αναρωτιόταν προχτές γιατί να παίρνουν τους μισθούς που παίρνουν οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, ο άνθρωπος που αν δεν ήταν γιος του πατέρα του δεν θα εύρισκε δουλειά ούτε ως κούριερ. Κι εγώ να τσιρίζω στο σπίτι, με το γιο μου να με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια «κι εσύ γιατί παίρνεις όσα παίρνεις ρε μαλάκα; Τι σκατά προσφέρεις στην κοινωνία που αξίζει να πληρώνεται έστω και 10 ευρώ;»

Επίσης γίνεται το σουρρεαλιστικό να ψηφίζεται τη μία μέρα στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που ξεσηκώνει τον κόσμο και να κυρήσσεται γενική απεργία για την επόμενη μέρα! Και μόλις άκουσα πως ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που το καταψήφισε πήρε τον πούλο με συνοπτικές διαδικασίες. Πυροβολεί πιο γρήγορα κι απ’ τη σκιά του ο ΓΑΠ.

Με την απεργία που κάνουν κάθε μέρα τα ΜΜΜ έχω μουρλαθεί στον ποδαρόδρομο, καίω θερμίδες και θα κάνω γάμπα και κώλο σένια. Κάτι είναι κι αυτό….. (κάνουμε τα πικρά γλυκά για να μην πατήσουμε τα κλάματα). Αύριο όμως δεν πάω πουθενά, απεργώ.

Σήμερα διάβασα και το τι γίνεται με τα δύο ελληνικά καράβια που συμμετείχαν στο Gaza Flotilla. Τα έκαναν φύλλο και φτερό, τα ρήμαξαν και τα πλιατσικολόγησαν. Τίποτα δεν γλίτωσε από τον… εξονυχιστικό έλεγχο των Ισραηλινών κομάντος στα πλοία που μετέφεραν χιλιάδες τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα. Επτά μήνες μετά την αιματηρή επίθεση στον «Στόλο της Ελευθερίας», τα ελληνικά πλοία παραμένουν στο λιμάνι της Χάιφα. Παρά τα προσκόματα που έβρισκαν οι ισραηλινοί προκειμένου να αποτρέψουν τη δυνατότητα επιστροφής των πλοίων, πριν από λίγες μέρες Ελληνες εμπειρογνώμονες κατάφεραν τελικά να πραγματοποιήσουν νηοψία στα δύο πλοία. Η εικόνα και των δύο ελληνικών πλοίων είναι απογοητευτική. Σε χειρότερη κατάσταση βρίσκεται το φορτηγό πλοίο υπό ελληνική σημαία «Ελεύθερη Μεσόγειος», το οποίο είχε αγοραστεί από χρήματα του ελληνικού και σουηδικού λαού. Κάθε μέρος του πλοίου έχει γίνει «φύλλο και φτερό», οι μηχανές και ο εξοπλισμός φέρουν τεράστιες ζημιές, σχεδόν το σύνολο του υλικού της βοήθειας που μετέφερε το πλοίο (οικοδομικά υλικά και φάρμακα) έχει καταστραφεί, ενώ και τα εργαλεία έχουν αφαιρεθεί από τις εργαλειοθήκες.

Ωραία πράγματα…. ούτε κι αυτό το θέμα είχε ενδιαφέρον για τις ειδήσεις της ελληνικής τηλεόρασης φυσικά, τις οποίες πλέον βλέπω σπάνια. Ας είναι καλά το διαδίκτυο για ενημέρωση μέχρι να το ελέγξουν κι αυτό και να ζήσουμε με χρονοκαθυστέρηση το δικό μας 1984.

Θα σε φιλέψω στεναγμέ


Θα σε φιλέψω στεναγμέ
τα όχι σου να γίνουν ναι
απ΄την ψυχή μου σαν περνάς
ανάλαφρα να περπατάς.

Να τρέξει φλέβα του καημού
με την ορμή του ποταμού
Σαν φτάσει η αγάπη την αυγή
να’χει στερέψει η πληγή.

Αγκάλιασέ με ουρανέ,
γέλασε κι άστραψε για με
Ρίξε φωτιά του κεραυνού
στην στράτα του αποχωρισμού…

Η κατάθλιψη


Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

Την Παρασκευή το απόγευμα ερημιά. Το Σάββατο ερημιά. Δεν στοιχίζει η δημοτική παιδική χαρά ούτε ο περίπατος στις πλατείες ούτε οι βιτρίνες των έρημων μαγαζιών. Ομως ο κόσμος δεν βγαίνει, δεν κοιτάει. Δεν θέλει να βλέπει, γιατί δεν μπορεί να θυμάται αυτό που πριν από λίγους μήνες ήταν: εύπορος Ευρωπαίος που κοίταζε με συγκατάβαση τις γκρίζες φωτογραφίες του πατέρα του ή του παππού του.

Τα φτωχά τζιν καμπάνες του πολυτεχνείου πατέρα, τα πάμφτωχα λινά ρεβέρ του μεταπολεμικού παππού. Κοίταζε με την κουρασμένη υπεροψία του γρήγορου και αδίστακτου καταναλωτή, με την πλεονάζουσα κατανόηση του επιδειξία πλούτου και των καταναλωτικών επιβεβαιώσεων. Ο παππούς έπρεπε να δουλεύει σκυλίσια για το πρώτο διαμέρισμα, ο πατέρας για το μεγαλύτερο διαμέρισμα και το μικρό εξοχικό, αλλά και για να νομιμοποιηθεί μέσα σε μια επισφαλή δημοκρατία, ενώ ο ίδιος έπρεπε να δουλέψει απλώς για να πάρει την ακριβότερη έκδοση αυτοκινήτου με τα δερμάτινα καθίσματα ή να δώσει 20.000 ευρώ για να παντρευτεί. Απλή η ιστορία του τόπου μας.

Τώρα ερημώνουν οι γιορτές των φτωχών, οι βιτρίνες που δεν απαιτούν τίποτα, οι βόλτες για λίγη μπίρα στο κέντρο. Ο ίδιος αδυνατεί να αντικρίσει την πτώση. Περίεργη όμως πτώση. Δεν ένιωσε κανέναν ίλιγγο από την ανάδυσή του με το «κωστοπουλικό Κλικ», το μεταΠΑΣΟΚ της ώριμης και αποενοχοποιημένης κεντροαριστεράς, αλλά νιώθει ίλιγγο τώρα που κατακρημνίζεται στο free-press της ίδιας αφηγηματικής κουλτούρας. Ενώ είχε μηχανισμούς για να διαχειριστεί την άνοδο -μπορούσε να ταυτίζεται με τον Μάικλ Ντάγκλας- τώρα αδυνατεί να οργανώσει μηχανισμούς για να εκλογικεύσει την πτώση. Δεν πέρασε ποτέ από το νου του ότι αυτή η άνοδος δεν τον περιείχε. Οτι ήταν το κόκαλο για να φτιαχτούν τα νέα τζάκια σε συνέχεια αυτών που «φτιάχτηκαν» με τα δάνεια της χούντας και των προγενέστερων, που «φτιάχτηκαν» με το σχέδιο Μάρσαλ. Δεν φαντάστηκε ότι η δική του γενεαλογική συνέχεια, ο πατέρας με τα τζιν και το μικρό εξοχικό, ο παππούς με τα ρεβέρ και το πρώτο διαμέρισμα, απλώς αντιστοιχούσαν σε κάτι πιο ιλιγγιώδες, σε έναν μεταπρατικό, αντιπαραγωγικό, ελληνικό καπιταλισμό, τον καπιταλισμό του κρατικού προμηθευτή και της παραγωγικής λούφας. Από τον καπιταλισμό του «εθνικόφρονος βουλευτικού μέσου» και τον μετέπειτα καπιταλισμό της «κομματικής οργάνωσης», στο σημερινό καπιταλισμό της «άκρης και του κονέ». Δεν κατάλαβε ότι αυτή η γενεαλογία στη γλώσσα κρύβει τη μεταπολεμική ιστορία του τόπου. Αλλά κι ότι οι τιμωρητικές νουθεσίες που ακούει όλη μέρα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις δεν είναι για να διορθωθεί το κακό, αλλά για να συνεχίσει να εξαπλώνεται ανανεωμένο και πιο βουλιμικό, για να παρθούν όλα πίσω, για να μηδενιστεί το κοντέρ. Νέος εμφύλιος, νέα ερείπια, νέο σχέδιο Μάρσαλ, νέοι κανίβαλοι, νέα κόλαση, νέα εκδίκηση, παντού μίσος.

Αυτή είναι η περιγραφή, η νεοτερικότητα της μετα-μεταπολίτευσης, ο μοντερνισμός της ενάρετης παραγωγής του Προβόπουλου, η επανάσταση του καλβινιστικού παπανδρεϊσμού. Βαθιά μέσα του νομίζει ότι χάνει το πλεόνασμα από τα λύτρα. Γι’ αυτό, ενοχικός, φοβισμένος και βλάκας, δεν βγαίνει, δεν εκδηλώνεται. Τάχα μου λυσσασμένος τυφλοπόντικας του youtube, τάχα μου νέες τεχνολογίες για να κοιτάζει στις ιστοσελίδες αυτοκίνητα και τιμές ξενοδοχείων. Εδώ θα περάσει τα Χριστούγεννα, εδώ το Πάσχα, έτοιμος για το χειρότερο, κατατονικός και ιντερνετάκιας. Μπαίνει και σε κανένα blog και βρίζει . «Τους τα ‘πα». Οπως παλιά ο τζινάκιας πατέρας του στην καφετέρια κι ο ρεβέρ παππούς του στο καφενείο. Ο καθένας τα ‘ριχνε στο ιστορικό blog της γενιάς του. Για να ησυχάζει και να ξαναπείθεται. Πιο επικίνδυνο στη σαββατιάτικη κατάθλιψη είναι ότι κρύβει μια νέα ευπιστία κι όχι μια νέα ευφυΐα. Θα δούμε…

*Ζωγράφος, επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=229285