Φέτος είναι τα λιγότερο εορταστικά Χριστούγεννα απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ. Λίγο ο καιρός που ήταν καλοκαιρινός μέχρι πριν μερικές μέρες, λίγο το βαρύ κλίμα, λίγο οι αφραγκίες, λίγο το ξύλο που πέφτει κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους κι ακόμα πέφτει άγριο στην Κερατέα, κάτι τα φωτάκια που άναψαν φέτος σε ελάχιστα σπίτια στη γειτονιά μου, κάτι η μαμά μου που πρέπει να μπει σε νοσοκομείο για εξετάσεις και δεν ξέρω αν θα έρθει τελικά ή θα πάω εγώ να κάνουμε μαζί Χριστούγεννα σε νοσοκομείο……. όλα αυτά με κάνουν να μην έχω καταλάβει πως ήρθαν τα Χριστούγεννα

Μόνο ο μικρός είναι σαν τη τρελή χαρά και κάνει σχέδια για το πως θα τα περάσει, τι δώρο θα πάρει (υπ’ ατμόν είναι τώρα γιατί του έχω υποσχεθεί πως θα πάμε σήμερα για ψώνια, σαν σκυλάκι με το λουρί στο στόμα που περιμένει στην πόρτα για τη βόλτα που του έταξες…)

Οπότε χαμογελάμε όσο μπορούμε, δεν ξέρω τι θα μας φέρει το μέλλον αλλά τουλάχιστον ο μικρός ας έχει να θυμάται χαρούμενα Χριστούγεννα από την παιδική ζωή του.

Advertisements