Το soundtrack της επανάστασης στην Αραβία!!


El General – πραγματικό όνομα Χαμάντα Μπεν Αμόρ, γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1986. Ράπερ από το Σφαξ της Τυνησίας. Το τραγούδι του «Ρέις λε μπλεντ» («Πρόεδρε της χώρας») είναι ο ύμνος που τραγουδούσαν στην Τυνησία, στην εξέγερση κατά του Μπουτεφλίκα, στον Πλατεία Ταχρίρ, στην επανάσταση κατά του Μουμπάρακ, και που τώρα ακούγεται στο Μπαχρέιν (αν και έχουν βασιλιά εκεί…), στην Υεμένη, στη Λιβύη, στην Αλγερία…

Πρόεδρε της χώρας / ο λαός σου πεθαίνει / ο κόσμος τρώει σκουπίδια / Κοίτα γύρω σου τι συμβαίνει / παντού αθλιότητα Πρόεδρε της χώρας / Μιλάω χωρίς φόβο / αν και ξέρω ότι θα βρω τον μπελά μου / βλέπω αδικία παντού…

Advertisements

Ποδοσφαιρικά


Δεν τρελάθηκα κι αποφάσισα ξαφνικά να μιλήσω για ποδόσφαιρο, ούτε την είδα ξερόλα. Χτες όμως πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι μου επειδή βιαζόμουν. Το ταξί το οδηγούσε ένας ταξιτζής  (ποιος άλλος θα μου πείτε θα οδηγούσε το ταξί…), ο οποίος ταξιτζής κάπνιζε μέσ’ τα νεύρα αλλά με ρώτησε αν θέλω να το σβήσει επειδή έβηχα συνέχεια και ο οποίος είχε φυσικά το ραδιόφωνο κολλημένο σ’ ένα σταθμό για αθλητικά, όπως σχεδόν όλοι οι ταξιτζήδες. Τον άφησα να καπνίσει και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία σε όσα έλεγαν στο ραδιόφωνο, έχω εκπαιδευτεί να περνάν σαν απλοί ήχοι από τ’ αυτιά μου. Έλα όμως που ο ταξιτζής ήθελε με κάποιον να σχολιάσει τα λεγόμενα…. και το ήθελε τόσο πολύ που γυναίκα-ξεγυναίκα αποφάσισε να τα σχολιάσει μαζί μου.

«Είδες τι έγινε;» με ρώτησε. «Ωχ, τη βάψαμε» είπα μέσα μου αλλά είμαι ευγενικό παιδί κι όταν κάποιος μου μιλάει δεν μπορώ να χλιμιντρίσω για απάντηση. Κάτι είχε πάρει το αυτί μου για επεισόδια το Σάββατο αλλά σπάνια δίνω σημασία στις αθλητικές ειδήσεις. Τον ρώτησα λοιπόν αν μιλάει για κάτι επεισόδια που έγιναν στον αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού κι αυτό ήταν…. Πήρε φόρα ο driver! Μου εξήγησε πως οι οπαδοί του Ολυμπιακού έδειραν τους δικούς τους παίκτες μέσα στο γήπεδο. «Και τώρα» του λέω «εσείς θα δείρετε τους δικούς τους για αντίποινα;». «Φυσικά» μου απαντάει «δεν πάει άλλο…. Είμαι 35 χρονών και την επόμενη φορά θα είμαι στο γήπεδο για να παίξω ξύλο με τους αλήτες». Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα γιατί είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. «Δεν μου λες» τον ρώτησα «σου περνάει από το μυαλό η ιδέα πως φτιάχνεσαι να παίξεις ξύλο με άγνωστους για το χατήρι μιας Ανώνυμης Εταιρείας; Θα έπαιζες ξύλο δλδ και για το χατήρι της ΤΙΤΑΝ ή της 3Ε;» Τι ήθελα και το είπα; Τον πλήγωσα στα τρίσβαθα της ψυχής του…. «Δεν καταλαβαίνεις εσύ, είσαι γυναίκα. Δεν καταλαβαίνεις τι θα πει ποδόσφαιρο. Νομίζεις πως είναι 22 μαντράχαλοι που πληρώνονται εκατομμύρια για να τρέχουν πίσω από μια μπάλα αλλά δεν είναι έτσι. Εσύ το κρίνεις με ψυχρή και υπολογιστική λογική αλλά το ποδόσφαιρο και η ομάδα είναι συναίσθημα, αν το έβλεπες με την καρδιά και όχι με το μυαλό σου θα με καταλάβαινες»!!!!!

Εκεί άρχισα να εκνευρίζομαι στ’ αλήθεια… «Δεν μου λες» τον ξαναρωτάω «θα έπαιζες ξύλο μεθαύριο στην πορεία γιατί σου τρώνε τη ζωή και σου ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας; Θα υπεράσπιζες τη ζωή σου με τόσο πάθος που υπερασπίζεις την ομάδα σου; Κατ’ αρχήν θα κατέβαινες σε μια πορεία με την ίδια ευκολία που πας στο γήπεδο ή σε πορεία για τον παναθηναϊκό που είμαι σίγουρη πως έχεις κατέβει; Μήπως σου περνάει από το μυαλό πως σε βάζουν να πλακώνεσαι με κάποιον που δεν έχεις να μοιράσεις τίποτε κάποιοι που έχουν πολλά να κερδίσουν από τον καυγά σας; Και όσο εσείς θα πλακώνεστε για τις ανώνυμες εταιρείες τους αυτοί θα θησαυρίζουν στην πλάτη σας και πως οι 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε τη μπάλα θα γίνονται εκατομμυριούχοι όσο εσείς δεν θα έχετε να φάτε και να ταΐσετε τα παιδιά σας; Ποδόσφαιρο, θρησκεία και τηλεόραση είναι χειρότερο ναρκωτικό κι από την πρέζα, όταν το καταλάβετε μπορεί και ν’ αλλάξει κάτι».

«Γιατί» μου λέει «εσύ νομίζεις πως πρόκειται ν’ αλλάξει κάτι αν φωνάξω; Όλα είναι προκαθορισμένα, όσο και να φωνάξω δεν θ’ αλλάξει τίποτε οπότε δεν υπάρχει λόγος να φωνάζω… Εσύ που είσαι και μεγαλύτερή μου δεν το ξέρεις; Εγώ πρέπει να σου το πω;». Εκεί τα πήρα άσχημα στο κρανίο.  Τον ρώτησα «αν προτιμάει να φωνάζει και να πλακώνεται στο ξύλο για να μπορεί άνετα ο κάθε πρόεδρος μιας ΠΑΕ να ξεπλένει τα μαύρα χρήματά του και να ελέγχει πολιτικούς, ελέγχοντας όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους που πλακώνονται στο ξύλο για πάρτη του νομίζοντας πως υπερασπιζονται την ομάδα τους, αν νομίζει πως θ’ αλλάξει κάτι έστω και στην Ανώνυμη Εταιρεία που έχει το όνομα της αγαπημένης του ομάδας με το να πλακωθεί αυτός και ο αντίπαλος στο ξύλο, κι αν τελικά είναι και για τον Κόκκαλη και τον Βαρδινογιάννη οι ομάδες τόσο ΙΔΕΑ όσο είναι και για τους οπαδούς που πρόθυμα μπορούν να σφάξουν ο ένας τον άλλο κι αν έχει σκεφτεί ποτέ γιατί τόσο πρόθυμα αναλαμβάνουν εταιρείες οι οποίες τους βάζουν μέσα.» Η απάντηση; «Ο Κόκκαλης δεν το βλέπει συναισθηματικά, ο Γιαννακόπουλος όμως το βλέπει……!!!…. Είσαι γυναίκα εσύ και δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα πει ομάδα….». «Ωραία….» του είπα «όσο οι άντρες θα πλακώνεστε για το ποδόσφαιρο, οι γυναίκες μπορούν αν πλακωθούν για το ποια έπρεπε να βγει Next Top Model και για το αν άξιζε να βγει πρώτος αυτός/η που νίκησε στο X-Factor κι έτσι να ζήσουμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι και ναρκωμένοι». Μετά απ’ αυτό γύρισε και με κοίταξε μ’ ένα ύφος μεταξυ του θέλω να σε πλακώσω στο ξύλο ηλίθια και θέλω να πατήσω τα κλάματα γιατί μου έλαχε να λέω τον πόνο μου σε μια γυναίκα. Ανεπίδεκτος στόκος ο άνθρωπος…. Ευτυχώς μετά από λίγο φτάσαμε στο σπίτι μου και κατέβηκα.

Μας αξίζει να μας πηδήξουν ασάλιωτα αφού οι πολίτες αυτής της χώρας πιστεύουν πως αυτή είναι η μοίρα τους που είναι αναπόφευκτη…. Αλλά εγώ είμαι γυναίκα, τι να καταλάβω;

Η1Ν1


Πολύ χάλια κατάσταση λέμε…..

Δεν ξέρω αν τελικά είχα αυτή ειδικά τη γρίπη ή κάποια άλλη και λίγο με νοιάζει για να πω την αλήθεια. Όπως και να τη λένε πάντως ήταν η πιο άσχημη γρίπη που θυμάμαι να έχω περάσει.

Ξεκίνησε όπως πάντα, σαν μια συνηθισμένη ίωση απ’ αυτές που περνάμε όλοι κάθε χρόνο. Λίγο «γδαρμένος» λαιμός, λίγος βήχας, λίγο συνάχι…. Συνηθισμένα πράγματα στα οποία δεν έδωσα σημασία. Άλλωστε μας την έφερε ο μικρός από το σχολείο, που ενώ φαινόταν πως ούτε αυτόν θα τον έπαιρνε από κάτω, τελικά του δημιούργησε μιαν ελαφριά ωτίτιδα και τον πλακώσαμε στην αντιβίωση. Το κόλλησε κι η μάνα μου και είχα κυρίως σ’ αυτήν το μυαλό μου, μια και αν κάποιος έχει  ΧΑΠ δεν είναι να κάνεις αστειάκια και να μη δίνεις σημασία σε ιώσεις του αναπνευστικού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά και με τις βόλτες σε γιατρούς μια για τον ένα και μια για την άλλη, δεν μου φάνηγκε περίεργο το γεγονός πως ένιωθα ένα πτώμα όρθιο, αν και η κούραση δεν ήταν ανάλογη αυτών που έκανα όλη μέρα. Όσο τρέξιμο και να έριχνα βρε αδελφέ δεν μπορεί να με έκανε τόσο πτώμα ώστε να πέφτω για ύπνο από τις 10 το βράδυ!!!!. Δεν έδωσα σημασία όμως. Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου που για ακόμα μια φορά δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου από κούραση κι έπεσα ξερή να κοιμηθώ. Αμ δε!!!! Κατά τις 5 το πρωί ξύπνησα από πόνους που δεν μπορούσα να προσδιορίσω που ακριβώς τους ένιωθα μιας και πονούσε όλο το σώμα μου. Ξεκινούσαν οι πόνοι από τη μέση μου και διαχέονταν παντού. Στριφογύριζα σαν τρελή προσπαθώντας να βρω θέση να με βολεύει αλλά δεν εύρισκα. Μέσα στην τρέλα μου και κοιμισμένη ακόμα άρχισα να σκέφτομαι πως κάπως έτσι θα ένιωθε κι ο καημένος ο πατέρας μου όταν πονούσε και δεν βολευόταν πουθενά. Αυτό φυσικά μου έφερε το φόβο πως έχω το ίδιο, αγχώθηκα κι άρχισα να έχω σφάχτες στο στήθος από άγχος που χειροτέρευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση…. Κι όλα αυτά πριν ξυπνήσω. Ξύπνησα όμως κάποια στιγμή βογγώντας, κατάλαβα πως ο πόνοες στο στήθος είναι από άγχος, πήρα μια βαλεριάνα κι ένα παναντόλ και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ, απορώντα ς πόσο βλαμμένη μπορώ να γίνω καμμιά φορά. Ο νους μου ακόμα δεν πήγε στο κακό, δεν σκέφτηκα πως μπορεί να έχω γρίπη αν και σκέφτηκα πως μπορεί να έχω καρκίνο!!!!  Μη με μουτζώσει κανείς, το έκανα ήδη μόνη μου….

Με τα πολλά ξανακοιμήθηκα κι όταν σηκώθηκα αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω ένα σκούπισμα στο σπίτι και να τακτοποιήσω τις στίβες των ρούχων που είχα σιδερώσει το προηγούμενο απόγευμα και δεν είχα το κουράγιο να ταχτοποιήσω αμέσως. Με χίλια ζόρια τελικά τα έκανα αυτά και όταν τελείωσα απορούσα τι σκατά έπαθα και νιώθω πάλι τόσο απίστευτα πτώμα. Τότε μου πρωτοπέρασε από το μυαλό «Ρε μπας και είμαι άρρωστη; Για να βάλω ένα θερμόμετρο…», έβαλα θερμόμετρο και ανακάλυψα πως είχα δέκατα. Είχε περάσει κι η δράση του παναντόλ και τα κόκκαλά μου άρχισαν πάλι να πονάνε άσχημα. Αυτό ήταν!! Έπεσα στο κρεβάτι και για 2 μέρες τα είδα όλα. Τα δέκατα να μην πέφτουν με τα παναντόλ, τα κόκκαλά μου να πονάνε συνέχεια και να νιώθω πως κάνω κατόρθωμα όταν σηκωνόμουν από το κρεβάτι για κατούρημα. Μούσκεμα γινόμουν από την προσπάθεια. Σε μιαν αναλαμπή πήρα τα πόδια μου και πήγα στη γιατρό που είναι δυο γωνιές από το σπίτι μου κι αυτή μου είπε πως μάλλον με χτύπησε η Η1Ν1 (δεν κυκλοφορεί άλλος ιός γρίπης είπε) και πως ευτυχώς δεν μου έκανε ακροαστικά.  Μου έγραψε άδεια από τη δουλειά (λες και αν δεν την έγραφε υπήρχε περίπτωση να πάω στο χάλι που ήμουν…) και με έστειλε στο σπίτι.

Έχει πλάκα πάντως, τώρα που έχει σχεδόν περάσει. Τα συμπτώματα εναλλάσσονται. Ξεκίνησα με δυνατούς πόνους στα κόκκαλα και στο σώμα και αίσθηση απόλυτης εξάντλησης, συνεχίστηκε με πονοκέφαλο και σήμερα έχω ζαλάδες. Από το πρωί σαν μεθυσμένη νιώθω. Από φίλους που το πέρασαν έμαθα πως τον καθένα τον χτυπάει εκεί που είναι αδύναμος, γιαυτό μάλλον και οι δικοί μου πόνοι ξεκίναγαν από τη μέση μου που είανι το πρώτο σημείο μου που πονάει όταν κουράζομαι ή κάνω κάποια απότομη κίνηση. Οι γιατροί πάντως φοβούνται την πνευμονία σαν επιπλοκή, γυρνάει πολύ εύκολα σε πνευμονία γιαυτό και πλάκωσαν τη μαμά μου σε αντιβιωτικά και εισπνεόμενα.

Χρόνια πάντως είχα να νιώσω τόσο άσχημα αξαιτίας μιας γρίπης που συνήθως την περνούσα στο πόδι, με κανένα τσαγάκι και κανένα ντεπόν.