Πολύ χάλια κατάσταση λέμε…..

Δεν ξέρω αν τελικά είχα αυτή ειδικά τη γρίπη ή κάποια άλλη και λίγο με νοιάζει για να πω την αλήθεια. Όπως και να τη λένε πάντως ήταν η πιο άσχημη γρίπη που θυμάμαι να έχω περάσει.

Ξεκίνησε όπως πάντα, σαν μια συνηθισμένη ίωση απ’ αυτές που περνάμε όλοι κάθε χρόνο. Λίγο «γδαρμένος» λαιμός, λίγος βήχας, λίγο συνάχι…. Συνηθισμένα πράγματα στα οποία δεν έδωσα σημασία. Άλλωστε μας την έφερε ο μικρός από το σχολείο, που ενώ φαινόταν πως ούτε αυτόν θα τον έπαιρνε από κάτω, τελικά του δημιούργησε μιαν ελαφριά ωτίτιδα και τον πλακώσαμε στην αντιβίωση. Το κόλλησε κι η μάνα μου και είχα κυρίως σ’ αυτήν το μυαλό μου, μια και αν κάποιος έχει  ΧΑΠ δεν είναι να κάνεις αστειάκια και να μη δίνεις σημασία σε ιώσεις του αναπνευστικού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά και με τις βόλτες σε γιατρούς μια για τον ένα και μια για την άλλη, δεν μου φάνηγκε περίεργο το γεγονός πως ένιωθα ένα πτώμα όρθιο, αν και η κούραση δεν ήταν ανάλογη αυτών που έκανα όλη μέρα. Όσο τρέξιμο και να έριχνα βρε αδελφέ δεν μπορεί να με έκανε τόσο πτώμα ώστε να πέφτω για ύπνο από τις 10 το βράδυ!!!!. Δεν έδωσα σημασία όμως. Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου που για ακόμα μια φορά δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου από κούραση κι έπεσα ξερή να κοιμηθώ. Αμ δε!!!! Κατά τις 5 το πρωί ξύπνησα από πόνους που δεν μπορούσα να προσδιορίσω που ακριβώς τους ένιωθα μιας και πονούσε όλο το σώμα μου. Ξεκινούσαν οι πόνοι από τη μέση μου και διαχέονταν παντού. Στριφογύριζα σαν τρελή προσπαθώντας να βρω θέση να με βολεύει αλλά δεν εύρισκα. Μέσα στην τρέλα μου και κοιμισμένη ακόμα άρχισα να σκέφτομαι πως κάπως έτσι θα ένιωθε κι ο καημένος ο πατέρας μου όταν πονούσε και δεν βολευόταν πουθενά. Αυτό φυσικά μου έφερε το φόβο πως έχω το ίδιο, αγχώθηκα κι άρχισα να έχω σφάχτες στο στήθος από άγχος που χειροτέρευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση…. Κι όλα αυτά πριν ξυπνήσω. Ξύπνησα όμως κάποια στιγμή βογγώντας, κατάλαβα πως ο πόνοες στο στήθος είναι από άγχος, πήρα μια βαλεριάνα κι ένα παναντόλ και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ, απορώντα ς πόσο βλαμμένη μπορώ να γίνω καμμιά φορά. Ο νους μου ακόμα δεν πήγε στο κακό, δεν σκέφτηκα πως μπορεί να έχω γρίπη αν και σκέφτηκα πως μπορεί να έχω καρκίνο!!!!  Μη με μουτζώσει κανείς, το έκανα ήδη μόνη μου….

Με τα πολλά ξανακοιμήθηκα κι όταν σηκώθηκα αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω ένα σκούπισμα στο σπίτι και να τακτοποιήσω τις στίβες των ρούχων που είχα σιδερώσει το προηγούμενο απόγευμα και δεν είχα το κουράγιο να ταχτοποιήσω αμέσως. Με χίλια ζόρια τελικά τα έκανα αυτά και όταν τελείωσα απορούσα τι σκατά έπαθα και νιώθω πάλι τόσο απίστευτα πτώμα. Τότε μου πρωτοπέρασε από το μυαλό «Ρε μπας και είμαι άρρωστη; Για να βάλω ένα θερμόμετρο…», έβαλα θερμόμετρο και ανακάλυψα πως είχα δέκατα. Είχε περάσει κι η δράση του παναντόλ και τα κόκκαλά μου άρχισαν πάλι να πονάνε άσχημα. Αυτό ήταν!! Έπεσα στο κρεβάτι και για 2 μέρες τα είδα όλα. Τα δέκατα να μην πέφτουν με τα παναντόλ, τα κόκκαλά μου να πονάνε συνέχεια και να νιώθω πως κάνω κατόρθωμα όταν σηκωνόμουν από το κρεβάτι για κατούρημα. Μούσκεμα γινόμουν από την προσπάθεια. Σε μιαν αναλαμπή πήρα τα πόδια μου και πήγα στη γιατρό που είναι δυο γωνιές από το σπίτι μου κι αυτή μου είπε πως μάλλον με χτύπησε η Η1Ν1 (δεν κυκλοφορεί άλλος ιός γρίπης είπε) και πως ευτυχώς δεν μου έκανε ακροαστικά.  Μου έγραψε άδεια από τη δουλειά (λες και αν δεν την έγραφε υπήρχε περίπτωση να πάω στο χάλι που ήμουν…) και με έστειλε στο σπίτι.

Έχει πλάκα πάντως, τώρα που έχει σχεδόν περάσει. Τα συμπτώματα εναλλάσσονται. Ξεκίνησα με δυνατούς πόνους στα κόκκαλα και στο σώμα και αίσθηση απόλυτης εξάντλησης, συνεχίστηκε με πονοκέφαλο και σήμερα έχω ζαλάδες. Από το πρωί σαν μεθυσμένη νιώθω. Από φίλους που το πέρασαν έμαθα πως τον καθένα τον χτυπάει εκεί που είναι αδύναμος, γιαυτό μάλλον και οι δικοί μου πόνοι ξεκίναγαν από τη μέση μου που είανι το πρώτο σημείο μου που πονάει όταν κουράζομαι ή κάνω κάποια απότομη κίνηση. Οι γιατροί πάντως φοβούνται την πνευμονία σαν επιπλοκή, γυρνάει πολύ εύκολα σε πνευμονία γιαυτό και πλάκωσαν τη μαμά μου σε αντιβιωτικά και εισπνεόμενα.

Χρόνια πάντως είχα να νιώσω τόσο άσχημα αξαιτίας μιας γρίπης που συνήθως την περνούσα στο πόδι, με κανένα τσαγάκι και κανένα ντεπόν.

Advertisements