Δεν τρελάθηκα κι αποφάσισα ξαφνικά να μιλήσω για ποδόσφαιρο, ούτε την είδα ξερόλα. Χτες όμως πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι μου επειδή βιαζόμουν. Το ταξί το οδηγούσε ένας ταξιτζής  (ποιος άλλος θα μου πείτε θα οδηγούσε το ταξί…), ο οποίος ταξιτζής κάπνιζε μέσ’ τα νεύρα αλλά με ρώτησε αν θέλω να το σβήσει επειδή έβηχα συνέχεια και ο οποίος είχε φυσικά το ραδιόφωνο κολλημένο σ’ ένα σταθμό για αθλητικά, όπως σχεδόν όλοι οι ταξιτζήδες. Τον άφησα να καπνίσει και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία σε όσα έλεγαν στο ραδιόφωνο, έχω εκπαιδευτεί να περνάν σαν απλοί ήχοι από τ’ αυτιά μου. Έλα όμως που ο ταξιτζής ήθελε με κάποιον να σχολιάσει τα λεγόμενα…. και το ήθελε τόσο πολύ που γυναίκα-ξεγυναίκα αποφάσισε να τα σχολιάσει μαζί μου.

«Είδες τι έγινε;» με ρώτησε. «Ωχ, τη βάψαμε» είπα μέσα μου αλλά είμαι ευγενικό παιδί κι όταν κάποιος μου μιλάει δεν μπορώ να χλιμιντρίσω για απάντηση. Κάτι είχε πάρει το αυτί μου για επεισόδια το Σάββατο αλλά σπάνια δίνω σημασία στις αθλητικές ειδήσεις. Τον ρώτησα λοιπόν αν μιλάει για κάτι επεισόδια που έγιναν στον αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού κι αυτό ήταν…. Πήρε φόρα ο driver! Μου εξήγησε πως οι οπαδοί του Ολυμπιακού έδειραν τους δικούς τους παίκτες μέσα στο γήπεδο. «Και τώρα» του λέω «εσείς θα δείρετε τους δικούς τους για αντίποινα;». «Φυσικά» μου απαντάει «δεν πάει άλλο…. Είμαι 35 χρονών και την επόμενη φορά θα είμαι στο γήπεδο για να παίξω ξύλο με τους αλήτες». Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα γιατί είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. «Δεν μου λες» τον ρώτησα «σου περνάει από το μυαλό η ιδέα πως φτιάχνεσαι να παίξεις ξύλο με άγνωστους για το χατήρι μιας Ανώνυμης Εταιρείας; Θα έπαιζες ξύλο δλδ και για το χατήρι της ΤΙΤΑΝ ή της 3Ε;» Τι ήθελα και το είπα; Τον πλήγωσα στα τρίσβαθα της ψυχής του…. «Δεν καταλαβαίνεις εσύ, είσαι γυναίκα. Δεν καταλαβαίνεις τι θα πει ποδόσφαιρο. Νομίζεις πως είναι 22 μαντράχαλοι που πληρώνονται εκατομμύρια για να τρέχουν πίσω από μια μπάλα αλλά δεν είναι έτσι. Εσύ το κρίνεις με ψυχρή και υπολογιστική λογική αλλά το ποδόσφαιρο και η ομάδα είναι συναίσθημα, αν το έβλεπες με την καρδιά και όχι με το μυαλό σου θα με καταλάβαινες»!!!!!

Εκεί άρχισα να εκνευρίζομαι στ’ αλήθεια… «Δεν μου λες» τον ξαναρωτάω «θα έπαιζες ξύλο μεθαύριο στην πορεία γιατί σου τρώνε τη ζωή και σου ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας; Θα υπεράσπιζες τη ζωή σου με τόσο πάθος που υπερασπίζεις την ομάδα σου; Κατ’ αρχήν θα κατέβαινες σε μια πορεία με την ίδια ευκολία που πας στο γήπεδο ή σε πορεία για τον παναθηναϊκό που είμαι σίγουρη πως έχεις κατέβει; Μήπως σου περνάει από το μυαλό πως σε βάζουν να πλακώνεσαι με κάποιον που δεν έχεις να μοιράσεις τίποτε κάποιοι που έχουν πολλά να κερδίσουν από τον καυγά σας; Και όσο εσείς θα πλακώνεστε για τις ανώνυμες εταιρείες τους αυτοί θα θησαυρίζουν στην πλάτη σας και πως οι 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε τη μπάλα θα γίνονται εκατομμυριούχοι όσο εσείς δεν θα έχετε να φάτε και να ταΐσετε τα παιδιά σας; Ποδόσφαιρο, θρησκεία και τηλεόραση είναι χειρότερο ναρκωτικό κι από την πρέζα, όταν το καταλάβετε μπορεί και ν’ αλλάξει κάτι».

«Γιατί» μου λέει «εσύ νομίζεις πως πρόκειται ν’ αλλάξει κάτι αν φωνάξω; Όλα είναι προκαθορισμένα, όσο και να φωνάξω δεν θ’ αλλάξει τίποτε οπότε δεν υπάρχει λόγος να φωνάζω… Εσύ που είσαι και μεγαλύτερή μου δεν το ξέρεις; Εγώ πρέπει να σου το πω;». Εκεί τα πήρα άσχημα στο κρανίο.  Τον ρώτησα «αν προτιμάει να φωνάζει και να πλακώνεται στο ξύλο για να μπορεί άνετα ο κάθε πρόεδρος μιας ΠΑΕ να ξεπλένει τα μαύρα χρήματά του και να ελέγχει πολιτικούς, ελέγχοντας όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους που πλακώνονται στο ξύλο για πάρτη του νομίζοντας πως υπερασπιζονται την ομάδα τους, αν νομίζει πως θ’ αλλάξει κάτι έστω και στην Ανώνυμη Εταιρεία που έχει το όνομα της αγαπημένης του ομάδας με το να πλακωθεί αυτός και ο αντίπαλος στο ξύλο, κι αν τελικά είναι και για τον Κόκκαλη και τον Βαρδινογιάννη οι ομάδες τόσο ΙΔΕΑ όσο είναι και για τους οπαδούς που πρόθυμα μπορούν να σφάξουν ο ένας τον άλλο κι αν έχει σκεφτεί ποτέ γιατί τόσο πρόθυμα αναλαμβάνουν εταιρείες οι οποίες τους βάζουν μέσα.» Η απάντηση; «Ο Κόκκαλης δεν το βλέπει συναισθηματικά, ο Γιαννακόπουλος όμως το βλέπει……!!!…. Είσαι γυναίκα εσύ και δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα πει ομάδα….». «Ωραία….» του είπα «όσο οι άντρες θα πλακώνεστε για το ποδόσφαιρο, οι γυναίκες μπορούν αν πλακωθούν για το ποια έπρεπε να βγει Next Top Model και για το αν άξιζε να βγει πρώτος αυτός/η που νίκησε στο X-Factor κι έτσι να ζήσουμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι και ναρκωμένοι». Μετά απ’ αυτό γύρισε και με κοίταξε μ’ ένα ύφος μεταξυ του θέλω να σε πλακώσω στο ξύλο ηλίθια και θέλω να πατήσω τα κλάματα γιατί μου έλαχε να λέω τον πόνο μου σε μια γυναίκα. Ανεπίδεκτος στόκος ο άνθρωπος…. Ευτυχώς μετά από λίγο φτάσαμε στο σπίτι μου και κατέβηκα.

Μας αξίζει να μας πηδήξουν ασάλιωτα αφού οι πολίτες αυτής της χώρας πιστεύουν πως αυτή είναι η μοίρα τους που είναι αναπόφευκτη…. Αλλά εγώ είμαι γυναίκα, τι να καταλάβω;

Advertisements