Oasis


Μουσικό διάλειμμα με τη μαγική φωνή της Tarja

θα ξαναβρούμε αφορμή για την αθλιότητα, τώρα όμως θέλω μια σταγόνα ομορφιάς.

Advertisements

Που;


Σε τι δυσθεώρητα επίπεδα κανιβαλλισμού μπορούμε να φτάσουμε;

εικόνα


Χτες περπατούσα σε κεντρικό δρόμο μιας γειτονιάς της Αθήνας με πολλά υποκαταστήματα τραπεζών. Έξω από την πόρτα σχεδόν όλων των υποκαταστημάτων υπάρχει κι ένας μόνιμος που ζητιανεύει, ο καθένας στο πόστο του με τάξη και σειρά. Κάθε μέρα λοιπόν έξω από κάποια τράπεζα υπάρχει μια γυναίκα μ’ ένα μωρό που κοιμάται στην αγκαλιά της. Σαν τσιγγάνα μοιάζει αλλά με πολύ λευκό δέρμα, ποιος ξέρει από που να είναι.  Πάντα όμως είχα απορία μ’ αυτά τα μωρά. Πως διάολο κοιμούνται τόσες ώρες ήσυχα και το δικό μου όλη την ώρα κάτι ήθελε; Τέλος πάντων, ξεφεύγω από το θέμα που μου έκανε εντύπωση. Χτες λοιπόν η γυναίκα ήταν στη θέση της όπως κάθε μέρα με το μωρό ξύπνιο στην αγκαλιά της να κουνάει τα χεράκια του. Μέχρι εδώ ολα κανονικά. Το θέμα ήταν τι έκανε εκείνη τη στιγμή η γυναίκα. Μιλούσε στο κινητό… Και τι κινητό; Νέας τεχνολογίας, καμμία σχέση με τη δική μου αρχαιολογία για παράδειγμα. Θα μου πεις «τι σε εντυπωσίασε βρε φιλενάδα; Όλος ο κόσμος έχει ένα κινητό στις μέρες μας» . Ναι βρε παιδί μου αλλά το όλο σκηνικό ήταν κάπως….. Μια γυναίκα με κουρέλια να ζητιανεύει, ένα μωρό στην αγκαλιά να χαζοπαίζει και στο χέρι της ένα σούπερ ντούπερ ουάου κινητό όπως και να το κάνεις είναι λίγο σουρρεαλιστικό. Ή δεν είναι κι εγώ είμαι πάλι στην κοσμάρα μου;

Μάης


Εδώ και μέρες μου έχει σφηνωθεί στο μυαλό το τραγούδι των Χατζιδάκι-Γκάτσου «Παράξενη Πρωτομαγιά». Όχι πως είναι κάτι περίεργο μετά από τέτοιο «βουβό» Πάσχα και τόσ «ήσυχη» Πρωτομαγιά. Ένα Πάσχα που στο χωριό δεν σου έπαιρναν τ’ αυτιά τα κλαρίνα και τα σκυλάδικα και τη μύτη η τσίκνα από τις σούβλες. και μια Πρωτομαγιά που κανείς δεν ήθελε ούτε το Μάη να πιάσει, ούτε σε πορεία να κατέβει ούτε τίποτε παρά να ξεχάσει. Όλα, το Πάσχα, ο Μάης, οι πορείες ήταν απλά μια διεκπεραίωση, κάτι που έπρεπε να γίνει.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη & Μανώλης Μητσιάς

Παράξενη πρωτομαγιά
μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ηρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»
τι να την κάνεις πια την περηφάνια.

Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά
σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές.

Παράξενη πρωτομαγιά
ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση
μα της καρδιάς την πυρκαγιά
πού θα βρεθεί ποτάμι να την σβήσει.

Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά
σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές.

Παράξενη πρωτομαγιά
μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ηρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»
τι να την κάνεις πια την περηφάνια.

Παράξενη πρωτομαγιά, παράξενη πρωτομαγιά.

Τώρα τη σχέση μπορεί να έχει η Πρωομαγιά με τον Αρθρούρο Ρεμπό θα σας γελάσω αλλά αυτό μου ήρθε στο καπάκι. Κι είχα χρόνια να τ’ ακούσω. Πάλι από το ίδιο δίδυμο Χατζιδάκις – Γκάτσος.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Αρθούρε Ρεμπώ
απόχε θα μπω
στο μαυρο μεθυσμένο σου καράβι
μακριά ν’ανοιχτώ
σε κυκλο φριχτό
που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει

Αγγέλου γιασεμιά
σκόρπισες μέσα στην βρομιά
κληρονομιά
για μας
κι εσύ παντοτινά
σε σταυροδρόμια σκοτεινά
το σατανά πολεμάς

Αρθούρε Ρεμπώ
το βράδυ θαμπό
και η πόρτα του παράδεισου κλεισμένη
κατάρα κι οργή
μοιράζουν την γη
και χέρι χέρι παν οι κολασμένοι

Αρθούρε Ρεμπώ
θα μπω στο μεθυσμένο σου καράβι
Αρθούρε Ρεμπώ
να δω ποια σπίθα σώθηκε κι ανάβει