Χτες περπατούσα σε κεντρικό δρόμο μιας γειτονιάς της Αθήνας με πολλά υποκαταστήματα τραπεζών. Έξω από την πόρτα σχεδόν όλων των υποκαταστημάτων υπάρχει κι ένας μόνιμος που ζητιανεύει, ο καθένας στο πόστο του με τάξη και σειρά. Κάθε μέρα λοιπόν έξω από κάποια τράπεζα υπάρχει μια γυναίκα μ’ ένα μωρό που κοιμάται στην αγκαλιά της. Σαν τσιγγάνα μοιάζει αλλά με πολύ λευκό δέρμα, ποιος ξέρει από που να είναι.  Πάντα όμως είχα απορία μ’ αυτά τα μωρά. Πως διάολο κοιμούνται τόσες ώρες ήσυχα και το δικό μου όλη την ώρα κάτι ήθελε; Τέλος πάντων, ξεφεύγω από το θέμα που μου έκανε εντύπωση. Χτες λοιπόν η γυναίκα ήταν στη θέση της όπως κάθε μέρα με το μωρό ξύπνιο στην αγκαλιά της να κουνάει τα χεράκια του. Μέχρι εδώ ολα κανονικά. Το θέμα ήταν τι έκανε εκείνη τη στιγμή η γυναίκα. Μιλούσε στο κινητό… Και τι κινητό; Νέας τεχνολογίας, καμμία σχέση με τη δική μου αρχαιολογία για παράδειγμα. Θα μου πεις «τι σε εντυπωσίασε βρε φιλενάδα; Όλος ο κόσμος έχει ένα κινητό στις μέρες μας» . Ναι βρε παιδί μου αλλά το όλο σκηνικό ήταν κάπως….. Μια γυναίκα με κουρέλια να ζητιανεύει, ένα μωρό στην αγκαλιά να χαζοπαίζει και στο χέρι της ένα σούπερ ντούπερ ουάου κινητό όπως και να το κάνεις είναι λίγο σουρρεαλιστικό. Ή δεν είναι κι εγώ είμαι πάλι στην κοσμάρα μου;

Advertisements