Που;


Σε τι δυσθεώρητα επίπεδα κανιβαλλισμού μπορούμε να φτάσουμε;

6 thoughts on “Που;

  1. Τίποτε πολύ μεγάλο, απλά διάφοροι μικροί κανιβαλλισμοί που συναντάει κάποιος κάθε μέρα που σε δεδομένη στιγμή σε κάνουν να πεις ένα τεράστιο «ΟΥΦ…»
    Το κακό είναι πως μέρα με τη μέρα οι κανιβαλλισμοί διογκώνονται κι εγώ ζω σ’ ένα παράλληλο σύμπαν όπου οι άνθρωποι είναι ευγενικοί, έχουν σεβασμό και αξιοπρέπεια, νοιάζονται τους γύρω τους και τέτοια χαρωπά. Συνειδητοποιώ κάθε μέρα πως πρέπει να γίνω κι εγώ κανίβαλλος, αγενής, χωρίς σεβασμό και αξιοπρέπεια, χωρίς να νοιάζομαι για τον διπλανό, χωρίς να νοιάζομαι για τη δουλειά μου κι έτσι έρχομαι σε σύγκρουση με τον εαυτό μου.

    Κρίση ηλικίας; Κρίση ταυτότητας τώρα στα γεράματα; Κρίση γενικώς; Χέσε μέσα ….

    Μου αρέσει!

  2. Η πρωινή δολοφονία και ό,τι αυτή θα φέρει, Ρενάτα, ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε μετά από μια γενικά άσχημη μέρα.
    Έχουμε ξεφύγει τελείως…… Σιχαίνομαι να φοβάμαι κι όσο περνάει ο καιρός φοβάμαι. Όχι τόσο τους μετανάστες όσο την αγριάδα που διαβάζω και ακούω. Το γυρισμένο μάτι των ανθρώπων γύρω μου. Κι έρχονται χειρότερα. Άσε που νομίζω πως και το δικό μου μάτι έχει αρχίσει και παίρνει στροφές…. Όπως είπε και μια φίλη «Οχι…είναι που για άλλη μια φορά αντι να πούμε «βρέστε τους δολοφόνους και πηδήξτε τους» ξεσπάμε σε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων μόνο και μόνο γιατί το σκούρο δεν ταιριάζει με την αισθητική μας!». Μ’ αυτή τη λογική αν η επόμενη δολοφονία γίνει αππό καραφλούς, θα τρώνε ξύλο όλοι οι καραφλοί; Έχουμε πάρει εντελώς διαζύγιο από τη λογική;

    Ωχ Παναΐα’ μ…..

    Μου αρέσει!

  3. Το βαρέλι έχει ακόμα δρόμο μέχρι να βρεθούμε στον πάτο… Η υστερία που προκάλεσε το χθεσινό γεγονός με εκνέυρισε αφάνταστα καθώς περιμέναμε όλοι ένα τραγικό γεγονός που θα έδινε γροθιά στο θυμικό μας (αγέννητο παιδί/δολοφονία για μια κάμερα) για να δούμε επιτέλους το δράμα που συντελείται δίπλα μας καθημερινά… Και να ουρλιάζουν τα κανάλια για ελλειπή αστυνόμευση και να στοχοποιούν ανθρώπους και κοινωνικές ομάδες και την ουsία του προβλήματος να μην την αγγίζουν… Καλά να πάθουμε όμως… Στο λέει ένας φοβισμένος μικροαστός που πληκτρολογεί από το γραφειάκι του γιατί πάλι δεν τόλμησε να κάνει απεργία γιατί φοβάται το αύριο και το αφεντικό… 😦

    Μου αρέσει!

  4. Δυστυχώς έτσι γίνεται όταν τα κατώτερα ένστικτα του όχλου μπαίνουνε σε εφαρμογή· τσουβάλιασμα. Άντε μετά να εξηγήσεις σε κατώτερης παιδείας ανρθώπους ότι δε φταίνε όλοι οι μετανάστες, όλοι οι αστυνομικοί ή όλοι οι καραφλοί.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s