Τα κατάφεραν…..


Ομολογώ πως τα κατάφεραν. Με τρόμαξαν, με φόβισαν…. Τόσους μήνες αντιστεκόμουν με νύχια και με δόντια στο φόβο, πίστευα (κι ακόμα πιστεύω) πως ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός μου, ο χειρότερος  σύμβουλος, ο πιο σίγουρος τρόπος να με/μας νικήσουν. Ε, τα κατάφεραν και τώρα φοβάμαι. Φοβάμαι πως στα πενήντα θα μείνω χωρίς δουλειά, πως θα μείνουμε και οι δυο μας χωρίς δουλειά. Ακούω στις ειδήσεις και διαβάζω στις εφημερίδες και το internet για τον απόλυτο χαμό που μας περιμένει και τρελαίνομαι. 150.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων θέλουνε μέχρι το 2015, απολύσεις που σίγουρα θα γίνουν χωρίς σκέψη, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς τίποτε. Πρόχειρα και υπό το κράτος του πανικού, όπως πάντα, κι όποιον πάρει ο χάρος.  150.000 άνθρωποι, όχι αριθμοί, άνθρωποι με παιδιά και υποχρεώσεις. Άνθρωποι σαν αυτούς που μέχρι πριν μερικούς μήνες είχαν σπίτια και οικογένειες και τώρα είναι άστεγοι. Για να μη μιλήσω για το χαμό που γίνεται ήδη στον ιδιωτικό τομέα.

Τα τελευταία 25 χρόνια δεν έμεινα σχεδόν ποτέ χωρίς δουλειά, είτε έκανα λάντζα σε μπαράκια, είτε στη διαφήμιση, είτε στα περιοδικά, είτε στα ΙΕΚ και τελικά στο σχολείο. Χωρίς βύσματα και μέσα, απλά γιατί σιγά σιγά αποκτούσα καλή φήμη, σ’ όλες τις δουλειές που έκανα στη ζωή μου -και ήταν πολλές και διαφορετικές- αφήνα καλές εντυπώσεις φεύγοντας. Μπορεί να ήμουν και τυχερή, δεν το ξέρω, αλλά χωρίς δουλειά δεν έμεινα. Όχι χρυσοπληρωμένες δουλειές αλλά τα βασικά της ζωής τα έβγαζα αξιοπρεπώς και ζούσα με το κεφάλι ψηλά αφού ποτέ δεν αναγκάστηκα να παρακαλέσω ή να βάλω μέσο για να δουλέψω.Τον έβλεπα βέβαια τον ορυμαγδό να έρχεται από τότε ακόμη που δεν τον υποψιαζόταν σχεδόν κανείς. Από το 1998, όταν έσκασε μύτη ο νόμος Αρσένη για τις αλλαγές στα σχολεία και έπεσε στα χέρια μου το σχέδιο -τότε- του κώδικα των δημοσίων υπαλλήλων και είδα το άρθρο για τις καταργήσεις οργανικών θέσεων που θα είχαν σαν συνέπεια διαθεσιμότητες και απολύσεις σε περίπτωση που δεν υπήρχε θέση για μετάταξη. Τότε που έλεγα στους συναδέλφους πως πρέπει να έχουμε το νου μας κι αυτοί -μέσα στη νιρβάνα τους (και οι συμδικαλιστές μας μαζί τους)- πως αυτά δεν γίνονται, πως αποκλείεται να αρθεί ποτέ η μονιμότητά μας. Το είχα στο μυαλό μου αλλά ευχόμουν να μην έρθει αυτή η ώρα…. Και να που ήρθε η ώρα η κακιά…..  Πριν μερικά χρόνια έκλεισε ο άντρας μου το μαγαζί του, ευτυχώς που φώναζα και το έκανε γιατί τώρα απλά θα το κλείναμε πνιγμένοι στα χρέη. «Μη φοβάσαι» του έλεγα «μέχρι να βρεις δουλεία εγώ είμαι εδώ, έστω και με λίγα θα τη βγάλουμε, έστω και με το μισθό μου θα επιβιώσουμε». Διότι, παρ’ όλο που είχα κατά νου τον κώδικα, δεν ήθελα να βάζω κακές σκέψεις στο μυαλό μου. Επιβιώσαμε, βρήκε δουλειά και συνεχίσαμε να ζούμε. Όπως ζούσαμε πάντα, με λίγα αλλά έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κυνηγήσαμε τα πολλά. Πάντα είμασταν ολιγαρκείς, ούτε αυτοκίνητο δεν είχαμε. Δεν ζήτησα ποτέ στη ζωή μου χλιδή, ακριβά ρούχα, ακριβά έπιπλα, ακριβό σπίτι, ακριβές διακοπές. Ζούσα πάντα (ζούσαμε) με όσα μου έφταναν για να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, να ντύνομαι από στοκατζίδικα, να πηγαίνω διακοπές σε κάμπινγκ, να κάνω μικρά δώρα στους φίλους μου και από τη στιγμή που ήρθε ο γιος μου στη ζωή να καλύπτω τις ανάγκες ενός παιδιού. Βασικά πράγματα. Και τώρα άρχισα να τρέμω πως δεν θα έχω σε λίγο να ταίσω το παιδί μου, πως δεν θα έχω να πληρώσω τ’ αγγλικά και τα γερμανικά του, να τον πάω διακοπές τις 10 μέρες στο κάμπινγκ που τις περιμένει ολόκληρο το χρόνο.

Τους μισώ γιαυτό που μου κάνουν, τους μισώ που φοβάμαι, τους μισώ γιατί ξέρω πως παρ’ όλα τα πτυχία και τα μάστερ μου και τα προσόντα μου πιθανόν να βρεθώ στο δρόμο χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι και σε μια ηλικία που θα είναι αδύνατο να βρω δουλειά. Όπως είμαι σχεδόν σίγουρη πως οι όποιοι άχρηστοι και τεμπέληδες που υπάρχουν θα συνεχίσουν, να επιβιώνουν και να (μη) δουλεύουν. Διότι αυτοί πάντα έχουν κάνει τις καβάντζες τους από πριν, πάντα έχουν έτοιμο ένα μηχανισμό διασωσής τους.

Νιώθω νικημένη που κάνω αυτές τις σκέψεις και τους μισώ γιαυτό. Το κακό είναι πως δεν ξέρω σίγουρα ποιοι είναι αυτοί που μισώ, όπως δεν το ξέρει και κανείς μας και ίσως γιαυτό υπάρχει αυτή η παράλογη παράλυση και παγωμάρα στον κόσμο. Ποιοι είναι αυτοί που μας βλέπουν σαν αριθμούς, ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν πως τα παιδιά μας δεν έχουν μέλλον, δεν έχουν λόγο να έχουν μέλλον; Δεν μπορώ να προσωποποιήσω την οργή που νιώθω κι αυτό με κάνει να νιώθω διπλά αδύναμη και διπλά νικημένη. Σαν να παλεύω με φαντάσματα….

Ίσως και να είναι οι κακές σκέψεις της μέρας, ίσως αύριο να σκέφτομαι άλλα πράγματα, πιο ελπιδοφόρα. Ίσως αύριο να σκέφτομαι πως θα τη γλυτώσω, αν κι αυτό δεν είναι γλυτωμός. Δεν γλυτώνεις όταν καταρρέει το σύμπαν γύρω σου. Το κακό δεν είναι πως είμαι σήμερα στις μαύρες μου, το κακό είναι πως αυτές οι σκέψεις τρυπώνουν όλο και πιο συχνά στο μυαλό μου και φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα εγκατασταθούν μόνιμα. Κι αν γίνει αυτό τη βάψαμε οικογενειακά…..

13 thoughts on “Τα κατάφεραν…..

    • Ναι, η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας όπλο, το ξέρω και το κάνω πράξη στη ζωή μου. Απλά ίσως σήμερα να είναι μια κακή μέρα και η αυριανή θα φανεί φωτεινότερη.

      Όσο για το κείμενο δεν έχω αντίρρηση να το αναδημοσιεύσετε.
      Ευχαριστώ.

      Μου αρέσει!

  1. Καλησπέρα ή Καλημέρα καλλίτερα,

    Σίγουρα οι γονείς μας πέρασαν τα ίδια ή και χειρότερα. Ποσοτικά εννοώ σε στερήσεις. Εκείνο που κάνει δραματική την κατάσταση είναι η μαζική αποβλάκωση γύρω μας, ο άκρατος ατομικισμός και η μη-προετοιμασία και εξοιείωση με αυτά που έρχονται.

    Γι’ αυτό αγάπη με τους πλησίον, αλληλεγγύη και αντοχή. Μην αφήσουμε το τέρας να διαλύσει τα σπίτια μας, να μας βάλει απέναντι από τους ανθρώπους μας. Αγάπη.

    Μου αρέσει!

    • Σίγουρα πέρασαν άσχημα οι γονείς μας και οι παππούδες και οι προπαππούδες μας. Όμως, όπως είπες κι εσύ, υπάρχει η διαφορά που λέγεται μαζική αποβνλάκωση. Οι γονείς μας μπορεί να ήταν αμόρφωτοι κι αυτό να τους έκανε να μη καταλαβαίνουν πολλά πράγμα που δεν δικαιολογείται στην εποχή μας, με τόση πληροφόρηση και τόσο εύκολη πρόσβαση στη γνώση. Κι όμως, ως εκπαιδευτικός (και ντρέπομαι γιαυτό) έχω να πω ότι ένα μεγάλο ποσοστό απόφοιτων λυκείου είναι αναλφάβητοι, όχι τυπικά (το «χαρτί» το έχουν) αλλά λειτουργικά. Μετά από 12 χρόνια στο θρανίο δεν μπορούν να διαβάσουν -ναι, να διαβάσουν- και να κάνουν απλές αριθμητικές πράξεις. Η άλλη διαφορά είναι πως εμείς υπήρξαμε η πρώτη γενιά που δεν έζησε πόλεμο, καταστροφές και τέτοια. Η γενιά που οι γονείς της τη μεγάλωσαν για πρώτη φορά με βάσιμες ελπίδες για καλύτερη ζωή. Φτάσαμε στα πενήντα ανυψοψίαστοι οι περισσότεροι και τώρα καλούμαστε ν’ αντιμετωπίσουμε καταστάσεις για τις οποίες είμαστε απροετοίμαστοι (όπως είπες) γιατί μόνο σαν διηγήσεις των παλιότερων τις ξέρουμε. Μεγαλώσαμε πιστεύοντας την υπόσχεση των γονιών μας πως εμείς θα ζήσουμε λίγο καλύτερα απ’ αυτούς, μεγαλώσαμε αισιόδοξοι.
      Και ναι, η αλληλεγγύη είναι η μόνη μας ελπίδα για να επιβιώσουμε. Ας μη κρυβόμαστε όμως, όλη αυτή η αισιοδοξία εξέθρεψε τέρατα, τέρατα που ζουν ανάμεσά μας και μ’ αυτά τα τέρατα δεν νιώθω καθόλου μα καθόλου αλληλέγγυα. Αυτούς θέλω πραγματικά να τους συντρίψω. Βλέπεις δεν είμαι ούτε χριστιανή ούτε καν ένθεη….

      Μου αρέσει!

  2. Καλά τα λένε οι προλαλήσαντες καλά τα λες κι εσύ…

    Πέρασα κι εγώ αυτή την φάση για πολύ καιρό… Τώρα, πλην εξαιρέσεων, έχω απαλλαγεί πλήρως… Ξέρω καλά ότι το τέλος της ζωής όπως το γνώριζα είναι ήδη εδώ και τα χειρότερα έρχονται… Η αλήθεια με έχει απελευθερώσει… Κάνω ότι μπορώ καλύτερο για μένα και την οικογένειά μου και βοηθάω όπου μπορώ τους ανθρώπους γύρω μου… Η ηρεμία πριν την καταιγίδα ή λίγο πριν κάνει κλικ το μυαλό και τα πάρει όλα ο διάολος… 8)

    Μου αρέσει!

    • Κι εγώ αυτό κάνω βρε Δημήτρη, βοηθλάω όπως και όπου μπορώ και προσπαθώ να κρατηθώ για να κρατηθούν και οι υπόλοιποι όρθιοι. Ξέρω πως τα χειρότερα έρχονται και προσπαθώ να στήσω αναχώματα αλλά ώρες ώρες μου φαίνεται πως απλά νομίζω πως θ’ αντιμετωπίσω τον τυφώνα με ομπρέλα. Ε, αυτές τις ώρες με πιάνουν οι μαύρες μου….
      Μια έτσι, μια γιουβέτσι.

      Μου αρέσει!

      • Λογικό να σε πιάνουν οι μαύρες σου, άνθρωπος είσαι… Κάποιες μέρες είναι πιο μαύρες από τις άλλες, το ξέρω καλά αυτό… Μια ομπρέλα ενάντια στον τυφώνα δεν κάνει κάτι, πολλές ίσως να κρατήσουν και κάτι στεγνό… Ξέρεις μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως είναι για καλό η απόγνωση και η απελπισία… Αν δεν σε οδηγήσει στην αυτολύπηση, σε απαλλάσσει από αναστολές και δισταγμούς και ορμάς με το κεφάλι κάτω… Η ανάγκη μπορεί να κινήσει τα νήματα, να σφυρηλατήσει συνειδήσεις… Εγώ δουλεύω σε μια δουλειά που ακόμα δεν έχει χτυπηθεί άμεσα από την κρίση (μειώσεις μισθών και απολύσεις) αλλά δεν υπάρχει και καμία συλλογική αντίδραση, συμμετοχή σε απεργίες 0 και συνδικάτο για γέλια… Αν αρχίσει ευθεία επίθεση εναντίον μας, στους μισθούς και στα δικαιώματά μας, τι θα κάνουμε? Η ανάγκη θα μας απελευθερώσει ή θα μας πνίξει στην θλίψη?

        Μου αρέσει!

  3. Μα τι ακριβώς φοβάσαι ; Και ποια είναι τα χειρότερα που περιμένετε όλοι σας δηλαδή;
    Ποια ήταν η καλή ζωή για την οποία μας μεγάλωσαν οι γονείς μας;
    Τα χειρότερα ήταν εδώ και τα ζήσαμε όλοι μας.
    Καταντήσαμε όλοι απίστευτα σιχάματα καταναλωτισμού, φιλοτομαρισμού, απραξίας, αδιαφορίας, κι αυτό εσείς το λέτε .. καλή ζωή;
    Μια ζωή δηλαδή απλώς να τρώμε, να κοιμόμαστε, και να καταναλώνουμε;
    Μια ζωή που ακόμα και άτομα σκεπτόμενα, με ιστορία πίσω τους , μπήκαν στο τρυπάκι του δανείου, του καλύτερου σπιτιού, του μεγαλύτερου αυτοκινήτου, κλπ, και αφέθηκαν να γίνουν χοντρόπετσα μοσχάρια;
    Τι φρίκη έχουμε ζήσει….
    Τα χειρότερα τα ζήσαμε μωρέ, ζήσαμε την ένδεια μας, την απουσία ονείρων, την εξαπάτηση του ίδιου μας του εαυτού, κοροϊδέψαμε οι ίδιοι, ακόμα και το πιο μικρό απομεινάρι συνείδησης μας , αποκοιμίσαμε ακόμα και το πιο μικρό κομμάτι πολιτικής σκέψης … για μια καλή ζωή;
    Αυτό, το λέγανε … ζωή;
    Τάφος ήταν .. που διόλου ανεπαισθήτως όπως λέει ο ποιητής, μα με την θέλησή μας, μας έκλεισαν μέσα …
    … και είναι ώρα να βγούμε.
    Τι φοβάστε; Πως δεν θα έχουμε να φάμε;
    Ωραία.
    Καιρός ήταν να σφίξουν οι κώλοι μας, ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα.
    Καμιά γενιά δεν καλοπέρασε.
    Όλες σε μικρό ή μεγάλο βαθμό βρέθηκαν αντιμέτωπες με ιστορικά γεγονότα και πολιτικές εξελίξεις όπου έπρεπε να διαλέξουν στρατόπεδο.
    Να ριχτούν στην μάχη, να αποφασίσουν για το τι σκατά ζωή τελικά θέλουν.
    Θα ‘ρχοταν καιρός και για τη δική μας σειρά.
    Αντέστε να δούμε κι εμείς τα χαΐρια μας, κι αν θα έχουμε την τόλμη να κάνουμε όλα αυτά που επί χρόνια θαυμάζαμε, ανεβάζοντας την αφίσα του Τσε στο υπνοδωμάτιο μας, νιώθοντας το ρίγος της συγκίνησης
    και μόνο στην ιδέα όσων έπραξε, όσων έζησε.
    Αντέστε ντε… και όλα αυτά δεν σου τα λέει καμιά τολμηρή, σου τα λέω εγώ, που μεγαλύτερος χέστης από μένα δεν υπάρχει, σου τα λέω εγώ, που πριν από κάθε πορεία, το στομάχι μου δένεται κόμπος και ανεβάζω δέκατα από το φόβο μου, … αλλά … κάπου μέσα μου, κάτι τέτοιες στιγμές, ξυπνάει κάτι αλλόκοτο, που δεν μ’ αφήνει να κιοτέψω και ορμάω μπροστά…
    ….ξυπνάει μέσα μου εκείνο το μικρό κοριτσάκι που ήμουν κάποτε, όπου σαν πολλά άλλα παιδάκια, ενώ φοβόμουν ένα σκοτεινό δωμάτιο και ήθελα να τρέξω προς το φωτεινό σαλόνι που ήταν η μαμά μου,
    και να κρυφτώ στην ασφάλεια της φούστας της, τελικά μια παράξενη, αλλόκοτη ηδονή με έσπρωχνε να μπω στο σκοτεινό δωμάτιο, κι ας χεζόμουν απ’ το φόβο μου.
    Αυτήν την παράξενη ηδονή της τόλμης ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε μέσα μας, κόντρα στον φόβο που μας θέλει απελπισμένους, μωρούς, και λίγους.
    Ναι, κι εγώ φοβάμαι, μα πιο πολύ φοβάμαι και τρέμω μην τυχόν ξαναγυρίσουμε πίσω, στο σιχαμένο 2004, στην Ελλάδα της δήθεν ευημερίας, στο να ζούμε μόνο για να τρώμε, τρέμω και αηδιάζω στην ιδέα όσων ΤΙΠΟΤΑ ζήσαμε, τόσα χρόνια…
    Καλή δύναμη σε όλους μας παιδιά.

    υγ: Ντάρια, σ’ ευχαριστώ γι αυτό σου το κείμενο, που με κέντρισε όχι μόνο να γράψω για πρώτη φορά στο μπλογκ σου,αλλά κυρίως γιατί με σκούντηξε ώστε να ξυπνήσει λιγάκι το … φοβισμένο θρασίμι που κοιμάται μέσα μου. Το χρειαζόμουν, γιατί κι εγώ είχα παρακοιμηθεί – παραφοβηθεί το τελευταίο διάστημα. Να’ σαι καλά 🙂

    Μου αρέσει!

    • Γεια σου Blanche,
      όχι, δεν εννοούσα όλα αυτά σαν καλύτερη ζωή, δεν ονειρεύτηκαν αυτά οι γονείς μου για μένα, ούτε εγώ. Δεν έζησα μέχρι τώρα έτσι, προσπάθησα τουλάχιστον. Δεν κυνήγησα φράγκα, δεν είχα μπει στο τριπάκι του μεγαλύτερου αυτοκίνητου (δεν είχα καν αυτοκίνητο μέχρι πρόπερσι που πέθανε ο πατέρας μου και κληρονόμησα το δικό του κι αυτό δεν το κουβάλησα καν στην Αθήνα), δεν κυνήγησα μεγαλύτερο σπίτι, πολυτέλειες, χλιδάτα ταξίδια, πρώτο τραπέζι πίστα στο Ρέμο. Προσπαθούσα να μην έχω καυγά με τη συνείδηση μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, βοηθούσα όπου μπορούσα και προσπαθούσα να ξυπνήσω τους γύρω μου γιατί σαν Κασσάνδρα έβλεπα τι έρχεται. Αποφάσισα στα 35 να γίνω εκπαιδευτικός και ν’ αφήσω πίσω μου πιο καλοπληρωμένη δουλειά γιατί ήθελα να δουλεύω για να ζω κι όχι να ζω για να δουλεύω και κυρίως γιατί πίστεψα πως τελικά το πιο δημιουργικό πράγμα που θα μπορούσα να κάνω ήταν να μοιραστώ όση γνώση απόκτησα μέχρι τότε, και θ’ αποκτούσα μετά, με νέους ανθρώπους, γιατί πίστευα και πιστεύω στη δύναμη της γνώσης. Η πραγαματικότητα φυσικά δεν είχε σχέση με το Χόλιγουντ και κατάλαβα νωρίς πως κανένας σχεδόν δεν το ήθελε αυτό, ούτε τα παιδιά ούτε η «συνάδελφοι» ούτε περισότερο το κράτος. Παρ’ όλ’ αυτά ακόμα το προσπαθώ κινδυνεύοντας να είμαι η γραφική του σχολείου στην καλύτερη περίπτωση και σίγουρα μια στρίγκλα. Έτσι όμως κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ ξέροντας πως δεν έκανα ότι δουλεύω γιατί ο μισθός μου ήταν και είναι χαμηλός. Τέλος πάντων….
      Η καλύτερη ζωή για μένα σήμαινε απλά ζωή χωρίς φόβο. Χωρίς φόβο πως θα πεινάσεις, πως θα πεινάσει το παιδί σου, πως δεν θα μπορείς να του προσφέρεις τη δυνατότητα να κάνει όνειρα για τη δική του καλύτερη ζωή. Καλύτερη ζωή σήμαινε να μην είσαι στο κάτω κάτω μέρος της πυραμίδας του Maslow, να μην κυνηγάς την επιβίωση αλλά την αυτοπραγμάτωση. Καλύτερη ζωή σήμαινε να ζω με αξιοπρέπεια και η πείνα και ό,τι έρχεται θα δοκιμάσει την αξιοπρέπεια όλων μας.
      Α ναι, το 2004 δεν πανηγύριζα, το 2004 ήμουν σίγουρη πλέον για την καταστροφή μας.

      Μου αρέσει!

  4. Εχμμ…
    Άργησα λίγο να το πάρω χαμπάρι το κείμενο, το πήρα όμως

    Ψιτ!
    Για άκου κάτι:

    Τίποτα δεν τελειώνει πριν τελειώσει
    Τϊποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται
    Δεν χάνουμε το τσαγανό μας για τίποτα και για κανένα πούστη
    Δεν έχουμε τίποτα άλλο παρα τον εαυτό μας στην τελική.
    Δεν τους τον παραδίδουμε τους πούστηδες, ας έρθουν να τον πάρουν
    Κι όπου μπορούμε τους τσακίζουμε κι όπου δεν μπορούμε λουφάζουμε
    Παίζουν με όρους που δεν ξέρουμε, εντάξει, δεν τους ορίζουμε και δεν μας αφήνουν περιθώρια, ναι, έτσι είναι, οκ.
    ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΤΩ ΓΑΜΩΤΟ!
    Οτι είναι να έρθει θα έρθει κι εμείς οτι μπορούμε θα κάνουμε, με αλληλεγγύη ή όχι.

    Πάρε πάνω σου ρε
    Στην πυρά κι ότι βγει
    Το τομάρι μας ακριβά, αυτό έχω να πω

    Μου αρέσει!

  5. Αααα…Το γλυκό ρίγος της προσμονής μιας άλλης εποχής, που -ναι-ΤΩΡΑ μπορεί και να έρθει.
    Μπορεί και να τη δώ. Να την προλάβω.
    Να γκρεμιστεί το σύμπαν . kάτι νέο, καλύτερο να ανθίσει.
    Φοβήθηκα στην αρχή-λίγο. Τώρα σχεδόν το θέλω, το περιμένω , το προσδοκώ.
    Ας γίνει το χάος.
    Θα επιβιώσουμε.
    Είμαστε πιο πολλοί και πιο δυνατοί απ΄ό,τι νομίζουν …

    Μου αρέσει!

    • δεν νομίζω να προλάβω πόντικα… δεν ξέρω αν το θέλω, φοβάμαι πως παρ’ όλες τις προσδοκίες θα είναι μια απ’ τα ίδια, η ίδια απογοήτευση που ακολούθησε όλες τις προσδοκίες για καλύτερη ζωή.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s