Ο κύκλος των χαμένων εκπαιδευτικών


«Καλημέρα,
..και δεν ξέρω και το μικρό σου όνομα.
Λοιπόν φιλενάδα πάντα αναρωτιόμουν, πάντα με βασάνιζε η σκέψη τι σόϊ κοινωνική ομάδα είναι οι εκπαιδευτικοί. Και για να μην γίνομαι κουραστικός, αναρωτιέμαι και τώρα, στις φοβερές αυτές στιγμές που ζούμε, πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ξήλωσαν εν μια νυκτί το κυβερνείο των τυράννων μας, το κολαστήριο της ζωής μας, ενώ μπορούν ! Χωρίς ιδαίτερο κόστος, χωρίς πολλές-πολλές επισφάλειες.
Το νάχεις στα χέρια σου παιδιά, έτοιμα να ρουφήξουν τη ζωή και τους ανθούς της, κρεμασμένα από τα χείλη σου ν’ ακούσουν για τη ζωή τους, καρφωμένα τα μάτια τους πάνω σου γιατί η εξουσία τους γυρίζει την πλάτη, είναι έγκλημα να είσαι με τους ΑΛΛΟΥΣ να βάζεις πλάτη στα έργα τους.
Πάντα αναρωτιόμουν και πάντα θα αναρωτιέμαι. Εϊναι στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να μπουκάρω σε ένα σχολείο, σε μια τάξη μέσα, σε τάξη του “χειρότερου επιπέδου” που λένε, με πλήρωμα μαθητών που θάθελαν να με …κατασπαράξουν. Να μπώ και να τους πώ κάτι πολύ απλό: Σκοτώστε με, αν αυτή είναι η επιθυμία σας, σπάστε τα θρανία σας, κάψτε τα βιβλία σας αν είναι να λυτρωθείτε.
Αναρωτιέμαι και προσπαθώ να μαντέψω τη συνέχεια !
Μπορείς να μου την πείς ;
με τις καλημέρες μου και τις ευχαριστίες μου.
θανάσης»

Με αφορμή την παραπάνω ερώτηση του Θανάση που τέθηκε σαν σχόλιο σε προηγούμενη ανάρτηση και το πόσο άσχημα νιώθω μέρα με τη μέρα στο σχολείο μου, θα προσπαθήσω να οργανώσω μερικές σκόρπιες σκέψεις για το τι σημαίνει διδασκαλία και ποιες αρχές την διέπουν ή τέλος πάντων πρέπει να τη διέπουν, χρησιμοποιώντας σκόρπια κειμενάκια που έγραψα σε διάφορες φάσεις, καθώς και συναισθήματα που γεννιούνται από πέρσι που επέστρεψα στο σχολείο, μετά από ένα διάλειμμα πέντε χρόνων από την τάξη.
Κατ’ αρχήν είναι η διδασκαλία επάγγελμα; Κι αν είναι έχει κάποιες αρχές, έναν κώδικα ηθικής πάνω στον οποίο πρέπει να «πατάνε» οι εκπαιδευτικοί; Ή μήπως αυτό που λέγεται πως «η διδασκαλία είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα» σημαίνει αυτό ακριβώς, πως υπάρχουν δηλαδή ή πρέπει να υπάρχουν κώδικες ηθικής πιο στέρεοι απ’ αυτούς που υπάρχουν σε άλλα επαγγέλματα; Οι ηθικές αρχές που αφορούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού διαφέρουν από τις ηθικές αρχές που καθορίζουν άλλα επαγγέλματα; Υπάρχει τέλος πάντων, κάποιος γραπτός «Κώδικας Ηθικής» για τους εκπαιδευτικούς;
Στη χώρα μας επιμένουμε να παραβλέπουμε την αναγκαιότητα μιας σοβαρής και συστηματικής έρευνας της ηθικής διάστασης της εκπαίδευσης και η ηθική λάμπει δια της απουσίας της από τα Αναλυτικά Προγράμματα που αφορούν στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Εκπαίδευση όμως δεν σημαίνει μοναχά κατοχή γνώσης αλλά και μόρφωση. Σήμερα στους υποψήφιους εκπαιδευτικούς δεν γίνεται συζήτηση για μόρφωση, με βάση το ιδεολόγημα πως ο εκπαιδευτικός επιτελεί ένα έργο άμοιρο ηθικής ευθύνης ενώ η μόρφωση είναι κατά βάση ο σκοπός της γνώσης. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχουν κάποιες γενικές ηθικές αρχές που διαπερνούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κι αυτές είναι:

1) Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα

2) Πρέπει να είναι πρότυπα πολιτικής ηθικής και να χειρίζονται την τάξη τους σύμφωνα με τις δημοκρατικές αρχές

3) πρέπει να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον, ώστε να προωθείται η εκπαίδευση και η μόρφωση όλων ανεξαιρέτως των συμβαλλόντων στη διαδικασία της αγωγής.
Υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος θέλοντας να υποστηρίξει ή να απορρίψει τις παραπάνω γενικές θέσεις. Και μόνον η ανάπτυξή τους θα έπαιρνε σελίδες πράγμα που ξεπερνά το στόχο ενός ποστ σ’ ένα blog. Εκείνο το σημείο που θέλω να σταθώ παραπάνω, είναι η πρώτη αρχή, πως  οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα. Πως όμως ορίζεται η ακεραιότητα;
Υπάρχει μια τεχνοκρατική ή εργαλειακή άποψη που υποστηρίζει πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν βασικά δύο πράγματα: τα γνωστικά αντικείμενά που πρόκειται να διδάξουν και διάφορες δεξιότητες και στρατηγικές, με τις οποίες πρόκειται να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στους μαθητές. Αυτή όμως η άποψη καθορίζει τα κριτήρια ενός επαγγέλματος που μάλλον δεν είναι η διδασκαλία αυτή καθ’ αυτή. Ένας χημικός για παράδειγμα, γνωρίζει χημεία αλλά δεν είναι επαγγελματίας χημικός ούτε και θα υποστήριζε ποτέ κάτι τέτοιο. Λέγοντας πως είναι εκπαιδευτικός θεωρείται δεδομένο πως έχει μια βάση τεχνικών γνώσεων που κρύβεται κάτω από την πρακτική της διδασκαλίας του. Τι θέλω να πω μ’ αυτό. Αν έπρεπε σήμερα να διαλέξουμε ποιός θα μας χειρουργήσει, ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός από τη μία ή ένας απλός χειρούργος κάτοχος πτυχίου ιατρικής και ειδικευμένος στη χειρουργική μάλλον θα διαλέγαμε τον δεύτερο. Αν όμως  ήταν να διαλέξουμε δάσκαλο ποιον θα προτιμούσαμε; Τον Σωκράτη ή έναν απόφοιτο ενός μέτριου παιδαγωγικού τμήματος; Μάλλον τον δεύτερο. Για την εγχείρηση θέλουμε κάποιον που να κατέχει καλά τις σύγχρονες τεχνικές ενώ για τη διδασκαλία δεν το βρίσκουμε απαραίτητο αυτό. Υπάρχουν λοιπόν θέματα που προκύπτουν από την υπόθεση πως η διδασκαλία είναι μόνο ζήτημα τεχνικής. Για να έχουμε καλή διδασκαλία πρέπει να ξέρουμε τι είναι γνώση, πως επιτυγχάνεται και ποια είναι η αξία της. Ένα όραμα που ν’ ανταποκρίνεται στην «παιδαγωγική γνώση του περιεχομένου κατά τον Lee Shulman (1986), το οποίο να μην αφορά μόνο στις βασικές έννοιες και την επιστημολογία της γνώσης αλλά και τους κανόνες και στην αξία της.
Ας πάρουμε κάτι άλλο, την ποίηση. Η διδασκαλία της ποίησης μπορεί να μην απαιτεί από τον εκπαιδευτικό να είναι ο ίδιος καλός ποιητής αλλά απαιτεί το ενδιαφέρον του, την απαραίτητη κατανόηση και τον τρόπο να εκθέτει τα εκείνα τα στοιχεία που όσοι αγαπούν την ποίηση τα θεωρούν άξια προσοχής. Ένας εκπαιδευτικός που διδάσκει ποίηση αλλά δεν μπορεί να δει στην ποίηση αυτό που βλέπουν οι ποιητές είναι σαν τον κληρικό που κάνει καλό κήρυγμα αλλά δεν ενδιαφέρεται για την ευσέβεια (το παράδειγμα δεν είναι δικό μου αλλά μου άρεσε). Οι φιλόλογοι θα είχαν πιθανόν να συμπληρώσουν πολλά πράγματα στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Το να διδάσκει όμως κάποιος ένα γνωστικό αντικείμενο χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους εσωτερικούς σκοπούς του ίδιου του αντικειμένου, χωρίς να εξηγεί τις αρετές του είναι διαστρέβλωση και παραποίηση. Ακεραιότητα είναι το να εκπροσωπεί κάποιος το ύλικό του θέματος που διδάσκει με επιτυχία. Και είναι μέρος της ηθικής διδασκαλίας το να διδάσκεις το αντικείμενό σου με ακεραιότητα, όταν το εκπροσωπείς πιστά και προσπαθείς ν’ αναδείξεις την εγγενή του τελειότητα. Έτσι μπορείς πιο εύκολα να βοηθήσεις και τους μαθητές να μάθουν πως ν’ αξιολογούν τις πρακτικές και ν’ ανακαλύψουν ένα συνδυασμό πρακτικών και τελειοτήτων που να συνιστούν μια ικανοποιητικά διαισθητική εικόνα για τον αγαθό βίο.
Γράφεις Θανάση «Πάντα αναρωτιόμουν και πάντα θα αναρωτιέμαι. Εϊναι στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να μπουκάρω σε ένα σχολείο, σε μια τάξη μέσα, σε τάξη του “χειρότερου επιπέδου” που λένε, με πλήρωμα μαθητών που θάθελαν να με …κατασπαράξουν. Να μπώ και να τους πώ κάτι πολύ απλό: Σκοτώστε με, αν αυτή είναι η επιθυμία σας, σπάστε τα θρανία σας, κάψτε τα βιβλία σας αν είναι να λυτρωθείτε.
Αναρωτιέμαι και προσπαθώ να μαντέψω τη συνέχεια !
Μπορείς να μου την πείς ;»
Να σου πω λοιπόν…. Μου θυμίζεις τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» ή εκείνη την ταινία με την Michelle Pfeiffer, το «Dangerous Minds». Μπαίνεις νέος και ωραίος στην τάξη που την αποτελούν διάφορα παιδιά κατά κύριο λόγο αδιάφορα και προβληματικά, έχεις όνειρα και όραμα και παρ’ όλες τις δυσκολίες το σύμπαν ολόκληρο συνομωτεί για να το καταφέρεις. Τα παιδιά στην αρχή σε μισούν, στο τέλος σε λατρεύουν, όλα είναι τέλεια, κάπου εκεί βρίσκεις και το άλλο σου μισό, οι μαθητές κάνουν διδακτορικά από κει που ήταν λειτουργικά αναλφάβητοι και όλα είναι τέλεια. Χειροκροτήματα. Αυλαία.
Μόνο που η ζωή δεν είναι σινεμά, οι περισσότερες απέχουμε παρασσάγγας από τη Μισέλ, οι περισσότεροι δεν φέρνουν ούτε κατά διάνοια προς Ρόμπιν Ουίλιαμς και τα περισσότερα σχολεία δεν είναι στο Χάρλεμ αλλά ούτε η ακαδημία Γουέλντον στα 1959. Και κυρίως δεν αποφάσισε για το τέλος της ιστορίας μας ένας σεναριογράφος του Χόλιγουντ.
Στην ταινία,  κύριος Κίτινγκ είναι ένας ενσυνείδητος εμπρηστής συνειδήσεων. Και γνωρίζει ότι εκείνο που σε τελευταία ανάλυση μετράει για έναν δάσκαλο, είναι το «πόσες πυρκαγιές θα καταφέρει να ανάψει στα τριαντατόσα χρόνια που θα είναι εκπαιδευτικός». Με εργαλείο την ποίηση τους προτρέπει να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, τους παρακινεί να κάνουν αυτό που πιστεύουν, τους ωθεί προς το να δημιουργούν αλλά και να αμφισβητούν την εκάστοτε ισχύουσα τάξη πραγμάτων. Δεν είναι όμως μόνο η ποίηση το μοναδικό αντικλείδι του «Καπετάνιου» για το λουκέτο των εφηβικών συνειδήσεων.  Είναι και η ανορθόδοξη διδακτική του αλλά και «κάτι» ακόμα που καθημερινά εκπέμπει, μια «ανθρωπομυρωδιά» την οποία αναβλύζουν τα κύτταρά του και μια αρμονία ανάμεσα στα λόγια του και την αντικομφορμιστική συμπεριφορά του.
Όλα αυτά ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος στην ταινία έχει όλα όσα θέλουμε εμείς οι δάσκαλοι από τον εαυτό μας και η κοινωνία από μας. Έχει όμως και κάτι επιπλέον. Έχει μαθητές που θέλουν, να «πετάξουν», μαθητές που επιθυμούν την αλλαγή, μαθητές που ψάχνουν ένα όραμα κι έναν δάσκαλο να τους δείξει το δρόμο. Ακόμα κι η Μισέλ, η οποία στην ταινία παλεύει σ’ ένα σχολείο σε γκέτο, έχει τέτοιους μαθητές. Όχι όλους αλλά αρκετούς που δεν θέλουν ένα άγγιγμα για να πάρουν μπρος.
Θανάση αν έμπαινες σε μια τάξη στο σχολείο μου κι έλεγες «Σκοτώστε με, αν αυτή είναι η επιθυμία σας, σπάστε τα θρανία σας, κάψτε τα βιβλία σας αν είναι να λυτρωθείτε» μαντεύω πως στην αρχή θα σε κοίταζαν αποσβολωμένοι, μετά θα γινόταν μια κόλαση από ουρλιαχτά, μετά απλά θα ήσουν το σούργελο του σχολείου και από το μυαλό μερικών θα περνούσε η ιδέα να σε κάνουν στ’ αλήθεια ολοκαύτωμα για να σπάσουν πλάκα.
Νομίζω πως υπάρχουν κάθε χρόνο και πιο λίγοι μαθητές που «καίγονται» για να μάθουν, όλο και πιο λίγοι δάσκαλοι που «καίγονται» για να μεταδώσουν όσα έχουν μάθει, όλο και πιο λίγοι άνθρωποι που χαίρονται της διαδικασία της μάθησης, που πιστεύουν πως η γνώση –και όχι η δεξιότητα- είναι δύναμη. Κι ακόμα λιγότεροι άνθρωποι που έχουν τη διάθεση να κοπιάσουν για ν’ αποκτήσουν κάτι τόσο «άχρηστο» όπως η μόρφωση κι όχι η απόκτηση δεξιοτήτων που θα τους δώσουν αύριο μεροκάματο και, ει δυνατόν, καλό μεροκάματο.
Δεν ξέρω….. νομίζω πως ζω πλέον σε μια κοινωνία που μισεί τα σχολεία, τη γνώση, τον εαυτό της τον ίδιο.

Όσο για τι είδους ομάδα είναι οι εκπαιδευτικοί που αναρωτιέσαι, σου λέω πως είναι μια ομάδα σαν όλες τις υπόλοιπες. Έχει μερικούς που κάνουν όσα μπορούν, μερικούς που κάνουν παραπάνω απ’ όσα μπορούν, έχει τυπικούς, έχει αδιάφορους αλλά έχει και πάρα πολλούς σταρχιδιστές.

Advertisements

7 thoughts on “Ο κύκλος των χαμένων εκπαιδευτικών

  1. Δεν θα είχε νόημα να αραδιάσω βιώματα και
    καταστάσεις. Ο κάθε εκπαιδευτικός έχει κάμποσα τέτοια.
    Θα επισημάνω μόνο πως οι εκπαιδευτικοί ως κλάδος, πάσχουν – μεταξύ άλλων – και από «βιωματική ανισομέρια».
    Δεν μπορεί να καταλάβει ένας καθηγητής γυμνασίου της περιφέρειας ή κάποιου γενικού λυκείου, το περιβάλλον που προσπαθεί να περνάει την εργασιακή του καθημερινότητα ένας συνάδελφος σε επαγγελματικό λύκειο μιας υποβαθμισμένης περιοχής κάποια; μεγαλούπολης. Μιλάμε για καταστάσεις που είναι ταινίες κανονικές, ακριβώς ή και χειρότερα από αυτές του κινηματογράφου. Όσοι τα ζουν καταλαβαίνουν.

    Πως λοιπόν να καταλάβει η «κοινωνία» το τι αντιμετωπίζει καθημερινά ένας καθηγητής ή ένας δάσκαλος που δεν θέλει να κλείνει τα μάτια αλλά θέλει να βοηθήσει μέσα σε τέτοιες συνθήκες, όταν ο ίδιος του ο κλάδος έχει μαύρα μεσάνυχτα ή κάνει την πάπια για μικροκομματικά, προσωπικά ή (γαμώ_τα)συνδικαλιστικά συμφέροντα και αλισβερίσια;

    Ζείς λοιπόν και προσπαθείς να δουλέψεις και να προσφέρεις όσο μπορείς κι ακόμη παραπάνω, αποδεχόμενος την μια και μοναδική εργασιακή αλήθεια του εκπαιδευτικού κλάδου:

    Στο χαράκωμα της ελληνικής παιδείας, κάνεις μονάχος σου οτι μπορείς και όσο αντέξεις. Δεν περιμένεις υποστήριξη από πουθενά, χαράζεις τον δρόμο με βάση και οδηγό το ένστικτο και τα βλέμματα όσων μαθητών και μαθητριών σου έχουν σώσει λίγη ελπίδα μέσα τους.
    Άντε το πολύ πολύ να πετύχεις και κανέναν ακόμα βαρεμένο συνάδελφο για να μπορείς να πεις και δυό κουβέντες.

    Ούτε κλάψα, είναι ούτε γκρίνια, ούτε φιλολογική λυρικότητα, ούτε τίποτα τέτοιο.
    Μια – κυνική μεν, αλλά- ρεαλιστική καταγραφή της πραγματικότητας είναι.
    Αυτά

    Μου αρέσει!

  2. Καλημέρα και από μένα,
    Η ανάρτηση και το πιο πάνω σχόλιο τελικά με ..προσγείωσαν.
    Είχα μια εικόνα μέσα μου, μιας 20ετίς πριν, τότε που αντίκρυσα μαθητές Γυμνασίου, διδάσκοντάς του κάτι-έξω από το πρόγραμμα σπουδών, μέσα στα πλαίσια του μαθήματος της μουσικής. Είχα συναντήσει-με έκπληξη-μεγάλη αποδοχή από το σύνολο της τάξης.

    Πάνε αυτά τώρα, το σύστημα έκανε καλή δουλειά. Απαξιώθηκε ο οικογενειακός περίγυρος, το σχολείο και έμεινε ο λεγόμενος κοινωνικός περίγυρος να κάνει ανεμπόδιστα τη δουλειά του. Δηλαδή η TV, το λάϊφ στάϊλ, τα φαστ φούντ, οι ναοί της κατανάλωσης..

    Έχετε δίκηο οι γράφοντες. Είστε λίγοι, πολύ λίγοι που απομείνατε όρθιοι. Εξοργίζομαι όμως με τους όχι λίγους από τους εκπαιδευτικούς-οποιασδήποτε βαθμίδας-, που παίζετε το παιγνίδι Τους, πολλές φορές όχι με το αζημίωτο. Π.χ. οι σχολικές «εκδρομές» τύπου 10 λεπτά στο Μουσείο, 10 λεπτά στην Ακρόπολη, μια ολόκληρη νύχτα στον κάθε ..Κότσιρα, ή στον κάθε μπουλουκτσή θεατρίνο της πόλης, και το υπόλοιπο πότε στα Malls, πότε στα Γκούντις.

    Σας ευχαριστώ και τους δύο που λύσατε κατά ένα μεγάλο μέρος τις α-πορίες μου για το θέμα. Εύχομαι καλή πορεία στο δρόμο σας, κρατείστε όσο μπορείτε…

    …γιατί θάρθει ο καιρός που αυτή η λυσσαλέα κοινωνική επίθεση στο μέλλον (τα παιδιά εννοώ) θα αναχαιτισθεί από την πραγματικότητά τους, από την εξαθλίωση και αναπότρεπτη ανάνηψή τους. Και η επένδυσή Τους -ελπίζω- να πάει στράφι.

    Μου αρέσει!

  3. «Στο χαράκωμα της ελληνικής παιδείας, κάνεις μονάχος σου οτι μπορείς και όσο αντέξεις. Δεν περιμένεις υποστήριξη από πουθενά, χαράζεις τον δρόμο με βάση και οδηγό το ένστικτο και τα βλέμματα όσων μαθητών και μαθητριών σου έχουν σώσει λίγη ελπίδα μέσα τους.
    Άντε το πολύ πολύ να πετύχεις και κανέναν ακόμα βαρεμένο συνάδελφο για να μπορείς να πεις και δυό κουβέντες.»

    Αυτή η κουβέντα του Βλάχου είναι η συμπυκνωμένη απάντηση σε όσα ρωτάς, Θανάση.
    Ξεκίνησα με τα σχολεία πριν 17 χρόνια, ΙΕΚ στην αρχή και δευτεροβάθμια Τεχνική εκπαίδευση στη συνέχεια και μέχρι σήμερα. Στην αρχή έπαθα σοκ, το σχολείο που βρήκα δεν είχε καμμία σχέση μ’ αυτό που άφησα σαν μαθήτρια. Δεν ήξερα κανέναν σχεδόν από τους κώδικες αυτού του σχολείου. Επιβίωσα όμως αντιμετωπίζοντας τα παιδιά με διάφορους τρόπους με φιλότιμο, φιλικότητα, αγριάδα, με καρότο και μαστίγιο, με διάφορα τέλος πάντων. Πάντα η τεχνική εκπαίδευση ήταν μια δύσκολη υπόθεση, κυρίως γιατι οι ίδιοι οι μαθητές θεωρούσαν τους εαυτούς τους άχρηστους κι ανίκανους για μάθηση. Παρ’ όλα αυτά υπήρχε τρόπος να πλησιάσεις κάποιους απ’ αυτούς και να τους πείσεις πως δεν είναι ο εαυτός τους έτσι όπως νομίζουν ή όπως κάποιοι τους έπεισαν να νομίζουν.
    Από τότε έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα, κάθε χρόνο και χειρότερα, έτσι ώστε να έχω φτάσει στο σημείο να λέω πως το σχολείο που με σόκαρε το 1995 είναι κολλέγιο σε σχέση με όσα βιώνω σήμερα.

    Μία επισήμανση μόνο. Το τι είδους σχολείο θα έχεις είναι καθαρά θέμα του διευθυντή, αυτός δίνει τον τόνο πάντα. Σ’ αυτό κατέληξα από την 17χρονη πειρά μου στα σχολεία και αυτή η εμπειρία απλά επιβεβαιώνει όλες τις θεωρίες τηε Διοίκησης γενικά και της Διοίκησης της Εκπαίδευσης ειδικότερα.

    Μου αρέσει!

  4. «Το τι είδους σχολείο θα έχεις είναι καθαρά θέμα του διευθυντή»
    Ό,τι απορίες μου είχαν μείνει, λύθηκαν.

    Επομένως έτσι εξηγείται η σφαγή με τους διευθυντές κάθε που αλλάζει υπουργός ή κυβέρνηση…
    «70% εμείς, 30% εσείς».

    Σε ευχαριστώ και μια λιγώτερο κουραστική βδομάδα σου εύχομαι.
    Καλό σου βράδυ
    θανάσης

    Μου αρέσει!

  5. Που’ σαι Θανάση… που λέει και το γνωστό άσμα, δλδ, αν κατάλαβα καλά το ερώτημά σου, το οποίο έγινε η αφορμή γι αυτή την ανάρτηση, θεωρείς τους εκπαιδευτικούς υπεύθυνους που δεν προέτρεψαν τα παιδιά να ξαμοληθούν στους δρόμους;
    Να κάψουν το σύμπαν;
    Να εισβάλλουν στη βουλή ;
    Να καταλύσουν το καθεστώς εντέλει;
    Που δεν τους μοίρασαν όπλα και σφαίρες ίσως μέσα στην τάξη ;
    Ε;
    Αν λοιπόν κατάλαβα καλά, εσύ καταλαβαίνεις τι ρωτάς;
    Καταλαβαίνεις τι ζητάς;
    Αμφιβάλλω αν καταλαβαίνεις, αφού μάλιστα όλο αυτό θεωρείς πως είναι «χωρίς ιδιαίτερο κόστος».

    Δλδ ζητάς από έναν δάσκαλο να υποκινήσει/ δημιουργήσει επανάσταση σπρώχνοντας μερικά άγουρα ανήλικα
    παιδιά, που ακόμα δεν έχουν πολιτική συνείδηση, να προβούν σε πολιτικές πράξεις που ακόμα και εμείς
    οι μεγάλοι, είμαστε ανίκανοι να πράξουμε;;;

    Μπορείς να σκεφτείς έστω και λίγο αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, όχι μόνο για τι τεράστια ευθύνη μιλάμε, για τι τεράστια κοινωνική και ιστορική ευθύνη αλλά κυρίως για το τι μακελειό θα συνέβαινε;
    Κατ’ εμέ μοιάζει με το να στρατολογείς παιδιά και να τα στέλνεις στο μέτωπο για να υπερασπιστούν
    πατρίδες και κουραφέξαλα.
    Σόρι, αλλά την ανικανότητα όλων εμάς των ενηλίκων, την ιστορική μας ανικανότητα να σταθούμε μέχρι σήμερα τουλάχιστον, άξιοι των προσδοκιών μας και να καταλύσουμε το σύμπαν με το που ξεκίνησε το πανηγύρι των μέτρων, μνημονίων και τα ρέστα, δεν μπορείς να την επιρρίπτεις στους εκπαιδευτικούς που δεν έστειλαν τα παιδιά μας να σκοτωθούν επειδή εμείς είμαστε ανάξιοι να κουνηθούμε από την καρέκλα μας.

    Οπότε θαρρώ πως αν το πάρεις λίγο αλλιώς το τιμόνι των σκέψεων σου, και συνειδητοποιήσεις τι ρωτάς
    τότε θα καταλάβεις πως το ερώτημα ουσιαστικά είναι άλλο :
    « τι σόι γονείς είμαστε / είσαστε/ είναι .. για να επιτρέψουμε να παραλάβουν τα παιδιά μας ένα τέτοιο
    άθλιο μέλλον ;».

    ———————————

    Ντάρια, εδώ και καιρό που έχω διαβάσει την ανάρτησή σου » ασανσέρ πάλι» για τον μαθητή σου, ήθελα
    να σου πω, πως κανένας δεν σας ξεχνάει, και κάποιοι καθηγητές μένετε τόσα βαθιά χαραγμένοι στην
    ψυχή και στη συνείδηση κάποιων μαθητών που αποτελείτε για όλη τους τη ζωή, το ίνδαλμά τους.
    Το ότι δεν το μαθαίνετε ίσως και ποτέ, είναι γιατί τα παιδιά ντρέπονται να σας το πουν, αλλά και γιατί
    η ίδια η ζωή, μας κάνει να χανόμαστε από ανθρώπους που έχουμε ψηλά στη συνείδησή μας.
    Πρόσφατα είχα μια τέτοια «τυχαία» συνάντηση με έναν καθηγητή μου, που σχεδόν δεν περνά μέρα
    που να μην σκεφτώ όλα εκείνα που μας έμαθε, όλα εκείνα που μας δίδαξε.
    Τα πιο πολλά με τη στάση του και τη συμπεριφορά του.
    Κι αυτό που χάρηκα πιο πολύ ήταν το ότι ευτυχώς δεν άλλαξε καθόλου,
    και παρέμεινε ένα υπέροχο, μάχιμο και ονειροπόλο πλάσμα.

    Στους δασκάλους μας με αγάπη, λοιπόν
    αφιερωμένο και καλό κουράγιο σε όλους σας 🙂

    «To Sir With Love»

    Μου αρέσει!

  6. καλώς τη Blanche 🙂
    δεν νομίζω πως ο Θανάσης εννοεί να ξεσηκώσουμε τους μαθητές και να τους ρίξουμε στη φωτιά για να βγάλουν αυτοί τα κάστανα από τη φωτιά αντί για μας. Απλά έχω την εντύπωση πως έχει μια πιο ρομαντική εικόνα για τα σχολεία. Όμως…..τα σχολεία της πραγματικότητας δυστυχώς δεν θυμίζουν σε τίποτε ταινίες…..
    Ξέρω πως πάντα υπάρχουν μαθητές που μας αγαπάνε και μας θυμούνται για πάντα, είναι όμως πάντα ευχάριστο να τους συναντάμε και να μας το θυμίζουν.
    Αυτές τις μέρες ήμουν άρρωστη και έλειψα δύο μέρες από το σχολείο. Μια μαθήτρια (όχι από τις δικές μου) με πήρε τηλέφωνο για κάποιο άσχετο με το σχολείο λόγο (τη γνωρίζω οικογενειακά) και της είπα πως θα πήγαινα σήμερα αν και δεν νομίζω πως έλειψα σε κάποιον και μου απάντησε «λείψατε σε μένα κυρία, όχι σε κανέναν…» και ντράπηκα για την κουβέντα μου. Είχε δίκιο, αν λείπουμε έστω και σ’ ένα παιδί είναι σπουδαίο!!!! Μερικές φορές όμως, νιώθω τόσο πολύ απογοητευμένη…….

    Μου αρέσει!

  7. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο σήμερα είναι να δημιουργήσεις επαναστάτες, με όλες τις μετέπειτα συνέπειες.
    Το πιο δύσκολο είναι να δημιουργήσεις σωστούς ανθρώπους, σε πείσμα των ανισοτήτων, των κατατρεγμών, των ψεμάτων, των συμφερόντων, της ανυπακοής και της στείρας μπουρδολογίας του κάθε «ειδικού» για οποιοδήποτε θέμα.
    Η αλήθεια είναι τρισυπόστατη. Είναι πως την βλέπει ο ένας, πως την βλέπει ο άλλος και πως είναι το πραγματικό γεγονός.
    Ας κοιτάξουμε λοιπόν να δούμε την πραγματική αλήθεια και να βγάλουμε στον κόσμο ανθρώπους σωστούς, με σεβασμό για τους άλλους και για τους εαυτούς τους. Αν ο άνθρωπος δεν σέβεται τον εαυτό του, δεν θα σεβαστεί ποτέ τον διπλανό του.
    Ο δάσκαλος είναι ένα πολύ δύσκολο λειτούργημα για να είναι τόσο απλό. Είναι πολύπλοκο και χρειάζεται μεγάλη προσοχή και σύνεση για να πλάσεις σωστούς χαρακτήρες με γνώσεις και εφόδια για τη σημερινή δύσκολη ζωή. Το ξέσπασμα μπορεί να δώσει στιγμιαία ικανοποίηση επιτυχίας, όμως στην πραγματικότητα θα είναι η καταράκωση του ατόμου στην μετέπειτα πορεία του.
    Σκεφτείτε και αναλογιστήτε τι αντιμετώπισε ένας δάσκαλος που δίδαξε σε όλα τα στάδια της εκπαίδευσης, από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο και πόσους διαφορετικούς χαρακτήρες συνάντησε σε αυτήν την πορεία, προσπαθώντας πάντοτε να «μεγαλώνει και να βγάζει» σωστούς ανθρώπους.
    Διδάξτε σεβασμό, ηθική και αλήθεια μαζί με τις γνώσεις και την τεχνολογία, είτε είστε δάσκαλοι, είτε είστε γονείς, είτε απλοί σεβαστοί συνάνθρωποι.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s