ο βασιλικός και η αυλή που μύριζε ασβέστη


Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ δια ζώσης και στο διαδίκτυο διάφορες συζητήσεις σχετικές με την εκπαίδευση και τα χάλια της. Πολλοί μάλιστα αναπολούν τον καιρό που οι μαθητές φορούσαν ποδιές και ο δάσκαλος ήταν ο απόλυτος άρχοντας της τάξης. Ζητούν την άρση της μονιμότητας και την επαναφορά του επιθεωρητή που θα κουνάει το δάχτυλο στους εκπαιδευτικούς κι αυτοί θα κάνουν σωστά τη δουλειά τους για το φόβο της απόλυσης. Αυτοί που τα ζητούν αυτά χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες. Αυτοί που τις δεκαετίες του ’60 και ’70 ήταν μαθητές και άρα τα έχουν ζήσει αυτά και οι σημερινοί 30ρηδες (λίγο πάνω, λίγο κάτω…) που τότε ήταν αγεννητοί.  Αυτοί που την έζησαν αναπολούν τα νιάτα τους και οι άλλοι κάτι που δεν έχουν ζήσει αλλά το έχουν ωραιοποιήσει στο μυαλό τους. Πόσοι αλήθεια από σας που πηγαίνατε τότε σχολείο θυμάστε στ’ αλήθεια πως ήταν; Ξέρετε ποια είναι η πλάκα; Όλοι όταν μεγαλώνουμε ωραιοποιούμε τις αναμνήσεις μας. Θυμόμαστε το βασιλικό και την ασβεστωμένη αυλή αλλά ξεχνάμε που δεν είχαμε τουαλέτα και χέζαμε σε μια παράγκα στην αυλή κι αντί για κωλόχαρτο είχαμε στο καρφί εφημερίδες. Εγώ πάλι προσπαθώ να μην ξεχνάω γιατί άμα ξεχάσω πρώτον θα γεράσω και πνευματικά (το σωματικά δεν μπορώ να το αποφύγω) και δεύτερον δεν θα έχω μέτρο σύγκρισης για εξαγωγή σχετικά ψύχραιμων συμπερασμάτων.Για να δούμε λοιπόν αν θυμόμαστε τα ίδια πράγματα και τι  είναι αυτό που αναπολείτε……

Στο δημοτικό είχα μια δασκάλα τα τρία πρώτα χρόνια, αν δεν είχα αυτή θα είχα άλλη πορεία στη ζωή μου πιθανόν. Όταν στην Δ’ δημοτικού αλλάξαμε δασκάλα έχασα τον κόσμο και κατάλαβα πως η κυρία Λούλα ήταν η εξαίρεση. Οι υπόλοιποι ήταν απλά ανύπαρκτοι.  Θυμάμαι τα ονόματά τους, δεν τους θυμάμαι σαν δάσκαλους παρά μόνο για τις προσβολές και το ξύλο που έριχναν ή γιατί απλά καθόταν, έλεγαν ένα μάθημα στα γρήγορα και άναβαν τσιγάρο. Ακόμα θυμάμαι το ξύλο που έφαγα μια φορά με το χάρακα, εγώ και σχεδόν όλη η τάξη. Και για να έφαγα εγώ ξύλο, που στην κλίμακα αταξίας ήμουν μια γραμμή πάνω από το «νεκρός», φανταστείτε τι γινόταν με τους άλλους. Ξύλο λοιπόν με το χάρακα όχι στην παλάμη, αυτό αντέχεται, ξύλο με το χάρακα στην πάνω πλευρά του χεριού. Όποιος δεν το έζησε είναι αδύνατο να φανταστεί τι σημαίνει…. για το τί και πόσο πόνο μιλάω. Η αιτία; Δεν τη θυμάμαι και για να μη θυμάμαι γιατί φάγαμε τόσο άγριο ξύλο μάλλον δεν θα ήταν κάτι τόσο σοβαρό που να το δικαιολογεί. Τα τραβήγματα αυτιών, οι καρπαζιές και τα χαστούκια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Το χειρότερο όμως ήταν οι προσβολές. Οι περισσότεροι δάσκαλοι δεν το είχαν σε τίποτε να σε δείξουν με το δάσκαλο και να σε προσβάλλουν αποκαλώντας σε μπουμπούνα. Τους μαθητές τους αξιολογούσαν με την πρώτη ματιά, την πορώτη μέρα του σχολείου ανάλογα με το τι δουλειά έκαναν οι γονείς, αν έμεναν σε πολυκατοικία ή παράγκα (στις πολυκατοικίες ήταν άλλο επίπεδο κι άμα ήταν και ρετιρέ το διαμέρισμα είχες εντελώς άλλο status). Τα παιδιά των ΔΥ και των ρετιρέ είχαν άλλη αντιμετώπιση. Καθόταν στο πρώτο θρανίο, οι δάσκαλοι τους χαμογελούσαν και εκτός εξαιρέσεων, ήταν οι καλοί μαθητές. Η άλλη περίπτωση ήταν τα παιδιά με τα πεσκέσια. Ανάλογα με το πεσκέσι ανέβαινες στην κλίματα της αξιολόγησης.  Βέβαια, συνήθως τα πεσκέσια ήταν ανάλογα και του ορόφου που έμενες. Αυτό το ξεσκαρτάρισμα γινόταν τις πρώτες μέρες και έμενε για πάντα. Είμαι σίγουρη πως ο συμμαθητής μου ο Μπιτσάνης ή ο Παρασκευάς ο «γλόμπος» θα ήταν καλύτεροι μαθητές αν τους είχε δοθεί μια ευκαιρία. Ο ένας όμως έμενε σε παράγκα κι ο άλλος σ’ ένα «καραβάν σαράι» όπου έμεναν αυτοί που λέγαμε τότε «ρωσοπρόσφυγες». Ένα τεράστιο κτίριο, όπου σε κάθε δωμάτιο έμεναν δύο και τρεις οικογένειες και ο χώρος της κάθε μιας οικογένειας χωρίζονταν από αυτόν της διπλανής με κουρελού. Αυτοί με το καλημέρα σας κατατάχτηκαν στους κακούς μαθητές και φυσικά έγιναν τέτοιοι. Έτρωγαν ξύλο καθημερινά, καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο, κανείς δεν τους βοηθούσε να ξεπεράσουν τα προβλήματα που είχαν στο μάθημα, κανείς δεν σκεφτόταν πως δεν είχαν λεφτά για τετράδια ή πως οι γονείς τους πιθανόν ήταν αγράμματοι και δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν στο σπίτι.  Όλοι τους θεωρούσαμε αλητάμπουρες αφού το είχαν πει και οι δάσκαλοι κι εκείνοι έκαναν τελικά όσα μπορούσαν για να ανταποκριθούν στο ρόλο που τους είχαν φορέσει. Απλά έμεναν στην ίδια τάξη κι αν καμμιά φορά προσπαθούσαν να πουν κάτι τους κορόιδευε όλη η τάξη με αρχηγό τη δασκάλα. Τελείωσαν το δημοτικό με χίλια ζόρια και χάθηκαν. Ιδέα δεν έχω τι απέγιναν.

Μετά γυμνάσιο και Λύκειο. Και μεταπολίτευση που όμως εμείς δεν την καταλάβαμε. Το σύστημα είχε μεγάλη αδράνεια για ν’ αλλάξει. Ξύλο και στο γυμνάσιο αλλά λιγότερο. Έλεγχος για το χρώμα της κάλτσας (μόνον άσπρες και μπλε επιτρεπόταν), το μήκος της ποδιάς και τέτοια, για τα μαλλιά, για τα βγαλμένα φρύδια. Θυμάμαι γυμνάστρια που όταν έβλεπε μαθήτρια να έχει βγάλει τα φρύδια της, την άρπαζε με τα δάχτυλα στο βγαλμένο φρύδι και τράβαγε το δέρμα για τιμωρία. Οι προσβολές πάντα οι ίδιες, οι καθηγητές έμπαιναν, έλεγαν κάτι και όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε. Εξέταση, παράδοση, τέλος. Άμα οι γονείς ήξεραν κάτι για να βοηθήσουν είχε καλώς, άμα δεν ήξεραν την είχες πατήσει. Κάπως έτσι άρχισαν να ξεφυτρώνουν τα φροντιστήρια, πήγαινες γιατί δεν καταλάβαινες την τύφλα σου στο σχολείο. Έτσι πήγα κι εγώ στην Α’ Λυκείου και ξεστραβώθηκα. Δεν ήμουν χαζή, απλά στο σχολείο στα μαθηματικά, φυσικές, χημείες οι καθηγητές μας έκαναν ανάγνωση το μάθημα από το βιβλίο. Στις ερωτήσεις των μαθητριώνεπαναλάμβαναν ό,τι είχαν πει προηγουμένως (αυτοί που δεχόταν ερωτήσεις) και σε κοιτούσαν μ’ ένα βλέμμα του στιλ «μα πόσο ήλίθια μπορεί να είσαι». Μια, δυο, τρεις τις κόβαμε τις ερωτήσεις.

Οι κύριοι Επιθεωρητές.

Είδα μόνο δύο φορές στη ζωή μου. Μας είχαν πείσει δε, πως οι επιθεωρητές θα κρίνουν εμάς άρα πρέπει να δείξουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Θυμάμαι θεολόγο στην γ’ γυμνασίου που μας έβριζε και μας πρόσβαλε κάθε μέρα, μας έβριζε κανονικά και  όταν κάποια φορά περίμενε τον επιθεωρητή μας κατατρόμαξε πως άμα δεν είμαστε ήσυχες και δεν έχουμε διαβάσει θα έχουμε πρόβλημα με τον επιθεωρητή. Εμείς κι όχι αυτή. Μασήσαμε κι εμείς και όταν μπήκε ο επιθεωρητής στην τάξη τρέμαμε από φόβο. Εκείνη τη μοναδική φορά ήταν γλυκομίλητη και χαμογελούσε. Ήρθε ο επιθεωρητής, έφυγε, είδε πόσο καλή είναι στην τάξη η κυρία και την άλλη μέρα γυρίσαμε στη ρουτίνα μας. Βρισιές και προσβολές. Ποτέ κανένας δάσκαλος τότε δεν αξιολογήθηκε για το παιδαγωγικό και το διδακτικό του έργο. Ποτέ κανένας δάσκαλος δεν απολύθηκε γιατί έβαζε βαθμούς με βάση τα πεσκέσια, γιατί σάπιζε τους μαθητές στο ξύλο, γιατί τους πρόσβαλε, γιατί καθόταν στην τάξη και απλά κάπνιζε (θεολόγος στην α’ λυκείου), γιατί δεν ήξεε την τύφλα του ή είχε μείνει στα μαθηματικά του προηγούμενου αιώνα. Κανένας δεν πίστευε πως ένας μουσικός που πέρασε από το σχολείο μας έβαζε χέρι σε όσες μαθήτριες μπορούσε και ποτέ δεν διώχθηκε γιαυτό.

Αν δεν είχες μόνος σου το νταλγκά παπάρια μάθαινες από τους ημιμαθείς δασκάλους μας. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που ήταν αληθινά καλοί δάσκαλοι, όχι λιγότεροι και όχι περισσότεροι από τώρα. Η διαφορά είναι πως τότε είχαν τον σεβασμό της κοινωνίας κι ας ήταν καθάρματα. Ο παπάς, ο χωροφύλακας κι ο δάσκαλος ήταν οι αρχές των μικρών κοινωνιών. Μας σάπιζαν στο ξύλο και κανένας γονιός δεν σκεφτόταν μήπως είχαν άδικο. Για να σε δείρει ο δάσκαλος θα είχε δίκιο, έλεγαν, και σου έριχναν και οι γονείς ένα χέρι ξύλο για να εμπεδώσεις. Κανένας επιθεωρητής και καμμία επιθεώρηση ή κανένας φόβος δεν τους έκανε να γίνουν καλύτεροι δάσκαλοι. Το μόνο που φοβόταν ήταν μη τυχόν κάποιος τους κατηγορήσει για εχθρούς της πατρίδας και βρεθούν στα σύνορα.

Μου λένε επίσης πως τότε δάσκαλοι γίνονταν αυτοί που το αγαπούσαν το δασκαλίκι. Τρίχες λεώ εγώ…. Τότε γίνονταν εκπαιδευτικοί γιατί ήταν μια δουλειά που σου έδινε κύρος (που δεν σου δίνει τώρα), ελεύθερα καλοκαίρια, πεσκέσια και μονιμότητα με μόνο αντάλλαγμα να μη μιλάς κατά του καθεστώτος. Υπάρχει κάποια διαφορά μ’ αυτά που λέγονται για το πως επιλέγουν το επάγγελμα οι σημερινοί εκπαιδευτικοί; Αν τη διάλεγαν γιατί αγαπούσαν τα παιδιά και το δασκαλίκι η αναλογία σαδιστών-καθαρμάτων με τους καλούς δεν θα ήταν αυτή που έχω ζήσει κι όχι μόνο εγώ. Στα σχολικά μου χρόνια συνάντησα 3 Δάσκαλους και πολλά καθάρματα. Ο ένας μάλιστα ήταν παπάς με ράσα. Που κατάφερε να επιβάλλεται σε τάξη σχολειου θηλέων στα τέλη δεκαετίας του ’70 όπου οι 35 από τις 45 μαθήτριες ήταν οργανωμένες σε αριστερές μαθητικές οργανώσεις. Κατόρθωμα νομίζω…. Θυμάμαι όμως και άλλους 30 άχρηστους, καθάρματα και σαδιστές.

Αυτό που σίγουρα ήταν διαφορετικό ή αντιμετώπιση της κοινωνίας απέναντι στους εκπαιδευτικούς. Σήμερα αν κάποιος δάσκαλος στραβοκοιτάξει το παιδί σου, ειδικά στο δημοτικό, θα είσαι εκεί να του ζητάς το λόγο κι αν δεν σε πείσει θα του κάνεις αναφορά. Σπάνια θα σκεφτεί σημερινός γονιός πως μπορεί να φταίει και το καμάρι του για κάτι. Τότε αν σου έριχνε μερικά χαστούκια και σου ξερίζωνε το αυτί, ο πατέρας σου θα του έδινε δίκιο και θα σου έδινε κι άλλα δυο χαστούκια για να γίνεις άνθρωπος.

Είστε σίγουροι πως αυτό ακριβώς νοσταλγείτε όσοι νοσταλγείτε τα «παλιά καλά χρόνια»; Γιατί αυτό ήταν η παιδεία στις δεκαετίες του ’60 και του ’70.

Εννοείται πως δεν τα έγραψα αυτά για να δικαιολογήσω τη σημερινή χάλια κατάσταση. Το γιατί και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, είναι χάλια είναι μια άλλη και μεγάλη συζήτηση. Το να νοσταλγούμε όμως πράγματα που ήταν άσχημα, απλά διαφορετικά άσχημα από τα σημερινά δεν διορθώνει τίποτε. Κυρίως όταν τα νοσταλγούν όσοι τότε ήταν αγέννητοι.

Advertisements

13 thoughts on “ο βασιλικός και η αυλή που μύριζε ασβέστη

  1. Καλησπέρα,
    συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και μου θύμισες ιδιαίτερα οδυνηρές καταστάσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την ωραιοποίηση του παρελθόντος και όχι μονο στο θέμα του σχολείου. Λίγο πολύ τις ίδιες εμπειρίες έχουμε. Εγώ ακόμη θυμάμαι την ξυλιά στο χέρι , που με πέτυχε στο δάκτυλο , γιατί δεν ζωγράφιζα καλά κι ας ήμουν πρώτη δημοτικού (1967). Τι να θυμηθώ για συμμαθητές μου που ο δάσκαλος έσπαγε τη βέργα πάνω τους.
    Για το Γυμνάσιο τι να πρωτοπώ. Ποδιά, σοσόνι και ελβιέλα. Παναγία μου, έχω ψυχικό τράυμα. δεν ξαναφόρεσα αθλητικό παπούτσι. Να πώ για τον Θεολόγο που έκανε αρχαία στην Α΄Γυμνασίου και κόντευα να μείνω στην ίδια τάξη (τώρα είμαι φιλόλογος), να πω για μαθηματικούς που ακόμα έχω εφιάλτη ή για τον παλιοφασίστα τον Φυσικό που μου άλλαξε τα σχέδια της ζωής μου, καθώς το πάθος μου ήταν η Ιατρική. Οι περισσότεροι ήταν κομπλεξικοί, βγάζαν απωθημένα. Είχα όμως και καθηγητές στις τελευταίες τάξεις που σημάδεψαν τη ζωή μου, που ήταν πρότυπα. Ήταν οι νέοι που μόλις είχαν διορισθεί και είχαν άλλες ιδέες. Εμένα αυτοί με ενέπνευσαν και στάθηκαν δίπλα μου/μας και τους θυμάμαι με αγάπη.
    Και δεν θα συζητήσω για τη γνώση, που όλοι λένε τώρα εμείς μαθαίναμε, ξέραμε περισσότερα. Τις τύφλες μας ξέραμε . Συντακτικό, γραμματική , ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και τίποτε άλλο.
    Χαίρομαι για τη συνάντηση αν και το χεράκι το έβαλε το e-apenanti

    Μου αρέσει!

    • καλησπέρα και σε σένα Σοφία,
      ίδια ηλικία έχουμε εγώ όμως κέρδιζα χρονιά και μάλλον πήγα σχολείο ένα χρόνο νωρίτερα.
      Σίγουρα υπήρχαν και εξαιρετικές περιπτώσεις δασκάλων αλλά πόσοι ήταν αυτοί; Εγώ θυμάμαι τη δασκάλα μου στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού που πάντα χαμογελούσε, ποτέ δεν χτύπησε παιδί και χρησιμοποιούσε μοντεσσοριανό σύστημα για να μάθουν τα παιδιά να διαβάζουν!!!! Εκείνα τα χρόναι σε δημόσιο σχολείο. Και μετά απ’ αυτήν έπεσα στην ανύπαρκτη κυρία Ευρυδίκη. Θυμάμαι μια φιλόλογο στην τελευταία τάξη που επειδή ήμασταν πρακτικό και ήταν φεμινίστρια αντί να μας ζαλίζει τον έρωτα με συντακτικό συζητούσε μαζί μας την ουσία της Αντιγόνης. Έναν καθηγητή στο φροντιστήριο που μου ξεδιάλυνε στο μυαλό τη φυσική και τη χημεία που μου άρεσαν πολύ αλλά στο σχολείο τα είχα κάνει μπάχαλο στο κεφάλι μου κι ένιωθα ηλίθια τελείως, έναν καθηγητή στη δεύτερη σχολή μου, τον πιο αυστηρό απ’ όλους και δυο τρεις στο μεταπτυχιακό. Λίγοι δεν είναι για τα τόσα χρόνια που έχω περάσει σπυδάζοντας;

      Μου αρέσει!

  2. Τα πράγματα διαφέρουν σήμερα μόνο ως προς την προσέγγιση που έχει η κοινωνία απέναντι σ’αυτά, και τίποτα άλλο. Οι δεκαετίες που λες στηρίχτηκαν περισσότερο σε μια – ας πούμε – φονταμενταλιστική προσέγγιση, με την έννοια του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου της κοινωνίας σε συνδυασμό με το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», που άσκησε πολύ ισχυρή επίδραση τότε. Σήμερα πάλι όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί από την απόλυτη εμπορευματικότητα των πάντων και τον ατομικισμό (γι’αυτό παρατηρούνται τα φαινόμενα που λες γονιών που κατηγορούν αμέσως τον εκπαιδευτικό σε μια ενδεχόμενη διαφωνία με το καμάρι τους).
    Ωστόσο, αν τα εξετάσεις τα πράγματα σε βάθος, δε βλέπεις διαφορές. Οι διακρίσεις μεταξύ των μαθητών εξακολουθούν και σήμερα, απλά δεν είναι τόσο εξώφθαλμες. Στην Αγία Βαρβάρα τα τσιγγανάκια σίγουρα δεν απολαμβάνουν την ίδια προσοχή από τους δασκάλους (φυσικά όχι όλους) και αυτά σίγουρα είναι τα πρώτα που στοχοποιούνται όταν δημιουργούνται φασαρίες μεταξύ μαθητών.
    ‘Οσο δε για την αξιολόγηση και το θέμα των επιθεωρητών, θα συμφωνήσω μαζί σου. Το σύστημα ήταν δομημένο έτσι ώστε να ελέγχονται οι εκπαιδευτικοί και να αποτελούν πειθήνιο και εκτελεστικό όργανο στα χέρια του συστήματος. Όπως ακριβώς είναι και σήμερα τα πράγματα. Απλά η αξιολόγηση που σχεδιάζεται θα κάνει ακόμα πιο δραστική την παραπάνω συνταγή.

    Μου αρέσει!

    • Αυτό το σεντονάκι Μαριούσκα, ξεκίνησε γιατί σιχάθηκα ν’ ακούω για το πόσο γαμάτοι δάσκαλοι υπήρχαν τότε, πόσα πολλά μαθαίναμε και πως όλα αυτά συνέβαιναν επειδή οι δάσκαλοι φοβόταν τον επιθεωρητή και έκαναν πολύ σωστή δουλειά!! Πόσο πιο μακρυά από την αλήθεια μπορεί να είναι κάποιος; Επίσης βαρέθηκα ν’ ακούω για μιαν αξιολόγηση που θα λειτουργεί τιμωρητικά, για χλευασμό της αυτοαξιολόγησης σαν κάτι που είναι κοροϊδία των εκπαιδευτικών προς την κοινωνία, κι αυτά από ανθρώπους που δεν έχουν σκεφτεί ούτε μισό λεπτό στα σοβαρά το τι είναι σχολείο, γιατί στραβά αρμενίζει και για το σημαίνει στ» αλήθεια εκπαιδευτική αξιολόγηση και γιατί εγώ που είμαι θεωρητικά υπέρ της αξιολόγησης σαν ένα εργαλείο αυτοβελτίωσης, τις συγκεκριμένες που μας ετοιμάζουν τις κοιτάζω με φοβερή καχυποψία.

      Μου αρέσει!

    • Α καλά, δεν το συζητώ!!!! Εγώ το θυμάμαι, όλα τα αδέσποτα της γειτονιάς με λουκάνικα στο λαιμό ήταν. Με τα παράθυρα ανοιχτά κοιμόμασταν, μάλλον γιατί δεν υπήρχε μέσα στα σπίτια μας κάτι άξιο λόγου να κλαπεί.
      Μόνο που αυτή η συζήτηση, το ξέρεις κι εσύ, είναι διαφορετική. Οι λόγοι δηλαδή που αγρίεψε ο κόσμος και άλλαξε από τότε δεν αναλύονται σε δυο γραμμές.

      Μου αρέσει!

  3. Μας ξύπνησες μνήμες καλή μου. Αν και μπήκα στη Α’ Δημοτικού το ’88, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Συνάντησα κι εγώ, από «γεννημένους» δασκάλους, μέχρι ξύλο με το χάρακα, από αφοσιωμένους καθηγητές-γονείς για εμάς, μέχρι είρωνες, παιδεραστές και απομεινάρια χουντικών. Είχα την «ευτυχία» να διδάξω κι εγώ, για κάποια χρόνια, με ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά δεν μπόρεσα να αντέξω τον επιθεωρητή-γονέα ή και το αντίβαρό του, τον απόντα γονέα. Ούτως ή άλλως όταν δε λαμβάνεται υπ’ όψιν η γνώμη του λαού, ο λόγος του, οι φωνές του, η αγωνία και ο αγώνας του, γιατί να δοθεί λόγος, σε μια άλλη παραλληλία, στα ίδια τα παιδία, τα οποία και θα έπρεπε να είναι εκείνα που προάγουν την αξιολόγηση προς τα πάνω. Χαιρετώ.

    Μου αρέσει!

    • Αυτό που ήθελα να πω με το ποστ είναι πως πάντα υπήρχαν φωτισμένοι δάσκαλοι και μαλάκες. Αυτή όμως η παρελθοντολαγνεία και ειδικά από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει στο παρελθόν που ονειρεύονται και το φαντάζονται σαν ταινία ασπρόμαυρη και νοσταλγική δεν έχει καμμία σχέση με την πραγματικότητα. και πως ενώ τότε υπήρχε αξιολόγηση και επιθεωρητές και φόβος παπάρια καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα είχαμε και παπάρια καλύτερους δάσκαλους.

      Μου αρέσει!

  4. Επανέρχομαι. Στο φόβο θα στηρίξουμε το σχολείο ; Να φοβόμαστε τον αξιολογητή; Με πόσο εύκολο τρόπο ξεπουλάμε όσα κατακτήσαμε. Πάντα η εύκολη λύση. Και πόσο εύκολα γίνονται όλοι τιμητές.
    Πριν την αξιολόγηση ας εξασφαλίσουν τη χρηματοδότηση , τις υποδομές , την επιμόρφωση, τις κατάλληλες συνθήκες , τη στελέχωση με ικανούς ανθρώπους , την αξιοκρατία, την αξιοπρεπή διαβίωση του εκπαιδευτικού, σχολικές βιβλιοθήκες, τάξεις με τους μισούς μαθητές και μετά ας έλθουν να αξιολογήσουν το εκπαιδευτικό έργο αυτοί που επίσης θα έχουν αξιολογηθεί αυστηρά και δεν θα έχουν λάβει τη θέση πελατειακά και κομματικά.
    Μετά το ξανασυζητάμε.

    Υ.Γ Θα έπρεπε να υπήρχε ένας τρόπος να στείλουμε ορισμένους νοσταλγούς μερικά χρονάκια πίσω για να έβλεπαν πόσα απίδια βάζει ο σάκκος. Άντε γιατί βαρέθηκα.

    Μου αρέσει!

    • Μα κι εγώ τη θέλω την αξιολόγηση. Ποια αξιολόγηση όμως; Συνήθως όσοι μιλούν για αξιολόγηση έχουν κατά νου μια εντελώς τιμωρητική διαδικασία. Δεν είσαι καλός; σε σουτάρουμε. Άραγε τι θα πει καλός, έτσι κι αλλιώς. Πολύ λίγοι γνωρίζουν πως παντού η αξιολόγηση λειτουργεί ως μέθοδος αυτοβελτιωσης κι όχι τιμωρίας. Γαμώ το κέρατό μου δλδ, εμείς τους μαθητές τους αξιολογούμε κάθε μέρα, για να τους τιμωρήσουμε το κάνουμε ή για να βελτιωθούν; Έλεος πια μ’ αυτή την έλλειψη απλής λογικής….. και τους αξιολογούμε με βάση κάποια κριτήρια, έχοντας (υποτίθεται) ένα στόχο, να γίνουν καλύτεροι. Υποτίθεται πως κι εμείς τους δίνουμε όλα όσα χρειάζονται για να επιτύχουν το στόχο.
      Κάθε αξιολόγηση πρέπει να γίνεται αφού απαντήσει σε μερικά πρωταρχικά ερωτήματα.
      «Ποιος ο στόχος
      με τι κριτήρια
      από ποιους
      με τι μέθοδο και ποια εργαλεία
      αν θα είναι εσωτερική ή εξωτερική εξαρτάται από τη μέθδο και το στόχο.
      κι έχεις όλους τους κάφρους να ζητάνε αξιολόγηση που θα μοιάζει με χατζάρα. Σε μια χώρα που ξέρεις πως πάντα οι φελλοί επιπλέουν κι αυτοί θα σε αξιολογήσουν στέκεσαι τουλάχιστον καχύποπτα σε εξαγγελίες, ειδικά όταν ξέρεις πως ο στόχος είναι η απόλυση 150.000 ΔΥ και ξέρεις πως είσαι εύκολος με τις συγχωνεύσεις.

      Μου αρέσει!

      • Μέσα στη σκέψη μου είσαι. Πριν γράψω αυτό το σχόλιο , είχα γράψει ένα άλλο και το έσβησα , όπου εκεί έλεγα αυτό που λες και εσύ για τους φελλούς που πάντα επιπλέουν. Δεν θέλουν αυτοί ούτε εκπαίδευση ούτε σωστους εκπαιδευτικούς,Οσφυοκάμπτες θέλουν γιατί έτσι θα επιβάλλονται και θα επιβάλλουν.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s