παράλογο;


παράλογο 1

Ο Σαμαράς διέγραψε την Μπακογιάννη επειδή ψήφισε ΝΑΙ στο Μνημόνιο, ενώ η γραμμή του κόμματος ήταν ΟΧΙ.
Μετά, διέγραψε 21 βουλευτές του επειδή ψήφισαν ΟΧΙ στο Μνημόνιο, ενώ η γραμμή του κόμματος ήταν ΝΑΙ.
Στη συνέχεια, κάποιοι από τους διαγραφέντες είχαν επαφές με την Μπακογιάννη για να ενταχθούν στο κόμμα της, που έλεγε ΝΑΙ στο Μνημόνιο, ενώ αυτοί είχαν διαγραφεί επειδή είπαν ΟΧΙ.
Η Μπακογιάννη, που συζητούσε το ενδεχόμενο ένταξης στο κόμμα της αυτών που ψήφισαν ΟΧΙ, ενώ η ίδια έλεγε ΝΑΙ, κατηγόρησε το Σαμαρά για πολιτική σχιζοφρένεια.
Ο Σαμαράς τώρα μαζεύει πίσω αυτούς που ψήφισαν ΟΧΙ ενώ έπρεπε να ψηφίσουν ΝΑΙ.

παράλογο 2

Φέτος τα παλιά ΕΠΑΛ έγραφαν μαθητές στη Α’ τάξη οι οποίοι παρακολουθούν το πρόγραμμα σπουδών της Α’ τάξης του Νέου Τεχνολογικού Λυκείου με προοπτική του χρόνου να παρακολουθήσουν το αντίστοιχο πρόγραμμα σπουδών της Β’ τάξης κ.ο.κ. Λογικό; Λογικό θα μου πεις…
Αμ δε!!!! Όλο αυτό συμβαίνει ΕΝΩ τα Νέα Τεχνολογικά Λύκεια (όπως και τα αντίστοιχα Νέα Λύκεια) ΔΕΝ έχουν ιδρυθεί ακόμα επίσημα αφού δεν έχει ακόμα κατατεθεί ο νόμος που τα ιδρύει και που ρυθμίζει τα της λειτουργίας τους.  Τους λέγαμε φυσικά ότι παρακολουθούν Τεχνολογικό Λύκειο αλλά τους εγγράφαμε στα μητρώ των ΕΠΑΛ κι αυτό γιατί για ν’ ανοίξεις μητρώο ενός νέου τύπου σχολείου θα πρέπει αυτό ΠΡΩΤΑ να ιδρυθεί επίσημα.  Η χρονιά τελειώνει και δεν ξέρει κανείς τι θα γίνει του χρόνου, τι πρόγραμμα σπουδών θα υπάρχει, τι ωρολόγιο πρόγραμμα, τι εξετάσεις θα δώσουν. Ούτε εμείς, ούτε οι μαθητές, ούτε οι γονείς έχουμε ιδέα. Ο Μπαμπινιώτης δε, πάγωσε την κατάθεση του νόμου στη Βουλή. Οι μαθητές που τελειώνουν φέτος το Γυμνάσιο ΔΕΝ ξέρουν σε τι σχολείο θα πάνε, τι μαθήματα θα κάνουν, πόσες ώρες κλπ. Ρωτάνε οι γονείς και τα παιδιά και τι ακριβώς ν’ απαντήσεις; Εντυπωσιακό;

παράλογο 3

Χωρίς πολλές κουβέντες… ΕΟΠΠΥ και συνταγογράφηση, να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Γιατρό δεν βρίσκεις, αν θες να βρεις ντε και καλά γιατρό συμβεβλημμένο που να μπορεί να σε δεχτεί σαν ασφαλισμένο κι όχι ιδιωτικά, πρέπει να πάρεις αγκαλιά το τηλέφωνο και να ρωτάς. Κι αν βρεις κάποιον, θα πρέπει να πας να τον βρεις κι ας είναι στην άλλη μεριά της πόλης. Την επόμενη φορά θα βρεις άλλον, λες και είναι περίπτερο που παίρνεις τσιγάρα (που ούτε καν αυτό το αλλάζεις εύκολα) κι όχι γιατρός που πρέπει να ξέρει το ιστορικό σου τουλάχιστον. Όοοοοχι, θα κουβαλάς όλα τα χαρτιά και τις εξετάσεις σου υπό μάλης κάθε φορά. Δεν θες; Μαγκιά σου αλλά θα πλερώσεις, οι μαγκιές πάντα πλερώνονται. Φυσικά θα πλερώσεις, ακόμα κι αν στο μαγκόμετρο είσαι στο μηδέν, στην περίπτωση που δεν υπάρχει γιατρός με κενό στα ραντεβού του, πράγμα όχι απίθανο όταν για παράδειγμα είναι εποχή που «θερίζει’ η γρίπη.Έχεις φράγκα; θα συνέλθεις. Δεν έχεις; Ψόφα…..

παράλογο 4

και το καλύτερο; Άκουσα πριν στις ειδήσεις για την αξιολόγηση που θα εισάγουν στη Δημόσια Διοίκηση!!! Και θέλω να γελάσω δυνατά, να κυλιστώ στα πατώματα από τα γέλια αν δεν ήταν τόσο τραγικό αυτό που άκουσα. Αξιολόγηση; Από ποιούς ρε μάγκες; Τους διευθυντές και ιδιώτες που είπατε; με τι σχεδιασμό ρε μάγκες; Με τι σκοπό, ποια κριτήρια; Γιατί να σας εμπιστευτεί κάποιος και να πιστέψει ότι δεν θα είναι σχεδιασμένη στο γόνατο και δεν θα λειτουργήσει σαν άλλοθι για να κάνετε αυτό που δεν τολμάτε να ξεστομίσετε φοβούμενοι το πολιτικό κόστος; Άλλοθι για ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ με το φτυάρι θα είναι μάγκες μου. Άκου αξιολόγηση!!!! Από ποιούς; Απ’ αυτούς που κατάφεραν να κατεδαφίσουν ένα κράτος (έστω και ζαβό) σε χρόνο μηδέν….

Να εξηγούμαι, δεν είμαι κατά της αξιολόγησης, το αντίθετο. Χρειάζεται η αξιολόγηση, είναι εργαλείο αυτοβελτίωσης και βελτίωσης του παραγόμενου έργου και των παρεχόμενων υπηρεσιών αλλά είναι κάτι που θέλει σχεδιασμό, υποβαθρο επιστημονικό, υποδομές. Θέλει ν’ απαντάει πρώτα στα ερωτήματα «Ποιοι;», «Για ποιο λόγο;», «Ποιος ο στόχος;», «Ποια τα κριτήρια;», «Με ποια εργαλεία;». Αυτούς τους μαστροχαλαστήδες δεν θα τους εμπιστευόμουν ούτε λάμπα ν’ αλλάξουν, όχι να σχεδιάσουν αξιολόγηση….

Δεν γράφω άλλα παράλογα που ζω κάθε μέρα γιατί θα χρειαστώ το ρουχαλάκι της φωτογραφίας και δεν με παίρνει για τέτοια…..

Advertisements

6 thoughts on “παράλογο;

    • Δεν ζούμε πλέον, επιβιώνουμε και δεν ξέρουμε και για πόσο ακόμα θα μπορούμε να κάνουμε έστω κι αυτό…..
      Καλόν Απρίλη αλλά έρχεται ο Μάης και μετά ο Ιούνης και τα νέα μέτρα….. που να τους πάρουν μέτρα για φέρετρο

      Μου αρέσει!

  1. Στην δική μου δουλειά (ιδιωτικός τομέας) η διαδικασία των αξιολογήσεων ήταν μια ετήσια διαδικασία ρουτίνας που κανένας επί της ουσίας δεν έδινε σημασία διότι προαγωγές και αυξήσεις μισθών ήταν προαποφασισμένες… Φέτος όμως που έγιναν για πρώτη φορά απολύσεις, η δικαιολογία για τις περισσότερες εξ αυτών ήταν το «low performance»… H αξιολόγηση είναι μια σωστή διαδικασία όταν γίνεται αμερόληπτα και με αντικειμενικά κριτήρια, στην περίπτωσή σας/μας είναι απλά άλλοθι για απολύσεις…

    Μου αρέσει!

    • Το θέμα είναι πως έχουν κάνει καραμέλα μια λέξη (αξιολόγηση) την οποία την παρουσιάζουν σαν μπαμπούλα ενώ σ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο έχει άλλη έννοια. Και είμαι εντελώς σίγουρη πως θα την χρησιμοποιήσουν σαν άλλοθι για χιλιάδες απολύσεις που αν τις έκαναν αλλιώς θα είχαν λίγο πρόβλημα. Τώρα και η πίτα σωστή (θα κάνουν απολύσεις) και ο σκύλος χορτάτος (οι σαλταρισμένοι υπήκοοι θα τους λένε μπράβο μετά την πλυση εγκεφάλου)

      Μου αρέσει!

  2. Παράλογο 5.

    Τι αξίζει σε αυτή την ζωή για να την ζήσει κανείς;
    Τι είναι η ζωή παραπάνω από μια ρουτινιάρικη καθημερινότητα επαναλήψεων,
    που οδηγεί την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στην επανάληψη κινήσεων,
    που υπαγορεύονται από την συνήθεια.

    Κάποιοι όμως από εμάς, όσοι μπορούμε, συμβαίνει κάποτε να αναρωτηθούμε:
    »Ποιος ο λόγος να ζούμε μια ζωή που δεν μας προσφέρει τίποτα περισσότερο
    παρά μια προετοιμασία για ένα αύριο πανομοιότυπο με το σήμερα;
    Τι περισσότερο είναι η ζωή εκτός από μια καθημερινή,
    σταθερή και επίπονη πορεία προς το αναπόφευκτο, προς το θάνατο.
    Και τελικά αξίζει κανείς να ζει αυτή την ζωή;»
    Και τότε, μέσα από αυτά τα ερωτήματα, ανακαλύπτουμε το παράλογο του κόσμου και της ύπαρξης μας.

    Το παράλογο όμως, στην πραγματικότητα, δεν βρίσκεται μέσα μας, στον άνθρωπο, ούτε και στον κόσμο,
    αλλά μέσα στην κοινή τους ταυτόχρονη παρουσία.
    Είναι γέννημα της αντίθεσης τους.

    Όταν ο άνθρωπος καταλάβει αυτή την αντίθεση και την παραδεχθεί,
    οπότε θα βρεθεί κοντά στο σημείο κατανόησης του παραλόγου,
    θα μπορέσει να ζήσει και να αρνηθεί την αυτοκαταστροφή, την αυτοκτονία.

    Μόνο τότε, όπως γράφει ο Καμύ: «…αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις…», βγάζοντας από το παράλογο αποτελέσματα, μόνο με την βοήθεια της συνείδησης,
    διαφορετικά ο καθένας, που θα μεταμορφώνουν αυτή την σταθερή και επίπονη πορεία προς τον θάνατο,
    σε πρόσκληση και πρόκληση ζωής.

    Μια πρόκληση ζωής, που θα μας κάνει, προσωρινά, να αρνηθούμε την αυτοκαταστροφή,
    είναι η μετουσίωση στην πράξη εννοιών όπως, η ελευθερία μας, τα πάθη μας, η επανάσταση μας.
    Για τους περισσότερους, από όσους μπορούν να κάνουν την αρχική ερώτηση,
    αυτά, ως αποτελέσματα, είναι αρκετά, για κάποιους όμως όχι.
    Άσχετες σκέψεις, πάνω στα τέσσερα προηγούμενα »παράλογα».

    Μου αρέσει!

  3. Παράλογο 6.

    Εκείνη, υψηλόβαθμη δημόσιος υπάλληλος, καλοστεκούμενη γοητευτική μεσήλιξ,
    με στρωμένη ζωή σε έναν επιτυχημένο, έτσι θέλει να πιστεύει, γάμο,
    ευτυχισμένη μέσα στην ρουτίνα της και αρπαγμένη με όλη της την δύναμη από αυτήν.
    Με φόβους για το μέλλον, ανασφαλής μέσα στην σιγουριά που της προσφέρει το εποικοδόμημα ασφάλειας
    που έχτισε γύρω της, με τεράστια προσπάθεια και αναρίθμητους συμβιβασμούς, εδώ και τριάντα χρόνια.
    Γενικά το πρότυπο της επιτυχημένης επαγγελματικά και ερωτικά γυναίκας,
    που ξυπνά τα βράδια, γεμάτη αγωνία και ιδρωμένη, από όνειρα και άγχη που στοιχειώνουν τις ημέρες της.
    Μια πραγματική κυρία.

    Εκείνος, λίγο πάνω από τα εικοσιπέντε, με ένα άχρηστο πτυχίο ΑΕΙ που την επόμενη ημέρα της απονομής του, μεθυσμένος, ξέχασε που το έβαλε.
    Από τα δεκαεπτά του επέλεξε, συνειδητά, την ένταξη στο κίνημα κοινωνικής αμφισβήτησης,
    βαθιά πολιτικοποιημένος, αρνητής κάθε συμβιβασμού, χωρίς μέλλον, ζώντας στο κοινωνικό περιθώριο,
    εραστής της παρανομίας, με προβληματική, για κάποιους, συμπεριφορά, ξενύχτης και πότης,
    θανάσιμος εχθρός κάθε έννοιας νόμιμης τάξης και σιγουριάς που πάνω τους,
    η κάθε »γοητευτική μεσήλιξ», έχει χτίσει την ζωή της.
    Ένας κοινός αλητάμπουρας.

    Και όμως, αυτοί οι δύο εντελώς αντίθετοι άνθρωποι, συναντήθηκαν, από τύχη,
    σε μια πραγματικότητα που δεν μοιάζει με αυτή που ξέρουμε,
    ήρθαν κοντά, στην αρχή από περιέργεια ο ένας για τον κόσμο του άλλου,
    και μέσα από τις λέξεις που αντάλαξαν, ολόκληρες νύχτες, γεννήθηκε ανάμεσα τους ο έρωτας.
    Ένας έρωτας ιδιόμορφος, ατελέσφορος, αδιέξοδος, το ξέρουν και οι δύο αυτό,
    που θα οδηγήσει μόνο σε έναν προκαθορισμένο χωρισμό,
    αλλά αυτό δεν τους πτοεί από το να ζήσουν αυτόν τον παραλογισμό, αλλά και την ομορφιά του αδιεξόδου. Ξέρουν, πολύ καλά, και οι δύο, ότι στο τέλος του αδιεξόδου τους περιμένει ο πόνος,
    αλλά τίποτα δεν πρόκειται να τους εμποδίσει να βαδίσουν αυτό τον δρόμο μέχρι το τέλος του.
    Με την ενδόμυχη ελπίδα ότι, μέσα από το κοινό τους αδιέξοδο, θα δώσουν διέξοδο στο προσωπικό τους.

    Όταν μιλάμε για παράλογα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s