Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ ή αλλιώς Πάμε Σινεμά;


Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Το πιστεύω αυτό πλέον.

Το Σάββατο 12/05/2012 στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» έγινε το Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών του προγράμματος «Πάμε Σινεμά;». Το πρόγραμμα αυτό είχε σταματήσει το σχολικό έτος 2004-2005, παρ’ όλο που η τότε νεοεκλεγείσα υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου είχε υποσχεθεί ενθουσιασμένη (τάχα μου…) ότι είναι ένα από τα πράγματα που θα συνεχιστούν οπωσδήποτε και το οποίο κατάργησε μετά από λίγο καιρό. Τέλος πάντων, περσινά ξινά σταφύλια είναι αυτά. Εκείνη τη χρονιά είχα λάβει μέρος με το σχολείο μου αλλά δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Δεν έδεσε η ομάδα, τα παιδιά παρ’ όλο που έδειξαν ενθουσιασμό στην ιδέα να γυρίσουν ταινία, βαρέθηκαν όταν κατάλαβαν πόσες ώρες  δουλειάς χρειάζονται για να γράψουν σενάριο και να γυρίσουν ένα πεντάλεπτο ταινιάκι κι ο σύμβουλος σκηνοθέτης μάλλον μας βαριόταν κι αυτός. Παρ’ όλ’ αυτά ήταν εμπειρία που μου άρεσε και γιαυτό όταν φέτος είδα πως το πρόγραμμα  θα ξανατρέξει, το κυνήγησα και ξανέβαλα το σχολείο στο πρόγραμμα. Φέτος δεν ήμουν και μόνη αλλά συμμετείχε με ενθουσιασμό και μια συνάδελφος που άλλο που δεν θέλει άμα πρόκειται για τέτοια. Στην αρχή δεν προβλεπόταν γύρισμα ταινιών ή για την ακρίβεια θα μπορούσαν να γυρίσουν ταινία όσων σχολείων οι μαθητές θα μπορούσαν να καταβάλλουν 90 ευρώ έκαστος, πράγμα σχεδόν αδύνατον δεδομένων των συνθηκών της εποχής. Φαντάζομαι πως το κατάλαβαν νωρίς κι έτσι έψαξαν και βρήκαν χορηγούς και τα σχολεία που πήραν μέρος στο πρώτο κομμάτι του προγράμματος μπόρεσαν –εάν το επιθυμούσαν- να γυρίσουν το ταινιάκι τους. Αφιερώσαμε δύο Σαββατοκύριακα με τα παιδιά, το πρώτο να γράψουν το σενάριο και το δεύτερο για το γύρισμα. Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν κι εμείς το ίδιο.

Και φτάνουμε στην προχτεσινή μέρα, τη μέρα που θα βλέπαμε τις ταινίες και θα γινόταν η απονομή των βραβείων. Ντύθηκαν, στολίστηκαν τα κορίτσια που συμμετείχαν (σχεδόν μόνο κορίτσια συμμετείχαν) και πήγαμε στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» που ήταν ο χώρος που διοργανώθηκε το Φεστιβάλ για τη Νότια Ελλάδα ενώ κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη για τις ταινίες της Βόρειας Ελλάδας. Το πρόγραμμα μεταδόθηκε ζωντανά από τη ΝΕΤ και σε σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη.  Τα παιδιά όλων των σχολείων που συμμετείχαν (δημοτικά- γυμνάσια-λύκεια) ήταν εκεί, φορώντας τα καλά τους και με πολύ καλή διάθεση παρακολούθησαν τις ταινίες πριν την τελετή απονομής, γελούσαν κι έκαναν σχόλια, αποθέωναν τις δικές τους το κάθε σχολείο, έκαναν προγνώσεις  και περίμεναν τη βράβευση με αγωνία. Η ατμόσφαιρα σε τίποτε δεν είχε την κατήφεια και τη μιζέρια των ημερών, παρ’ όλο που τα περισσότερα ταινιάκια έδειχναν πως οι μαθητές προβληματίζονται από το κλίμα της εποχής και τις συνέπειες όλων όσων γίνονται στο παρόν και το μέλλον τους. Είχαν όμως φρεσκάδα, γέλιο, ζωντάνια.

Δόθηκαν τα δύο βραβεία για τη νότια Ελλάδα και παρακολουθήσαμε και τα αντίστοιχα της Βόρειας Ελλάδας. Ήρθε και η στιγμή για το Πανελλήνιο Βραβείο για τα δημοτικά σχολεία που δόθηκε σ’ ένα Δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης για ένα ταινιάκι με γέλιο και φρεσκάδα. Περιμέναμε όλοι με αγωνία να δούμε σε ποια πόλη θα πάει το Πανελλήνιο Βραβείο   για τα γυμνάσια και λύκεια και ναι, πήγαινε στην Αθήνα. Άκουγα γύρω μου προγνωστικά για το ποια ταινία θα το πάρει, κάπου πήρε το αυτί μου και τη δική μας ταινία. Μόλις ανακοινώθηκε η ταινία πάγωσε η αίθουσα, ο γιος μου που καθόταν δίπλα μου μου είπε «μα καλά, σ’ αυτή τη μαλακία το δώσανε; Αν είναι δυνατόν!!!!». Ήταν μια ταινία που δεν την είδα διότι με το που ξεκίνησε μου φάνηκε κακή και αδιάφορη και πήγα να καθήσω κάπου αφού τις περισσότερες τις είχαμε παρακολουθήσει όρθιοι και είχα κουραστεί. Παγωμένο χειροκρότημα στην αίθουσα αλλά τα παιδιά πήγαν καταχαρούμενα να πάρουν το βραβείο τους. Μετά απ’ αυτό ήρθε η ώρα να τη δούμε. Με το που ξεκίνησε άρχισαν τα ψυθιριστά σχόλια γύρω μου «τι μαλακία είναι αυτή ρε…» και τέτοια. Η συνάδελφος η οποία δεν την είχε δει και στην αρχή μου είπε «άσε να τη δούμε ρε συ, μπορεί να είναι καλή…» όσο περνούσε η ώρα άρχισε κι αυτή με τη σειρά της να δυσανασχετεί.  Στους τίτλους του τέλους τα καταλάβαμε όλα. Στην ταινία συμμετείχε ο γιος του διευθυντή του «Πάμε Σινεμά;» αλλά και ο ίδιος ο Αντώνης Κιούκας!!!!!

Για όσους δεν κατάλαβαν να το επαναλάβω. Πήρε βραβείο η ταινία που συμμετείχε ο γιος και ο ίδιος ο διευθυντής του προγράμματος. Πόσο πιο στημένο να ήταν δηλαδή; Τα παιδιά άρχισαν να φεύγουν με το που άναψαν τα φώτα, η βραδιά που ήταν όμορφη χάλασε στο τέλος παρ’ όλο που κανείς δεν γιούχαρε. Ίσως γιατί τα παιδιά ντράπηκαν να το κάνουν, θα ήταν και λάθος κατά τη γνώμη μου να πέσει γιούχα την ώρα που κάποια άλλα παιδιά της ηλικίας τους πήγαιναν με χαρά να πάρουν το βραβείο τους. Είχαν ακουστεί και νωρίτερα κάποιες διαμαρτυρίες όταν νωρίτερα έβγαλε έναν δεκάρικο παπαρολογίας ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΠΘ αλλά κάποιοι φώναξαν πως δεν ήταν η ώρα και σταμάτησαν. Ίσως κι αυτό να επηρέασε τον κόσμο.

Το θέμα είναι ένα. Τι μάθημα δώσατε στα παιδιά κύριε Κιούκα; Ξέρετε τι μάθημα δώσατε στο γιο σας; Πως ο έχων μπάρμπα στην Κορώνη παίρνει το βραβείο. Αυτό το μάθημα δώσατε στο γιο σας  και στα υπόλοιπα παιδιά και μάλιστα σε ζωντανή σύνδεση, σας έβλεπε πολύς κόσμος την ώρα που εσείς ο ίδιος παπαρολογούσατε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης. Όλοι το ίδιο μήνυμα πήραν. Πως σ’ αυτή τη χώρα η διαπλοκή ξεκινάει από νωρίς και ότι και να λέμε ή να προσπαθούμε να πούμε εμείς στην τάξη, έρχεται ένας Κιούκας και μας ακυρώνει.

Κύριε Κιούκα στη θέση σας δεν θα έπαιρνα καν μέρος στο διαγωνισμό, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός αυτό και μάλιστα με ταινία που ήταν εντελώς εκτός κλίματος από το πνεύμα του Φεστιβάλ. Γιαυτό επιλέξατε να είστε στη Θεσσαλονίκη; Φοβηθήκατε το γιούχα που παρ’ όλα αυτά δεν το πήρατε; Οι μαθητές στάθηκαν πιο αξιοπρεπείς από σας κύριε Κιούκα.

Advertisements

ανάκατες σκέψεις και λόγια


Πέρασαν οι εκλογές, οι πιο μουγκές εκλογές που θυμάμαι να έχω ζήσει. Νομίζω πως ακόμα και κείνο το κατάπτυστο δημοψήφισμα της Χούντας είχε περισσότερο θόρυβο, έστω κι αν ήταν μουρμούρισμα αφού όλοι φοβόταν να μιλήσουν. Το δημοψήφισμα που έριχνες ΟΧΙ στην κάλπη και το βράδυ είχε γίνει ΝΑΙ με τρόπο θαυματουργό. Το θυμάμαι κι ας ήμουν μικρή σχετικά, θυμάμαι να βράζει η μουρμούρα γύρω μου. Προχτές τίποτε, μια ησυχία του τάφου. Κανείς δεν πανηγύρισε, ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ο μεγάλος νικητής των εκλογών, όπως και να το δει κάποιος. Μαζί με τη Χρυσή Αυγή φυσικά αλλά ούτε κι αυτοί βγήκαν στους δρόμους. Ίσως να βγήκαν σε ομάδες δυο τρεις μαζί και να πανηγύρισαν τη νίκη πλακώνοντας όποιον δεν τους άρεσε γιατί ήταν λίγο πιο μαυριδερός ή έμοιαζε λίγο πιο αλβανός. Μαζικά πανηγύρια και χαιρετούρες και «Ζιγκ Χάιλ» όμως, δεν είχε.

Μόνο εκείνα τα μπαμπουινάκια έδειξαν πόσο διψασμένοι είναι για εξουσία όταν άρχισαν τα «εγέρθουτου..» με τον ξυρισμένο έτοιμο να πλακώσει στο ξύλο όσους δεν ήθελαν να υπακούσουν, τον Κασιδιάρη να απειλεί ότι θα πλακώσει τους δημοσιογράφους και ότι έγινε νοθεία (να πούμε…) εις βάρος τους και πως πρέπει να αποκτήσουμε επιτέλους όλοι λίγη πειθαρχία (!). να μας βάλουν σε σειρά και τάξη οι μπαμπουίνοι που μπορεί να πέρασαν από τις τάξεις μας και να μη πήραν χαμπάρι τίποτε μαζί με όλο το τσίρκο Μεντράνο των αμόρφωτων σφίχτερμαν που περιμένει πεινασμένο να ταπεινώσει όλους όσους θεωρεί εχθρούς. Μου θυμίζουν τους πασόκους του πρώτου καιρού, που έπεσαν λιμασμένοι στην κουτάλα. Με την ίδια πείνα έπεσαν κι αυτοί στη δική τους κουτάλα, οι πασόκοι ήθελαν χλιδές οι ξυρισμένοι την εξουσία που θα τους δώσει τη δύναμη ταπεινώνουν όσους δεν γουστάρουν την πειθαρχία τους.

Περιμένω τον Τσίπρα (όπως και πολύς κόσμος) στη γωνία, ελπίζω να μη φανεί εντελώς λίγος. Δεν περιμένω θαύματα, αξιοπρέπεια περιμένω. Διότι όσοι τον ψήφισαν αυτό νομίζω περιμένουν απ’ αυτόν.

Έχουμε πλάκα οι έλληνες κι ας ακουστεί σαν ένα από τα εκατό πράγματα που κάνουν τους έλληνες πολύ ουάου τύπους. Μου θυμίζει η φάση αμερικάνικη ταινία όπου στην τελευταία σκηνή, εκεί που το καλό παιδί και με καλή δουλειά και φάτσα συμπαθητική αλλά ξενέρωτη περιμένει τη νύφη στην εκκλησία και όλα είναι άψογα, κι αυτή η τρελή αντί να πάει να τον βρει να τελειώνει το πανηγύρι, το σκάει με τα νυφικά και τρέχει στα λιβάδια να βρει τον άντρα της καρδιάς της να φύγουν με τη μηχανή στο ηλιοβασίλεμα. Αυτό μου θύμισε το αποτέλεσμα των εκλογών. Ενώ όλοι έλεγαν να κάνουμε ησυχία και υπομονή και να το πάρουμε το παληκάρι με την καλή δουλειά και τους παράδες που θα μας έχει βασίλισσες της κουζίνας αν δεν μιλάμε πολύ και μας φτάνει τελικά ένα τσιτάκι, εμείς αποφασίσαμε να του ρίξουμε φάσκελο και να ακολουθήσουμε τον κουλ Αλέξης και τους υπόλοιπους που μας έταζαν την αγάπη τους και μίαν καλύβην. Εντάξει, μερικοί ψήφισαν κι αυτούς που τους έταξαν «πούτσα και ξύλο» σ’ όποιον τους χαλάει με τη φάτσα του, αλλά πάντα υπάρχουν και οι κομπλεξικοί….  σε όλες τις ταινίες.

Ανέκδοτάκι: Φαντάζεστε το βουλευτή Καιάδα Υπουργό Παιδείας; Τον Κασιδιάρη Υπουργό Εξωτερικών;

εγέρθητω


Τι να σχολιάσει κανείς; Τους φαντάζομαι στη Βουλή, να μπαίνει ο Αρχηγός και να ουρλιάζουν σε άπταιστη διάλεκτο Κθούλου «Εγέρθητω!!!!» Οι προστακτικές τους μάραναν και τα αρχαία. Μπαμπουίνοι που τους στείλαμε στη Βουλή.

Τέτοια βλέπω και δεν γιατρεύονται τα μάτια μου.

η ζωή κυλάει….


Χάθηκα….. Κάτι η άνοιξη, κάτι το Πάσχα που εξαφανίστηκα και δεν υπήρχε ίντερνετ και αποτοξινώθηκα, κάτι που τι να πεις πλέον; Για τις εκλογές; Το μόνο που θα έλεγα ήταν όχι στην αποχή.

Κατά τα άλλα όλα βαζίζουν σταθερά στο δρόμο του απόλυτου παράλογου. Τούμπες και κωλοτούμπες, άνθρωποι που τους ήξερα για ψηφοφόρους του ΚΚΕ θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή, δεξιοί που ορκίζονται πως θα το ρίξουν στο ΚΚΕ, κάτι Καμμένους που δεν ξέρω σε ποια κολυμπήθρα του Σιλωάμ μπήκαν και βγήκαν παρθένες «εγώ δεν ήξερα κι ας ήμουν υπουργός…», κάτι Μπένυδες που ζητάνε συγγνώμη (αλλά είπαμε… από τότε που βγήκε η «συγγνώμη» χάθηκε το φιλότιμο). Κι έναν προεκλογικό αγώνα ακόμα πιο παρανοϊκό. Ο κώλος μας καίγεται, νέα μέτρα έρχονται και στον προεκλογικό αγώνα των καναλιών το πρόβλημα που συζητούν είναι ο Τσοχατζόπουλος και η απεργία πείνας της συζύγου, οι μετανάστες που ξαφνικά αποφάσισαν να τους μαντρώσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ν’ ανοίξουν «θέσεις εργασίας» για τους γηγενείς, και οι πουτάνες που ξαφνικά θυμήθηκαν να ανακαλύψουν αν και πόσες έχουν AIDS. Και να οι φωτογραφίες για να δούνε -λέει- οι πουτανιάρηδες αν πήγαν με κάποια απ’ αυτές να ξέρουν πως να πορευτούν. Κι εγώ να απορώ. Κι αν πήγαν μεν αλλά όχι με κάποια από τις γυναίκες των φωτογραφιών θα ησυχάσουν; «ΟΚ, πήδηξα χωρίς προφύλαξη μεν αλλά δεν ήταν κάποια από τις φωτογραφημένες άρα δεν κόλλησα;» Και όλα καλά όλα ανθηρά;

Και το κράτος…. ω! το καλό μας και φοβερό κράτος!!!! Το AIDS, οι μετανάστες και τα γκέτο, οι λαμογιές του Τσοχατζό και το μαχαίρι που θα φτάσει στο κόκκαλο, όλα στο μίξερ της αλίευσης ψηφαλακίων. Σε κάποιες προηγούμενες εκλογές όλοι μιλούσαν για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ δημοτικού, κορυφαίο θέμα για προεκλογικό αγώνα στο κατώφλι της κρίσης που χτυπούσε την πόρτα μας. Τώρα, στην καρδιά της κρίσης κι ενώ ετοιμάζονται να μας πηδήξουν δίχως σάλιο ο προεκλογικός αγώνας αναφέρεται σε μετανάστες, πουτάνες και της απεργία πείνας της κυρίας του κυρίου. Έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι, εγώ είμαι σαλή ή οι άλλοι;

Άσχετο. Πόσο κομπλεξικός και καμμένος πρέπει να είσαι για να θέλεις να πηδήξεις μ’ ένα δεκάρικο τα ναυάγια των φωτογραφιών; Πόσο τελευταίος νιώθεις και θέλεις να πηδήξεις και να νιώσεις ανώτερος μια γυναίκα που δεν ξέρει τι της γίνεται από την πρέζα; Που είναι γεμάτη πληγές και μελανιές; Δεν εννοώ το αισθητικό μέρος του θέματος, εννοώ πως μόνο ένα κομπλεξικό ζώο θα ένιωθε καλά, άντρακλας μεγάλος και βαρβάτος πηδώντας γυναίκες που για κάποιο λόγο ναυάγησαν και το μόνο που μπορούν να πουλήσουν για να φάνε ή να «γίνουν», είναι ένα διαλυμένο και αποστεωμένο κορμί;

Κατά τα άλλα γυρνάω με αλλεργία στα μάτια κι από πάνω μια οφθαλμική ίωση να έχω να πορεύομαι. Το σχολικό έτος οδεύει προς το τέλος του και οι τάξεις έχουν τον αμάζευτο και η ζωή κυλάει δίχως να κοιτάει τις δικές μας μελαγχολίες/αφραγκίες/υπαρξιακά.