Πέρασαν οι εκλογές, οι πιο μουγκές εκλογές που θυμάμαι να έχω ζήσει. Νομίζω πως ακόμα και κείνο το κατάπτυστο δημοψήφισμα της Χούντας είχε περισσότερο θόρυβο, έστω κι αν ήταν μουρμούρισμα αφού όλοι φοβόταν να μιλήσουν. Το δημοψήφισμα που έριχνες ΟΧΙ στην κάλπη και το βράδυ είχε γίνει ΝΑΙ με τρόπο θαυματουργό. Το θυμάμαι κι ας ήμουν μικρή σχετικά, θυμάμαι να βράζει η μουρμούρα γύρω μου. Προχτές τίποτε, μια ησυχία του τάφου. Κανείς δεν πανηγύρισε, ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ο μεγάλος νικητής των εκλογών, όπως και να το δει κάποιος. Μαζί με τη Χρυσή Αυγή φυσικά αλλά ούτε κι αυτοί βγήκαν στους δρόμους. Ίσως να βγήκαν σε ομάδες δυο τρεις μαζί και να πανηγύρισαν τη νίκη πλακώνοντας όποιον δεν τους άρεσε γιατί ήταν λίγο πιο μαυριδερός ή έμοιαζε λίγο πιο αλβανός. Μαζικά πανηγύρια και χαιρετούρες και «Ζιγκ Χάιλ» όμως, δεν είχε.

Μόνο εκείνα τα μπαμπουινάκια έδειξαν πόσο διψασμένοι είναι για εξουσία όταν άρχισαν τα «εγέρθουτου..» με τον ξυρισμένο έτοιμο να πλακώσει στο ξύλο όσους δεν ήθελαν να υπακούσουν, τον Κασιδιάρη να απειλεί ότι θα πλακώσει τους δημοσιογράφους και ότι έγινε νοθεία (να πούμε…) εις βάρος τους και πως πρέπει να αποκτήσουμε επιτέλους όλοι λίγη πειθαρχία (!). να μας βάλουν σε σειρά και τάξη οι μπαμπουίνοι που μπορεί να πέρασαν από τις τάξεις μας και να μη πήραν χαμπάρι τίποτε μαζί με όλο το τσίρκο Μεντράνο των αμόρφωτων σφίχτερμαν που περιμένει πεινασμένο να ταπεινώσει όλους όσους θεωρεί εχθρούς. Μου θυμίζουν τους πασόκους του πρώτου καιρού, που έπεσαν λιμασμένοι στην κουτάλα. Με την ίδια πείνα έπεσαν κι αυτοί στη δική τους κουτάλα, οι πασόκοι ήθελαν χλιδές οι ξυρισμένοι την εξουσία που θα τους δώσει τη δύναμη ταπεινώνουν όσους δεν γουστάρουν την πειθαρχία τους.

Περιμένω τον Τσίπρα (όπως και πολύς κόσμος) στη γωνία, ελπίζω να μη φανεί εντελώς λίγος. Δεν περιμένω θαύματα, αξιοπρέπεια περιμένω. Διότι όσοι τον ψήφισαν αυτό νομίζω περιμένουν απ’ αυτόν.

Έχουμε πλάκα οι έλληνες κι ας ακουστεί σαν ένα από τα εκατό πράγματα που κάνουν τους έλληνες πολύ ουάου τύπους. Μου θυμίζει η φάση αμερικάνικη ταινία όπου στην τελευταία σκηνή, εκεί που το καλό παιδί και με καλή δουλειά και φάτσα συμπαθητική αλλά ξενέρωτη περιμένει τη νύφη στην εκκλησία και όλα είναι άψογα, κι αυτή η τρελή αντί να πάει να τον βρει να τελειώνει το πανηγύρι, το σκάει με τα νυφικά και τρέχει στα λιβάδια να βρει τον άντρα της καρδιάς της να φύγουν με τη μηχανή στο ηλιοβασίλεμα. Αυτό μου θύμισε το αποτέλεσμα των εκλογών. Ενώ όλοι έλεγαν να κάνουμε ησυχία και υπομονή και να το πάρουμε το παληκάρι με την καλή δουλειά και τους παράδες που θα μας έχει βασίλισσες της κουζίνας αν δεν μιλάμε πολύ και μας φτάνει τελικά ένα τσιτάκι, εμείς αποφασίσαμε να του ρίξουμε φάσκελο και να ακολουθήσουμε τον κουλ Αλέξης και τους υπόλοιπους που μας έταζαν την αγάπη τους και μίαν καλύβην. Εντάξει, μερικοί ψήφισαν κι αυτούς που τους έταξαν «πούτσα και ξύλο» σ’ όποιον τους χαλάει με τη φάτσα του, αλλά πάντα υπάρχουν και οι κομπλεξικοί….  σε όλες τις ταινίες.

Ανέκδοτάκι: Φαντάζεστε το βουλευτή Καιάδα Υπουργό Παιδείας; Τον Κασιδιάρη Υπουργό Εξωτερικών;

Advertisements