Προχτές είδα ένα όνειρο  κι ενώ δεν είναι το πρώτο του είδους που βλέπω (ούτε θα είναι το τελευταίο φαντάζομαι) αυτό ειδικά μου έχει κολλήσει στο μυαλό σαν τσίχλα.

Είδα -λέει- πως ήμουν μελλοθάνατη, καταδικασμένη για κάποιο άγνωστο λόγο σε εκτέλεση. Τελευταία μέρα, στο κελί των μελλοθανάτων και περιμένω να έρθει η ώρα μου. Εκεί που περιμένω έρχεται η προηγούμενη από μένα, αυτή που ήδη εκτελέστηκε (μη ρωτάτε, στα όνειρα όλα γίνονται) και τη ρωτούσα πως ήταν, πως ένιωσε την ώρα που περίμενε τη σφαίρα, αν είχε αγωνία, αν ένιωσε πόνο, τι σκέφτεσαι και πως νιώθεις την ώρα που σε βρίσκει η σφαίρα. Κι όλα αυτά όχι με ιδιαίτερη αγωνία, περισσότερο με περιέργεια θα έλεγα. Δεν θυμάμαι την απάντηση, μάλλον δεν υπήρχε αλλά στην επόμενη εικόνα έπρεπε ν’ αλλάξω ρούχα και να βάλω την ειδική στολή για την εκτέλεση. Έπρεπε λοιπόν να βγάλω τη μπλούζα μου και να φορέσω μια κατακόκκινη μπλούζα με στάμπες μπροστά αλλά δεν θυμάμαι καθόλου τι στάμπες ήταν. Έβγαλα τη μπλούζα μου, φόρεσα την κατακόκκινη που ήταν φαρδιά και μακρυά αλλά ήταν μόνο αυτή. Η στολή της εκτέλεσης δεν είχε και παντελόνι κι έμεινα ν’ αναρωτιέμαι πως είναι δυνατό να πάω για να μ’ εκτελέσουν φορώντας μόνο μια κατακόκκινη μπλούζα με στάμπες και το …….βρακί.  Τελικά το όνειρο τελείωσε σαν κωμωδια, μα να σ’ εκτελέσουν χωρίς ένα παντελόνι; με κατακόκκινη μπλούζα και βρακί;

 

Το κόκκινο -λένε- σημαίνει γρήγορο….

Advertisements