οι αρχαίες Σκουριές και το χρυσάφι


Αναδημοσιεύω από το μπλογκ του Παραλληλογράφου

[Αναδημοσίευση απο antigoldgreece]

Χθες το πρωί, 12 Οκτωβρίου 2012, 50 γυναίκες όλων των ηλικιών από την Ιερισσό, τη Μ. Παναγία και τα Ν. Ρόδα, ανεβήκαμε στον Κάκαβο για να διαμαρτυρηθούμε για τα σχέδια της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ/ELDORADO για την περιοχή μας και να δούμε με τα μάτια μας πόσο έχει προχωρήσει καταστροφή του δάσους.

Xωρίς να γνωρίζουμε αν η αστυνομία είναι ενήμερη για τις κινήσεις μας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μας περιμένουν μπλόκα και συλλήψεις, χωρίς να γνωρίζουμε καν αν θα μας επιτραπεί να φτάσουμε μέχρι τις Σκουριές, οι δυο ομάδες από την Ιερισσό και τη Μ. Παναγία δώσαμε ραντεβού στο Χοντρό Δέντρο και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα εκεί που βρισκόταν παλιά το φυλάκιο του αγώνα, αυτό που με τόσο μίσος κατεδάφισαν στις 20 Μαρτίου οι 500 τραμπούκοι που έστειλε η εταιρεία να χτυπήσουν 30 από εμάς. Συνεχίσαμε με τα πόδια προς το χώρο όπου σήμερα η εταιρεία κόβει το δάσος – όπως έχουμε κάθε δικαίωμα, αφού ο δρόμος είναι δημόσιος δασικός και όχι ιδιοκτησία της εταιρείας. Δεν μας σταμάτησαν. Προχωρήσαμε φωνάζοντας συνθήματα, βλέποντας γύρω μας τα πρώτα σημάδια της καταστροφής και γεμάτες αγωνία γι’αυτό που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Αυτά που είδαν τα μάτια μας δεν περιγράφονται, οι δε φωτογραφίες και τα βίντεο που πήραμε είναι πολύ φτωχά για να δώσουν την εικόνα, τη μυρωδιά των φρεσκοκομμένων δέντρων και τον ήχο του βουνού που αντηχεί ολόκληρο από τα πριόνια και τα τρυπάνια. Η άδεια υλοτόμησης από το Δασαρχείο υποτίθεται ότι δόθηκε μόλις την Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, αλλά αυτή η κοσμογονία αποκλείεται να έγινε μέσα σε μόλις δυο μέρες. Είναι βέβαιο ότι η εταιρεία δούλευε και απο πριν χωρίς άδεια, αλλά ποιος είδε, ποιος έλεγξε, ποιος νοιάστηκε για τη νομιμότητα; Και ποιος θα νοιαστεί από εδώ και πέρα;

Σήμερα μαύρισαν οι ψυχές μας. Ο χώρος όπου πρόκειται να γίνει το εργοστάσιο έχει πλέον “καθαριστεί”, έτσι το λένε, έχει καθαριστεί από τη “βρωμιά” των αιωνώβιων δέντρων. Ατελείωτες στοίβες από κομμένους κορμούς βρίσκονται κατα μήκος του δρόμου για πολλές εκατοντάδες μέτρα και μέσα στο δάσος, όσο μακριά μπορεί να φτάσει το μάτι. Οι υλοτόμοι δουλεύουν πυρετωδώς βγάζοντας τα ξύλα με τα μουλάρια. Υλοτόμοι που οι περισσότεροι δεν είναι από την περιοχή μας, αφού οι δικοί μας δασικοί συνεταιρισμοί, προς τιμήν τους, αρνήθηκαν να πάνε.

 

Δεν υπήρξε καμμία συμπλοκή με τους εργαζόμενους της εταιρείας με τους οποίους δεν έχουμε, δεν θέλουμε να έχουμε καμμία αντιπαλότητα. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες τους, δεν υπάρχει καμμια οικογένεια που να μην έχει τις ίδιες δυσκολίες, και οι δικές μας οικογένειες έχουν ανέργους, αλλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε διαφορετικά χωρίς να καταστρέψουμε το σπίτι μας. Με ορισμένους προσπαθήσαμε να πιάσουμε κουβέντα, να τους εξηγήσουμε ότι καμμια δουλεια δεν είναι ντροπή αλλά για εμάς, ναι, το να καταστρέφεις τον τόπο σου, το μέλλον των παιδιών σου και το μέλλον των άλλων παιδιών, αυτό είναι ντροπή. Συναντήσαμε σφιγμένα χείλη από τους περισσότερους και ειρωνικά γελάκια από ελάχιστους. Σε γενικές γραμμές μας αντιμετώπισαν σαν μια πολύχρωμη θορυβώδη παρέλαση, ένα τσούρμο ενοχλητικές γυναίκες που ανήκουν στην κουζίνα και όχι στο βουνό. Βολική σκέψη για να αποφεύγονται οι προβληματισμοί.

Τέλος διασχίσαμε τα “κατεχόμενα”, το δρόμο με τα συρματοπλέγματα, τα ηλεκτρονικά συστήματα ανίχνευσης κίνησης και τις προειδοποιητικές πινακίδες, για να πάμε να δούμε το παλιό όρυγμα που θα είναι το κέντρο της μελλοντικής γιγαντιαίας εξόρυξης. Δεν καταφέραμε να το προσεγγίσουμε, γιατί ο χώρος ήταν αποκλεισμένος από συρματοπλέγματα και σεκιουριτάδες.  Χθες δεν υπήρχαν εκεί άλλοι εργάτες εκτός από της αρχαιολογίας, αλλά ξέρουμε ότι οι εργασίες προετοιμασίας του χώρου έχουν ήδη αρχίσει. Το πηγάδι θ’αρχίσει να κατασκευάζεται σύντομα.

Μας ακολουθούσαν διαρκώς και μας βιντεοσκοπούσαν διαρκώς, προσπαθώντας μάλλον να μας τρομοκρατήσουν, ξυπνώντας το φόβο της αστυνομίας, της ασφάλειας, του παρακράτους. Τι ήθελαν να μας πούν; Προσέχετε, σας ξέρουμε; Όμως εμείς δεν κρυφτήκαμε ποτέ, εμείς δεν φοράμε κουκούλες, τα πρόσωπα και τα ονόματά μας είναι γνωστά σε όλους. Αναρωτιόμαστε: Για κάθε δέντρο που πρόκειται να κοπεί στην Αθήνα ή στα άλλα αστικά κέντρα, ξεσηκώνονται δεκάδες φορείς και ομάδες πολιτών για να αποτρέψουν την “καταστροφή”. Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να είναι αδιάφοροι στη σφαγή χιλιάδων αιωνόβιων δέντρων, που έστω ότι είναι σε άλλη περιοχή της χώρας; Τόσο έχει στενέψει ο ορίζοντας των ανθρώπων λόγω της κρίσης;

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Ιερισσιώτες, σε όλους τους Μεγαλοπαναγιώτες, σε όλους τους Χαλκιδικιώτες, σε όλους τους Έλληνες και μη. Τώρα είναι η ώρα να πονέσετε. Εμείς ήμασταν μάρτυρες των πρώτων σταδίων καταστροφής της Χαλκιδικής που όταν ολοκληρωθεί θα τη νοιώσετε όλοι. 3300 στρέμματα από αυτό το αρχέγονο δάσος θα αποψιλωθούν για να γίνει ο κρατήρας εξόρυξης, δρόμοι, εργοστάσια και χαβούζες τοξικών αποβλήτων. Η Χαλκιδική που ξέρατε δεν θα υπάρχει πια.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους αυτής της χώρας. Πολεμάμε συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων, ενάντια σε εταιρικούς κολοσσούς και σε ολόκληρο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό.

Τώρα είναι η ώρα να μας βοηθήσετε.

Advertisements

8 thoughts on “οι αρχαίες Σκουριές και το χρυσάφι

  1. Συγκλονιστικό βίντεο. Αυτά συμβαίνουν όταν το κράτος είναι ανύπαρκτο. Θα βάλουμε άρα γε ποτέ μυαλό και θα τους διώξουμε αυτούς τους 300 που μας έχουν πιεί το αίμα;

    Μου αρέσει!

    • Μπες άμα θες στο γνωστό φόρουμ να δεις τι λένε οι περισσότεροι για το θέμα…. Πως είναι επένδυση, πως θα βρει κόσμος δουλειά, πως οι οικολόγοι είναι ζώα και χίππιδες και δεν γουστάρουν την ανάπτυξη. Κανείς δεν λέει για το πόσο βρώμικη και με πόσα τοξικά απόβληταείναι η επεξεργασία χρυσού, για το πόσοι θα πεθάνουν από τη μόλυνση, για το ότι σ’ αυτή τη χώρα σιγά μη τηρηθούν οι κανόνες ασφαλείας, για το αν αξίζει η ποσότητα του χρυσού όλον αυτό το χαμό, για το αν ήταν το χρυσάφι να μας κάνει πλούσιους τότε η Νότια Αφρική και η Σομαλία θα ήταν παράδεισοι αλλά δεν είναι…. και κυρίως πως δεν αξίζει να γαμάς το περιβάλλον για όλο το χρυσάφι του κόσμου.
      Γάμησέ τα φίλε μου…. δεν είναι μόνον οι 300 αλλά οι καμμένοι κάτοικοι αυτής της χώρας.

      Μου αρέσει!

      • Ε με αυτά τους πιπιλίζουν το μυαλό τα ΜΜΕ, αυτά λένε. Το θέμα είναι ότι δεν μπορείς να αντιδράσεις, δυστυχώς, εκτός και αν παίξεις βρώμικα, όπως κάνανε οι «eco-terrorists» στις ΗΠΑ. Είμαστε καμμένοι κατά πλειοψηφία ως λαός, όπως το είπες, και δεν υπάρχει καμία ελπίδα για καλυτέρευση αυτού του τόπου. Είναι πολύ επώδυνο να βλέπεις τον τόπο σου να καταστρέφεται και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα.

        Μου αρέσει!

        • Και που να δεις πόσο επώδυνο είναι να το ζεις κι όχι να το βλέπεις από μακρυά. Εκεί να δεις πόσο επώδυνο είναι Πάνο…..
          Τη Χαλκιδική για παράδειγμα τη ζω από παιδί, ήταν ένας πανέμορφος και ευλογημένος τόπος. Τα τελευταία 30 χρόνια την πήδηξαν, ε τώρα θέλουν να καταστρέψουν πλέον εντελώς. Εσύ λες πως είναι επώδυνο να το βλέπεις από κει που είσαι, σκέψου πόσο επώδυνο είναι να το ζεις κάθε μέρα.

          Μου αρέσει!

  2. Κατά τη γνώμη σου τί θα μπορούσε να γίνει για να αλλάξει ο νεοέλληνας, για να αντιστραφεί αυτή η καταστροφή; Δεδομένου ότι η βλακεία είναι ανίκητη, υπάρχει ελπίδα; Αξίζει να αγωνιστείς;

    Μου αρέσει!

    • Μακάρι να ήξερα….. ο νεοέλληνας αυτή τη στιγμή κοιτάζει γύρω του ζαλισμένος, προσπαθώντας να σώσει ό,τι μπορεί από τα πράγματά του. Δεν καταλαβαίνει πως είναι λαίλαπα και δεν σώζεται τίποτε. Κοντόφθαλμος, δεν βλέπει πέρα αό τον κώλο του και το σήμερα. Καταστραμμένος λαός, ούτε ευρωπαίος ούτε ανατολίτης, ούτε μορφωμένος ούτε αμόρφωτος, μου θυμίζει τη μαντάμ Σουσού όταν τελείωσαν τα φράγκα κι έπρεπε να ξαναγυρίσει στο Μπύθουλα. Λαός-μαντάμ Σουσού που δεν μαθαίνει από τις μαλακίες του. Δεν ξέρω αν έχει ελπίδα αυτός ο λαός. Πάντα όμως αξίζει ν’ αγωνιστεί κανείς έστω και ανέλπιδα, τι άλλο να κάνεις για να μη νιώθεις αμοιβάδα;

      Μου αρέσει!

      • Εγώ νομίζω ότι ανέλπιδα δεν αξιζει να αγωνιστείς. Κατά τη γνώμη μου δύο πράγματα μπορείς να κάνεις. α) το υπομένεις και συνεχίζεις τον καθημερινό βίο ή β) αλλάζεις χώρα ελπίζοντας να πας κάπου καλύτερα.

        Μου αρέσει!

        • Και τι άλλο να κάνεις ρε συ; «Σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω»; Υπομένουμε φυσικά και προσπαθούμε να συνεχίσουμε να ζούμε αλλά συνέχεια σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε να τ’ αλλάξουμε αυτό. Το θέμα είναι πως δεν υπάρχει μια ιδέα για λύση που να πείθει. Το ν’ αλλάξω χώρα απλά δεν παίζει σαν πιθανότητα, παραμεγάλωσα. Το μόνο που παίζει σαν πιθανότητα είναι να διώξω (με πόνο καρδιάς) το γιο μου. Αν σε μερικά χρόνια που θα μπορεί να γίνει αυτό υπάρχει ένα μέρος που να υπάρχει πιθανότητα να ζήσει καλύτερα.
          και ξέρεις ε…. αυτό το ίδιο μου είπε πριν μερικά χρόνια ένας αφγανός μετανάστης που είχα γνωρίσει. Τον είχα ρωτήσει πως γίνεται μια μάνα -η δικιά του- ν’ αφήσει το παιδί της να φύγει μακρυά και στο άγνωσο στα 13 του χρόνια. και μου είπε γιατί εκεί που ζούσα απλά εν υπήρχε ελπίδα, μ’ έδιωξε για την ελπίδα να πάω κάπου και να ζήσω καλύτερα….

          Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s