Η διαμαρτυρία της Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο


Το παρακάτω κείμενο το έλαβα με μέιλ από ένα φίλο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι όπως τα λέει η γιατρός αλλά δεν έχω λόγο να μη τα πιστέψω, γνωρίζοντας πόσο δύκολο έχει γίνει πλέον για τη δική μου μάνα, που δεν ζει σε νησί που αποκλείεται κάθε τόσο από τα μποφόρ, να γράψει κάθε μήνα τα φάρμακά της χωρίς τα οποία δεν ζει. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολα βρήκα γιατρό πέρσι για το γιο μου. Πως πλήρωσα πριν λίγους μήνες  από την τσέπη μου και με χρήματα που έκοψα από αλλού για τα γυαλιά του που έσπασαν, περιμένοντας να πάρω ένα μέρος του ποσού από τον ΕΟΠΠΥ αλλά σε τουλάχιστον ενάμιση χρόνο από τη στιγμή που κατέθεσα τη συνταγή.

Διαβάστε τη διαμαρτυρία της Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο για το
νέο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Ελένη Γεωργιάδου

Σκύρος   22/1/13 Ειδικός Παθολόγος

κ. Υπουργό Υγείας, κ. Πρόεδρο ΕΟΠΥΥ, κ. Πρόεδρο ΗΔΙΚΑ Κοιν: Βουλευτές Ν.
Εύβοιας, Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο Ιατρικό Σύλλογο Εύβοιας, Λοιπούς
Ιατρικούς Συλλόγους, Μ.Μ.Ε.

Θέμα: Φωνή απόγνωσης για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση από το
φουρτουνιασμένο Αιγαίο.

Κύριε Υπουργέ Υγείας, κύριοι Πρόεδροι, κύριοι υπεύθυνοι για την
νομοθεσία στο χώρο της υγείας, σας συγχαίρω για τη μεγάλη σας ανακάλυψη και
καινοτομία: ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗ.

Ονομάζομαι Ελένη Γεωργιάδου, είμαι ειδικός παθολόγος στη νήσο Σκύρο.
Πρόκειται για νησί 4000 κατοίκων που το καλοκαίρι υποδέχεται πάνω από
30.000. Υπάρχει ένα Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο (όχι Κέντρο Υγείας). Το
κλιμάκιο ιατρών της Πολεμικής Αεροπορίας από το 251 ΓΝΑ που ερχόταν για μια
εβδομάδα το χρόνο στο νησί, σταμάτησε προ 2ετίας την πολύτιμη προσφορά του
(πιθανώς λόγω οικονομικών περικοπών).

Το σύστημα που όπως έλεγε ο κος Λοβέρδος θα βάλει τάξη στην
υπερσυνταγογράφηση και στη σπατάλη του ΕΟΠΥΥ και θα βοηθήσει ασφαλισμένους,
ιατρούς, φαρμακοποιούς, ήταν η μεγαλύτερη ΑΠΑΤΗ που έγινε ποτέ στο χώρο της
υγείας και ο υπέρτατος εξευτελισμός τόσο των ασθενών, όσο και του ιατρικού
κλάδου. Βάλατε μία από τις μεγαλύτερες επιστήμες, την Ιατρική, σ’ένα
απύθμενο καζάνι γραφειοκρατίας και αποσυντονίσατε τον εγκέφαλό μας από τον
αληθινό σκοπό του: τη σωτηρία του ανθρώπινου σώματος, την εμψύχωση και την
συμπαράσταση στον ψυχικό πόνο του συνανθρώπου μας. Μετατρέψατε μία 5λεπτη
απασχόληση (ιατρού – ασθενούς) σε πολύωρη, πολυήμερη ταλαιπωρία, πολλές
φορές άκαρπη. Από τα ξημερώματα μαζεύεται ο κόσμος έξω από τα ιατρεία για να
πάρει σειρά για τα φάρμακά του (ιδίως μετά τις λήξεις των επαναλαμβανόμενων
απεργιών των φαρμακοποιών). Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να τους
εξυπηρετήσουμε, διότι μόλις το σύστημα ανοίγει, πέφτει από υπερφόρτιση. Οι
ασθενείς γίνονται έξαλλοι, οι γιατροί χάνουν την υπομονή τους και μέχρι το
μεσημέρι εγκαθιστούμε ξανά και ξανά κωδικούς και μπες-βγες σε μια ταλαιπωρία
ανείπωτη πέρα από κάθε όριο και τρόπο περιγραφής.

Πώς να εξετάσουμε τον ασθενή και να είμαστε ευγενείς, υπομονετικοί,
θεραπευτές και συμπαραστάτες, όταν η συνταγογράφηση έχει μετατραπεί σε
επείγον και οι ασθενείς μας χτυπούν τις πόρτες και μας απειλούν με
απίστευτες λεκτικές εκφράσεις, νομίζοντας ότι εμείς δεν θέλουμε να τους
εξυπηρετήσουμε. Οι ίδιοι ασθενείς επί 3-4 ημέρες επανέρχονται με ΤΑΧΙ,
καρότσες αγροτικών, λεωφορεία και συνοδεία μπαστουνιών και να τους εξηγείς
ότι: Λυπάμαι! Δεν δουλεύει πάλι το σύστημα, ή κάτσε μέχρι τις 6 το απόγευμα
(διότι ίσως το μεσημέρι αποφορτιστεί). Σας υπενθυμίζω ότι στο νησί υπάρχουν
δύο υπολογιστές, ο δικός μου και ένας του περιφερειακού ιατρείου. Κι αν
τύχει και δουλέψει αυτή η απάτη, χρειάζεται 30 – 40 λεπτά, σε περίπτωση 2 ή
3 συνταγών, με συνοδά παραπεμπτικά εργαστηριακών εξετάσεων, μετά την
αναγραφή τους, όπως παλιά, και στο βιβλιάριο, την καταχώρηση στο βιβλίο
εισερχομένων και χειρόγραφη απόδειξη για εισόδημα από 5 έως 10 ευρώ. Διότι
εμείς οι μη συμβεβλημένοι αλλά πιστοποιημένοι ιατροί στο e-syntgografisi
απλήρωτοι από το 2010, από το αναξιόπιστο κράτος παίρνουμε από 5 έως 10 ευρώ
για συνταγές – παραπεμπτικά. Αλλά ακόμα και αυτά τα λίγα χρήματα δεν μας
αφήνετε να τα εισπράξουμε εφόσον διώχνουμε τον κόσμο, ο οποίος έρχεται τις
περισσότερες φορές για συνταγογράφηση και όχι για εξέταση. Είναι
εξαθλιωμένος και φτωχός.

Και ρωτάει:
– Γιατρέ θα μου πάρεις την πίεση;
– Ευχαρίστως.
– Θα μου πάρεις και ένα σάκχαρο;
– Ευχαρίστως.
– Να κάνω και μια ερώτηση;
– Ευχαρίστως
– Τι είναι ο πόνος που νιώθω στο στήθος και με χτυπάει στην πλάτη;

Ο γιατρός χλωμιάζει. Κάνει πλήρη εξέταση με καρδιογράφημα και διαπιστώνει
οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου και πασχίζει για την διακομιδή του με 10 μποφόρ στο
Αιγαίο. Και φυσικά δεν θα ζητήσουμε το αρχικό 5ευρω σε τέτοιες επείγουσες
καταστάσεις. Και ο κόσμος το αναγνωρίζει και επανέρχεται με 5 αυγά, λίγο
λάδι ή λίγα χόρτα που μάζεψε ο εμφραγματίας για να ευχαριστήσει τον γιατρό
του, ή κάποιος άλλος για να εξεταστεί άνευ χρημάτων. Εσείς όμως ζητάτε
λεπτομερή καταγραφή εισοδημάτων. Άρα εμείς πρέπει να καταγράφουμε στις
αποδείξεις 5 αυγά, λίγα χόρτα ή 1kg ντομάτες;

Πολλοί συνάδελφοι δεν έχουνε καλή σχέση με τους υπολογιστές και την
τεχνολογία. Την Ιατρική τη διδαχτήκαμε στα Πανεπιστήμια, στα επείγοντα των
νοσοκομείων, στις εντατικές, στα αμφιθέατρα και στα ανατομεία. Το βάρος
έκαστου βιβλίου ισοδυναμεί με το βάρος ενός τούβλου και συρρικνώνεται στο
σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, όχι σε κάποιου υπολογιστή. Πολλοί από εμάς
προσλάβαμε άτομα για γραμματειακή υποστήριξη, ώστε να ασχοληθούμε με τον
ίδιο τον ασθενή και όχι με την γραφειοκρατία. Δυστυχώς όμως βρέθηκαν άνευ
αντικειμένου αφού είναι αδύνατο να γνωρίζουν δραστικές ουσίες για να μπορούν
να βοηθήσουν στη διαδικασία της συνταγογράφησης κι έτσι σύντομα θα
απολυθούν.

 Πριν το εφαρμόσετε…

1. Μήπως σκεφτήκατε να μας εκπαιδεύσετε; Αλλά εσείς ξέρατε τι κάνατε.
Διότι κάθε εβδομάδα ή μήνα θα αλλάζατε πάλι τις οδηγίες, την επιφάνεια
εργασίας, τα ποσοστά συμμετοχής των φαρμάκων και θα αναιρούσατε τις
προηγούμενες αποφάσεις και η εκπαίδευση θα πήγαινε χαμένη.

 2. Πριν επιβληθεί, γιατί δεν το δοκιμάσατε για 10.000.000 ανθρώπους και
αφού λειτουργήσει και πάρετε τις τελικές σας αποφάσεις να το εφαρμόσετε
τελειοποιημένο, άνευ προβλημάτων;

3. Μήπως σκεφτήκατε ποτέ όλους εμάς, τις φωνές του Αιγαίου, του Ιονίου,
των ακριτικών και ορεινών περιοχών, τη δυσχέρεια μετάβασης των ασθενών μας
στα κοντινότερα νοσοκομεία; Σας ενημερώνω λοιπόν ότι λόγω της πρόσφατης
κακοκαιρίας, άλλοι μείναμε χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, άλλοι χωρίς νερό,
άλλοι χωρίς τηλέφωνο και εσείς καμαρώνετε για το επίτευγμά σας. Την
ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Οι γιατροί της ακριτικής Ελλάδας δεν μπορούμε να
έχουμε εύκολες προσβάσεις στο internet ακόμη κι αν το σύστημα δούλευε. Δεν
κουβαλιέται υπολογιστής-εκτυπωτής στον ορεινό βοσκότοπο της Νότιας Σκύρου,
στους υπερήλικες κατάκοιτους ανθρώπους αυτού του ιερού βράχου, στα στενά
ανηφορικά σοκάκια ενός μέτρου φάρδους ή στις πλαγιές του Πηλίου, του
Μετσόβου, του Έβρου κλπ. Γιατί εσείς ζητάτε φυσική παρουσία του ασφαλισμένου
κατά τη διάρκεια της συνταγογράφησης γεγονός που όπως αντιλαμβάνεται ο
κοινός νους είναι πολλές φορές αδύνατο.

4. Σκεφτήκατε ότι ζητάτε γνωμάτευση από ιατρούς άλλης ειδικότητας για να
τους συνταγογραφήσουμε τα φάρμακα οι παθολόγοι, οι γενικοί ιατροί κλπ, ότι
στα νοσοκομεία οι ιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να σώσουν το
επόμενο νούμερο αναμονής; Ποια γνωμάτευση να του ζητηθεί στις 5 τα
ξημερώματα; (Έξω από την πόρτα γίνεται «πόλεμος»). Κι αν ο ασθενής χρειαστεί
φάρμακα, αρχίζει ο Γολγοθάς του.

5. Προ τριμήνου χρειάστηκε να συνταγογραφήσω σε τέκνο, (έμμεσο
ασφαλισμένο σε κυρία 39 ετών). Το ΑΜΚΑ του παιδιού δεν ήταν σωστό απ ‘ότι
διαπίστωσα. Ήταν το ΑΜΚΑ του 40χρονου πατέρα που είχε αυτοκτονήσει και στο
παιδί είχε περαστεί κατά λάθος το ΑΜΚΑ του συγχωρεμένου. Γιατί στο
e-syntagografisi υπάρχουν αναρτημένοι οι πεθαμένοι άνθρωποι από 7ετίας;
Γιατί δεν ενημερώθηκαν από τα ιατρικά πιστοποιητικά των Ληξιαρχίων ότι ο
ασθενής απεβίωσε; Εμείς πώς να το γνωρίζουμε; Στην ηλεκτρονική
συνταγογράφηση δεν έχει φωτογραφίες. Ποιων τα λάθη πληρώνουμε οι γιατροί;

6. Μας υποχρεώσατε (μέσω ΦΕΚ) να ελέγχουμε τις ασφάλειες των ασθενών για
να συνταγογραφήσουμε ή να εξετάσουμε. Που ζείτε; Τουλάχιστον το 30% των
ασθενών μας είναι με ληγμένες ημερομηνίες – απλήρωτες ασφάλειες ΟΑΕΕ, ΙΚΑ,
ΟΓΑ. Δεν δικαιούνται ούτε εμβόλια για τα παιδιά τους. Κι αν είσαι για
νοσηλεία τότε στην διακομιδή σου τραγούδα: «Αν ήμουν πλούσιος». Διότι
εξερχόμενος από τη νοσηλεία για χολοκυστεκτομή ο μόλις απολυμένος υπάλληλος
ή κατεστραμμένος ελευθεροεπαγγελματίας θα πληρώσει τιμολόγιο στο γραφείο
κίνησης και πιθανώς θα χρειαστεί έρανο για να πάρει εξιτήριο. Τόσα χρόνια
πλήρωνε κανονικά τις εισφορές του. Τώρα που περνάει δύσκολες ώρες δεν του
δώσατε ούτε καν περίοδο χάριτος ώστε να μπορεί να δικαιούται έστω για ένα
εύλογο διάστημα τα φάρμακά του. Εμείς οι ιατροί υποκύψαμε και γίναμε
ελεγκτές του κράτους. ΚΑΚΩΣ. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία και τη ζωή του.
Εσείς είστε όμως υπεύθυνοι του θανάτου του (αν συμβεί) διότι βάση νόμου δεν
επιτρέπεται να συνταγογραφήσουμε στο βιβλιάριο τα φάρμακα που χρειάζεται.

7. Δημιουργήσατε τον ΕΟΠΥΥ, διαχωρίσατε φάρμακα υψηλού κόστους με
απαραίτητη την μετάβαση μηνιαίως των ασθενών στην Αθήνα, στα κεντρικά του
ΕΟΠΥΥ. Ποιας κατηγορίας ασθενών; Των ογκολογικών περιστατικών με οστικές
μεταστάσεις, των νεφροπαθών, των αναπήρων από ρευματικά νοσήματα; Και σας
περιφρόνησαν! Μην φοβάστε! Αποφάσισαν να πεθάνουν στη γη που γεννήθηκαν. Δεν
μπορούν να πηγαινοέρχονται ανήμποροι σωματικά και ψυχικά στα φαρμακεία του
ΕΟΠΥΥ στην Αθήνα κι έτσι μπορείτε να περηφανεύεστε για την μείωση του
φαρμακευτικού κόστους. «Φεύγουν» καρκινοπαθείς στα χέρια μας ο ένας μετά τον
άλλο αλλά τουλάχιστον περήφανοι διδάσκοντάς μας μαθήματα ζωής και
αξιοπρέπειας.

8. Προ μηνών αναρτήσατε στον ΕΟΠΥΥ ότι οι μη συμβεβλημένοι ιατροί δεν
μπορούν να γράφουν πάνω από δύο συνταγές τον μήνα ανά ασθενή. Συνοδεύεται
μάλιστα και από ποινικές ρήτρες. Δηλαδή αν παίρνει 7 φάρμακα ή 8 θα γυρίζει
την Αθήνα ή τα νησιά να βρεί τις αντίστοιχες ειδικότητες για συνταγογράφηση.
Είναι ντροπή κύριοι, διότι ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι μας τιμωρείτε
επειδή δεν δεχτήκαμε να συμβληθούμε με το υπέροχο δημιούργημά σας, τον
ΕΟΠΥΥ. Γιατί οι συμβεβλημένοι μπορούν να γράφουν 10 συνταγές; Η ιατρική μας
δεοντολογία δεν το επιτρέπει αυτό το βασανιστήριο στο συνάνθρωπό μας.

9. Και τέλος. Σταματήστε την ιστορία με τα γενόσημα που μπερδέψατε τα
εγκεφαλικά μας κύτταρα, τόσο των γιατρών αλλά κυρίως των ηλικιωμένων ασθενών
μας. Έως τώρα γνώριζαν ότι το χάπι τους ήταν το κίτρινο χαπάκι με το ροζ
κουτάκι κι εδώ και λίγο καιρό ένα μήνα είναι μπλε, τον άλλο κόκκινο και τον
άλλο μαύρο. Διότι δεν λάβατε υπόψη σας ότι το 20% περίπου των ελλήνων είναι
αναλφάβητοι. Κι αν τόσο πολύ σας ένοιαζε το φθηνότερο και καλύτερο φάρμακο
ας επιβάλατε νόμο ώστε να έχουμε μόνο ελληνικά γενόσημα ώστε να αναπτυχθεί
τουλάχιστον η ελληνική φαρμακοβιομηχανία και όχι το φθηνότερο πακιστανικό,
μπαγκλαντέζικο, ινδικό που δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει εκεί αντίστοιχος ΕΟΦ
και πως λειτουργεί. Διότι αν υπήρχε δεν θα βρισκόταν θραύσματα γυαλιού στα
φάρμακα αυτών των χωρών όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τα ΜΜΕ.

 10. Αποφασίσατε να κάνετε την Ελλάδα ένα μεγάλο αυτοματοποιημένο
Memorial. Συγνώμη κύριοι! Μιλάμε για την ίδια χώρα; Την Ελλάδα; Και κάτω από
την επήρεια ποιου παράγοντα αποφασίσατε; Πανικού, πίεσης ή ουσιών; Αν έγινε
από άγνοια ή αμέλεια σας κατανοούμε και σας συγχωρούμε. Διότι ανθρώπινος
νους δεν χωράει αυτό που ζούμε εξαιτίας σας.

 ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΣΑΣ!!!

Οι Έλληνες ιατροί θα σας είμαστε ευγνώμονες για την ευθανασία αυτής της
επιστήμης και της εξαγωγής στο εξωτερικό ενός τόσο μορφωμένου εμπορεύματος.
Ευχαριστούμε τους εκάστοτε Υπουργούς Υγείας και τους νομοθέτες. Όταν όμως
αρρωστήσει κάποιος (που δεν το εύχομαι) θα πρέπει να κλείσουν ραντεβού στον
ΕΟΠΥΥ, να εξεταστούν την ημερομηνία που θα βρεθεί το κενό, να περιμένουν
υπομονετικά στα επείγοντα δημοσίου νοσοκομείου και όχι στα μεγάλα ιδιωτικά
κέντρα ξενοδοχειακής υποδομής. Ίσως το ράντζο ενός διαδρόμου, η αναμονή για
χειρουργικό κρεβάτι, η έλλειψη φαρμάκων και υλικών, η λήψη αμφίβολης
ποιότητας γενοσήμων τους βοηθήσει να βρουν τη σωστή λύση για το εθνικό μας
σύστημα Υγείας και τη βελτίωση του.

Ζήστε λοιπόν μαζί μας κι ανάμεσά μας να μοιραστείτε λίγο τον κόσμο μας,
διότι εμείς δεν φτάνουμε τον δικό σας.

Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή σας.

Ελένη Γεωργιάδου

Advertisements

μονόγραμμα


Με κούρασε η ασχήμια, το θράσος, η τεμπελιά, η αγένεια, η παραίτηση. Διάλειμμα ομορφιάς λοιπόν.

Οδυσσέας Ελύτης

Διαβάζουν : Ιουλίτα Ηλιοπούλου και Μίκης Θεοδωράκης

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς;
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς;
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς;
Μαχαίρι
Σαν κριάρι πού τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς;
Είμ’ εγώ, μ’ ακούς;
Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;
Σε κρατώ και σε πάω και σού φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ ακούς;
Πού μ’ αφήνεις, πού πάς και ποιος, μ’ ακούς;

Σού κρατεί το χέρι πάνω απ’ τούς κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα ‘ρθει μέρα, μ’ ακούς;
Να μάς θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μάς κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς;
Να γυαλίσει επάνω τούς η απονιά, μ’ ακούς;
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μάς ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ’ ακούς;
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς;
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς;
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς;
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς;
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς;

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς;
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δεν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς;
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς;

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς;
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς;
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς;
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει — ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλον, ποιος φωνάζει, ακούς;
Είμ’ εγώ πού φωνάζω κι είμ’ εγώ πού κλαίω, μ’ ακούς;
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;

ιστορίες καθημερινής τρέλας


Ο κόσμος έχει σαλτάρει και θα σαλτάρει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Κι όχι, αυτοί που βλέπουμε να μιλάνε και να μαλώνουν μόνοι τους στο δρόμο δεν μιλάνε όλοι στο κινητό τους με hands free. Παλιά, όταν είχαν πρωτοβγει τα hands free κι έβλεπα κόσμο στο δρόμο να μιλάει μόνος του αναρωτιόμουν τι έπαθαν ξαφνικά τόσοι πολλοί, τι μαζική παράνοια έπεσε και παραμιλάει ο κόσμος. Γρήγορα όμως έληξε ο συναγερμός και κατάλαβα πως ήταν απλά η νέα εποχή. Τώρα βλέπω κόσμο να παραμιλάει και να μαλώνει και να πολεμάει με αόρατους εχθρούς και ψάχνω για το ακουστικό στ’ αυτί και δεν βλέπω τίποτε. Ζω μεταχρονολογημένα αυτό που νόμιζα ότι ζούσα παλιά.

Στιγμιότυπο. Στάση λεωφορείου στη Χ. Τρικούπη. Μεσημέρι. Δεν περιμενει πολύς κόσμος αλλά έρχεται στη στάση το 021, μικρό λεωφορείο που γεμίζει και με λίγους. Ανεβαίνουμε, στριμωχνόμαστε όλοι μπροστα στην πόρτα μιας και όλοι αρνούνται να χωθούν πιο μέσα. Εγώ πάλι αρνούμαι να στέκομαι αγκαλιασμένη σφιχτά με άγνωστους και προχωρώ προς τον οδηγό όπου βρίσκω μέρος ευάερον και ευήλιον και αράζω. Όση ώρα ανεβαίνουν χαζεύω από το παράθυρο έναν τύπο στη στάση που φωνάζει. Απροσδιόριστη η ηλικία του, φαίνεται μεγάλος αλλά ποιος ξέρει πόσο να είναι. Ρούχα κανονικά, δεν φαίνεται άστεγος και κρατάει μια σακούλα στα χέρια. Τελευταία στιγμή ανεβαίνει κι αυτός στο λεωφορείο και συνεχίζει τον καυγά που έχει ανοίξει με τους εχθρούς του. Τα έχει βάλει με την κυβέρνηση, με τα κινητά τηλέφωνα που είναι ρουφιάνοι, ανακατεύει θεωρίες συνομωσίας τύπου Λιακόπουλου, βρίζει ακόμα και τα μικρά παιδάκια που γίνονται ρουφιανάκια επειδή έχουν κινητά. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τους συνειρμούς που κάνει το ταραγμένο του μυαλό, έχουν χαλάσει και τ’ ακουστικά από το mp3 player και δεν μπορώ ν’ απομονωθώ όπως κάνω συνήθως. Ο κόσμος χαμογελάει, κουνάει το κεφάλι, τον κοιτάζει με περιέργεια ή κοιτάζει αλλού. Εγω απλά κάνω υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει σκέφτομαι, σε μερικές στάσεις θα κατέβω.

Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή από το βάθος: «ΣΚΑΣΕ!!!!». Γυρνάω και βλέπω ένα τύπο έξαλλο, μουστάκι παχύ, κασκέτο και το μάτι θολό. Αν δεν ήταν τόσος κόσμος ανάμεσά τους θα τον είχε βουτήξει από το λαιμό. Προσπαθούσε να τον φτάσει και να τον χτυπήσει φωνάζοντας πως δεν τον αντέχει, πως τον πετυχαίνει σε όλα τα λεωφορεία να λέει τα ίδια. Και ξανά «ΣΚΑΣΕ» και όλο να προσπαθεί να τον φτάσει. Του φώναξα να σταματήσει, κάποιοι ψέλισσαν το ίδιο. Ο δεύτερος έξαλλος άρχισε να μου φωνάζει πως δεν τον αντέχει άλλο, ο πρώτος τα πήρε χειρότερα και ούρλιαζε πως είναι όλοι ρουφιάνοι, εγώ να λέω στον δεύτερο πως δεν έχει ούτε νόημα ούτε λογική να τα βάζουμε με άρρωστους ανθρώπους. Μύλος……

Μέχρι την επόμενη στάση γινόταν μέσα στο λεωφορείο της τρελής το πανηγύρι. Στη σταση άνοιξε ο οδηγός την πόρτα και ο πρώτος τρελός κατέβηκε, περισσότερο ξωπετάχτηκε θα έλεγα μιας και ο δεύτερος τρελός έσπρωχνε τόσο πολύ τον κόσμο ανάμεσά τους για να τον φτάσει και να τον χτυπήσει, που ο πρώτος είχε γίνει χαλκομανία στην πόρτα. Κατέβηκε βρίζοντας ο πρώτος, έβρισε για λίγο ο δεύτερος αλλά πιο ήρεμος αφού είχε κατατροπώσει τον «εχθρό» και ηρέμησε το λεωφορείο.

Κατέβηκα μετά από μερικές στάσεις κι εγώ και σκεφτόμουν πόσα ακόμα θα δουν τα μάτια μας.  Αν είναι δυνατόν να ζητούσε ο μουστακαλής λογική αντίδραση από έναν άνθρωπο οφθαλμοφανώς σαλεμένο. Κι όμως, ήταν ικανός να τον πλακώσει στο ξύλο.

Είπα ξύλο και θυμήθηκα δεύτερη φάση, πιο πρόσφατη. Βγαίνει ο μικρός να πάει να παρακολουθήσει αγώνα χάντμπολ. Μιλάμε για χάντμπολ, δεν σκέφτεσαι πως μπορεί να υπάρξει θέμα, ναι; Ας γελάσω δυνατά…. Είναι στην πόρτα έτοιμος να φύγει να περάσει να πάρει έναν φίλο του να πάνε στο γήπεδο παρέα και βλεπω πως έχει στριμώξει στην τσέπη ένα κασκόλ της ΑΕΚ (έπαιζε η ΑΕΚ). «Τι το θες αυτό, του λέω, και το κουβαλάς; Θέλεις να γίνεις στόχος;» «Στην τσέπη θα το έχω βρε μαμά» μου απαντάει, «μόνο μέσα στο γήπεδο θα το βγάλω κι εκεί θα είναι γεμάτο ΑΕΚτζήδες, τι να μου κάνουν». Όταν γύρισε μου είπε τα χαΐρια….. Έπεσε πάνω σε περιπολία «βάζελων» με μηχανάκια, είδαν να ξεφεύγει από την τσέπη του το κασκόλ, τον περικύκλωσαν και του είπαν να τους το δώσει με το καλό. Χέστηκε ο μικρός από το φόβο του, «ρε παιδιά, εγώ χάντμπολ πάω να δω…» τους είπε αλλά δεν χαμπάριασαν οι μάγκες. «Δώσε το κασκόλ» του είπαν « και θα σ΄αφήσουμε να φύγεις αλλιώς θα τις φας». Έδωσε το κασκόλ κι έγινε λαγός κι εγώ σκεφτόμουν όταν μου τα έλεγε μετά, πως ευτυχώς δεν ήταν με κανέναν φίλο του που θα ήθελε να τσαμπουκαλευτεί να τους μαυρίσουν και τους δύο στο ξύλο. Τέσσερα μηχανάκια με οκτώ μαντράχαλους εικοσάρηδες κι έναν δυο τριαντάρηδες (απ’ ότι υπολόγισε ο μικρός) πούλησαν τσαμπουκά για να πάρουν το κασκόλ ενός δεκατετράχρονου. Φαντάζομαι μετά θα το έδειχναν σαν έπαθλο σε φίλους τους και θα το διάνθισαν με λίγο περισσότερο ηρωισμό γιατί δεν λέει σαν ιστορία, πως απείλησαν έναν πιτσιρικά που τους έδωσε χεσμένος από το φόβο του….

Ω, το αγαπημένο μας κράτος!!!


Μπήκε το Νέον Έτος και σήμερα το πρωί πέρασα από τη Εφορία  για να ξεκαθαρίσω ένα «θεματάκι» που προέκυψε. Τι θεματάκι ήταν αυτό; Ακούστε και φρίξτε…

Πριν τις γιορτές έσκασε με το ταχυδρομείο ένας φάκελος με αποστολέα το Υπουργείο Οικονομικών. Καθόλου δεν μου άρεσε όταν τον είδα, ποτέ δεν περιμένεις καλά νέα από ένα έγγραφο με αποστολέα το συγκεκριμένο υπουργείο. Τον άνοιξα και στην αρχή δεν καταλάβαινα γιατί χρωστάω 324 ευρώ. Όταν κατάλαβα παλάβωσα.

Το πρώτο μου σπίτι στην Αθήνα ήταν στην Κυψέλη. Εκεί έμεινα σχεδόν 11 χρόνια, από το 1985 έως το μισό 1996. Γιαυτό το σπίτι λοιπόν, στο οποίο έμενα με νοίκι φυσικά, μου ζητάει το Υπουργείο Οικονομικών να πληρώσω «χαράτσι» το γνωστό Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.. Ω ναι, αυτή τη λύση βρήκαν οι φωστήρες για όσα χαράτσια δεν έχουν πληρωθεί!!! Προφανώς από τότε που έφυγα δεν έχει δηλωθεί στη ΔΕΗ άλλο ΑΦΜ εκτός από το δικό μου, αυτό βρήκαν και σ’ αυτό έστειλαν ειδοποίηση για το χρέος. Εννοείται πως μου ήρθε εγκεφαλικό μόλις το είδα, αυτό μας έλειπε τώρα σκέφτηκα, να πληρώσω χαράτσι και για ένα ξένο σπίτι από το οποίο έφυγα πριν 16 χρόνια. Πήγα σήμερα λοιπόν στην Εφορία κι εκεί κατάλαβα πως δεν είμαι η μόνη που την έπαθα. Βρήκα ανθρώπους που είχαν πουλήσει ένα σπίτι πριν 15 χρόνια, άλλους που , σαν και μένα, έμεναν σε κάποιο σίτι με νοίκι πριν 20 χρόνια και απ’ όλους αυτούς ζητούσαν να πληρώσουν χαράτσι.

Ευτυχώς για μένα θυμόμουν το όνομα του ιδιοκτήτη και υπήρχε τρόπος να βρω κάποια επιπλέον στοιχεία του στο ίντερνετ. Τα έδωσα κι ελπίζω να έχω ξεμπερδέψει διότι στο χαρτί έλεγε πως αν δεν είμαι υπόχρεη θα πρέπει να ενημερώσω για τα στοιχεία του ατόμου που είναι υπόχρεο. Ελπίζω φυσικά να μην το έχει πουλήσει ο ιδιοκτήτης στο ενδιάμεσο γιατί θα με ξαναπρήξουν. Κι αυτό γιατί όσοι δεν θυμόταν ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης για να δηλώσουν τα στοιχεία του, ήταν υποχρεωμένοι να ψάξουν να τα βρουν αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουν οι ίδιοι το χαράτσι, η ειδοποίηση το έλεγε ξεκάθαρα: ή δηλώνεις στοιχεία του υπόχρεου ή πληρώνεις.

Καταλαβαίνετε τι κάνει το αγαπημένο μας κράτος; Μας εκβιάζει πως αν δεν κάνουμε εμείς τη δουλειά του, να βρει δλδ ποιος τελικά έχει το σπίτι για να πληρώσει αυτός το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., αν λοιπόν δεν κάνουμε εμείς τους ντετέκτιβ θα πρέπει απλά να πληρώσουμε το χαράτσι. Ή τρέχεις λοιπόν να βρεις στοιχεία, τα στοιχεία που θα έπρεπε να βρει το κράτος, ή πληρώνεις κι αν σου βαστάει αρνήσου να τρέξεις. Κι αυτό για εκατοντάδες περιπτώσεις σαν τις δικές μου.