Πάσχα 2013. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια έμεινα για μερικές μέρες στην γειτονιά που μεγάλωσα. Το πρώτο βράδυ βγήκαμε με την αδελφή μου να περπατήσουμε λίγο κι η βόλτα κράτησε δύο ώρες. Δύο ώρες για να γυρίσουμε όλους τους δρόμους που μεγαλώσαμε, να χαζεύουμε εισόδους, δρόμους, πολυκατοικίες, μαγαζιά, δέντρα και αυλές που έμειναν ίδια και να προσπαθούμε να θυμηθούμε τι υπήρχε και τώρα δεν υπάρχει. Μετά από δυο μέρες πήρα ξανά την αδελφή μου και τη φωτογραφική μου μηχανή και ξανακάναμε τη βόλτα, λίγο μεγαλύτερη αυτή τη φορά, για να καταγράψω ό,τι έμεινε να μου θυμίζει μια ζωή που έζησα και κομμάτια της κατέγραψα εδώ μέσα. Λίγα πράγματα έμειναν ίδια κι αυτά πλέον γερασμένα όπως όλοι μας. Οι φωτογραφίες για έναν άσχετο δεν λένε τίποτε, πολυκατοικίες, αυλές, μπαλκόνια, υπόγεια και είσοδοι, δρόμοι και περίπτερα. Όλα όμως αυτά για μένα έχουν να πουν μια ιστορία ακόμα και με την απουσία τους…..

Νύχτα στην Πλατεία Ναυαρίνου να πίνουμε καφέ με τη Μαργαρίτα. Περίπου όπως παλιά, τότε που υπήρχε το μαγαζί.....

Νύχτα στην Πλατεία Ναυαρίνου να πίνουμε καφέ με τη Μαργαρίτα. Περίπου όπως παλιά, τότε που υπήρχε το μαγαζί…..

 Πόσες να ήταν οι φορές που πέρασα αυτή την είσοδο στο παλιό σπίτι της Μαργαρίτας; Χιλιάδες....

Πόσες να ήταν οι φορές που πέρασα αυτή την είσοδο στο παλιό σπίτι της Μαργαρίτας; Χιλιάδες….

 Εκπαιδευτήρια Κοραή το πάλαι ποτέ, νυν παιδικός σταθμός. Νηπιαγωγείο και δημοτικό, πήγα μόνο στο νηπιαγωγείο. Πάλι καλά που υπάρχει....


Εκπαιδευτήρια Κοραή το πάλαι ποτέ, νυν παιδικός σταθμός. Νηπιαγωγείο και δημοτικό, πήγα μόνο στο νηπιαγωγείο. Πάλι καλά που υπάρχει….

Εκπαιδευτήρια "Κοραής" το πάλαι ποτέ, νυν παιδικός σταθμός. Νηπιαγωγείο και δημοτικό, πήγα μόνο στο νηπιαγωγείο. Πάλι καλά που υπάρχει....

Ιπτάμενες σβούρες. Σ’ αυτή την αυλή υπήρχε κάποτε μια τραμπάλα που με τρόμαζε.

Τα μεγάλα πλατάνια της Φλέμινγκ είναι ακόμα όρθια δίπλα στις παλιές πολυκατοικίες του '60

Τα μεγάλα πλατάνια της Φλέμινγκ είναι ακόμα όρθια δίπλα στις παλιές πολυκατοικίες του ’60

 "Σκυλάκια" που φυτρώνουν μόνα τους και στολίζουν το παλιό μπαλκόνι


«Σκυλάκια» που φυτρώνουν μόνα τους και στολίζουν το παλιό μπαλκόνι

Το κτίριο της Μακάμπη, Φλέμινγκ και Μακεδονίας για να μας θυμίζει το εβραϊκό παρελθόν της γειτονιάς και υπάρχει από τον καιρό που η οδός Φλέμινγκ ήταν οδός Μισδραχή. Τώρα η Μισδραχή είναι ένα μικρό στενάκι κάθετο στη Φλέμινγκ

Το κτίριο της Μακάμπη, Φλέμινγκ και Μακεδονίας για να μας θυμίζει το εβραϊκό παρελθόν της γειτονιάς και υπάρχει από τον καιρό που η οδός Φλέμινγκ ήταν οδός Μισδραχή. Τώρα η Μισδραχή είναι ένα μικρό στενάκι κάθετο στη Φλέμινγκ

Ευτυχώς που το παλιό μου σχολείο κρίθηκε διατηρητέο. παραμένει όμως "ζωσμένο" χωρίς χαραμάδα για να φανεί η αυλή.

Ευτυχώς που το παλιό μου σχολείο κρίθηκε διατηρητέο. παραμένει όμως «ζωσμένο» χωρίς χαραμάδα για να φανεί η αυλή.

Αυτό το στενάκι κάποτε έμοιαζε με τον κόσμο ολόκληρο, μετά άρχισε να μικραίνει και να μικραίνει μέχρι που έγινε αυτό που είναι, ένα στενάκι

Αυτό το στενάκι κάποτε έμοιαζε με τον κόσμο ολόκληρο, μετά άρχισε να μικραίνει και να μικραίνει μέχρι που έγινε αυτό που είναι, ένα στενάκι

Ό,τι απόμεινε από τον κήπο του Γιουλούντα με τις ροδιές και το πηγάδι

Ό,τι απόμεινε από τον κήπο του Γιουλούντα με τις ροδιές και το πηγάδι

Οδός Αλ. Φλέμινγκ. Ο κόσμος μου.....

Οδός Αλ. Φλέμινγκ. Ο κόσμος μου…..

Ειδική αναφορά θα κάνω στο μεγάλο κτίριο που στέκεται γκρίζο και άδειανό στη συμβολή των οδών Βασ. ΌΛγας και Φλέμινγκ. Ήταν το πιο μακρινό σημείο της παιδικής μου ηλικίας. Το παλιό «ιταλικό καπνομάγαζο» όπως το ξέραμε τότε.

Η κατασκευή, έργο των ιταλών αρχιτεκτόνων Mario Paniconi και Giulio Pediconi, ανήκει στο αρχιτεκτονικό ύφος του σύγχρονου ρασιοναλισμού και από τη δεκαετία του 60, οπότε και ορθώθηκε ο ογκώδης τσιμεντένιος κύβος στη θέση της Βίλλας, είναι αθέατο από τα μάτια των περαστικών. Το πίσω αυτό κτίριο κατασκευάστηκε αρχικά ως έδρα του ιταλικού Γυμνασίου και Λυκείου «Umberto I», ενώ στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αποθηκευτικός χώρος του κρατικού ιταλικού Μονοπωλίου Καπνού. Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1963 με τον τίτλο Centro Italiano di Cultura di Salonicco και το 1977 αποκτά την σημερινή του ονομασία, μετατρέπεται σε παράρτημα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών και μεταφέρεται στην σημερινή του έδρα. Την 1η Αυγούστου του 2001 γίνεται αυτόνομο. Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης είναι πολιτιστικό τμήμα της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Ελλάδα. Η περιοχή της αρμοδιότητάς του περιλαμβάνει τη Βόρεια Ελλάδα και σκοπός του είναι η ανάπτυξη των πολιτιστικών και μορφωτικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας.

Εμείς, κατεβαίνοντας τη Φλέμινγκ για να πάρουμε το λεωφορείο της «κάτω γραμμής», σκαρφαλώναμε στη μάντρα και κόβαμε τζίτζιφα να φάμε. Απέναντι ήταν και το ξενοδοχείο «Metropolitan» που υπάρχει ακόμα. Αυτό που δεν υπάρχει πλέον είναι το σινεμά Μετροπόλιλταν που στεγαζόταν στο ίδιο κτίριο και στο οποίο περάσαμε πολλά Κυριακάτικα απογεύματα με τη γιαγιά και τις αδελφές μου. Ήταν κυριλέ και έφερνε ταινίες Α’ προβολής, όχι όπως τα υπόλοιπα της γειτονιάς που ήταν Β’ προβολής, «Σήμερον 2 έργα» με εισητήριο 7 δραχμές για τους μεγάλους. Σ’ αυτόν τον κινηματογράφο είδα εντελώς τυχαία ένα κυριακάτικο απόγευμα το Woodstock πριν το «κατεβάσει» η λογοκρισία της εποχής. Τυχαία εντελώς αφού το μόνο κριτήριο ήταν αν είναι «Κατάλληλον». Προβολή νωρίς το απόγευμα και στην αίθουσα μια γιαγιά, τρία κοριτσάκια και μερικοί ψυλλιασμένοι «μαλλιάδες». «Σας άρεσε το έργο;», ρώτησε η μαμά όταν γυρίσαμε. «Μας άρεσε» είπαμε αλλά δεν μπορούσαμε να της εξηγήσουμε τι είδαμε….

Γκραφίτι στον τοίχο του "ιταλικού καπνομάγαζου" έτσι το έλεγαν τότε

Γκραφίτι στον τοίχο του «ιταλικού καπνομάγαζου» έτσι το έλεγαν τότε

Χρόνος πανδαμάτωρ

Χρόνος πανδαμάτωρ

Έμειναν τα κάγκελα που έχουν κι αυτά τη δική τους ιστορία.

Έμειναν τα κάγκελα που έχουν κι αυτά τη δική τους ιστορία.

Ποια ιστορία έχουν τα κάγκελα; Είναι το μόνο κομμάτι ιστορίας εκείνου του οικοδομικού τετραγώνου που διασώθηκε. Γιατί στη θέση που χτίστηκε το κτίριο υπήρχε η Βίλλα Ίντα που χτίστηκε στη δεκαετία 1880. Ονομάστηκε έτσι από την Ίντα Μοντιάνο, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της Θεσσαλονίκης και σύζυγο του χρηματιστή Λεβή Μοντιάνο. Το 1911, η βίλλα αγοράστηκε από τον πρώην δήμαρχο της πόλης, Ουλουσή Μπέη, που αργότερα την πούλησε στο Ιταλικό κράτος. Στέγασε κατά σειρά, το Τουρκικό Προξενείο, το Ιταλικό Σχολείο «Βασίλισσα Μαργαρίτα», το Στρατιωτικό Νοσοκομείο, τα Εκπαιδευτήρια Κοραή και τον Ξενώνα των Αξιωματικών. Το 1958 μεταβιβάζεται στο Ιταλικό Μονοπώλιο Καπνού και κατεδαφίζεται με συνοπτικές διαδικασίες το 1959-60. Στη θέση της βλέπουμε σήμερα το περί ου ο λόγος, κλειστό γκρίζο ογκώδες κτίριο. τα κάγκελα που περικλείουν στις φωτογραφίες τη Βίλλα Ίντα και το σημερινό γκρίζο ογκόλιθο, είναι τα ίδια. Είναι το μόνο κομμάτι ιστορίας εκείνου του οικοδομικού τετραγώνου που διασώθηκε.

Βίλα Ίντα.

Στοιχεία για τη Βίλα Ίντα και το Ιταλικό Μορφωτιικό Ινστιτούτο βρήκα εδώ

Advertisements