Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα


Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα. Έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που απολύονται από το δημόσιο. Μπορείτε να είστε ακόμα πιο περήφανοι. Είμαι ανάμεσα στους πρώτους που εξαιρέθηκαν λόγω αυξημένων προσόντων και μετά εξαιρέθηκαν από την εξαίρεση γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα, το είπε και ο υπουργός σε ασύντακτα ελληνικά: «Ο συνολικός αριθμός, που ήταν υποχρέωση της Κυβέρνησης δεν μπορούσε να καλυφθεί, κι επομένως κοιτάζουμε να καλύψουμε αυτόν τον αριθμό». Μπορείτε να είστε κι ακόμα πιο περήφανοι. Έχω απολυθεί και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα. Θέλετε κι άλλο; Θα σας κάνω ακόμα πιο περήφανους. Έβαλα πλάτη βρε, σε μένα οφείλεται το 1/250 των ανθρώπων (και όχι αριθμών) που έβαλαν πλάτη για να πάρουμε την επόμενη γαμημένη δόση που θα μας πετάξει στο τραπέζι η τρόικα. Όταν το σκέφτομαι φουσκώνω από περηφάνεια, εγώ τώρα σώζω την πατρίδα. Χαλάλι λοιπόν και τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου και η δουλειά που έχω κάνει στα σχολεία, και τα σεμινάρια που παρακολούθησα στη ζωή μου, τα συνέδρια, οι δημοσιεύσεις, τα χρήματα που ξόδεψα, χαλάλι όλα….. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..
Είπε κι άλλα ο υπουργός. Είμαι σίγουρη πως τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ και βρέχουν τα δάκρυα το μαξιλάρι του από τη στενοχώρια του για μας. Το σκέφτηκε όμως, δεν θα μας αφήσει έτσι, όοοοοοχι……. Κοιτάξτε βρε να δείτε τι άνθρωπος είναι (σε πιο ασύντακτα ελληνικά ο πανεπιστημιακός…..): «Θεωρούμε ότι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα πρέπει, να κρατήσουμε στο Δημόσιο….. Οι άνθρωποι αυτοί θα πριμοδοτηθούν ούτως ώστε αμέσως κι αυτοί να απορροφηθούν σε Τομείς του Δημοσίου, γιατί έχουν αυξημένα προσόντα . Ακριβώς γιατί αυτό επιβάλλει και η λογική της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Τομέα, δηλαδή να κρατήσουμε ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα». Καταλάβατε βρε; «Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πεταχθούν, μη κοιτάτε που τους πετάξαμε έξω τώρα για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια της τρόικας…. εμείς προβλέψαμε. Θα τους δώσουμε μπόνους, έτσι ώστε να προηγούνται αυτών που προηγούνται από άλλους για να δουλέψουν σαν ωρομίσθιοι των 400 το πολύ ευρώ, στα ΙΕΚ που θα φτιάξουμε αφού διαλύσουμε την Τεχνική Εκπαίδευση». Καταλάβατε βρε; Δεν καταλάβατε; Τι να σας πω…… Είστε σίγουρα προκατειλημμένοι, συριζαίοι κομμουνιστές και ανθέλληνες.

Τώρα ρίξτε μια ματιά κι εδώ να δείτε τι μπορεί να συμβαίνει εκτός από το διακαή πόθο του υπουργείου να αναβαθμίσει την κατακαημένη Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, καταργώντας ολόκληρους τομείς και ειδικότητες-φιλέτα με τη μεγαλύτερη ζήτηση από τους μαθητές και πετώντας στη διαθεσιμότητα που οδηγεί στην απόλυση, ανθρώπους και όχι αριθμούς.

Advertisements

Αχ ρε Κυριάκο…..


Ήταν 2004 νομίζω, προεκλογική περίοδος ή λίγο πριν προκηρυχθύν εκλογές. Η ΝΔ τσίριζε για τους χιλιάδες συμβασιούχους που δεν μονιμοποιούσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μιλούσαν για περίπου 250.000 συμβασιούχους και σαν κόμμα διεκήρυσσαν σε όλους τους τόνους, πως ΑΝ έρθουν αυτοί στα πράγματα όλοι αυτοί οι συμβασιούχοι θα γινόταν μόνιμοι. Ήταν επίσης η εποχή που είχαν απαγορεύσει στους ταξιτζήδες να μπαίνουν στις λεωφορειολωρίδες και οι ταξιτζήδες τα είχαν πάρει στο κρανίο και προσπαθούσαν να εξαιρεθούν. Φεύγοντας από το σχολείο πήρα ταξί, βιαζόμουν να επιστρέψω στο σπίτι. Ο ταξιτζής γκρίνιαζε για τις λεωφορειολωρίδες και το πόσο η απαγόρευση σ’ αυτές τους έκοβε μεροκάματο και πως ήθελαν αύξηση στο κόμιστρο γιατί δεν έβγαιναν. Διάλεξε να με περάσει από την οδό Ρηγίλλης, τότε ακόμα ήταν εκεί τα γραφεία της ΝΔ. Μόλις προσπεράσαμε την είσοδο, κόβει ταχύτητα, σταματάει δίπλα σ’ ένα ψηλό τύπο, βγάζει κεφάλι από το παράθυρο και φωνάζει: «Κυριάκοοοο, Κυριάκοοοο….». Ο ψηλός σταμάτησε δίπλα μας, έβγαλε τα ακουστικά του hand’s free και τότε συνειδητοποίησα πως ο ψηλός ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που πήγαινε στα γραφεία του κόμματος. Ο ταξιτζής, λες και ήταν φίλοι παιδιόθεν με τον Κυριάκο του λέει:

«Κυριάκο τι θα γίνει με τις λεωφορειολωρίδες; Ο πατέρας σου μας υποσχέθηκε πως θα λυθεί το πρόβλημά μας». Χαμογέλασε αμήχανα ο …. Κυριάκος «Όλα θα γίνουν άμα γίνουμε κυβέρνηση… » απάντησε και έκανε να συνεχίσει το δρόμο του. Σιγά μη τον άφηνε ο ταξιτζής…. «Ρε Κυριάκο…. δεν βγαίνουμε λέμε, πρέπει να κάνεις κάτι για μας, εμείς είμαστε όλοι δικοί σας….». «Όλα θα γίνουν, όλα θα γίνουν….» είπε πάλι ο Κυριάκος και την έκανε με ελαφρά.

Ήδη είχε μαζευτεί ουρά πίσω μας και κόρναρε, μαρσάρει ο ταξιτζής, φτάνουμε στο φανάρι και γυρνάει να μου πει: «Είδες ο Κυριάκος; το είπε…. άντε να αλλάξει η κυβέρνηση να το λύσουμε το θέμα μας» Είπα να μη μιλήσω αλλά δεν κρατήθηκα.

«Μα τι θέλατε να σας πει;» του λέω «πολιτικός είναι, τι άλλο θα έλεγε; Πως είστε μαλάκες και δεν θα μπείτε ποτέ στις λεωφορειολωρίδες γιατί θα καθυστερείτε τα λεωφορεία την ώρα που θα ψαρεύετε πελάτες;»

«Ο Κυριάκος είναι σπαθί» μου απαντάει «να το δεις. Κι εμείς θα μπαίνουμε στις λεωφορειολωρίδες και θα διορίσει και τους 250.000 συμβασιούχους που δεν διορίζει το ΠΑΣΟΚ και θα δει με θετικό τρόπο το αίτημά μας για αύξηση του κομίστρου» 

«Ρε φίλε… « του λέω «τραβάει κανένα ζόρι να σας το αυξήσει; από την τσέπη του θα βάλει τα φράγκα; από μένα θα τα πάρεις κι αν εγώ δεν έχω δεν θα πάρω ταξί κι εσύ δεν θα βγάλεις μεροκάματο, όση αύξηση και να σου δώσει πρέπει εγώ να έχω να σου τη δώσω αλλιώς θα μείνεις με την αύξηση αλλά άφραγκος…»

Φυσικά ο ταξιτζής δεν χαμπάριασε και μου ζάλισε το κεφάλι μέχρι να φτάσουμε, για το πόσο θα λύσουμε όλοι τα προβλήματά μας μόλις βγει η ΝΔ.

Φυσικά η ΝΔ βγήκε, δεν διόρισε τους συμβασιούχους που τους ξέχασε μόλις έγινε κυβέρνηση και μάλιστα τους βρήκε πάαααααααρα πολλούς (λες και δεν ήξεραν πόσοι είναι όταν τους υποσχόταν διορισμό), οι ταξιτζήδες δεν μπήκαν νόμιμα στις λεωφορειολωρίδες, το κόμιστρο αυξήθηκε αλλά έπεσε η δουλειά αγάλι αγάλι όσο έπεφταν και οι μισθοί του κόσμου και ο Κυριάκος έγινε επιτέλους υπουργός. Είναι ο υπουργός που τον άκουγα νωρίτερα να λέει με μεγάλη αυτοπεποίθηση  πως φυσικά οι πρώτοι που θα απολυθούν θα είναι οι συμβασιούχοι. Αν και τον πρόλαβε στη στροφή ο υπουργός Παιδείας, πρόλαβε και απέλυσε πρώτος τους εκπαιδευτικούς της Τεχνικής Εκπαίδευσης…..

Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση, Ώρα Μηδέν


Η Δημόσια Τεχνική Εκπαίδευση στην Ελλάδα διαλύεται εν έτει 2013. Πρώτα καταργήσανε ολόκληρο τον Τομέα Νοσηλευτικής και τις ειδικότητες των Γραφικών Τεχνών, Αργυροχρυσοχοΐας κ.α. με γελοία επιχειρήματα. Αυτό σαν αποτέλεσμα είχε το πέρασμα στη διαθεσιμότητα και την απόλυση 2482 εκπαιδευτικών. Κι αν αυτό αφήνει αδιάφορη μια κοινωνία που θρηνεί 1.500.000 ανέργους, δεν θα πρέπει να την αφήνει αδιάφορη το γεγονός πως τα παιδιά των λαϊκών μαζών δεν θα μπορούν να σπουδάσουν σε επίπεδο β’θμιας εκπαίδευσης κάποιες ειδικότητες που τους έδιναν την ελπίδα να βρουν δουλειά. Δεν είναι οι καθηγητές που θα μείνουν άνεργοι αλλά τα παιδιά σας που ή θα πρέπει να πληρώσουν ακριβά για ν’ αποκτήσουν μια επαγγελματική επιμόρφωση στην οποία μέχρι τώρα είχαν πρόσβαση ΔΩΡΕΑΝ ή απλά να μη συνεχίσουν το σχολείο και να βγουν στην αγορά εργασίας με μηδέν προσόντα έτσι ώστε να παρακαλάνε για δουλειά με 200 ή 100 ευρώ το μήνα για άπειρες ώρες δουλειάς. Δεν είναι τυχαίο που ο κύριος Αρβανιτόπουλος εγκαινίασε Ιδιωτικό σχολείο που περιλαμβάνει τις ειδικότητες που μόλις κατάργησε από τα δημόσια Επαγγελματικά Λύκεια. Ούτε είναι τυχαίο που την ίδια μέρα της κατάργησης των Τομέων και ειδικοτήτων αναγνωρίστηκαν τα επαγγελματικά δικαιώματα κάποιων απ’ αυτές τις ειδικότητες που κατάργήθηκαν. Επαγγελματικά δικαιώματα για τα οποία πάλευαν χρόνια οι συνάδελφοι να αναγνωριστούν και τους παρέπεμπαν στις καλένδες αναγνωρίστηκαν τη μέρα που καταργήθηκαν οι ειδικότητες από τη Δημόσια Β’θμια Τεχνική Εκπαίδευση.
Δεν είναι οι καθηγητές που απολύονται το μόνο πρόβλημα, το κύριο πρόβλημα για το οποίο κανείς δεν μιλάει είναι οι ΜΑΘΗΤΕΣ. Γύρω στους 20.000 μαθητές και μαθήτριες μένουν μετέωροι.

Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν


Σχεδόν ένας μήνας πέρασε από τη βραδιά που μαύρισε η οθόνη της ΕΡΤ. Καλά βρε, θα ρωτήσει κάποιος, τώρα εσύ θυμήθηκες να το αναφέρεις; Και τι να πεις που δεν έχει ειπωθεί/αναλυθεί από εκατοντάδες άλλους; Μην ανησυχείτε, τίποτε δεν θα πω, όλα έχουν ειπωθεί. Μόνο που σήμερα, χαζεύοντας στο youtube, αφού τα σχολεία έκλεισαν και οι εκπαιδευτικοί είναι σε φάση τεμπελιάσματος, έπεσα πάνω σε παραστάσεις -παλιές και πιο φρέσκες- από το Θέατρο της Δευτέρας. Κλασική θεατρόφιλη από παιδί, τις παρακολουθούσα από την τηλεόραση όσο ήμουν μαθητρια μέχρι που έφυγα για σπουδές και σταμάτησα να έχω τηλεόραση. Στην εποχή μου η τηλεόραση δεν ήταν μέσα στο «φοιτητικό πακέτο» και δεν τη θεωρούσε κανείς απαραίτητο εξοπλισμό ενός φοιτητικού σπιτιού. Που και που χαζεύαμε καμμιά παράσταση στην ανοιχτή τηλεόραση των οινομαγειριών της παλιάς Πάτρας που τρώγαμε, ανάμεσα σε βαρέλια και παπούδες. Απέκτησα τηλεόραση πολλά χρόνια μετά αλλά πλέον είχε ξεθωριάσει και το Θέατρο της Δευτέρας και η διάθεσή μου να το παρακολουθώ στην τηλεόραση. Σήμερα λοιπόν, τεμπελιάζοντας έπεσα πάνω σε παραστάσεις που έχουν ανέβει ολόκληρες στο youtube και παρακολούθησα δύο, τον «Εχθρό του Λαού» του Ίψεν και «Η Πινακοθήκη των Ηλιθίων» του Τσιφόρου. Η πρώτη ήταν ακόμα από την εποχή της ασπρόμαυρής τηλεόρασης και οι μισοί ηθοποιοί δεν ζουν πλέον. Οι άλλοι μισοί γέρασαν. Η δεύτερη ήταν του 1983, μ’ έναν Κιμούλη σχεδόν παιδί και έγχρωμη. Πολύ τις ευχαριστήθηκα, θυμήθηκα τον εαυτό μου παιδί να παρακολουθώ θέατρο πρώτα από το ραδιόφωνο κάθε Κυριακή και μετά από την τηλεόραση κάθε Δευτέρα. Κι επειδή η σκέψη κάνει πηδήματα σαν το κατσίκι στα βράχια, θυμήθηκα και την πρώτη παράσταση που παρακολούθησα στη ζωή μου και εξαιτίας της το θέατρο με μάγεψε. Θυμόμουν ποια ήταν, θυμόμουν αν σε όνειρο και μια σκηνή που με είχε εντυπωσιάσει ακκλα δεν θυμόμουν πότε είχε παιχτεί. Αλλά γιαυτό υπάρχει το ίντερνετ και ο θείος Γούγλης. Με τρία κλικ το βρήκα. Η πρώτη παράσταση που είδα στη ζωή μου ήταν στο ΚΘΒΕ, «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρέχτ, Πρώτη Παρουσίαση: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή, 29/01/1965.

Ήμουν μόλις 4 ετών, ήταν χειμώνας και οι γονείς μου με πήραν μαζί τους, χωρίς να ξέρουν πως απαγορευόταν η είσοδος σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών. Στο ταμείο μας το είπαν, εγώ κατέβασα τα μούτρα και οι γονείς μου απογοητεύτηκαν. Θυμάμαι ακόμα τη μαμά, φορούσε το όμορφο παλτό της το μπεζ, με το γιακά που έμοιαζε με εσάρπα και τα μεγάλα κουμπιά που μου άρεσε να παίζω μαζί τους. Δεν θυμάμαι πως αλλά τελικά μας άφησαν να την παρακολουθήσουμε κι ας ήμουν τόσο μικρή. Η μαμά λέει πως πείστηκαν επειδή χιόνιζε και μετά από την συμφωνία πως αν βγάλω κιχ θα μας πετάξουν έξω. Δεν έβγαλα κιχ, το αντίθετο. Μαγεύτηκα…. Θυμάμαι ακόμα την πιο εντυπωσιακή σκηνή, τους θεούς να κατεβαίνουν απο ψηλά, ανάμεσα σε αστραπές, να μιλήσουν στην ΣΕΝ-ΤΕ, ΣΟΥΪ-ΤΑ, που την έπαιζε η Αλέκα Παίζη. Ψιλοκατάλαβα και την υπόθεση του έργου και σχολίαζα, όπως λέει η μαμά, τόσο που εντυπωσιάστηκε μια κυρία από δίπλα. Αυτά δεν τα θυμάμαι, τα λέει η μαμά ίσως και λίγο «φουσκωμένα».

Από εκείνη την πρώτη φορά είδα αρκετές παραστάσεις στο ΚΘΒΕ, τυχεροί ήμασταν οι σαλονικιοί που το είχαμε στην πόλη μας. Στην Πάτρα που βρέθηκα μετά δεν είχε κάτι αντίστοιχο, θεατροπενία λοιπόν για εκείνα τα χρόνια. Μετά ήρθα στην Αθήνα, κάτι άρχισα να ξαναβλέπω αλλά περνούσα και μεγάλες περιόδους αποχής. Τελευταία παράσταση που είδα ήταν της Θεατρικής Ομάδας Ενηλίκων, που λειτουργεί στα πλαίσια της Μουσικοθεατρικής Ομάδας του Ιστού, του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Αλληλεγγύης στο ΧαΙδάρι, με το έργο «Το Μάθημα» του Ιονέσκο. Εξαιρετική παράσταση, θα στεκόταν άνετα ανάμεσα σε επαγγελματικές. Στο μάθημα, ένας ηλικιωμένος καθηγητής, ο οποίος παραδίδει μαθήματα γεωγραφίας, αριθμητικής και γλωσσολογίας σε νεαρές κοπέλες, οδηγεί σταδιακά μια ιδιόρρυθμη μαθήτριά του στην πλήρη υποταγή. Mε την πάροδο του χρόνου η δυσκολία των μαθημάτων μεγαλώνει, η μαθήτρια δεν αντιλαμβάνεται πια το δάσκαλό της. Το έργο πραγματεύεται την ανικανότητα επικοινωνίας των ανθρώπων και τα απολιθωμένα γλωσσικά σχήματα, τα οποία υποδηλώνουν τον κομφορμισμό και την έλλειψη εσωτερικότητας της αστικής κοινωνίας. Επιχειρεί μέσα από την ανανέωση της γλώσσας, την πραγμάτωση ενός γενικότερου οράματος για τον άνθρωπο, την τέχνη, τον κόσμο. «Το μάθημα» συνδυάζει το παράλογο του τσίρκου με την τραγικότητα των συμβάντων, αποτελώντας ένα δηκτικό σχόλιο για την πολιτική και την έννομη τάξη. Δείτε το αν το πετύχετε κάπου.