Σχεδόν ένας μήνας πέρασε από τη βραδιά που μαύρισε η οθόνη της ΕΡΤ. Καλά βρε, θα ρωτήσει κάποιος, τώρα εσύ θυμήθηκες να το αναφέρεις; Και τι να πεις που δεν έχει ειπωθεί/αναλυθεί από εκατοντάδες άλλους; Μην ανησυχείτε, τίποτε δεν θα πω, όλα έχουν ειπωθεί. Μόνο που σήμερα, χαζεύοντας στο youtube, αφού τα σχολεία έκλεισαν και οι εκπαιδευτικοί είναι σε φάση τεμπελιάσματος, έπεσα πάνω σε παραστάσεις -παλιές και πιο φρέσκες- από το Θέατρο της Δευτέρας. Κλασική θεατρόφιλη από παιδί, τις παρακολουθούσα από την τηλεόραση όσο ήμουν μαθητρια μέχρι που έφυγα για σπουδές και σταμάτησα να έχω τηλεόραση. Στην εποχή μου η τηλεόραση δεν ήταν μέσα στο «φοιτητικό πακέτο» και δεν τη θεωρούσε κανείς απαραίτητο εξοπλισμό ενός φοιτητικού σπιτιού. Που και που χαζεύαμε καμμιά παράσταση στην ανοιχτή τηλεόραση των οινομαγειριών της παλιάς Πάτρας που τρώγαμε, ανάμεσα σε βαρέλια και παπούδες. Απέκτησα τηλεόραση πολλά χρόνια μετά αλλά πλέον είχε ξεθωριάσει και το Θέατρο της Δευτέρας και η διάθεσή μου να το παρακολουθώ στην τηλεόραση. Σήμερα λοιπόν, τεμπελιάζοντας έπεσα πάνω σε παραστάσεις που έχουν ανέβει ολόκληρες στο youtube και παρακολούθησα δύο, τον «Εχθρό του Λαού» του Ίψεν και «Η Πινακοθήκη των Ηλιθίων» του Τσιφόρου. Η πρώτη ήταν ακόμα από την εποχή της ασπρόμαυρής τηλεόρασης και οι μισοί ηθοποιοί δεν ζουν πλέον. Οι άλλοι μισοί γέρασαν. Η δεύτερη ήταν του 1983, μ’ έναν Κιμούλη σχεδόν παιδί και έγχρωμη. Πολύ τις ευχαριστήθηκα, θυμήθηκα τον εαυτό μου παιδί να παρακολουθώ θέατρο πρώτα από το ραδιόφωνο κάθε Κυριακή και μετά από την τηλεόραση κάθε Δευτέρα. Κι επειδή η σκέψη κάνει πηδήματα σαν το κατσίκι στα βράχια, θυμήθηκα και την πρώτη παράσταση που παρακολούθησα στη ζωή μου και εξαιτίας της το θέατρο με μάγεψε. Θυμόμουν ποια ήταν, θυμόμουν αν σε όνειρο και μια σκηνή που με είχε εντυπωσιάσει ακκλα δεν θυμόμουν πότε είχε παιχτεί. Αλλά γιαυτό υπάρχει το ίντερνετ και ο θείος Γούγλης. Με τρία κλικ το βρήκα. Η πρώτη παράσταση που είδα στη ζωή μου ήταν στο ΚΘΒΕ, «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρέχτ, Πρώτη Παρουσίαση: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή, 29/01/1965.

Ήμουν μόλις 4 ετών, ήταν χειμώνας και οι γονείς μου με πήραν μαζί τους, χωρίς να ξέρουν πως απαγορευόταν η είσοδος σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών. Στο ταμείο μας το είπαν, εγώ κατέβασα τα μούτρα και οι γονείς μου απογοητεύτηκαν. Θυμάμαι ακόμα τη μαμά, φορούσε το όμορφο παλτό της το μπεζ, με το γιακά που έμοιαζε με εσάρπα και τα μεγάλα κουμπιά που μου άρεσε να παίζω μαζί τους. Δεν θυμάμαι πως αλλά τελικά μας άφησαν να την παρακολουθήσουμε κι ας ήμουν τόσο μικρή. Η μαμά λέει πως πείστηκαν επειδή χιόνιζε και μετά από την συμφωνία πως αν βγάλω κιχ θα μας πετάξουν έξω. Δεν έβγαλα κιχ, το αντίθετο. Μαγεύτηκα…. Θυμάμαι ακόμα την πιο εντυπωσιακή σκηνή, τους θεούς να κατεβαίνουν απο ψηλά, ανάμεσα σε αστραπές, να μιλήσουν στην ΣΕΝ-ΤΕ, ΣΟΥΪ-ΤΑ, που την έπαιζε η Αλέκα Παίζη. Ψιλοκατάλαβα και την υπόθεση του έργου και σχολίαζα, όπως λέει η μαμά, τόσο που εντυπωσιάστηκε μια κυρία από δίπλα. Αυτά δεν τα θυμάμαι, τα λέει η μαμά ίσως και λίγο «φουσκωμένα».

Από εκείνη την πρώτη φορά είδα αρκετές παραστάσεις στο ΚΘΒΕ, τυχεροί ήμασταν οι σαλονικιοί που το είχαμε στην πόλη μας. Στην Πάτρα που βρέθηκα μετά δεν είχε κάτι αντίστοιχο, θεατροπενία λοιπόν για εκείνα τα χρόνια. Μετά ήρθα στην Αθήνα, κάτι άρχισα να ξαναβλέπω αλλά περνούσα και μεγάλες περιόδους αποχής. Τελευταία παράσταση που είδα ήταν της Θεατρικής Ομάδας Ενηλίκων, που λειτουργεί στα πλαίσια της Μουσικοθεατρικής Ομάδας του Ιστού, του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Αλληλεγγύης στο ΧαΙδάρι, με το έργο «Το Μάθημα» του Ιονέσκο. Εξαιρετική παράσταση, θα στεκόταν άνετα ανάμεσα σε επαγγελματικές. Στο μάθημα, ένας ηλικιωμένος καθηγητής, ο οποίος παραδίδει μαθήματα γεωγραφίας, αριθμητικής και γλωσσολογίας σε νεαρές κοπέλες, οδηγεί σταδιακά μια ιδιόρρυθμη μαθήτριά του στην πλήρη υποταγή. Mε την πάροδο του χρόνου η δυσκολία των μαθημάτων μεγαλώνει, η μαθήτρια δεν αντιλαμβάνεται πια το δάσκαλό της. Το έργο πραγματεύεται την ανικανότητα επικοινωνίας των ανθρώπων και τα απολιθωμένα γλωσσικά σχήματα, τα οποία υποδηλώνουν τον κομφορμισμό και την έλλειψη εσωτερικότητας της αστικής κοινωνίας. Επιχειρεί μέσα από την ανανέωση της γλώσσας, την πραγμάτωση ενός γενικότερου οράματος για τον άνθρωπο, την τέχνη, τον κόσμο. «Το μάθημα» συνδυάζει το παράλογο του τσίρκου με την τραγικότητα των συμβάντων, αποτελώντας ένα δηκτικό σχόλιο για την πολιτική και την έννομη τάξη. Δείτε το αν το πετύχετε κάπου.

Advertisements