Κάποτε θεωρούσα τυχερούς όσους έμεναν σε διαμερίσματα που είχαν θέα σε πάρκα. Εικόνα, τώρα είναι έξω από το παράθυρό μου στο σπίτι της αδελφής μου. Ζευγάρι με βαλίτσες, οι βαλίτσες του προηγούμενου ποστ χωρίς τη χρυσόσκονη το επιτυχημένου μεταφερόμενου επαγγελματία αλλά με τη σκόνη της μιζέριας και της απελπισίας. Το ζευγάρι και οι βαλίτσες του και δυο μέτρα γης πάνω στο χορτάρι του πάρκου. Βγάζουν ρούχα από τις βαλίτσες, η γυναίκα κάτι διπλώνει και βγάζουν μάλλον sleeping bags ή κάτι τέτοιο για να κοιμηθούν. Δεν είναι τουρίστες της δεκαετίας του ’80, είναι άστεγοι του 21ου αιώνα. Πίνω μπύρα και καπνίζω στο μπαλκόνι, τους μισοβλέπω ανάμεσα στα δέντρα. Περνάνε νέοι και και γριές που έβγαλαν βόλτα τα σκυλιά ους για το νυχτερινό κατούρημα.  Πίνω μπύρα, καπνίζω και βουλιάζω….. Έχω κόψει το δάχτυλό μου με το μαχαίρι που έκοψα πριν από λίγο ψωμί και πληκτρολογώ με δυσκολία. Καταγράφω την εικόνα, δεν είναι καινούρια είναι όμως έξω από το σπίτι της αδελφής μου στη γειτονιά που μεγάλωσα. Το πρωί στα παγκάκια βλέπεις κόσμο να κοιμάται.

Θεσσαλονίκη, 2013. Πληκτρολογώ με δυσκολία, έκοψα το χέρι μου κόβοντας ψωμί. Πίνω μπύρα, γράφω κι ένα ζευγάρι απέναντι στρώνει να κοιμηθεί στο γρασίδι του πάρκου, στη γειτονιά που μεγάλωσα…..

Advertisements