Είναι κάποιες μέρες που μου κολλάει στο μυαλό σαν τσίχλα μια φράση ή ένας στίχος. Νταξ, δεν είναι κάτι μοναδικό, σε όλους συμβαίνει αλλά λέμε τώρα…… Συνήθως ψάχνω να βρω από που ξεκινάει αυτό, ποιο ήταν το πρωταρχικό ερέθισμα που δεν συνειδητοποίησα. Συνήθως είναι ένα χαζοτράγουδο που άκουσα ασυναίσθητα ή μια φράση από διαφήμιση που πέτυχε -εν μέρει- το σκοπό της, αφού μια διαφήμιση είναι πετυχημένη όταν θυμάσαι ποιον και τι διαφημίζει κι όχι το σλόγκαν. Ξέφυγα πάλι από το θέμα μου….. το παθαίνω τώρα τελευταία, γι’ αλλού κινώ κι αλλού βρίσκομαι.

Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν συνεχώς τη φράση «το πράσινο μίλι». Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτός είναι ο τίτλος μιας ταινίας (The Green Mile). Καλή ταινία με τον  Tom Hanks αλλά ήταν περίεργο πως μου κόλλησε, δεν την είδα χτες ούτε συζήτησα κάτι γι’ αυτήν. Περίεργο……

Αργότερα κατάλαβα πως μου κόλλησε. Η ταινία διηγείται τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν στην πτέρυγα θανατοποινιτών μιας αμερικάνικης φυλακής. Στην πτέρυγα αυτή είχε δοθεί από τους φύλακες το όνομα «Πράσινο μίλι»  επειδή οι θανατοποινίτες που περπατούν προς την εκτέλεσή τους λέγεται ότι περπατούν το «τελευταίο μίλι» τους προς την ηλεκτρική καρέκλα. Ναι, καλά όλα αυτά αλλά τι σχέση έχουν αυτά με μένα;

Έχει, έτσι νιώθω κι εγώ. Σαν να ζω στην πτέρυγα των θανατοποινιτών περιμένοντας την εκτέλεση. Νταξ, δεν θα χάσω τη ζωή μου αλλά αν δεν αλλάξει κάτι θα χάσω τα μέσα για να ζω τη ζωή μου. Έτσι είμαστε όλοι τους τελευταίους τρεις μήνες. Έχει επιδικαστεί η ποινή, απόλυση. Περιμένουμε όμως μέχρι να εκτελεστεί, οκτώ μήνες αναμονή και ταυτόχρονα συμβαίνουν όλα αυτά που έχουμε διαβάσει ή έχουμε δει σε ταινίες με θανατοποινίτες. Και να οι εφέσεις, οι συνεννοήσεις με τους δικηγόρους, οι ελπίδες για ένα θαύμα, να οι συγκεντρώσεις με τα πανώ και τις πικέτες «Free Τάδε» έξω από τη φυλακή ή μπροστά στο υπουργείο, να οι εκδηλώσεις συμπαράστασης, οι ερωτήσεις και οι παρεμβάσεις των αλληλέγγυων, οι ανακοινώσεις του υπουργού, οι διαβεβαιώσεις, τα μίση και τα πάθη ανάμεσα στους θανατοποινίτες, η διαφορετικές αντιδράσεις ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους απέναντι στο επικείμενο τέλος, την εκτέλεση.

Να λοιπόν πόθεν η φράση στο κεφάλι μου. Αυτό είμαστε, ζούμε στο πράσινο μίλι μας περιμένοντας την ώρα μας για την «καρέκλα»

Advertisements