Σάββατο βράδυ. Μόνη στο σπίτι. Ο ένας μεγάλωσε πια, πάει σε πάρτι του σχολείου του, είναι στο 15μελές κι έφυγε από νωρίς για να είναι στο χώρο του πάρτι από νωρίς. Θα κάθεται -λέει- στην πόρτα για να μη μπει κάποιος τσαμπατζής. Ντύθηκε, στολίστηκε, αρωματίστηκε κι έφυγε. Ο μπάμπας του βγήκε κι αυτός, θα πιει με έναν δυο φίλους ένα ποτό και μετά θα μαζέψουν τα παιδιά όταν τελειώσει το πανηγύρι.

Σέρνω ένα κρύωμα μέρες κι αντί να καλυτερεύω εγώ χειροτερεύω. Και πως να καλυτερέψω, μια μέρα έμεινα μέσα κρεβατωμένη, μετά πάλι τρέξιμο. Υπουργείο, πορείες, συντονιστικά, συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΛΜΕ. Γιατί τα κάνω όλα αυτά; Έχω αρχίσει να το παίρνω απόφαση, τρεις μήνες ακόμα, μετά τέλος. Όσο κι αν αρνούμαι να το δεχτώ το τέλος απέχει τρεις μήνες. «Κυρία μου, σας ζητώ προσωπικά συγγνώμη» είπε ο παρατρεχάμενος του γενικού δερβέναγα. «Τη δέχομαι αλλά δεν μου φτάνει» του απάντησα. Από το καλοκαίρι με σκοτώνετε σιγά σιγά, με εξαιρείτε για μια βδομάδα, δεν σας βγαίνουν τα νούμερα και με ξαναπετάτε στο λάκκο. Μου λέτε πως θα επιστρέψω με το δεύτερο πτυχίο μου, αρχίζω να ελπίζω. Φρούδες ελπίδες, δεν φτάνει να έχεις πτυχίο για το οποίο υπάρχουν κενά, πρέπει να έχεις και μπάρμπα στην Κορώνη. Να λιώσεις σόλες επιδιδόμενος στο σπορ του διαδρομισμού και να στεγνώσει το σάλιο σου γλείφοντας. Δεν το έκανα, δεν ξέρω πως να το κάνω, δεν ήθελα να πατήσω το «όλοι μαζί» που είπαμε το καλοκαίρι και να τρέξω να καλύψω τον κώλο μου «υπόγεια» και κρυφά από τους υπόλοιπους, σκέφτηκα πως δεν μπορεί….. αν το ένα πτυχίο θεωρήθηκε «άχρηστο» το δεύτερο είναι βασικό πτυχίο γενικής παιδείας. Τρίχες…… είναι πιο χρήσιμα δύο πτυχία Δραματικής Τέχνης αμφιβόλου προελεύσεως και από ανύπαρκτη σε μεγάλο βαθμό σχολή, είναι πιο χρήσιμα αρκεί να ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους να μιλήσουν για σένα και να έχεις ονοματεπώνυμο και απύθμενο θράσος. Έμαθα πως όλοι έλιωναν σόλες παρακαλώντας και γλείφοντας για να σώσουν το τομάρι τους. Κάποιοι το έσωσαν, εγώ ένιωσα ότι έκανα ατιμία όταν πήγα στη Μαθηματική Εταιρεία και τους είπα να στείλουν μια επιστολή για το θέμα. Έβαλαν μια παράγραφο σε μια ήδη έτοιμη επιστολή με άλλα θέματα και εκεί τελείωσε το θέμα κι εγώ η ηλίθια είχα τύψεις για την κίνησή μου.

Σάββατο βράδυ, μόνη στο σπίτι. Ακούω μουσική, έρχονται Χριστούγεννα και δεν κατάλαβα πότε ήρθαν, είμαι άρρωστη και νιώθω κουρασμένη και κυρίως νικημένη πλέον. Κανονίζω ραντεβού με συναδέλφους, θα το κυνηγήσω δικαστικά, δεν το παρατάω αλλά νιώθω νικημένη, για πρώτη φορά τόσο έντονα……

Advertisements