πίσω στα παλιά


Κοίτα να δεις τι έπαθα σήμερα….. Αντί να δουλεύω αποφάσισα απεργία και χάζευα διάφορα τραγούδια στο youtube. Τραγούδι στο τραγούδι βρέθηκα να βλέπω δύο εκπομπές της Μηχανής του Χρόνου για τα Εξάρχεια και κόλλησα. Δυστυχώς εγεράσαμε έχω πλέον πάρα πολλές αναμνήσεις. Συνειδητοποίησα για μια ακόμα φορά πόσα πράγματα έχω ζήσει, πόσους απ’ αυτούς τους ανθρώπους και τις καταστάσεις έχω ζήσει από κοντά. Μπαράκια και συνελεύσεις στην περιοχή, πορείες του Πολυτεχνείου, φασαρίες και ξύλο, ο Άσιμος και η Κατερίνα, συγκροτήματα και η κατάληψη της Βαλτετσίου. Τότε δεν ζούσα καν στην Αθήνα, όλοι όμως οι φίλοι μου ήταν αθηναίοι και ανεβαίναμε συχνά. Με φιλοξενούσαν σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, όλοι όμως καταλήγαμε στα Εξάρχεια. Εκεί ήταν τα μαγαζιά που γουστάραμε, εκεί οι μουσικές που γουστάραμε, οι φάτσες και το κλίμα που γουστάραμε. Και μετά ήρθα κι εγώ στην Αθήνα, το 1985 γίνομαι κάτοικος Κυψέλης και βρίσκω την πρώτη μου δουλειά σ’ ένα μαγαζί στην Καλλιδρομίου. Κανένα μήνα βαριά κράτησε αυτή η δουλειά και εκεί με βρήκε να δουλεύω η πορεία για το Πολυτεχνείο του 1985. Θυμήθηκα εκείνες τις μέρες βλέποντας στο καπάκι μετά τις εκπομπές για τα Εξάρχεια ένα βίντεο, πάλι της Μηχανής του Χρόνου, για τη δολοφονία του Καλτεζά. Λογική η συνέχεια θα μου πεις….
Τελείωνα τη δουλειά στις 11 το βράδυ, μάθαμε πως η πορεία ήταν ήσυχη και τελείωσε ήσυχα. Και ξαφνικά έφτασαν τα νέα στην Καλλιδρομίου για τη δολοφονία του Καλτεζά. Όταν έκλεισε το μαγαζί κατέβηκα προς τα κάτω και έπεσα στο χαμό, όχι πως δεν ήξερα τι θα εύρισκα ή δεν ήθελα να πάω. Στην Κυψέλη μπορούσα να φτάσω κι αλλιώς αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω. Θυμάμαι τις φωτιές, το ξύλο και την τεράστια οργή του κόσμου. Ομάδες ανθρώπων να τρέχουν δεξιά και αριστερά ανάμεσα σε δακρυγόνα. Με θυμάμαι σε κάποια φάση ανάμεσα σε μια ομάδα στη γωνία Πατησίων με Στουρνάρη ανάμεσα σε φωτιές και δακρυγόνα.Δεν θυμάμαι καν αν είχα κατέβει μόνη μου ή με παρέα, αν βρήκα γνωστούς. Δεν θυμάμαι τι ώρα έφυγα και γύρισα σπίτι. Δεν θυμάμαι τι έκανα την άλλη μέρα, αν κατέβηκα σε πορεία, αν πήγα στη σχολή, λογικά όμως θα είχα πάει για δουλειά. Δεν θυμάμαι αν πέρασα από το Χημείο, ούτε πόσες μέρες κράτησε ο χαμός, στην εκπομπή έλεγε πως κράτησε μέρες. Μόνο την οργή θυμάμαι κι αυτό που λέγαμε μεταξύ μας εκείνο το πρώτο βράδυ μαθαίνοντας άκρες μέσες το τί έγινε, πως αν δεν ήταν τόσο μαλάκες οι μπάτσοι εκείνη θα είχε μείνει σαν η πιο ήσυχη πορεία για το Πολυτεχνείο.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s