Ημερολόγιο εγκλεισμού ΙΙΙ: Θρασίμια στις ουρές


Σάββατο και ετοιμάζω ηρωική έξοδο. Για ψώνια, κωδικός 2 στο κινητό και βγαίνω από το σπίτι. Πρώτα ψαρά και χασάπη και μετά στο σούπερ μάρκετ. Οι δρόμοι τόσο άδειοι δεν είναι ούτε ανήμερα Πάσχα ή Δεκαπενταύγουστο. Στο χασάπη μόνον δύο άτομα μέσα στο μαγαζί και οι υπόλοιποι κάνουν ουρά στο πεζοδρόμιο με απόσταση μεταξύ τους. Στο ταμείο έβαλαν πλεξιγκλάς, τη χρεωστική τη βάζεις εσύ μόνος σου στο μηχάνημα από ένα μικρό άνοιγμα στο πλεξιγκλάς. Ουρές στο χασάπικο, στο μανάβικο, στον ψαρά και στην εταιρεία κινητής, όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά κλειστά. Ψωνίζω το κρέας της βδομάδας και το ψάρι για σήμερα και επιστρέφω στο σπίτι. Παπούτσια στο χαλάκι έξω από την πόρτα, καρότσι λαϊκής και ξαναβγαίνω για το σούπερ μάρκετ αφού αναρωτήθηκα πρώτα αν πρέπει να ξαναστείλω μήνυμα στο 13033. Αποφάσισα πως δεν χρειάζεται και ξεκίνησα να στηθώ στην αντίστοιχη ουρά που είναι σχετικά μικρή, είμαι ένατη ή δέκατη. Κάθε φορά που βγαίνω με πιάνει μια ακατανίκητη φαγούρα στο πρόσωπο, μια με τρώει η μύτη μου, μια το φρύδι μου, μια το μέτωπο, το στόμα, τα πάντα. Για να ξεχαστώ βάζω ακουστικά στ΄ αυτιά, ακούω μουσική και παρατηρώ τριγύρω. Εμφανίζεται κυρία γύρω στα 40, καλοντυμένη, καλοχτενισμένη και με άψογο μανικιούρ (αναρωτιέμαι που βρήκε κομμωτήριο και νυχάδικο, οι υπόλοιποι είμαστε με τις φόρμες. Πάει να μπει στο σούπερ μάρκετ τάχα δεν κατάλαβε πως υπάρχει ουρά και της λένε να πάει στο τέλος της ουράς αυτοί που είναι μπροστά. Χαμογελάει κάπως ειρωνικά και πάει προς το τέλος της ουράς. Μετά από λίγο τη βλέπω να έρχεται πάλι στην αρχή και να προσπαθεί να μπει, της ξαναλένε να πάει στη θέση της, κάνει μερικά βήματα προς τα πίσω και γυρνάει πάλι μπροστά και στήνεται στην πόρτα. Πάλι, και χωρίς να της μιλήσουν άσχημα, της λένε να πάει στη θέση της. Εγώ έχω γίνει πλέον 3η ή 4η και η καλοντυμένη σαραντάρα κυρία τους λέει πως δεν θέλει να μπει αλλά βλέπει κάτι. Και τότε εμφανίζεται στην είσοδο η υπάλληλος με τα χαρτάκια στα χέρια, είναι η σειρά της κυρίας μπροστά από μένα να μπει, η καλοντυμένη αρπάζει ένα χαρτάκι και ορμάει στην πόρτα. Η μπροστινή μου την πιάνει από το χέρι λέγοντας «που πάς; δεν είναι η σειρά σου…» και η καλοντυμένη της σπρώχνει, σπρώχνει και την πόρτα και ορμάει στο μαγαζί. Με όλα αυτά αρχίζει να μου γυρνάει το μάτι, της φωνάζω κι εγώ «που πας; δεν ντρέπεσαι;», γυρνάει και με κοιτάζει με ειρωνικό χαμόγελο και φεύγει. Κι εγώ μουλαρώνω. Παίρνω καρότσι κι αρχίζω να την ψάχνω, τη βρίσκω στο διάδρομο με τα κατεψυγμένα και αρχίζω να της λέω δυνατά να ακούσουν όλοι:
Πρέπει να ντρέπεσαι, δεν είναι συμπεριφορά αυτή. Αν έπρεπε για κάποιο λόγο να περάσεις πρώτη εκτός σειράς ας το ζήταγες ευγενικά. Υπήρχαν γέροι άνθρωποι στη σειρά και περίμεναν υπομονετικά, εσύ ποια νομίζεις πως είσαι;»
Η αντίδρασή της ήταν να χαμογελάσει ειρωνικά για άλλη μια φορά και να κάνει με το χέρι στο στόμα την κίνηση που σημαίνει φερμουάρ, μη μιλάς. Εκεί στ’ αλήθεια θύμωσα άσχημα και άρχισα να μιλάω ακόμα πιο δυνατά και να τη δείχνω σε όλους όσους μαζεύτηκαν γύρω. Άρχισαν κι άλλοι να της λένε πως πρέπει να ντρέπεται αλλά αυτή σταμάτησε να δίνει σημασία διότι πραγματικά δεν ντρεπόταν. Έφυγα, στο διπλανό διάδρομο μια κοπέλα που ήταν πιο πίσω από μένα στην ουρά μου είπε «καλά της έκανες»….
Την είδα πάλι στο ταμείο, είχε μπει για ένα δυο πράγματα. Της ξαναφώναξα πως πρέπει να ντρέπεται που έχει τόσο θράσος, με έγραψε κανονικά και έφυγε.
Όταν πήγα κι εγώ στο ίδιο ταμείο μου είπε η κοπέλα που με ξέρει χρόνια
– Έλα μωρέ, μη δίνεις σημασία…
Της απάντησα πως βαρέθηκα να μη δίνω σημασία, να το παίζω υπεράνω και να κάνουν πάρτι στην πλάτη μου, στην πλάτη μας όλα τα θρασίμια…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s