Το χρονικό της διαθεσιμότητας


Το κείμενο γράφτηκε από συνάδελφο σε διαθεσιμότητα, την προηγούμενη Παρασκευή, 22 μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία που σημαίνει απόλυση. Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ ή οποιοσδήποτε από μας.

Όταν στις 30 Ιουνίου αποχαιρετήσαμε τους συναδέλφους στα σχολεία, βουητό ανάκατο με ανησυχία πλανιόταν στα γραφεία του σχολείου. Ψίθυροι, αναστεναγμοί, φήμες…. Ο τομέας Υγείας και Πρόνοιας ανήκε στους λίγους «προνομιούχους» κλάδους, καθώς αποτελούσε το 22% της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Οι ειδικότητες  ήταν κλασική επιλογή για τον γυναικείο κυρίως πληθυσμό, υπήρχαν προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης, τα εργαστήρια ήταν άκρως εξοπλισμένα , οι  συνάδελφοι εργαζόμασταν με πλήρες ωράριο, ενώ σε πολλές περιοχές ο αριθμός των αναπληρωτών ξεπερνούσε όλες τις άλλες ειδικότητες. Με το θάρρος της συναδελφικής αλληλεγγύης με ρωτούσαν οι συνάδελφοι αν θα τους βοηθούσα στον αγώνα τους, όταν θα ερχόταν η ώρα να αποχωρήσει κάποιος από αυτούς. Επιβεβαίωνα τότε τη συμπαράσταση μου στην αγωνία των συναδέλφων, ενάντια στην πολιτική του Υπουργείου. Μια εβδομάδα αργότερα, το Υπουργείο Παιδείας στοχοποίησε τον δικό μου τομέα μαζί με τον τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών και Αισθητικής Κομμωτικής, για να αποχωρήσουμε από την εκπαιδευτική κοινότητα.

Έτσι ξεκίνησε το δικό μας Καλοκαίρι. Με ένα τηλέφωνο το απόγευμα μιας Πέμπτης. Εγώ έπαιζα με τους ανηψιούς μου, ο Σωτήρης έπινε καφέ με την κοπέλα του, η Εύα προσέφερε υπηρεσίες στο κοινωνικό ιατρείο και η Χρύσα σχεδίαζε να πάει να μείνει για το Καλοκαίρι στην Αθήνα με τα παιδιά της, όπου εργάζεται ο άντρας της, τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο αιφνιδιασμός έγινε οργή, η οργή θλίψη και τη θλίψη αντικαταστάθηκε από τρομοκρατία. Η υπογραφή της διαθεσιμότητας μας στις 22 Ιουλίου, έγινε η αρχή για να καταλάβουμε το μέγεθος της σκληρότητας του Υπουργείου. Η αιτιολογία της διαθεσιμότητας μας ήταν πως οι ειδικότητες αυτές δεν χρειάζονται. Αχρείαστοι λοιπόν οι νοσηλευτές, οι αισθητικοί, οι φυσικοθεραπευτές, οι γραφίστες. Δεύτερη δικαιολογία ότι μπερδεύονται οι μαθητές από  τον μεγάλο αριθμό των εκπαιδευτικών κλάδων, που υπάρχουν στην δευτεροβάθμια, τη μεταλυκειακή και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μα το ίδιο  συμβαίνει σε όλους τους κλάδους; Ωστόσο, η απάντηση για μας ήταν ολοφάνερη. Πούλησαν έναν από τους πιο δημοφιλείς και παραγωγικούς κλάδους της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στα ιδιωτικά  ΙΕΚ τύπου ΠΑΣΤΕΡ και ΑΚΜΗ.

Από εκεί και έπειτα ξεκινάει ο προσωπικός μας αγώνας. Καλοκαίρι στους δρόμους και στις δράσεις, όταν όλη η υπόλοιπη Ελλάδα αποχαυνωνόταν από τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, φορώντας μαγιό και μπρατσάκια. Οι υποσχέσεις για θέσεις στα δημόσια ΙΕΚ αυξομειώνονταν μέρα παρά μέρα. Πότε 925, πότε 1150, πότε 1400, πότε 1600 και ξανά προς τα κάτω. Πότε έξω οι νοσηλευτές, πότε έξω οι ΔΕ και άλλοτε οι κομμωτές, θέσεις διοικητικές, θέσεις σε νοσοκομεία, ακύρωση όλων την επόμενη μέρα και τανάπαλιν. Διαρροές από το Υπουργείο για να μελετήσουν τις αντιδράσεις μας. Πότε κρύο, πότε ζέστη. «Θαύμα οι απολύσεις του υγειονομικού εκπαιδευτικού προσωπικού από τα σχολεία» αναφωνούσε ο Άδωνις, ο οποίος έως το Νοέμβριο μας περίμενε με ανοιχτές αγκάλες. Μετά τις 15 του ίδιου μήνα, σιωπή. Τα δεύτερα πτυχία δεν τα αναγνώρισαν, διότι μπήκαμε σε καθεστώς διαθεσιμότητας και άρα, δεν ανήκαμε πλέον στο εκπαιδευτικό προσωπικό. Εννέα χρόνια στα βιβλία αναθεματίστηκαν. Στα σχολεία πολλοί διευθυντές αρνιόντουσαν τις ενημερώσεις από τους υπό διωγμό συναδέλφους, διότι πλέον δεν ανήκαν στο σχολείο. Ήμασταν εξωσχολικοί… Έτσι απλά, με μια υπογραφή, σε ένα απόγευμα. Στα εργαστήρια και στα γραφεία μας κάθισαν ωρομίσθιοι με 200 ευρώ.  Πέντε ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, αντικαθιστούν έναν μόνιμο υπάλληλο. Μετά αύξησαν τις ώρες επειδή δεν έβγαιναν τα ωρολόγια προγράμματα. Τρεις ωρομίσθιοι, αντικαθιστούν πλέον έναν μόνιμο εκπαιδευτικό. Αναφωνούσε το Υπουργείο για την επιτυχία του και διαβεβαίωναν οι διευθυντές, ότι δεν θα υπάρξουν κενά!! Πέντε μήνες μετά, ήμασταν ακόμη στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Με 6. 500 κενές ώρες.

Εκτός από τους δρόμους το δεύτερο παιχνίδι παίχτηκε στα δικαστήρια. Μάθαμε τι είναι οι διαπιστωτικές πράξεις, μάθαμε να διαβάζουμε ενδελεχώς τους νόμους,  να παίρνουμε τηλέφωνα στα υπουργεία, να στέλνουμε μηνύματα σε πολιτικές εκπομπές, και να παρακαλάμε να μας δώσουν χρόνο να ακουστούμε στα κανάλια. Διαδηλώσαμε, κάναμε ολονυχτίες έξω από τα Υπουργεία, κυνηγήσαμε τον Αρβανιτόπουλο σε θρησκευτικές λιτανείες, γνωρίσαμε το ρόλο των ΜΑΤ  και τις δράσεις των δακρυγόνων.  Φαντάζομαι ότι εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα από όλα αυτά, γιατί απλά… δεν μας έπαιζαν πουθενά στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Πλήρης απαξίωση. Οργανωθήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επικοινωνήσαμε μιλήσαμε, εκφραστήκαμε. Η ισχύς μπορεί να είναι μόνο ομαδική. Η ισχύς του ενός, οδηγεί αναπόδραστα στην τυρρανία.

Το τρίτο πεδίο που έπρεπε να πολεμήσουμε ήταν στον κοντινό μας περίγυρο. Να αντιμετωπίσουμε την παραφιλολογία, ότι έχουμε ήδη «βολευτεί». Ότι «καλά μας κάνανε» αφού στην εκπαίδευση καθόμαστε όλοι. Ότι ο φυσικός μας χώρος είναι τα νοσοκομεία, μετά από 15-25 χρόνια στα θρανία, με δεκάδες  λερωμένα μανίκια, πάντα ξασπρισμένα με κιμωλία δάχτυλα και ρούχα λερωμένα με στυλό.  Να πούμε ψέματα στους ηλικιωμένους γονείς μας. Να απαντάμε με σοβαρότητα στα παιδιά, που μας ρωτούσαν αν ο λόγος που μας απόλυσαν είχε σχέση να κάνει με τη δική μας συμπεριφορά. Αν θα μετακομίσουμε από τα ενοικιασμένα σπίτια μας για να επιστρέψουμε στο παιδικό δωμάτιο, ή αν χρειαστεί να τα πουλήσουν, όσοι είχαν αγοράσει με δάνειο. Να χαμογελάμε για να μην μας λυπούνται. Άνθρωποι νοικοκυραίοι και  με αξιοπρέπεια, γίναμε όμηροι μιας ανηλεούς πολιτικής απόφασης. Μήπως δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας;

Στις αρχές του Νοεμβρίου, κάποιοι από εμάς, 200 στον αριθμό από το σύνολο των 1850 συναδέλφων, κερδίσαμε ένα δικαστήριο για την προσωρινή μας επανατοποθέτηση στα σχολεία, μέχρι να εκδικαστεί το Φεβρουάριο η οριστική απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Πιστέψαμε ότι οι δικαστικές αρχές μπορεί να είναι αδιάβλητες μπροστά στην κατάφορη καταπάτηση των συνταγματικών μας δικαιωμάτων. Ίσως τα πράγματα μπορεί να άλλαζαν. Αντ΄αυτού το υπουργείο απάντησε βάζοντάς μας για δεύτερη φορά σε διαθεσιμότητα!! Ωστόσο, επιστρέψαμε. Τα σχολεία λειτούργησαν και πάλι, και οι εκπαιδευτικοί τρέχαμε να προλάβουμε τη χαμένη ύλη, εξαιτίας των χαμένων διδακτικών ωρών, προκειμένου να μη γίνουν οι μαθητές τα τραγικά θύματα του δικού μας ψυχοσυναισθηματικού και επαγγελματικού βιασμού. Τα ψήγματα αισιοδοξίας καταρρακώθηκαν ακόμη μια φορά, όταν μετά από ένα μήνα, για λόγους «δημοσιονομικού συμφέροντος» και επειδή η βλάβη που έχουμε υποστεί είναι μόνο οικονομική (!!!), μπαίνουμε για τρίτη φορά στο καθεστώς της διαθεσιμότητας. Οι μαθητές ρωτούσαν αν πήραμε μετάθεση, αν θα έγραφαν διαγωνίσματα και αν θα προλαβαίναμε να βάλουμε βαθμούς. Μεταξύ μας κοιταζόμασταν αποσβολωμένοι.

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, το Υπουργείο εφάρμοσε ένα νέο «κόλπο». Προσέλαβε νέους ωρομίσθιους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι οποίοι είχαν κάνει αίτηση όχι για αυτή τη θέση, αλλά για τα δημόσια ΙΕΚ. Ωρομίσθιοι του Σεπτεμβρίου, του Ιανουαρίου και εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα επιστρέψαμε όλοι μαζί πίσω στα σχολεία. Και σε μερικές περιπτώσεις, μας ανάγκασαν να μπούμε και όλοι μαζί στην ίδια τάξη. Άλλοι θα πληρωθούν ως ωρομίσθιοι, άλλοι μέσω ΕΣΠΑ και η δική μας μισθοδοσία είναι ακόμη σε ισχύ.

Οι αιτήσεις στα ΙΕΚ στα οποία υποτίθεται ότι θα απορροφούσαν κάποιους από εμάς έγιναν τον Ιανουάριο. Ακόμη περιμένουμε. Αλλά και αυτές συνεχίζουν να τραμπαλίζονται. Η μοριοδότηση τους εξακολουθεί να αλλάζει, ακόμη και μετά τις αιτήσεις μας. Την προηγούμενη μέρα κάθε κινητοποίησης, κάτι νέο ανακοινώνουν. Βρεφονηπιοκόμοι στους παιδικούς σταθμούς, οι γιατροί και οδοντίατροι έξω. Από τα δεύτερα πτυχία δέχτηκαν αρχικά μόνο αυτά των δασκάλων, των νηπιαγωγών και των φιλολόγων. Στην επόμενη διαμαρτυρία, δέχτηκαν και τα επόμενα. ΟΙ νοσηλευτές έμειναν χωρίς αντικείμενο. Τώρα τους δίνουν θέσεις στα νοσοκομεία ως ΔΕ. Συνάδελφοι με χρόνια στα σχολεία, και παιδαγωγική κατάρτιση,  πολλοί από αυτούς  με μεταπτυχιακά και ΑΣΕΠ, αναγκάζονται από το υπουργείο να εξευτελίσουν τα πτυχία τους και να υποβιβάσουν την επαγγελματική τους προσφορά με μια θέση ανάλογων προσόντων με αυτή των μαθητών, τους οποίους κατάρτιζαν μέχρι πριν λίγες μέρες. Από διαρροές μάθαμε πως αυτό συνέβη, επειδή στα νοσοκομεία δεν είμαστε επιθυμητοί. Είμαστε για αυτούς εκπαιδευτικοί και τεμπέληδες, άρα δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση για τα νοσοκομεία. Φοβούνται και αυτοί για τη θεσούλα τους. Συνάδελφοι με τρία παιδιά θα αναγκαστούν να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις, επειδή η πιο κοντινή θέση για την ειδικότητα τους είναι τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα μακριά. Και για τη σύνταξη τους έχουν άλλα 8-15 χρόνια σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις. Έπρεπε να κάνουν και τρίτο ή και τέταρτο παιδί τελικά, σκέφτονται στα 48 τους.

Ο κύριος Κακλαμάνης επιβεβαίωσε, ότι δεν υπήρχε καμιά μελέτη για την εκδίωξη μας από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπως ισχυρίστηκε αρχικά το Υπουργείο. Απλά ήμασταν ένας ικανοποιητικός αριθμός!! Τις θέσεις μας θα αντικαταστήσουν νέοι ωρομίσθιοι, που τα έξοδα τους θα καλυφτούν από το ΕΣΠΑ. «Ευτυχές γεγονός οι προσλήψεις μέσω των ΕΣΠΑ» κηρύσσει ο κ. Κεδίκογλου. Και ο κ. Μητσοτάκης παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξη του, ότι ήμασταν απλά, η λιγότερο κακή λύση. Άλλοι φωνάζουν ευθαρσώς πλέον, ότι οι ωρομίσθιοι στοιχίζουν τα μισά λεφτά από ένα μόνιμο. Και η Κυρία Ρεμπούση αναφωνεί «τι θέλετε να κάνουμε; Να κλάψουμε για τις απολύσεις των εκπαιδευτικών;». Τι δεν καταλαβαίνουμε; Τη μέρα του δικαστηρίου στο ΣτΕ,  ο Κύριος Κωνσταντόπουλος, βουλευτής Πιερίας είπε ότι δεν είμαστε άλλωστε καθηγητές, δεν προερχόμαστε από καθηγητικές σχολές, όπως οι φιλόλογοι και οι φυσικοί,  ότι τα πτυχία μας είναι πλαστά και τα έχουμε πάρει όλοι με 20!! Άλαλα τα χείλη των ευσεβών!!!Ακύρωση και των παιδαγωγικών μας σπουδών!!

Τη μέρα που εκδικαζόταν η υπόθεση μας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, τη μέρα που κρινόταν το μέλλον του συνόλου της εκπαίδευσης, που κάποιοι από εμάς προασπιζόμασταν την οργανικότητα ολόκληρου του δημοσίου, εκείνη τη μέρα της 7ης Φεβρουαρίου, όπου κρίνονταν οι πρώτες απολύσεις μετά από 103 χρόνια, η απεργία έφτασε στο σπαρακτικό 25 %. Στην πόλη που υπηρετώ στο 15%. Οι συνάδελφοι που «τακτοποιούνται» στο ενδιάμεσο της διαθεσιμότητας, έστω και αν προχωρούν σε ένα αβέβαιο μέλλον αποχωρούν ένας ένας.

Παρασκευή 28/2/2014

Είκοσι δύο και σήμερα…

Κάποτε καλοί μου συνάδελφοι, όταν βλέπαμε μια άδεια καρέκλα στο γραφείο των καθηγητών, λέγαμε ότι κάποιος πέθανε. Πλέον πρέπει να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι ο συνάδελφος, ο φίλος, ο συνοδοιπόρος μας, ο διπλανός μας στο γραφείο, έχασε σιωπηλά την δουλειά του.

Θα κλείσω με την κατακλείδα ενός λόγου, που έγραψε μια μαθήτρια μου για να δηλώσει μαζί με άλλους μαθητές την αντίδραση τους στον αποδεκατισμό της ειδικότητας μου. Ένας λόγος που δεν διαβάστηκε ποτέ, γιατί δεν πήραν τα παιδιά μου άδεια πιο μπροστά για να μιλήσουν δημόσια και θα διατάραζαν την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Τους το  χρωστάω να το διαβάσω ενώπιων  σας:

«Σας εύχομαι να είστε όλοι καλά, γιατί αν δεν είστε, πάλι στα χέρια μου θα πέσετε».

Κανετίδου Μαρία

Εκπαιδευτικός σε διαθεσιμότητα

ΠΕ 1807 Ιατρικών Εργαστηρίων

«… Καθίστε πρώτα και μάθετε τα Ελληνικά… »


Ένα εξαιρετικό -κατά τη γνώμη μου- άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη με αφορμή τις μαλακίες της Ρεπούση για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας των αρχαίων και των Θρησκευτικών και τις εξίσου μαλακισμένες τοποθετήσεις της απέναντι πλευράς.
Αρθρογράφος:
Νίκος Μπογιόπουλος

Είναι μοιραίο, στην εποχή που υπέρλαμπρα αστέρια της βιομηχανίας του πολιτικού (;) θεάματος είναι οι Γεωργιάδηδες και οι Γιακουμάτοι, θέματα σοβαρά και μείζονα να μετατρέπονται σε «νούμερα» για τα μηχανάκια της AGB. Να αξιοποιούνται στον κατευθυνόμενο δημόσιο λόγο σαν εργαλεία με τα οποία έννοιες απόλυτα συνδεδεμένες με το «φως», όπως η γνώση και η μόρφωση, να μεταμορφώνονται στο αντίθετό τους, για να παραχθεί, τελικά, βαθύ σκοτάδι. Ζούμε τις τελευταίες μέρες, για μια ακόμα φορά, το ζήτημα της Παιδείας, και ειδικότερα της Γλώσσας, να αξιοποιείται ως όχημα που υποβιβάζει το διάλογο σε μια άναρθρη χάβρα όπου πρωταγωνιστούν οι φορείς των δυο όψεων του ίδιου νομίσματος: Από τη μια μεριά οι «συνωστισμένοι» στα πάσης φύσεως αστικά κομματικά θερμοκήπια του λεγόμενου «εκσυγχρονισμού». Δηλαδή εκείνου του τάχα «διεθνισμού» που διεκδικεί ρόλο «αριστερής» ιδεολογικής προμετωπίδας του «κοσμοπολιτισμού». Του «κοσμοπολιτισμού» που όσο κι αν ακκίζεται περί του αντιθέτου (σ.σ.: «ακκίζομαι», να μια ωραία λέξη της «νεκρής» αρχαίας ελληνικής γλώσσας, κ. Ρεπούση…), ουδόλως σχετίζεται με την οικουμενικότητα του ανθρωπισμού. Και όταν έρχεται σε επαφή μαζί του, εκλαμβάνει την οικουμενικότητα μόνο ως «τουριστική ατραξιόν». Πρόκειται για τον «κοσμοπολιστισμό» που κανοναρχείται από το γεγονός ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, και ως εκ τούτου αντιλαμβάνεται την έννοια «πατρίδα» σαν κάτι το οπισθοδρομικό.

Από την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος, συμπαίχτης και παραστάτης του δήθεν «εκσυγχρονισμού», ορθώνεται ο σκοταδισμός. Με όλα του τα όπλα: Με την προγονοπληξία, που όσο περισσότερο λεηλατείται η κοινωνία, όσο περισσότερο το «έθνος» των κεφαλαιοκρατών καταπιέζει το «έθνος» των προλετάριων, τόσο περισσότερο αυτή ομιλεί περί «εθνικής υπερηφάνειας». Που όσο περισσότερο φτωχοποιείται η κοινωνία – όπως εύστοχα έχει διατυπωθεί – «τόσο πιο υπερήφανη είναι για τις ελέω θεού πνευματικές/εθνικές ρίζες της». Ο σκοταδισμός και το δίδυμο αδερφάκι του, ο εθνικισμός, με τη βοήθεια των επικοινωνιολόγων που όπου ακούνε «λαός» αυτοί βλέπουν «αγέλη», σερφάρουν πάνω στο σανίδι της πατριδοκαπηλίας, παριστάνοντάς την για «πατριωτισμό». Αλλά η πατριδοκαπηλία τους – διαπιστωμένα – αποτελεί τη μέγιστη ύβρη και την απόλυτη προσβολή του γνήσιου πατριωτισμού.

Ολο αυτό το συναπάντημα ερίζει εσχάτως γύρω από το ζήτημα της διδασκαλίας ή μη της αρχαίας ελληνικής και των θρησκευτικών στα σχολεία. Το ένα «στρατόπεδο» απαρτίζεται από τους εκκλησιαστικούς (αλλά και κάθε λογής πολιτικούς) «Ανθιμους», τους εν Χριστώ απεσταλμένους στα ακροατήρια των χειροκροτητών του κ. Σαμαρά. Τους ίδιους που στο πλαίσιο της «ελληνοχριστιανικής κατήχησης», του «πίστευε και μη ερεύνα» και του κατά Ματθαίον «χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς» αλλά μόνο… «εν τοις ουρανοίς», προέτρεπαν στην αρχή των Μνημονίων όλες τις ελληνικές οικογένειες να πληρώσουν από 1.000 ευρώ έκαστη για τη σωτηρία της χώρας… Απέναντι σε αυτό το «κήρυγμα» θυμόμαστε τα λόγια του Λένιν ότι
«σε κείνους που ζουν από ξένη εργασία, η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα».
Και ακόμα:
«Η πιο βαθιά πηγή των θρησκευτικών προλήψεων είναι η εξαθλίωση και η αμάθεια. Αυτά πρέπει να καταπολεμήσουμε», όπως έλεγε ο ηγέτης των Μπολσεβίκων, απευθυνόμενος στο 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Εργατών.
Θα ήταν ενδιαφέρον, λοιπόν, σε ένα μάθημα θρησκειολογίας να μαθαίνουν τα παιδιά το πώς η εξαθλίωση και η αμάθεια, όλα όσα πρέπει να καταπολεμηθούν δηλαδή, αποτελούν εκείνη τη βαθιά πηγή από την οποία οι «άρχοντες» ανασύρουν και αξιοποιούν σαν «καταπραϋντικό» και σαν «παρηγόρια» για τους «δούλους» όλες τις θρησκείες του κόσμου. Αλλά ένα τέτοιο σχολείο, δεν είναι στις προθέσεις ούτε του κ. Ανθιμου, ούτε του κ. Αρβανιτόπουλου, ούτε των «αριστερών» που φιλοδοξούν να είναι εκείνοι οι διαχειριστές του συστήματος που έχει «άρχοντες» και «δούλους».
Το άλλο στρατόπεδο, το «εκσυγχρονιστικό», το «προοδευτικό», το άμα τε και «αριστερό» (!) είναι εκείνο που θεωρεί «νεκρό» οτιδήποτε δε χαίρει εκτίμησης από την… «αγορά». Την καπιταλιστική αγορά, βεβαίως. Και έχουν δίκιο: Η αρχαία ελληνική σκέψη και γλώσσα, αν διδαχτεί όπως απαιτούν τα μηνύματα και η «λογική» που μας έχει κληροδοτήσει, δε συνάδει με την «αγορά» τους.
Απέναντι στο δικό τους «κήρυγμα», εμείς θυμόμαστε τον Ελύτη που έλεγε στους Ελληνες μετανάστες της Σουηδίας, το 1979:
«Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη – ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να’ μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας. Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα» όπως την έλεγαν ο Ομηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω».
Και τον Γκάτσο:
«Μια χούφτα είν’ ο άνθρωπος από στυφό προζύμι/ γεννιέται σαν αρχάγγελος πεθαίνει σαν αγρίμι/ του μένει μόνο στη ζωή μια γλώσσα μια πατρίδα/ η πρώτη του παρηγοριά και η στερνή του ελπίδα/ Ολο το βιος κι η προίκα του ένας καημός στα στήθια/ κι ο τόπος που τον γέννησε η δυνατή του αλήθεια/ Για δέστε κείνο το παιδί με τα γερά τα χέρια/ πώς οδηγεί τ’ αδέρφια του ν’ ανέβουν ως τ’ αστέρια/ κι απ’ τα βουνά της Ρούμελης και τα νησιά του νότου ένας πανάρχαιος παππούς κοιτάει τον εγγονό του».
Και τον Αισχύλο:
«βορβόρω δ’ ύδωρ λαμπρόν μιαίνων ούποθ’ ευρήσεις ποτόν» (με βούρκο αν το μολύνεις από πού θα πιεις καθαρό νερό).
Και τον Ενγκελς που τόνιζε ότι
«οι πολυποίκιλες μορφές της ελληνικής φιλοσοφίας περιέχουν σε έμβρυο, εν τω γεννάσθαι τρόπους θεώρησης του κόσμου»
και που απευθυνόταν με τα παρακάτω «τρυφερά» λόγια στους «πνευματώδεις εξυπνάκηδες» της εποχής του:
«Ω Φιλισταίοι καθίστε πρώτα και μάθετε τα ελληνικά κι όταν τελειοποιηθείτε σ’ αυτά, τότε ελάτε να τα πούμε. Μόνον εκείνοι που ξέρουν ελληνικά μπορούν να συζητούν σωστά».
Αλλά ένα τέτοιο σχολείο, όπου θα προάγεται το «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας» δεν είναι στις προθέσεις εκείνων που υπηρετούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που έχει «άρχοντες» και «δούλους».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/%C2%AB-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%C2%BB#ixzz2elNSzEuT
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

Να πάψουν να πληρώνονται οι δάσκαλοι από το κράτος!!


Tου Γιώργου Κακαρελίδη

Ένας φίλος από το internet μου ζήτησε να γράψω κάτι σχετικά με τους μισθούς των δασκάλων. Όντως τα στοιχεία, που παρέθεσε, έδειχναν ένα πράγμα: Οι Δάσκαλοι πληρώνονται υπερβολικά!!!

Με τους παχυλούς μισθούς τους, βάζουν μέσα το ελληνικό κράτος, δουλεύοντας μόνο 9 μήνες τον χρόνο, 6 πραγματικές ώρες την μέρα κι’ όχι δήθεν 7 ! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στην σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά κάνουν, το “baby-sitting”. Όχι το κράτος, δηλαδή όλοι, αλλά μόνο όποιος είναι (ακόμα) γονιός. Έτσι δεν είναι;

Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει για μια μέση δασκάλα με 2 παιδιά και 15 χρόνια υπηρεσία, 17600 ευρώ τον χρόνο (1400 Χ12 μήνες συν 400 δώρο Χριστουγέννων συν 400 Πάσχα και άδεια ). Προσοχή όμως : Στην πραγματικότητα δουλεύει μόνο 9 μήνες δηλαδή πρακτικά 198 ημέρες, 6 ώρες την μέρα, με 25 περίπου παιδιά ανά τάξη. Τεράστια σπατάλη δεν νομίζετε ;

Ε, λοιπόν δεν προτίθεμαι, ως γονιός, να τους δίνω πάνω από όσα θα έδινα σε μια μετανάστρια από Βουλγαρία ή Ταϊλάνδη, να φυλάει το παιδί, δηλαδή 400 ευρώ συνολικά για 6 ώρες την μέρα επί 22 μέρες τον μήνα. Για να δούμε. Με βάση τούς υπολογισμούς αυτό οδηγεί σε 25 παιδιά Χ 400 ευρώ ανά μήνα Χ 9 μήνες = 90.000 ευρώ (Ωχ, κάποιο λάθος έγινε). Α ναι, εξίσωσα τις ξένες baby sitters, με τους δασκάλους. Αδιανόητο, θα το διορθώσω αμέσως.

Πόσο θα πλήρωνα για 3 ταινίες dvd νοίκι (ένα εξάωρο δηλαδή) ή από αγορά εφημερίδας με δώρο dvd, που να απασχολεί το παιδί, χωρίς βέβαια κάποιον να το προσέχει; Το πολύ 6 ευρώ τη μέρα. Άρα τόσα θα πρέπει να δίνει ο κάθε γονιός στο δάσκαλο. Οπότε έχουμε 25 παιδιά Χ 6 ευρώ ανά παιδί την ημέρα επί 198 μέρες συνολικά (9 μήνες) βγαίνει, χμ …. 29,700 ευρώ για 9 μήνες.

Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ! Κάτι είναι σίγουρα λάθος! Για να δούμε: Αν θεωρήσουμε τον δάσκαλο σαν μια, απλά, ξένη baby sitter, μάς στοιχίζει 1 ευρώ ανά μαθητή την ώρα, αν τον θεωρήσουμε σαν …DVD μάς στοιχίζει εεε 3 ευρώ, ενώ αν θεωρήσουμε τον δάσκαλο, όπως λειτουργεί σήμερα, το κόστος ανά μαθητή είναι μόλις 59 λεπτά την ώρα. Και βέβαια έχουμε την απαίτηση και να μάθει τα παιδιά γράμματα και να ασχολείται με ειδικές περιπτώσεις και να τα παιδαγωγεί. Τρομερά φτηνή τιμή για φροντίδα, φύλαξη και μόρφωση παιδιών.

Τα ίδια ισχύουν και για τούς καθηγητές της Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Παιδείας. Ειδικά στην τελευταία δεν μιλάμε για 25 μαθητές αλλά για τριακόσιους (!!!). Οπότε ανά φοιτητή το κόστος είναι κάτω από 5 λεπτά.

Ακούγεται τρελό εεε; Κι’ όμως συμβαίνει. Βρείτε μου οποιονδήποτε, που θα έπαιρνε για οιαδήποτε συγκεκριμένη δουλειά, μισό ευρώ την ώρα το άτομο. Άρα, να πάψουν να πληρώνονται οι δάσκαλοι από το Κράτος ή όχι;

Μάλιστα για το ίδιο θέμα ο σχωρεμένος ο Κέννεντυ είχε πει: «Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός, όταν θεωρεί φυσιολογικό, να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις αποχετεύσεις του, παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών του».

Ο κ. Γ. Κακαρελίδης είναι Καθηγητής Εφαρμογών στην Επιχειρηματική Έρευνα & Στατιστική, ΤΕΙ Πατρών

Πηγή : eisaikaidaskalos

Gold and Rust


Σύμφωνα με ανάρτηση του ιστολογίου ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ:

Τι προμηνύουν οι προετοιμασίες της ΕΛ.ΑΣ. στη Χαλκιδική; Ασυνήθιστα μεγάλες αριθμητικά αστυνομικές δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί μεταξύ Πολυγύρου και Ιερισσού!
Ήδη από χθες τρεις «κλούβες» είναι μόνιμα σταθμευμένες μπροστά στην Αστυνομική Διεύθυνση Χαλκιδικής ενώ οι πληροφορίες αναφέρουν πως και πολλές άλλες υπάρχουν διάσπαρτες στην ευρύτερη περιοχή!

Λυμπέρη μη ξεχνάς μας χρωστάς..


«Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε»

Πόσο επίκαιρος ο στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη για τους «μεγάλους άντρες» της εποχής μας. Για έναν τέτοιον θέλουμε να σας μιλήσουμε κι εμείς, τον κύριο Αντώνη Λυμπέρη — το αν θα μπει το κύριος μπροστά το αφήνουμε στη δική σας κρίση, αφού διαβάσετε το κείμενο. Ένας από τους πιο ισχυρούς εκπροσώπους του life style, της χλιδής, του savoir vivre άφησε 200 εργαζόμενους στο δρόμο.

Είμαι ο Γιώργος, η Μαρία, ο Πέτρος, η Κατερίνα, ο Κώστας, η Άννα και είμαι οργισμένος/η!

Είμαι οργισμένος/η, γιατί με κορόιδεψε, γιατί μου έλεγε ψέματα· ενώ εγώ πήγαινα απλήρωτος/η να βγάλω τα περιοδικά του, αυτός οργάνωνε την έξοδό του από την εταιρεία.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί «έβαζα πλάτη», πηγαίνοντας στην άλλη άκρη της Αττικής, στο Κορωπί, χωρίς πολλές φορές να έχω ούτε τα χρήματα για το εισιτήριο, ενώ αυτός μετέφερε τα πιο κερδοφόρα «φιλέτα» της εταιρείας (ΕΓΩ, HELLO, 7ΜΕΡΕΣ TV, ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ), κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, στη νέα εταιρεία Alpha Editions, την οποία ίδρυσε ο κουμπάρος του, ο Δημήτρης Κοντομηνάς, με τον ιδιοκτήτη των Αττικών Εκδόσεων, Θεοχάρη Φιλιππόπουλο. Και σύμβουλο έκδοσης έβαλαν, ποιον άλλον, ή μάλλον ποια άλλη; Τη σύζυγό του, Έλενα Μακρή-Λυμπέρη, η οποία, λίγο πριν μας αφήσουν στο δρόμο απλήρωτους, μας κατηγορούσε ότι έχουμε «ταξικό μίσος» — προφανώς μόλις είχε ανακαλύψει τον όρο.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί, ενώ αυτοί κανόνισαν την «ηρωική» τους έξοδο, με το λιγότερο δυνατό κόστος για τους ίδιους, εγώ δεν πήρα ούτε καν το δώρο των Χριστουγέννων.
Είμαι εξοργισμένος/η, γιατί, ενώ όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι «καουμπόηδες» κλείνουν εταιρείες, αφήνοντας απλήρωτους εκείνους που τους στήριξαν τόσα χρόνια, τους εργαζόμενούς τους και τα ασφαλιστικά τους ταμεία, τους εξωτερικούς συνεργάτες τους, πρακτορεία, διαφημιστικές εταιρείες, τυπογράφους, χαρτεμπόρους, δεν υπάρχει τίποτα και κανείς να μπει τροχοπέδη σε αυτή την αλητεία. Πού είναι το κράτος; Πού είναι η δικαιοσύνη;

Δεν ζητάμε τίποτε άλλο εκτός από αυτά που δικαιούμαστε, τα δεδουλευμένα μας και τις αποζημιώσεις μας.

ΠΛΗΡΩΣΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ!

Απλήρωτοι εργαζόμενοι των Εκδόσεων Λυμπέρη

Υ.Γ. Όπως σκληρά δουλεύαμε, έτσι και σκληρά θα διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν.

Έφαγα τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου στο «μαγαζί» του. Ευτυχώς εγώ απολύθηκα νωρίς….

Η διαμαρτυρία της Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο


Το παρακάτω κείμενο το έλαβα με μέιλ από ένα φίλο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι όπως τα λέει η γιατρός αλλά δεν έχω λόγο να μη τα πιστέψω, γνωρίζοντας πόσο δύκολο έχει γίνει πλέον για τη δική μου μάνα, που δεν ζει σε νησί που αποκλείεται κάθε τόσο από τα μποφόρ, να γράψει κάθε μήνα τα φάρμακά της χωρίς τα οποία δεν ζει. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολα βρήκα γιατρό πέρσι για το γιο μου. Πως πλήρωσα πριν λίγους μήνες  από την τσέπη μου και με χρήματα που έκοψα από αλλού για τα γυαλιά του που έσπασαν, περιμένοντας να πάρω ένα μέρος του ποσού από τον ΕΟΠΠΥ αλλά σε τουλάχιστον ενάμιση χρόνο από τη στιγμή που κατέθεσα τη συνταγή.

Διαβάστε τη διαμαρτυρία της Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο για το
νέο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Ελένη Γεωργιάδου

Σκύρος   22/1/13 Ειδικός Παθολόγος

κ. Υπουργό Υγείας, κ. Πρόεδρο ΕΟΠΥΥ, κ. Πρόεδρο ΗΔΙΚΑ Κοιν: Βουλευτές Ν.
Εύβοιας, Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο Ιατρικό Σύλλογο Εύβοιας, Λοιπούς
Ιατρικούς Συλλόγους, Μ.Μ.Ε.

Θέμα: Φωνή απόγνωσης για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση από το
φουρτουνιασμένο Αιγαίο.

Κύριε Υπουργέ Υγείας, κύριοι Πρόεδροι, κύριοι υπεύθυνοι για την
νομοθεσία στο χώρο της υγείας, σας συγχαίρω για τη μεγάλη σας ανακάλυψη και
καινοτομία: ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗ.

Ονομάζομαι Ελένη Γεωργιάδου, είμαι ειδικός παθολόγος στη νήσο Σκύρο.
Πρόκειται για νησί 4000 κατοίκων που το καλοκαίρι υποδέχεται πάνω από
30.000. Υπάρχει ένα Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο (όχι Κέντρο Υγείας). Το
κλιμάκιο ιατρών της Πολεμικής Αεροπορίας από το 251 ΓΝΑ που ερχόταν για μια
εβδομάδα το χρόνο στο νησί, σταμάτησε προ 2ετίας την πολύτιμη προσφορά του
(πιθανώς λόγω οικονομικών περικοπών).

Το σύστημα που όπως έλεγε ο κος Λοβέρδος θα βάλει τάξη στην
υπερσυνταγογράφηση και στη σπατάλη του ΕΟΠΥΥ και θα βοηθήσει ασφαλισμένους,
ιατρούς, φαρμακοποιούς, ήταν η μεγαλύτερη ΑΠΑΤΗ που έγινε ποτέ στο χώρο της
υγείας και ο υπέρτατος εξευτελισμός τόσο των ασθενών, όσο και του ιατρικού
κλάδου. Βάλατε μία από τις μεγαλύτερες επιστήμες, την Ιατρική, σ’ένα
απύθμενο καζάνι γραφειοκρατίας και αποσυντονίσατε τον εγκέφαλό μας από τον
αληθινό σκοπό του: τη σωτηρία του ανθρώπινου σώματος, την εμψύχωση και την
συμπαράσταση στον ψυχικό πόνο του συνανθρώπου μας. Μετατρέψατε μία 5λεπτη
απασχόληση (ιατρού – ασθενούς) σε πολύωρη, πολυήμερη ταλαιπωρία, πολλές
φορές άκαρπη. Από τα ξημερώματα μαζεύεται ο κόσμος έξω από τα ιατρεία για να
πάρει σειρά για τα φάρμακά του (ιδίως μετά τις λήξεις των επαναλαμβανόμενων
απεργιών των φαρμακοποιών). Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να τους
εξυπηρετήσουμε, διότι μόλις το σύστημα ανοίγει, πέφτει από υπερφόρτιση. Οι
ασθενείς γίνονται έξαλλοι, οι γιατροί χάνουν την υπομονή τους και μέχρι το
μεσημέρι εγκαθιστούμε ξανά και ξανά κωδικούς και μπες-βγες σε μια ταλαιπωρία
ανείπωτη πέρα από κάθε όριο και τρόπο περιγραφής.

Πώς να εξετάσουμε τον ασθενή και να είμαστε ευγενείς, υπομονετικοί,
θεραπευτές και συμπαραστάτες, όταν η συνταγογράφηση έχει μετατραπεί σε
επείγον και οι ασθενείς μας χτυπούν τις πόρτες και μας απειλούν με
απίστευτες λεκτικές εκφράσεις, νομίζοντας ότι εμείς δεν θέλουμε να τους
εξυπηρετήσουμε. Οι ίδιοι ασθενείς επί 3-4 ημέρες επανέρχονται με ΤΑΧΙ,
καρότσες αγροτικών, λεωφορεία και συνοδεία μπαστουνιών και να τους εξηγείς
ότι: Λυπάμαι! Δεν δουλεύει πάλι το σύστημα, ή κάτσε μέχρι τις 6 το απόγευμα
(διότι ίσως το μεσημέρι αποφορτιστεί). Σας υπενθυμίζω ότι στο νησί υπάρχουν
δύο υπολογιστές, ο δικός μου και ένας του περιφερειακού ιατρείου. Κι αν
τύχει και δουλέψει αυτή η απάτη, χρειάζεται 30 – 40 λεπτά, σε περίπτωση 2 ή
3 συνταγών, με συνοδά παραπεμπτικά εργαστηριακών εξετάσεων, μετά την
αναγραφή τους, όπως παλιά, και στο βιβλιάριο, την καταχώρηση στο βιβλίο
εισερχομένων και χειρόγραφη απόδειξη για εισόδημα από 5 έως 10 ευρώ. Διότι
εμείς οι μη συμβεβλημένοι αλλά πιστοποιημένοι ιατροί στο e-syntgografisi
απλήρωτοι από το 2010, από το αναξιόπιστο κράτος παίρνουμε από 5 έως 10 ευρώ
για συνταγές – παραπεμπτικά. Αλλά ακόμα και αυτά τα λίγα χρήματα δεν μας
αφήνετε να τα εισπράξουμε εφόσον διώχνουμε τον κόσμο, ο οποίος έρχεται τις
περισσότερες φορές για συνταγογράφηση και όχι για εξέταση. Είναι
εξαθλιωμένος και φτωχός.

Και ρωτάει:
– Γιατρέ θα μου πάρεις την πίεση;
– Ευχαρίστως.
– Θα μου πάρεις και ένα σάκχαρο;
– Ευχαρίστως.
– Να κάνω και μια ερώτηση;
– Ευχαρίστως
– Τι είναι ο πόνος που νιώθω στο στήθος και με χτυπάει στην πλάτη;

Ο γιατρός χλωμιάζει. Κάνει πλήρη εξέταση με καρδιογράφημα και διαπιστώνει
οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου και πασχίζει για την διακομιδή του με 10 μποφόρ στο
Αιγαίο. Και φυσικά δεν θα ζητήσουμε το αρχικό 5ευρω σε τέτοιες επείγουσες
καταστάσεις. Και ο κόσμος το αναγνωρίζει και επανέρχεται με 5 αυγά, λίγο
λάδι ή λίγα χόρτα που μάζεψε ο εμφραγματίας για να ευχαριστήσει τον γιατρό
του, ή κάποιος άλλος για να εξεταστεί άνευ χρημάτων. Εσείς όμως ζητάτε
λεπτομερή καταγραφή εισοδημάτων. Άρα εμείς πρέπει να καταγράφουμε στις
αποδείξεις 5 αυγά, λίγα χόρτα ή 1kg ντομάτες;

Πολλοί συνάδελφοι δεν έχουνε καλή σχέση με τους υπολογιστές και την
τεχνολογία. Την Ιατρική τη διδαχτήκαμε στα Πανεπιστήμια, στα επείγοντα των
νοσοκομείων, στις εντατικές, στα αμφιθέατρα και στα ανατομεία. Το βάρος
έκαστου βιβλίου ισοδυναμεί με το βάρος ενός τούβλου και συρρικνώνεται στο
σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, όχι σε κάποιου υπολογιστή. Πολλοί από εμάς
προσλάβαμε άτομα για γραμματειακή υποστήριξη, ώστε να ασχοληθούμε με τον
ίδιο τον ασθενή και όχι με την γραφειοκρατία. Δυστυχώς όμως βρέθηκαν άνευ
αντικειμένου αφού είναι αδύνατο να γνωρίζουν δραστικές ουσίες για να μπορούν
να βοηθήσουν στη διαδικασία της συνταγογράφησης κι έτσι σύντομα θα
απολυθούν.

 Πριν το εφαρμόσετε…

1. Μήπως σκεφτήκατε να μας εκπαιδεύσετε; Αλλά εσείς ξέρατε τι κάνατε.
Διότι κάθε εβδομάδα ή μήνα θα αλλάζατε πάλι τις οδηγίες, την επιφάνεια
εργασίας, τα ποσοστά συμμετοχής των φαρμάκων και θα αναιρούσατε τις
προηγούμενες αποφάσεις και η εκπαίδευση θα πήγαινε χαμένη.

 2. Πριν επιβληθεί, γιατί δεν το δοκιμάσατε για 10.000.000 ανθρώπους και
αφού λειτουργήσει και πάρετε τις τελικές σας αποφάσεις να το εφαρμόσετε
τελειοποιημένο, άνευ προβλημάτων;

3. Μήπως σκεφτήκατε ποτέ όλους εμάς, τις φωνές του Αιγαίου, του Ιονίου,
των ακριτικών και ορεινών περιοχών, τη δυσχέρεια μετάβασης των ασθενών μας
στα κοντινότερα νοσοκομεία; Σας ενημερώνω λοιπόν ότι λόγω της πρόσφατης
κακοκαιρίας, άλλοι μείναμε χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, άλλοι χωρίς νερό,
άλλοι χωρίς τηλέφωνο και εσείς καμαρώνετε για το επίτευγμά σας. Την
ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Οι γιατροί της ακριτικής Ελλάδας δεν μπορούμε να
έχουμε εύκολες προσβάσεις στο internet ακόμη κι αν το σύστημα δούλευε. Δεν
κουβαλιέται υπολογιστής-εκτυπωτής στον ορεινό βοσκότοπο της Νότιας Σκύρου,
στους υπερήλικες κατάκοιτους ανθρώπους αυτού του ιερού βράχου, στα στενά
ανηφορικά σοκάκια ενός μέτρου φάρδους ή στις πλαγιές του Πηλίου, του
Μετσόβου, του Έβρου κλπ. Γιατί εσείς ζητάτε φυσική παρουσία του ασφαλισμένου
κατά τη διάρκεια της συνταγογράφησης γεγονός που όπως αντιλαμβάνεται ο
κοινός νους είναι πολλές φορές αδύνατο.

4. Σκεφτήκατε ότι ζητάτε γνωμάτευση από ιατρούς άλλης ειδικότητας για να
τους συνταγογραφήσουμε τα φάρμακα οι παθολόγοι, οι γενικοί ιατροί κλπ, ότι
στα νοσοκομεία οι ιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να σώσουν το
επόμενο νούμερο αναμονής; Ποια γνωμάτευση να του ζητηθεί στις 5 τα
ξημερώματα; (Έξω από την πόρτα γίνεται «πόλεμος»). Κι αν ο ασθενής χρειαστεί
φάρμακα, αρχίζει ο Γολγοθάς του.

5. Προ τριμήνου χρειάστηκε να συνταγογραφήσω σε τέκνο, (έμμεσο
ασφαλισμένο σε κυρία 39 ετών). Το ΑΜΚΑ του παιδιού δεν ήταν σωστό απ ‘ότι
διαπίστωσα. Ήταν το ΑΜΚΑ του 40χρονου πατέρα που είχε αυτοκτονήσει και στο
παιδί είχε περαστεί κατά λάθος το ΑΜΚΑ του συγχωρεμένου. Γιατί στο
e-syntagografisi υπάρχουν αναρτημένοι οι πεθαμένοι άνθρωποι από 7ετίας;
Γιατί δεν ενημερώθηκαν από τα ιατρικά πιστοποιητικά των Ληξιαρχίων ότι ο
ασθενής απεβίωσε; Εμείς πώς να το γνωρίζουμε; Στην ηλεκτρονική
συνταγογράφηση δεν έχει φωτογραφίες. Ποιων τα λάθη πληρώνουμε οι γιατροί;

6. Μας υποχρεώσατε (μέσω ΦΕΚ) να ελέγχουμε τις ασφάλειες των ασθενών για
να συνταγογραφήσουμε ή να εξετάσουμε. Που ζείτε; Τουλάχιστον το 30% των
ασθενών μας είναι με ληγμένες ημερομηνίες – απλήρωτες ασφάλειες ΟΑΕΕ, ΙΚΑ,
ΟΓΑ. Δεν δικαιούνται ούτε εμβόλια για τα παιδιά τους. Κι αν είσαι για
νοσηλεία τότε στην διακομιδή σου τραγούδα: «Αν ήμουν πλούσιος». Διότι
εξερχόμενος από τη νοσηλεία για χολοκυστεκτομή ο μόλις απολυμένος υπάλληλος
ή κατεστραμμένος ελευθεροεπαγγελματίας θα πληρώσει τιμολόγιο στο γραφείο
κίνησης και πιθανώς θα χρειαστεί έρανο για να πάρει εξιτήριο. Τόσα χρόνια
πλήρωνε κανονικά τις εισφορές του. Τώρα που περνάει δύσκολες ώρες δεν του
δώσατε ούτε καν περίοδο χάριτος ώστε να μπορεί να δικαιούται έστω για ένα
εύλογο διάστημα τα φάρμακά του. Εμείς οι ιατροί υποκύψαμε και γίναμε
ελεγκτές του κράτους. ΚΑΚΩΣ. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία και τη ζωή του.
Εσείς είστε όμως υπεύθυνοι του θανάτου του (αν συμβεί) διότι βάση νόμου δεν
επιτρέπεται να συνταγογραφήσουμε στο βιβλιάριο τα φάρμακα που χρειάζεται.

7. Δημιουργήσατε τον ΕΟΠΥΥ, διαχωρίσατε φάρμακα υψηλού κόστους με
απαραίτητη την μετάβαση μηνιαίως των ασθενών στην Αθήνα, στα κεντρικά του
ΕΟΠΥΥ. Ποιας κατηγορίας ασθενών; Των ογκολογικών περιστατικών με οστικές
μεταστάσεις, των νεφροπαθών, των αναπήρων από ρευματικά νοσήματα; Και σας
περιφρόνησαν! Μην φοβάστε! Αποφάσισαν να πεθάνουν στη γη που γεννήθηκαν. Δεν
μπορούν να πηγαινοέρχονται ανήμποροι σωματικά και ψυχικά στα φαρμακεία του
ΕΟΠΥΥ στην Αθήνα κι έτσι μπορείτε να περηφανεύεστε για την μείωση του
φαρμακευτικού κόστους. «Φεύγουν» καρκινοπαθείς στα χέρια μας ο ένας μετά τον
άλλο αλλά τουλάχιστον περήφανοι διδάσκοντάς μας μαθήματα ζωής και
αξιοπρέπειας.

8. Προ μηνών αναρτήσατε στον ΕΟΠΥΥ ότι οι μη συμβεβλημένοι ιατροί δεν
μπορούν να γράφουν πάνω από δύο συνταγές τον μήνα ανά ασθενή. Συνοδεύεται
μάλιστα και από ποινικές ρήτρες. Δηλαδή αν παίρνει 7 φάρμακα ή 8 θα γυρίζει
την Αθήνα ή τα νησιά να βρεί τις αντίστοιχες ειδικότητες για συνταγογράφηση.
Είναι ντροπή κύριοι, διότι ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι μας τιμωρείτε
επειδή δεν δεχτήκαμε να συμβληθούμε με το υπέροχο δημιούργημά σας, τον
ΕΟΠΥΥ. Γιατί οι συμβεβλημένοι μπορούν να γράφουν 10 συνταγές; Η ιατρική μας
δεοντολογία δεν το επιτρέπει αυτό το βασανιστήριο στο συνάνθρωπό μας.

9. Και τέλος. Σταματήστε την ιστορία με τα γενόσημα που μπερδέψατε τα
εγκεφαλικά μας κύτταρα, τόσο των γιατρών αλλά κυρίως των ηλικιωμένων ασθενών
μας. Έως τώρα γνώριζαν ότι το χάπι τους ήταν το κίτρινο χαπάκι με το ροζ
κουτάκι κι εδώ και λίγο καιρό ένα μήνα είναι μπλε, τον άλλο κόκκινο και τον
άλλο μαύρο. Διότι δεν λάβατε υπόψη σας ότι το 20% περίπου των ελλήνων είναι
αναλφάβητοι. Κι αν τόσο πολύ σας ένοιαζε το φθηνότερο και καλύτερο φάρμακο
ας επιβάλατε νόμο ώστε να έχουμε μόνο ελληνικά γενόσημα ώστε να αναπτυχθεί
τουλάχιστον η ελληνική φαρμακοβιομηχανία και όχι το φθηνότερο πακιστανικό,
μπαγκλαντέζικο, ινδικό που δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει εκεί αντίστοιχος ΕΟΦ
και πως λειτουργεί. Διότι αν υπήρχε δεν θα βρισκόταν θραύσματα γυαλιού στα
φάρμακα αυτών των χωρών όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τα ΜΜΕ.

 10. Αποφασίσατε να κάνετε την Ελλάδα ένα μεγάλο αυτοματοποιημένο
Memorial. Συγνώμη κύριοι! Μιλάμε για την ίδια χώρα; Την Ελλάδα; Και κάτω από
την επήρεια ποιου παράγοντα αποφασίσατε; Πανικού, πίεσης ή ουσιών; Αν έγινε
από άγνοια ή αμέλεια σας κατανοούμε και σας συγχωρούμε. Διότι ανθρώπινος
νους δεν χωράει αυτό που ζούμε εξαιτίας σας.

 ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΣΑΣ!!!

Οι Έλληνες ιατροί θα σας είμαστε ευγνώμονες για την ευθανασία αυτής της
επιστήμης και της εξαγωγής στο εξωτερικό ενός τόσο μορφωμένου εμπορεύματος.
Ευχαριστούμε τους εκάστοτε Υπουργούς Υγείας και τους νομοθέτες. Όταν όμως
αρρωστήσει κάποιος (που δεν το εύχομαι) θα πρέπει να κλείσουν ραντεβού στον
ΕΟΠΥΥ, να εξεταστούν την ημερομηνία που θα βρεθεί το κενό, να περιμένουν
υπομονετικά στα επείγοντα δημοσίου νοσοκομείου και όχι στα μεγάλα ιδιωτικά
κέντρα ξενοδοχειακής υποδομής. Ίσως το ράντζο ενός διαδρόμου, η αναμονή για
χειρουργικό κρεβάτι, η έλλειψη φαρμάκων και υλικών, η λήψη αμφίβολης
ποιότητας γενοσήμων τους βοηθήσει να βρουν τη σωστή λύση για το εθνικό μας
σύστημα Υγείας και τη βελτίωση του.

Ζήστε λοιπόν μαζί μας κι ανάμεσά μας να μοιραστείτε λίγο τον κόσμο μας,
διότι εμείς δεν φτάνουμε τον δικό σας.

Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή σας.

Ελένη Γεωργιάδου

Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ για το ξεblogάρισμα


 

To ξεblogάρισμα διοργανώνει το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Νοεμβρίου το 5ο Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ του, για την ενίσχυση των άπορων κρατουμένων και των παιδιών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Στο μπαζάρ, θα διατίθενται χριστουγεννιάτικα, χειροποίητα είδη δώρων, παραδοσιακά προϊόντα, ρούχα, βιβλία και πολλά άλλα, σε συμβολικές τιμές όπως: μεταχειρισμένα ρούχα με 2 ευρώ, καινούργια βρεφικά και παιδικά σετ με 3 ευρώ, χειροποίητα κεριά με 2 ευρώ, βιβλία από 1-5 ευρώ κ.ά. Στη διάρκεια του μπαζάρ θα συλλέγουμε είδη πρώτης ανάγκης για τις φυλακισμένες και τα παιδάκια όπως: πάνες, είδη παιδικής περιποίησης, σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, σερβιέτες, χαρτί υγείας, απορρυπαντικό για πλύσιμο ρούχων, υγρό καθαρισμού χώρου, σαπούνια, τηλεκάρτες κ.ά. Το μπαζάρ θα πραγματοποιηθεί στην διεύθυνση Ξενοφώντος 4, στον 6ο όροφο, δίπλα στην πλατεία Συντάγματος από τις 11 π.μ. έως τις 8 μ.μ..

οι αρχαίες Σκουριές και το χρυσάφι


Αναδημοσιεύω από το μπλογκ του Παραλληλογράφου

[Αναδημοσίευση απο antigoldgreece]

Χθες το πρωί, 12 Οκτωβρίου 2012, 50 γυναίκες όλων των ηλικιών από την Ιερισσό, τη Μ. Παναγία και τα Ν. Ρόδα, ανεβήκαμε στον Κάκαβο για να διαμαρτυρηθούμε για τα σχέδια της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ/ELDORADO για την περιοχή μας και να δούμε με τα μάτια μας πόσο έχει προχωρήσει καταστροφή του δάσους.

Xωρίς να γνωρίζουμε αν η αστυνομία είναι ενήμερη για τις κινήσεις μας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μας περιμένουν μπλόκα και συλλήψεις, χωρίς να γνωρίζουμε καν αν θα μας επιτραπεί να φτάσουμε μέχρι τις Σκουριές, οι δυο ομάδες από την Ιερισσό και τη Μ. Παναγία δώσαμε ραντεβού στο Χοντρό Δέντρο και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα εκεί που βρισκόταν παλιά το φυλάκιο του αγώνα, αυτό που με τόσο μίσος κατεδάφισαν στις 20 Μαρτίου οι 500 τραμπούκοι που έστειλε η εταιρεία να χτυπήσουν 30 από εμάς. Συνεχίσαμε με τα πόδια προς το χώρο όπου σήμερα η εταιρεία κόβει το δάσος – όπως έχουμε κάθε δικαίωμα, αφού ο δρόμος είναι δημόσιος δασικός και όχι ιδιοκτησία της εταιρείας. Δεν μας σταμάτησαν. Προχωρήσαμε φωνάζοντας συνθήματα, βλέποντας γύρω μας τα πρώτα σημάδια της καταστροφής και γεμάτες αγωνία γι’αυτό που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Αυτά που είδαν τα μάτια μας δεν περιγράφονται, οι δε φωτογραφίες και τα βίντεο που πήραμε είναι πολύ φτωχά για να δώσουν την εικόνα, τη μυρωδιά των φρεσκοκομμένων δέντρων και τον ήχο του βουνού που αντηχεί ολόκληρο από τα πριόνια και τα τρυπάνια. Η άδεια υλοτόμησης από το Δασαρχείο υποτίθεται ότι δόθηκε μόλις την Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, αλλά αυτή η κοσμογονία αποκλείεται να έγινε μέσα σε μόλις δυο μέρες. Είναι βέβαιο ότι η εταιρεία δούλευε και απο πριν χωρίς άδεια, αλλά ποιος είδε, ποιος έλεγξε, ποιος νοιάστηκε για τη νομιμότητα; Και ποιος θα νοιαστεί από εδώ και πέρα;

Σήμερα μαύρισαν οι ψυχές μας. Ο χώρος όπου πρόκειται να γίνει το εργοστάσιο έχει πλέον “καθαριστεί”, έτσι το λένε, έχει καθαριστεί από τη “βρωμιά” των αιωνώβιων δέντρων. Ατελείωτες στοίβες από κομμένους κορμούς βρίσκονται κατα μήκος του δρόμου για πολλές εκατοντάδες μέτρα και μέσα στο δάσος, όσο μακριά μπορεί να φτάσει το μάτι. Οι υλοτόμοι δουλεύουν πυρετωδώς βγάζοντας τα ξύλα με τα μουλάρια. Υλοτόμοι που οι περισσότεροι δεν είναι από την περιοχή μας, αφού οι δικοί μας δασικοί συνεταιρισμοί, προς τιμήν τους, αρνήθηκαν να πάνε.

 

Δεν υπήρξε καμμία συμπλοκή με τους εργαζόμενους της εταιρείας με τους οποίους δεν έχουμε, δεν θέλουμε να έχουμε καμμία αντιπαλότητα. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες τους, δεν υπάρχει καμμια οικογένεια που να μην έχει τις ίδιες δυσκολίες, και οι δικές μας οικογένειες έχουν ανέργους, αλλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε διαφορετικά χωρίς να καταστρέψουμε το σπίτι μας. Με ορισμένους προσπαθήσαμε να πιάσουμε κουβέντα, να τους εξηγήσουμε ότι καμμια δουλεια δεν είναι ντροπή αλλά για εμάς, ναι, το να καταστρέφεις τον τόπο σου, το μέλλον των παιδιών σου και το μέλλον των άλλων παιδιών, αυτό είναι ντροπή. Συναντήσαμε σφιγμένα χείλη από τους περισσότερους και ειρωνικά γελάκια από ελάχιστους. Σε γενικές γραμμές μας αντιμετώπισαν σαν μια πολύχρωμη θορυβώδη παρέλαση, ένα τσούρμο ενοχλητικές γυναίκες που ανήκουν στην κουζίνα και όχι στο βουνό. Βολική σκέψη για να αποφεύγονται οι προβληματισμοί.

Τέλος διασχίσαμε τα “κατεχόμενα”, το δρόμο με τα συρματοπλέγματα, τα ηλεκτρονικά συστήματα ανίχνευσης κίνησης και τις προειδοποιητικές πινακίδες, για να πάμε να δούμε το παλιό όρυγμα που θα είναι το κέντρο της μελλοντικής γιγαντιαίας εξόρυξης. Δεν καταφέραμε να το προσεγγίσουμε, γιατί ο χώρος ήταν αποκλεισμένος από συρματοπλέγματα και σεκιουριτάδες.  Χθες δεν υπήρχαν εκεί άλλοι εργάτες εκτός από της αρχαιολογίας, αλλά ξέρουμε ότι οι εργασίες προετοιμασίας του χώρου έχουν ήδη αρχίσει. Το πηγάδι θ’αρχίσει να κατασκευάζεται σύντομα.

Μας ακολουθούσαν διαρκώς και μας βιντεοσκοπούσαν διαρκώς, προσπαθώντας μάλλον να μας τρομοκρατήσουν, ξυπνώντας το φόβο της αστυνομίας, της ασφάλειας, του παρακράτους. Τι ήθελαν να μας πούν; Προσέχετε, σας ξέρουμε; Όμως εμείς δεν κρυφτήκαμε ποτέ, εμείς δεν φοράμε κουκούλες, τα πρόσωπα και τα ονόματά μας είναι γνωστά σε όλους. Αναρωτιόμαστε: Για κάθε δέντρο που πρόκειται να κοπεί στην Αθήνα ή στα άλλα αστικά κέντρα, ξεσηκώνονται δεκάδες φορείς και ομάδες πολιτών για να αποτρέψουν την “καταστροφή”. Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να είναι αδιάφοροι στη σφαγή χιλιάδων αιωνόβιων δέντρων, που έστω ότι είναι σε άλλη περιοχή της χώρας; Τόσο έχει στενέψει ο ορίζοντας των ανθρώπων λόγω της κρίσης;

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Ιερισσιώτες, σε όλους τους Μεγαλοπαναγιώτες, σε όλους τους Χαλκιδικιώτες, σε όλους τους Έλληνες και μη. Τώρα είναι η ώρα να πονέσετε. Εμείς ήμασταν μάρτυρες των πρώτων σταδίων καταστροφής της Χαλκιδικής που όταν ολοκληρωθεί θα τη νοιώσετε όλοι. 3300 στρέμματα από αυτό το αρχέγονο δάσος θα αποψιλωθούν για να γίνει ο κρατήρας εξόρυξης, δρόμοι, εργοστάσια και χαβούζες τοξικών αποβλήτων. Η Χαλκιδική που ξέρατε δεν θα υπάρχει πια.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους αυτής της χώρας. Πολεμάμε συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων, ενάντια σε εταιρικούς κολοσσούς και σε ολόκληρο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό.

Τώρα είναι η ώρα να μας βοηθήσετε.

Πως γίνεται κάποιος φασίστας


Πως γίνεται κάποιος φασίστας.
Αναδημοσιεύω από το blog 2310net~ ντου από την Θεσσαλονίκη

Η μετατροπή ενός ανθρώπου σε φασίστα δεν είναι μια απλή διαδικασία. Συνήθως παίρνει χρόνο. Ακολουθεί σχεδόν πάντα μια πατέντα, μια διαδικασία στην οποία αφού μπουν τα θεμέλια χτίζεις τα πατώματα μέχρι που φτάνεις στην κορυφή. Ορισμένες φορές η διαδικασία είναι τέτοια που δεν την καταλαβαίνει ούτε ο εμπλεκόμενος. Δεν λέει δηλαδή αύριο θα γίνω φασίστας, ούτε έχει μια ημερομηνία σταθμό την οποία γιορτάζει ως τα γενέθλια της φασιστικής του ζωής. Η μετατροπή ενός ανθρωπάκου-κάμπιας σε ναζιστική-πεταλούδα είναι μια σύνθετη διαδικασία την οποία σας παρουσιάζουμε:

Στάδιο πρώτο: Τα θεμέλια

Κάποτε σε μικρή ηλικία, όταν είσαι εντελώς εύπλαστος, διαβάζεις στα βιβλία της ιστορίας του δημοτικού για τις μάχες που έδιναν οι πρόγονοί σου. Λυρικές αναπαραστάσεις του τρόπου με τον οποίο αν και πάντα λιγότεροι κατάφερναν να εξουδετερώνουν όλους τους πανίσχυρους εχθρούς τους, τους Πέρσες, τους Τούρκους, τους Ιταλούς τους Γερμανούς. Ενδιάμεσα σου παραβάλλονται οι ενδείξεις της πολιτισμικής σου ανωτερότητας. Φωτογραφίες από κίονες, ναούς και αμφορείς που επιβεβαιώνουν αυτό που έχεις ακούσει και στο σπίτι σου: «όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες οι άλλοι τρώγαν βελανίδια». Κάπου εκεί αρχίζεις να ερωτοτροπείς με έναν παιδικό εθνικισμό. Βλέπεις τον εαυτό σου σαν τον επόμενο Καραϊσκάκη ή Κολοκοτρώνη, και δηλώνεις περήφανος για την καταγωγή σου και πρόθυμος να θυσιαστείς για την πατρίδα σου. Έχεις μάθει απ’ έξω όλες τις βασικές εκκλησιαστικές προσευχές κι ας μην καταλαβαίνεις τι λένε. Σταυροκοπιέσαι κάθε φορά που περνάς έξω από εκκλησία, ίσως να παρακολουθείς και το κατηχητικό, και για κάποιο λόγο πιστεύεις πως υπάρχει ένας θεός που προστατεύει την Ελλάδα σαν την δική του πατρίδα. Άλλωστε η εκκλησία έπαιζε πάντα καθοριστικό ρόλο στη μόρφωσή σου και ιδιαίτερα στην ιστοριογραφία της χώρας μας, η οποία παρά την ύπαρξη πολλών κατ’ όνομα αριστερών καθηγητών, διανοούμενων και ερευνητών δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από τον χαρακτήρα της γεγονοτολογικής παράθεσης πολεμικών συγκρούσεων. Ιδιαίτερα όταν η αριστερή αντίστιξη στην εθνικιστικού τύπου ιστοριογραφία είναι η …Ρεπούση τα πράγματα δυσκολεύουν.

Στάδιο Δεύτερο: Η εφηβεία

Στην εφηβεία έχεις ήδη κατασταλάξει στην ομάδα που υποστηρίζεις με φανατισμό. Θέλεις να βλέπεις κρεμασμένα στα περίπτερα πρωτοσέλιδα που μιλάνε για την οπαδική σου μαγκιά και την ανωτερότητα σου από τους άλλους. Η αυξημένη σου λίμπιντο δεν κατευνάζεται με χειροπρακτικές μεθόδους, χρειάζεσαι κι άλλο. Βρίσκεις εκτόνωση στην βία με τους συμμαθητές σου. Γουστάρεις να ακούς ιστορίες από «πεσίματα» με κράνη, καδρόνια και μαχαίρια απέναντι στους «άλλους». Τα παιδιά από τον Σύνδεσμο είναι καλοί μάγκες, και η παρέα μαζί τους σε κάνει μάγκα κι εσένα. Με την ομάδα και την γκόμενα να σου τρώνε πολύ χρόνο από τη ζωή σου δεν έχεις κουράγιο να ασχοληθείς με τα πολιτικά. Άλλωστε όλοι κλέφτες και ψεύτες είναι, όπως είπε και ο μπαμπάς βλέποντας ειδήσεις χτες το βράδυ.

Στάδιο τρίτο: Η ενηλικίωση

Αφού είδες κι αποείδες να τελειώσεις το σχολείο πρέπει να δεις τι θα κάνεις στη ζωή σου. Ως άτομο διατηρείς ακέραιες τις βάσεις της μαζικής κουλτούρας που συνήθισες να καταναλώνεις. Η τηλεόραση είναι το αγαπημένο σου μέλος της οικογένειας, το διαδίκτυο βοηθάει για όλα τα άλλα και πράγματα όπως οι τέχνες και τα βιβλία δεν είναι για σένα. Γελάς ακόμα με τα ανέκδοτα για τους Αλβανούς που «κλέβουν την παράσταση» και για τους μαύρους που είναι μαύροι και όχι εσύ ρατσιστής. Μπορεί να είπες και στον κολλητό σου που έκατσε πολλές ώρες κάτω από τον ήλιο ότι έγινε σκούρος σαν «Πάκι». Αλλά ρατσιστής δεν είσαι.

Στάδιο τέταρτο: Η εργασία

Πήγες για δουλειά κι εσύ κάποια στιγμή όπως όλοι. Κακοπληρωμένος κι ανασφάλιστος, αλλά δεν πειράζει. Πρέπει να είσαι εργατικός. Έτσι λένε όλοι. Άλλωστε η εργατικότητα είναι ένα παράσημο που πρέπει ο άνδρας να διαθέτει. Είναι πιο σημαντικό κι από την αξιοπρέπεια. Το αφεντικό είναι καλό, αφού σου χτυπάει καμιά φορά την πλάτη φιλικά. Ενδιαφέρεται αυθεντικά για σένα και σου είπε ότι θα σε κάνει κάποια μέρα υπεύθυνο, αρκεί να συνεχίσεις να δουλεύεις σκληρά. Κάποτε είδες έναν περίεργο τύπο, μάλλον συνδικαλιστή, να σου λέει ότι πρέπει να πας στην απεργία. Δεν άφησες την πρόκληση αναπάντητη: «που να πάω στην απεργία; και το μεροκάματο που θα χάσω;» κι ύστερα γύρισες το κεφάλι και συμφώνησες με τον παλιότερο που σου είπε ότι οι συνδικαλιστές είναι ξεπουλημένοι που ζούνε μέσα στη χλιδή. Άλλωστε η Αριστερά πέθανε. Είδαμε τον κομμουνισμό που μόλις έπεσε γέμισαν τα κωλόμπαρα της Ελλάδας μας. Πουτάνες θα τις κάνουν τις μάνες μας;

Στάδιο πέμπτο: Η κρίση

Όλα κυλούν καλά. Συνεχίζεις να ψηφίζεις το κόμμα που σου υπέδειξε αυτός που σε έβαλε στη δουλειά. Συνεχίζεις να αδιαφορείς για την πολιτική και να κοιτάς την πάρτη σου. Όταν κάθεσαι στο μετρό ή στο λεωφορείο παρακαλάς να μην κάτσει στην άδεια θέση δίπλα σου εκείνος ο σκουρόχρωμος που βρωμάει. Κάποια στιγμή παρατηρείς ότι είναι πολλοί. «Πως την κατάντησαν έτσι την Ελλάδα;». Με ξένους δεν κάνεις παρέα. Εντάξει δεν είναι όλοι κλέφτες, υπάρχουν και ορισμένοι νοικοκυραίοι που σέβονται την χώρα μας, αλλά όχι και να σηκώσουν τη σημαία τα αριστούχα παιδιά τους. Άλλωστε το «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» που τραγούδησες μεθυσμένος από εθνική υπερηφάνεια το 2004 το πιστεύεις ακόμα.

Έρχεται η κρίση και το αφεντικό σου, γεμάτο αληθινό πόνο, σου ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να σε κρατήσει άλλο στη δουλειά γιατί δεν βγαίνει. Τα κέρδη του μειώθηκαν και αν μπορούσε να σε κρατήσει θα το έκανε, όμως τα πράγματα ζόρισαν. Αν αλλάξει κάτι θα σε ειδοποιήσει, όμως τώρα θα προτιμήσει να κρατήσει τους δύο Πακιστανούς που τους έχει να δουλεύουν με 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστους και παράνομους. Του λες ευχαριστώ που σου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψεις και τον αποχαιρετάς.

Κάτι αρχίζει να σαλεύει. Εσύ που τόσα χρόνια εργαζόσουν ακατάπαυστα και ήξερες τη δουλειά να πετιέσαι έξω από δυο ξυπόλητους βρωμιάρηδες; Αυτοί φταίνε. Τι δουλειά έχουν εδώ; Να πάνε στη χώρα τους. Εμείς δεν αντέχουμε άλλους. Αν μπορούσαμε να τους ταϊσουμε θα το κάναμε ευχαρίστως, αλλά όχι τώρα. Πρέπει να φύγουν. Όμως ποιος θα τους διώξει; Ένα γαμάτο blog που διάβασες προχτές έγραφε ότι όλοι οι πολιτικοί είναι προδότες και έχουν ξεπουλήσει με μυστικές συμφωνίες την χώρα. Πείθεσαι ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες δεν ήρθαν από μόνοι τους. Τους έφεραν κάτι μεγάλα κεφάλια, που κατά σύμπτωση είναι Εβραίοι, για να καταστρέψουν την χώρα σου. Βλέπεις το κόμπλεξ αυτών που έτρωγαν τα βαλανίδια είναι μεγάλο και γι’ αυτό θέλουν να μας καταστρέψουν.

Κάτι πρέπει να γίνει όμως. Οι πολιτικοί δεν μπορούν να το κάνουν γιατί είναι όλοι πουλημένοι. Οι λογαριασμοί τρέχουν και από τον ΟΑΕΔ δεν είχες κανένα νέο. Και εκείνος ο δημοτικός σύμβουλος που σου έλεγε ότι θα σε βολέψει κάπου δεν απαντά στα τηλέφωνα. Ο χρόνος πιέζει. Οι ξένοι ηγέτες μας κοροϊδεύουν. Ποιος θα δώσει τη λύση; Τους χρειάζεται ένα μάθημα. Ένα Γουδί. Ένας Παπαδόπουλος. Αυτός τουλάχιστον δεν έκλεβε.

Το βραδάκι κάθεσαι να δεις ειδήσεις. Βρίζεις την Τρέμη και τον Πρετεντέρη όταν σου λένε ότι πρέπει να πληρώσεις το χαράτσι. Όταν σου λένε ότι πρέπει να απελαθούν οι λαθρομετανάστες κατά σύμπτωση συμφωνείς μαζί τους. Δεν θέλεις να ακούσεις τίποτα άλλο. Πρέπει να γίνει κάτι. Τώρα. Δεν σε νοιάζει ποιος και πως θα το κάνει. Αρκεί να γίνει. Να φύγει ο βρωμιάρης που σου πήρε τη δουλειά. Να πάει στον αγύριστο. Κάπου στο youtube πήρε το μάτι σου έναν τύπο με ξυρισμένο κεφάλι να υπόσχεται κρεμάλα στους προδότες και δουλειά στους Έλληνες. Αυτό είναι. Μόνο αυτοί μπορούν να μας σώσουν!

Ναι αλλά αυτοί είναι νοσταλγοί του Χίτλερ που κατέκαψε την Ελλάδα, που βίασε και σκότωσε τους προγόνους σου. Λεπτομέρειες. Τώρα έχουμε κρίση, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με την ιστορία. Άλλωστε δεν είδαμε προκοπή από τους δημοκράτες. Γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό;

Στάδιο έκτο: Το πέρασμα στη δράση

Στις πρώτες εκλογές δειλά-δειλά ψήφισες Χρυσή Αυγή. Μιλώντας με τους φίλους σου επέμενες ότι δεν συμφωνείς μαζί τους, αλλά δεν ήξερες τι άλλο να ψηφίσεις. Η Παπαρήγα είναι βολεμένη, ο Τσίπρας έφερε τους μετανάστες και ο Καμμένος ήταν για χρόνια στην ΝΔ. Σε δημόσιες συζητήσεις αποκύρηττες τη βία, αλλά ήθελες να φάει ένα χαστούκι ο Πάγκαλος. Έκοψες και την καλημέρα που έλεγες με τον για χρόνια Αλβανό γείτονά σου και κρυφοχάρηκες όταν έμαθες ότι απολύθηκε κι αυτός και μάλλον θα πάει Αυστραλία. «Δεν είμαι ρατσιστής. Αυτοί με έκαναν» επαναλαμβάνεις μονότονα, ίσως από τύψεις. Απολάμβανες το χαστούκι του Ηλία στην Κανέλλη. Καλά της έκανε!

Ο Χρυσαυγίτης της γειτονιάς είναι καλό παιδί. Βοηθάει τις γριούλες, φροντίζει για την ασφάλειά μας και μας ενημερώνει για τα πολιτικά πράγματα. Πολύ θα ήθελες κι εσύ να του μοιάζεις. Να μοιράζεσαι κι εσύ τη σοφία του και τις απέραντες γνώσεις του για την Αρχαία Ελλάδα, ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο φέρονταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στους εχθρούς και τους προδότες. Ενδίδεις στις παραινέσεις του να κατέβεις κι εσύ σε μια συγκέντρωση που θα γίνει για λίγους φίλους. Εκεί θα μας μιλήσει ένας συναγωνιστής που ξέρει πολλά γιατί ήταν στους καταδρομείς και είδε από μέσα τι παίζεται. Πηγαίνεις από συγκέντρωση σε συγκέντρωση και ξαφνικά νιώθεις πιο δυνατός. Το πνεύμα σου έχει γαλουχηθεί από τις ιστορίες που ακούς. Ένα δεύτερο σχολείο. Εκεί συναντάς και κάτι παλιόφιλους από το Σύνδεσμο. Τότε που την πέφτατε μαζί σε κάνα πιτσιρίκι για να του πάρετε το κασκόλ της αντίπαλης ομάδας. Νιώθεις το σώμα σου να δυναμώνει κάθε φορά που φοράς το ραμμένο από Πακιστανούς, μαύρο μπλουζάκι που σου χάρισε ο νέος σου φίλος για ενθύμιο. Στις δεύτερες εκλογές είσαι πια σίγουρος για την επιλογή σου. Χρυσή Αυγή και τα μυαλά (;) στα κάγκελα. Να μάθουν αυτοί οι αριστεροί και οι προδότες. Αγαπημένη σου φράση το «αν γουστάρεις τους λαθρομετανάστες να τους πάρεις σπίτι σου».

Ο υπαρχηγός του υπαρχηγού του πυρηνάρχη κρίνει ότι είσαι έτοιμος για το επόμενο στάδιο. Βία αυτοί, βία κι εμείς. Πρέπει όμως να είσαι πειθαρχημένος. Με στρατιωτικό τρόπο. Τον εξοπλισμό σου τον παίρνεις από τους συναγωνιστές. Τώρα το λοστάρι που κρατάς είναι η προέκταση του ανδρισμού σου. Θα τους γαμήσεις όλους. Δεν σε σταματάει τίποτα. Ακούς με προσοχή τους εμπειρότερους και δεν παρεκκλίνεις από τις εντολές τους. Αν πετύχεις όμως κανέναν αλλοδαπό κοντά στη γειτονιά σου μπορεί να πάρεις την πρωτοβουλία να του δώσεις και καμιά κλωτσιά.

Στάδιο έβδομο: Η ολοκλήρωση

Αγαπάς την χώρα σου παθολογικά. Εκνευρίζεσαι όταν βλέπεις να την ξεπουλάνε στους ξένους, μισείς όποιον την επιβουλεύεται. Πιστεύεις ότι είσαι πατριώτης. Εθνικιστής πατριώτης. Γιατί να το κρύψεις άλλωστε. Είσαι εθνικιστής περήφανος και αγέρωχος. Καταβροχθίζεις τα βιβλία που σου έδωσαν να διαβάσεις και αρχίζεις να παίρνεις μέρος ενεργά στις συζητήσεις. Είσαι πια σίγουρος για κάποια πράγματα: Ο Χίτλερ ήταν φιλέλληνας, το ολοκαύτωμα δεν υπήρξε, κι αν ακόμα υπήρξε καλώς έγινε, οι κομμουνιστές είναι εβραίοι και μπολσεβίκοι, οι δημοκράτες πουλημένοι και βολεμένοι και μόνο ο Στρατός μπορεί να δώσει τη λύση. Αν όλα αυτά σε κάνουν φασίστα, τότε ναι είσαι φασίστας. Με κάθε ευκαιρία προσπαθείς να ανοίξεις πολιτική συζήτηση με φίλους, γνωστούς και άγνωστους. Να τους εντυπωσιάσεις με τις αποκαλύψεις που τόσο γρήγορα έμαθες, να τους διαφωτίσεις για το τι ήταν πραγματικά τα SS, ποιος ήταν ο Γκέμπελς και πόσο φιλέλλην ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. Δεν δέχεσαι αντιρρήσεις. Αν κάποιος πάει να σου πει κάτι περνάς αμέσως στην αντεπίθεση: «Ερχόμαστε και θα σας λιώσουμε». Σκέφτεσαι σοβαρά να ξυρίσεις το κεφάλι σου. Στη γυναίκα σου θα πεις ότι το κάνεις για λόγους οικονομίας, το σαμπουάν ακρίβυνε και ο κουρέας χρεώνει 10 ευρώ το απλό κούρεμα. Μόλις μαζέψεις λίγα χρήματα θα πας να κάνεις δύο τατουάζ. Το ένα θα γράφει οπωσδήποτε «Η ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ» κι ας μη θυμάσαι τι ακριβώς σημαίνει. Το άλλο θα είναι ένα τέλειο σχέδιο που ζωγράφισε ένας συναγωνιστής. Θα βγαίνουν κάτι φλόγες μέσα από ένα φοίνικα και γύρω-γύρω θα έχει κάτι «αρχαιοελληνικά» σχέδια.

Η ολοκλήρωση έρχεται όταν πείθεις έναν φίλο σου να βρει κι αυτός τη λύτρωση. Να βαφτιστεί μέσα στα άγια νερά της λευκής αδελφότητας, να μεταμορφωθεί σε ακούραστο πολεμιστή της πατρίδας και του έθνους. Να ακολουθήσει την δική σου εξέλιξη.

Και κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος φασίστας…

Bazaar, ημερίδα, έκθεση ζωγραφικής


Στις 21/11 τα εγκαίνια της 2ης έκθεσης έργων κρατουμένων του ΚΚΓΕΘ

          

Στο Συνεδριακό Κέντρο Θήβας θα φιλοξενηθεί η 2η έκθεση έργων τέχνης κρατουμένων του Καταστήματος Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θήβας. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στη 1 μ.μ., η διάρκειά της θα είναι έως τις 8 Δεκεμβρίου και υλοποιείται με τη συνδρομή της ΧΕΝ Θήβας και του Δήμου Θηβαίων. Η έκθεση θα περιλαμβάνει πίνακες ζωγραφικής, ακουαρέλες, δημιουργικά χρηστικά αντικείμενα από ξύλο και μέταλλο και διάφορα άλλα είδη που φιλοτεχνήθηκαν και δημιουργήθηκαν από τις έγλειστες γυναίκες του ΚΚΓΕΘ. ‘Ολα τα έργα θα διατίθενται προς πώληση σε χαμηλές τιμές και τα έσοδα από κάθε έργο θα κατατεθούν στον ατομικό λογαριασμό της κρατούμενης που το δημιούργησε.
Το Συνεδριακό Κέντρο Θήβας βρίσκεται στην οδό Λουκά Μπέλλου 1.

Η Διεύθυνση Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, στο πλαίσιο του συντονισμού του Ευρωπαϊκού Προγράμματος DAPHNE ΙΙΙ με τίτλο «Μεγαλώνοντας ένα Παιδί μέσα από τα Κάγκελα της Φυλακής», διοργανώνει ημερίδα με το ομώνυμο θέμα.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 9.00 έως 17.45, στην Αθήνα (Ξενοδοχείο President, Λεωφόρος Κηφισίας 43, Αίθουσα Ευρώπη).
Περισσότερες πληροφορίες στο www.ich-mhsw.gr

Εγώ, μία εκ των διαρκώς καθυβριζόμενων Δημοσίων Υπαλλήλων……


της Σοφίας Λαμπίκη

Ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, είπε ότι «το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων, που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με την βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν».(από τον Τύπο)

Είμαι μία εκ των διαρκώς καθυβριζόμενων Δημοσίων Υπαλλήλων.
Υπηρετώ την Εκπαίδευση 12 χρόνια. Έχω αξιολογηθεί πολλάκις από τους μαθητές μου, τους συναδέλφους, τους προϊσταμένους μου, τις τοπικές κοινωνίες, όπου δούλεψα, ως τουλάχιστον επαρκής.
Δεν είναι δική μου ευθύνη που το Κράτος είναι ανίκανο, ως αμιγώς κομματικός μηχανισμός που είναι, να θέσει αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης και μάλιστα αδικούμαι απ΄ αυτήν τη πρακτική.
Έζησα και δούλεψα 4 χρόνια στα Ψαρά που ο υπουργός αγνοεί κατά που πέφτουν.
Έχω δουλέψει πριν το Δημόσιο 16 χρόνια στον Ιδιωτικό τομέα όπου και σε όλες τις εργασίες που έκανα αξιολογήθηκα θετικά.
Πληρώνω κανονικά τους φόρους μου 30 χρόνια, δεν χρηματοδοτήθηκα ως ΜΚΟ, δεν έλαβα κρατική επιδότηση κανενός τύπου όταν έρρεε το χρήμα, δεν πήρα δωράκι από υποβρύχιο ούτε αντάλλαξα λίμνη με τη Μονή Βατοπεδίου.
Έχω εργαστεί σε ΟΛΕΣ τις δουλειές από που πέρασα ,εκτός ωραρίου και πέραν αμοιβής, όταν υπήρξε ανάγκη (στο Δημόσιο δεν είχα ούτε καν την ηθική επιβράβευση).
Δεν έχω κάνει στη θητεία μου στο Δημόσιο ούτε μία ώρα αμειβόμενου ιδιαίτερου μαθήματος σε μαθητή.
Μού έχουν γίνει τους τελευταίους 20 μήνες, 5 περικοπές οριζόντιου τύπου στις αμοιβές μου που ως εκπαιδευτικού είναι οι χαμηλότερες στο Δημόσιο και αυτή τη στιγμή είναι χαμηλότερες του αντίστοιχου συναδέλφου σε ιδιωτικό σχολείο.
Λοιδορούμαι συστηματικά από ανθρώπους που δεν έχουν πληρώσει ποτέ φόρο, ζουν πάμπλουτα και λένε ότι «δεν γουστάρουν να με πληρώνουν πια».
Ο μόνιμος χαρακτηρισμός που μου αποδίδεται είναι «κοπρίτης».
Με το νέο μισθολόγιο θα φτάσω στα όρια της εξαθλίωσης και με την εργασιακή εφεδρεία δεν μου επιτρέπεται καν να απολυθώ απευθείας, να πάρω την αποζημίωση μου καθώς και ό,τι έχω αποδώσει για το εφάπαξ μου και να φτιάξω μια δουλειά δική μου έξω, στην αγορά.
Σήμερα ο Λοβέρδος συλλήβδην με έβαλε στους αποδιοπομπαίους τράγους που ευθύνονται για τα πάντα σ΄ αυτή τη χώρα..
Ο κος υπουργός δεν έχει αξιολογηθεί ποτέ στην Ελλάδα για το έργο το δικό του και των κυβερνήσεων του κόμματός του που διέλυσαν τη χώρα (παρακαλώ να μην μου φέρετε ως επιχείρημα ότι αξιολογείται δια της ανά τετραετίας ψήφου διότι θα καγχάσω)
Κε υπουργέ είμαι σίγουρη ότι εάν τα μέλη των κυβερνήσεων σας έδιναν στον ΑΣΕΠ η πλειονότης ούτε κλητήρες δεν θα διοριζόσασταν.
Όμως , 20 μήνες τώρα, σας αξιολογεί η τρόικα ,ο δικός σας ΑΣΕΠ, και σας έχει αξιολογήσει ως άχρηστους αλλά σας διατηρεί στην εξουσία ως βολικούς και ταπεινούς υπαλλήλους.
Αγαπητέ υπουργέ που πάσχετε από σύνδρομο αδικημένου καλλιτέχνη μελοδραματικής ταινίας, θα σας έπρεπε μία μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση καθώς και αστική αγωγή για αποζημίωση αλλά οι φοβερές συνδικαλιστικές μας ενώσεις δεν διαθέτουν μήτε τμήμα νομικής υποστήριξης, αφού χρόνια τώρα αποτελούν το αριστερό σας χέρι.
Σας παραδίδω στη χλεύη των σκεπτόμενων ανθρώπων και των έντιμων εργαζόμενων γνωρίζοντας ότι όλοι οι μικροαστοί νοικοκυραίοι θα επικροτήσουν με ζητωκραυγές τις ισοπεδωτικές επικοινωνιακές τακτικές.
Θα σας έλεγα : Ντροπή σας , αλλά η έννοια της ντροπής προϋποθέτει την ύπαρξη Αρχών και Συνείδησης που ως φαίνεται δεν διαθέτετε.
Εγώ πάντως δεν θα ξεχάσω τους δραματικούς λίβελους σας-άξιους δευτεροκλασσάτου ηθοποιού- και θα σας αναμένω όταν θα έχει παρέλθει η Εξουσία απ΄τα χέρια σας και θα φτάσει η ώρα της αληθινής λαϊκής αξιολόγησής σας.

Σοφία Λαμπίκη

Άνθρωποι χωρίς χαρτιά


«Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε»

Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;

Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.

στη φωτογραφία εικονίζονται οι βρωμεροι μετανάστες παππούδες μας (από την Tήνο), στους δρόμους της νέας Yόρκης, αρχές του περασμένου αιώνα. εγκληματίες, αλήτες, παράσιτα και για πάντα ξένοι...

Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;

Του Παντελη Μπουκάλα από την εφημερίδα «Καθημερινή»

Η κατάθλιψη


Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

Την Παρασκευή το απόγευμα ερημιά. Το Σάββατο ερημιά. Δεν στοιχίζει η δημοτική παιδική χαρά ούτε ο περίπατος στις πλατείες ούτε οι βιτρίνες των έρημων μαγαζιών. Ομως ο κόσμος δεν βγαίνει, δεν κοιτάει. Δεν θέλει να βλέπει, γιατί δεν μπορεί να θυμάται αυτό που πριν από λίγους μήνες ήταν: εύπορος Ευρωπαίος που κοίταζε με συγκατάβαση τις γκρίζες φωτογραφίες του πατέρα του ή του παππού του.

Τα φτωχά τζιν καμπάνες του πολυτεχνείου πατέρα, τα πάμφτωχα λινά ρεβέρ του μεταπολεμικού παππού. Κοίταζε με την κουρασμένη υπεροψία του γρήγορου και αδίστακτου καταναλωτή, με την πλεονάζουσα κατανόηση του επιδειξία πλούτου και των καταναλωτικών επιβεβαιώσεων. Ο παππούς έπρεπε να δουλεύει σκυλίσια για το πρώτο διαμέρισμα, ο πατέρας για το μεγαλύτερο διαμέρισμα και το μικρό εξοχικό, αλλά και για να νομιμοποιηθεί μέσα σε μια επισφαλή δημοκρατία, ενώ ο ίδιος έπρεπε να δουλέψει απλώς για να πάρει την ακριβότερη έκδοση αυτοκινήτου με τα δερμάτινα καθίσματα ή να δώσει 20.000 ευρώ για να παντρευτεί. Απλή η ιστορία του τόπου μας.

Τώρα ερημώνουν οι γιορτές των φτωχών, οι βιτρίνες που δεν απαιτούν τίποτα, οι βόλτες για λίγη μπίρα στο κέντρο. Ο ίδιος αδυνατεί να αντικρίσει την πτώση. Περίεργη όμως πτώση. Δεν ένιωσε κανέναν ίλιγγο από την ανάδυσή του με το «κωστοπουλικό Κλικ», το μεταΠΑΣΟΚ της ώριμης και αποενοχοποιημένης κεντροαριστεράς, αλλά νιώθει ίλιγγο τώρα που κατακρημνίζεται στο free-press της ίδιας αφηγηματικής κουλτούρας. Ενώ είχε μηχανισμούς για να διαχειριστεί την άνοδο -μπορούσε να ταυτίζεται με τον Μάικλ Ντάγκλας- τώρα αδυνατεί να οργανώσει μηχανισμούς για να εκλογικεύσει την πτώση. Δεν πέρασε ποτέ από το νου του ότι αυτή η άνοδος δεν τον περιείχε. Οτι ήταν το κόκαλο για να φτιαχτούν τα νέα τζάκια σε συνέχεια αυτών που «φτιάχτηκαν» με τα δάνεια της χούντας και των προγενέστερων, που «φτιάχτηκαν» με το σχέδιο Μάρσαλ. Δεν φαντάστηκε ότι η δική του γενεαλογική συνέχεια, ο πατέρας με τα τζιν και το μικρό εξοχικό, ο παππούς με τα ρεβέρ και το πρώτο διαμέρισμα, απλώς αντιστοιχούσαν σε κάτι πιο ιλιγγιώδες, σε έναν μεταπρατικό, αντιπαραγωγικό, ελληνικό καπιταλισμό, τον καπιταλισμό του κρατικού προμηθευτή και της παραγωγικής λούφας. Από τον καπιταλισμό του «εθνικόφρονος βουλευτικού μέσου» και τον μετέπειτα καπιταλισμό της «κομματικής οργάνωσης», στο σημερινό καπιταλισμό της «άκρης και του κονέ». Δεν κατάλαβε ότι αυτή η γενεαλογία στη γλώσσα κρύβει τη μεταπολεμική ιστορία του τόπου. Αλλά κι ότι οι τιμωρητικές νουθεσίες που ακούει όλη μέρα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις δεν είναι για να διορθωθεί το κακό, αλλά για να συνεχίσει να εξαπλώνεται ανανεωμένο και πιο βουλιμικό, για να παρθούν όλα πίσω, για να μηδενιστεί το κοντέρ. Νέος εμφύλιος, νέα ερείπια, νέο σχέδιο Μάρσαλ, νέοι κανίβαλοι, νέα κόλαση, νέα εκδίκηση, παντού μίσος.

Αυτή είναι η περιγραφή, η νεοτερικότητα της μετα-μεταπολίτευσης, ο μοντερνισμός της ενάρετης παραγωγής του Προβόπουλου, η επανάσταση του καλβινιστικού παπανδρεϊσμού. Βαθιά μέσα του νομίζει ότι χάνει το πλεόνασμα από τα λύτρα. Γι’ αυτό, ενοχικός, φοβισμένος και βλάκας, δεν βγαίνει, δεν εκδηλώνεται. Τάχα μου λυσσασμένος τυφλοπόντικας του youtube, τάχα μου νέες τεχνολογίες για να κοιτάζει στις ιστοσελίδες αυτοκίνητα και τιμές ξενοδοχείων. Εδώ θα περάσει τα Χριστούγεννα, εδώ το Πάσχα, έτοιμος για το χειρότερο, κατατονικός και ιντερνετάκιας. Μπαίνει και σε κανένα blog και βρίζει . «Τους τα ‘πα». Οπως παλιά ο τζινάκιας πατέρας του στην καφετέρια κι ο ρεβέρ παππούς του στο καφενείο. Ο καθένας τα ‘ριχνε στο ιστορικό blog της γενιάς του. Για να ησυχάζει και να ξαναπείθεται. Πιο επικίνδυνο στη σαββατιάτικη κατάθλιψη είναι ότι κρύβει μια νέα ευπιστία κι όχι μια νέα ευφυΐα. Θα δούμε…

*Ζωγράφος, επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=229285