Κρανίδι και άλλες ιστορίες


Διαβάζω τα παρασκήνια από το θέμα με τους μολυσμένους μετανάστες/πρόσφυγες από τη δομή στο Κρανίδι και πως οι αξιοπρεπείς νοικοκυραίοι κάτοικοι της περιοχής έχουν κλάσει μέντες διότι είχαν βρει τη χαρά τους να πηδάνε τις γυναίκες της δομής για ένα τάληρο ή δεκάρικο. Τις γυναίκες που μάλλον κόλλησαν κι αυτές, όπως και οι υπόλοιποι της δομής, από εργαζόμενη στο ξενοδοχείο και της οποίας τη μόλυνση έκαναν όλοι γαργάρα. Μου ήρθε λοιπόν στο μυαλό μια παλιά ιστορία

Κάποτε πήρα ένα ταξί από τα ΚΤΕΛ στον Κηφισό. Μαζί μου μπήκε κι ένας χοντρός λιγδιάρης 60ρης. Κάθισε στο μπροστινό κάθισμα και έδωσε εντολή στον οδηγό να τον πάει στο νοσοκομείο Γεννηματά και μάλιστα γρήγορα επειδή είχε ραντεβού με γιατρό. Λίγο μετά που ξεκινήσαμε άρχισε την κουβέντα με τον οδηγό και του έλεγε πως ήταν ναυτικός κι έχει γυρίσει όλο τον κόσμο. Μετά από αυτή την εισαγωγή άρχισε να ρωτάει τον οδηγό που θα βρει «καμιά πουτάνα να πηδήξει«. Τι να πει κι ο οδηγός ο οποίος ήταν μάλλον αλλοδαπός από τους πρώτους που δούλευαν σαν οδηγοί σε ταξί και κάπως σαν να ντράπηκε που άκουσα κι εγώ αυτή την ερώτηση. Του απάντησε λοιπόν πως αυτός δεν ξέρει από τέτοια γιατί δεν ασχολείται. Σιγά μη τον πίστεψε ο λιγδιάρης και του είπε:
«οδηγός ταξί είσαι, όλη την Αθήνα γυρνάς, δεν μπορεί να μη ξέρεις που είναι τα στέκια τους…»
«Μα δεν ξέρω σας λέω…» απαντούσε ο οδηγός και όλο γυρνούσε και με κοιτούσε απελπισμένος. και τότε ο σιχαμένος και ιδρωμένος λιγδιάρης έσκασε το παραμύθι….
«να ξέρεις όμως…» είπε στον οδηγό, «εγώ δεν θέλω ό,τι κι ό,τι. Ψάχνω για καμιά μικρούλα μαυρούλα, μόνο τέτοιες γουστάρω να πηδάω κι έχω πηδήξει πάνω από 14.000 στη ζωή μου… καμιά τέτοια ξέρεις που θα βρω; Μικρή όμως, 12 – 13, όχι μεγαλύτερη…»
Τότε πλέον ο οδηγός γύρισε εντελώς απελπισμένος και με κοίταξε και μου έκανε ένα νόημα τύπου «τι να κάνω δεν μπορώ να του βουλώσω το στόμα…» Ο σκατιάρης απτόητος, συνέχισε να εξηγεί με λεπτομέρειες γιατί του αρέσουν οι μικρές «νεγρούλες» και πως του αρέσει να τις πηδάει. Εγώ είχα φρικάρει και είχα λουφάξει στο πίσω κάθισμα προσπαθώντας πλέον να μην ακούω και θέλοντας να ξεράσω και ο οδηγός συνέχισε να γυρνάει και με κοιτάζει απελπισμένος όσο ο σκατιάρης φτιαχνόταν με τα λόγια του.

Όταν σταματήσαμε για να κατέβω ο σκατιάρης άρχισε να φωνάζει στον οδηγό και να τον ρωτάει γιατί σταμάτησε αφού του είπε πως βιάζεται γιατί τον περιμένει γιατρός στο νοσοκομείο και τότε του είπα εγώ από το πίσω κάθισμα πως εγώ πρέπει να πάω σπίτι μου εκτός αν θέλει να πάμε όλοι μαζί στο νοσοκομείο. Μόνον τότε κατάλαβε πως ήμουν κι εγώ πίσω, δεν με είχε πάρει χαμπάρι. Δεν μάσησε όμως και μου είπε «Ήσουν τόση ώρα εκεί πίσω εσύ; Τα άκουσες όλα ε; δεν πειράζει, να μάθεις πως είναι η ζωή…

‘Σιχάθηκα τη ζωή μου εκείνη τη μέρα, έχουν περάσει κοντά 15 χρόνια από τότε κι ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τα λιγδιασμένα μαλλιά και την ιδρωμένη λιπαρή φάτσα του που ήθελε να πηδάει παιδιά και το διαλαλούσε.

Ημερολόγιο εγκλεισμού ΙΙ:Εξ αποστάσεως εκπαίδευση στου κασίδη το κεφάλι


Και μετά ήρθε ο κορονοϊός που στην αρχή τον υποτιμήσαμε αλλά στο τέλος καταλάβαμε πως μάλλον τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Τα σχολεία έκλεισαν, κλειστήκαμε στο σπίτι μας και στο σχολείο πήγαιναν μόνον οι διευθυντές και υποδιευθυντές κάνοντας στην αρχή τον κόσμο να αναρωτιέται τι δουλειά θα εύρισκαν να κάνουν σε άδεια σχολεία. Εκεί πάνω ήρθε η εξαγγελία της υπουργού Παιδείας. Εξ αποστάσεως εκπαίδευση, γεννηθήτω φως! Και θαμάξαμε όλοι, «κοίτα να δεις κάτι πράγματα που θα γίνουν»!!! και πιο πολύ θάμαξαν οι γονείς που από την πρώτη στιγμή φώναζαν για το «τι θα κάνουν τα παιδιά τους» λες και το σχολείο είναι πάρκινγκ παιδιών.

Οι πιο υποψιασμένοι κατάλαβαν πως άρχισαν τα όργανα διότι οι πιο υποψιασμένοι ήξεραν αυτά που δεν ήξερε η Υπουργός και δεν φρόντισε να μάθει (καλά, αυτή ούτε το ποσοστό του ΑΕΠ για την Παιδεία δεν ήξερε, σιγά μην ήξερε τέτοιες λεπτομέρειες). Τι ήξεραν;

Ασύγχρονη Εκπαίδευση: Στην ασύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση, που είναι και πιο διαδεδομένη, ο εκπαιδευόμενος μαθαίνει όχι μόνο σε διαφορετικό χώρο από τον εκπαιδευτή, αλλά και σε διαφορετικό χρόνο από τη διαδικασία της παράδοσης ή δημιουργίας του μαθήματος.

Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο είναι η επίσημη πλατφόρμα του Υπουργείο Παδείας. Πάνω της φιλοξενούνται ιστοσελίδες σχολείων και εκπαιδευτικών, το ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο σχολείων και εκπαιδευτικών, blogs σχολείων και εκπαιδευτικών, cloud για ανέβασμα αρχείων, η ηλεκτρονική τάξη «η-Τάξη» που φιλοξενεί τις «η-Τάξεις» διάφορων εκπαιδευτικών που τις χρησιμοποιούσαν επικουρικά του δια ζώσης μαθηματός τους και πολλά πολλά άλλα. Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο δεν ήταν σχεδιασμένο για να σηκώσει το βάρος της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όλων των σχολείων της α’βαθμιας και β’βάθμιας εκπαίδευσης της χώρας. Δεν έχει τους σέρβερς και το απαιτούμενο τεχνικό προσωπικό για να υποστηρίξει αυτό το εγχείρημα. Η υπουργός έπρεπε πρώτα να ρωτήσει τους τεχνικούς του υπουργείου που υποστηρίζουν το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο για το πόσο έτοιμο είναι και για το πότε θα μπορεί να σηκώσει το βάρος τόσων χρηστών, πριν κάνει τις εξαγγελίες της.

Αποτέλεσμα: Το ΠΣΔ «γονάτισε» με αποτέλεσμα χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικοί να ξεροσταλιάζουν στους υπολογιστές τους, οι μεν προσπαθώντας να κάνουν λογαριασμό που θα τους δίνει το δικαίωμα πρόσβασης στα μαθήματα και οι δε για να στήσουν τις τάξεις και τα μαθήματά τους και να «ανεβάσουν» υλικό. Σήμερα, 27-3-2020 το πρόβλημα του ΠΣΔ παραμένει και για τους εκπαιδευτικούς αλλά κυρίως για τους μαθητές.

Σύγχρονη Εκπαίδευση μέσω τηλεδιασκέψεων: Το Υπουργείο, καταλαβαίνοντας πως με τα προβλήματα που υπάρχουν στο ΠΣΔ αποκλείεται να μπορέσουν να γίνουν και τηλεδιασκέψεις για τις οποίες υπάρχει δυνατότητα αλλά όχι με συνθήκες φόρτου του δικτύου, να δώσει το κομμάτι της σύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης σε μια ιδιωτική πολυεθνική που θα παραχωρήσει τις υπηρεσίες της δωρεάν. Χμμμ, χμμμμ…. Το προσπερνάω αυτό και πάμε στα προβλήματα

Εξοπλισμός μαθητών και εκπαιδευτικών.
Εκπαιδευτικοί.
Ναι, ζούμε στο αιώνα της τεχνολογίας, τα περισσότερα σπίτια έχουν έναν υπολογιστή και σύνδεση στο διαδίκτυο αλλά δεν έχουν όλοι, ούτε είναι υποχρεωμένοι να έχουν, εξοπλισμό για εξ αποστάσεως εκπαίδευση από τη στιγμή που το μάθημα γίνεται δια ζώσης στις αίθουσες διδασκαλίας και οι e-classes χρησιμοποιούνται επικουρικά απ’ όσους τις χρησιμοποιούν.
Μαθητές
Πολλοί μαθητές, πολλοί περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς, δεν διαθέτουν σταθερή σύνδεση τηλεφώνου στα σπίτια τους και υπολογιστή. Το υπουργείο λέει πως γίνεται και από κινητό τηλέφωνο αλλά στη σημερινή ενημέρωση είπαν πως δεν προάγουν αυτή την ιδέα διότι τα τηλεφωνικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας θα «γονατίσουν» πολύ πιο εύκολα και αυτο συμφώνησαν με τους παρόχους κινητής. Να μη τα φορτώσουν. Υπέροχα…. Βέβαια σε περιπτωση που δεν υπάρχει εναλλακτική να γίνει  χρήση κινητών τηλεφώνων. Μάθημα μέσω κινητού… Πρέπει να έχει πολύ μεγάλο εσωτερικό κίνητρο ο μαθητής για να το κάνει άρα χάνουμε στο δρόμο αρκετούς. Η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι υποχρεωτική άρα όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί απλώς θα μείνει απ’ έξω.

Επιμόρφωση εκπαιδευτικών:
Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε πλατφόρμες εξ αποστάσεως εκπαίδευσης είναι ανύπαρκτη ως επίσημη διαδικασία του Υπουργείου Παιδείας. Υπήρξαν και υπάρχουν επιμορφωτικές δράσεις που στηρίζονται στον εθελοντισμό και την πρωτοβουλία κάποιων πρώην ΠΛΗΝΕΤ. Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθουν και κανείς δεν τους προέτρεψε επίσημα να το κάνουν. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι ένας εναλλακτικός τρόπος εκπαίδευσης, κυρίως για ενήλικες, και χρειάζεται άλλου είδους προσέγγιση από τους εκπαιδευτικούς, πέρα από το τεχνικό κομμάτι που είναι το πιο εύκολο αν παιδευτείς κι έχεις κάποια εξοικείωση με τον κόσμο των υπολογιστών. Ποιος τους το έμαθε αυτό και το ζητάει τώρα, σήμερα αν όχι χτες;

Ύλη
Από τη στιγμή που η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι υποχρεωτική επιβάλλεται τα εξ αποστάσεως μαθήματα να έχουν μόνο τη μορφή επανάληψης της ήδη διδαχθείσας ύλης και όχι συνέχισής της διότι δημιουργούνται ζητήματα ίσης μεταχείρισης των μαθητών.

Γαμώ τα Υπουργεία μου


Αποτέλεσμα εικόνας για πανεπιστήμιαΠιστεύω πως το μεγάλο σκάνδαλο δεν είναι, στην ουσία του, πως η Κεραμιδαρέως αναγνώρισε τα αμφιβόλου ποιότητας ιδιωτικά κολέγια/πανεπιστήμια που υπάρχουν στην Ελλάδα, παρακάμπτοντας το Άρθρο 16 του Ελληνικού Συντάγματος. Το σκάνδαλο είναι πως το έκανε σαν μέτοχός τους, σαν μάνατζερ ή ατζέντης τους. Θέλεις μανδάμ να το κάνεις; Κάντο στην τελική αλλά με ίσους όρους με τα δημόσια Πανεπιστήμια αλλιώς λειτουργείς σαν ατζέντης των κολεγιάδων. Όχι κυρά μου, δεν μπορείς να βάζεις στο δημόσιο πανεπιστήμιο, που ακόμα δεν έχει δίδακτρα, εκατό εμπόδια και βάσεις του 10 για την πρόσβαση αλλά και κατά τη διάρκεια της φοίτησης (μη ξεχνάμε το ν + 2) αλλά επιτρέπεις να φοιτήσει οποιοσδήποτε στο ιδιωτικό, ελεύθερα και χωρίς κανένα εμπόδιο, αρκεί να έχει τα φράγκα και να αναγνωρίζεται μετά σαν ισότιμος με τον απόφοιτο του δημόσιου. Θέλετε βάση του 10 και ν+2 στο δημόσιο πανεπιστήμιο; Μαγκιά σας, αλλά βάλτε τη βάση του 10 και το ν+2 και στα ιδιωτικά κολέγια που θέλω να δω κάτι. Και μην ακούσω βλακείες περί Ευρώπης και Αμερικής και μπούρδες. Σε όλα τα σοβαρά πανεπιστήμια όπου γης, με το βαθμό σου σε παίρνουν, σε ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ανάλογα με το βαθμό σου, δεν πας όπου γουστάρεις ακόμα κι αν έχεις φράγκα.

Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να έχουμε για Υπουργό κάποιον Νομικό σπουδαγμένο στο Χάρβαρντ. Μάλλον εκεί στα Χάρβαρντ τους μαθαίνουν πως να κάνεις μεγάλες λοβιτούρες, όχι λουμπινιές της πλάκας.
Διορθώστε με αν κάνω λάθος διότι νομικά δεν ξέρω αλλά έχω την απλή λογική των μαθηματικών. Το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους, σωστά; Άρα κανείς νόμος δεν μπορεί να αντιβαίνει στα άρθρα του Συντάγματος. Για παράδειγμα, το Σύνταγμα μιλάει για ανεξιθρησκεία, δεν μπορεί να υπάρχει νόμος που ορίζει πως όλοι οι μη Ορθόδοξοι θα φυλακίζονται -κι ας ψηφιστεί ομόφωνα και από τους 300 της Βουλής- διότι αντιβαίνει σε άρθρο του Συντάγματος, σωστά; Θέλει λοιπόν να είσαι επιστήμων της λοβιτούρας για να ψηφίσεις νόμο που αντιβαίνει σε άρθρο του Συντάγματος πράγμα που έκανε η Χαρβαρντιώτισσα υπουργός μας. Πως το έκανε αυτό; Έχω καταλήξει στο εξής.

Ανακατεύοντας και μπερδεύοντας τεχνηέντως τα Επαγγελματικά δικαιώματα με τα Ακαδημαϊκά δικαιώματα. Διότι ένα πράγμα είναι το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ δικαίωμα και εντελώς διαφορετικό πράγμα είναι το ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ δικαίωμα. Έτσι λοιπόν η Κεραμίδα που μας κάθισε στο κεφάλι, φωνάζει για επαγγελματικά δικαιώματα των απόφοιτων ΙΕΚ-Κολεγίων (γιατί πανεπιστήμια δεν τα λες) τα οποία ήταν ήδη αναγνωρισμένα ΑΛΛΑ για να διοριστείς σε σχολείο να δουλέψεις σαν εκπαιδευτικός ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ και ακαδημαϊκό δικαίωμα κι εδώ έρχεται το άρθρο 16 του Συντάγματος που απαγορεύει σε να δίνονται ακαδημαϊκά δικαιώματα από εκπαιδευτικούς οργανισμούς εκτός των δημόσιων Πανεπιστημίων. Για να δουλέψεις σαν εκπαιδευτικός απαιτείται ακαδημαϊκό δικαίωμα και επαγγελματικό δικαίωμα που παλιά το αποκτούσες είτε φοιτώντας σε -λεγόμενη- καθηγητική σχολή είτε φοιτώντας επιπλέον στην τότε ΣΕΛΕΤΕ τώρα ΑΣΠΑΙΤΕ για απόκτηση Παιδαγωγικής επάρκειας. Τώρα ακόμα και στις καθηγητικές σχολές είναι υποχρεωτικό να κάνεις μαθήματα Παιδαγωγικών και Διδακτικής του αντικειμένου σου, οι δε υπόλοιποι χωρίς ΑΣΠΑΙΤΕ σχολεία δεν βλέπουν.
Κι έρχεται η Υπουργός παίζοντας το εδώ δικαίωμα, εκεί δικαίωμα που είναι το δικαίωμα και θέλει να στείλει στα σχολεία ανθρώπους που μπορεί να φοίτησαν σε καλά κολέγια, να ήταν και καλοί σπουδαστές αλλά ΔΕΝ έχουν ούτε το ακαδημαϊκό δικαίωμα -διότι το απαγορεύει το Σύνταγμα, τι να κάνουμε τώρα;- αλλά ούτε και το επαγγελματικό όπως απαιτείται από όλους όσους έχουν το ακαδημαϊκό!!! Και μάλιστα απειλούν ήδη με προσφυγές διότι δεν πρόκαμαν να μπουν στη Προκήρυξη που τρέχει για διορισμό.
Αυτό όλο το πράγμα «στέκεται» δλδ νομικά; Θα μου πεις και τι; Θα το πας στο ΣτΕ; Ας γελάσω δυνατά…..

Και κάτι τελευταίο. Για να μπορεί ένας Εκπαιδευτικός Οργανισμός να αποκαλείται Πανεπιστήμιο πρέπει να κάνει Επιστημονική Έρευνα, δεν νοείται πανεπιστήμιο χωρίς Έρευνα. Επίσης οι διδάσκοντες σ’ αυτό πρέπει να πληρούν κάποιους όρους και να έχουν συγκεκριμένα τυπικά προσόντα στα οποία περιλαμβάνεται ένα διδακτορικό. Πείτε ένα από τα κολέγια που λειτουργούν στην Ελλάδα στο οποίο να γίνεται επιστημονική Έρευνα και το διδακτικό του προσωπικό να έχει αντίστοιχες βαθμίδες με τα Πανεπιστήμια και αντίστοιχα τυπικά προσόντα.

Ένα βρείτε μου. Κι όλα αυτά τα πρώην ιδιωτικά ΙΕΚ, όλους αυτούς τους Ξυνήδες τους βαφτίσαμε Πανεπιστήμια εν μία νυκτί.

Ιστορίες αναλγησίας; Βλακείας;


Ιστορίες αναλγησίας; Βλακείας; Θα μου πείτε εσείς…

giatroi-1-1Η μάνα μου είναι 80 ετών και όπως όλοι της ηλικίας της παίρνει διάφορα φάρμακα για να κρατιέται όρθια, σε σύγκριση με το πόσα φάρμακα καταπίνουν κάθε μέρα άλλοι της ηλικίας της, η δική μου δεν παίρνει πολλά. Ζει σε χωριό και όποτε της τελειώνουν τα φάρμακα πάει στο αγροτικό ιατρείο να της γράψουν τρίμηνη συνταγή. Στο ιατρείο πάει γιατρός κάθε Παρασκευή, αν πάει…. Πολλές Παρασκευές η γιατρός δεν πάει γιατί έχει άδεια, δεν πρόλαβε κλπ κλπ. Τις Παρασκευές που βρίσκεται στο ιατρείο γίνεται λαϊκή σύναξη γερόντων με τα βιβλιάρια ανά χείρας.
Προχτές η μαμά πήγε να γράψει φάρμακα και η γιατρός την ενημέρωσε πως η συμμετοχή της θα είναι 25%!!! Γούρλωσε τα μάτια η μαμά «Μα αφού παίρνω ΕΚΑΣ… « της λέει αλλά η γιατρός ανένδοτη.
«Δεν σε βλέπω στο σύστημα, να μου φέρεις χαρτί από το ΙΚΑ πως παίρνεις ΕΚΑΣ».

Το χαρτί από το ΙΚΑ δεν είναι απλή υπόθεση, πρέπει να κατέβει η 80χρονη στην κοντινή κωμόπολη με λεωφορείο, να πάει με τα πόδια στο ΙΚΑ και ίσως να χρειάζεται ν’ ανέβει στον όροφο χωρίς ασανσέρ. Γολγοθάς για μια γιαγιά με ΧΑΠ και δύο αρθροπλαστικές. Της το είχε ξανακάνει πέρσι η ίδια γιατρός, πάλι έπρεπε να πληρώνει 25% συμμετοχή (και την πλήρωσε) ενώ κανονικά ήταν 0% και πάλι την έτρεχε στο ΙΚΑ για βεβαίωση.
Με πήρε σήμερα στο τηλέφωνο απελπισμένη να μου πει τον πόνο της με τη γιατρό και τη συμμετοχή στα φάρμακα….
Μπήκα στο σύστημα του ΙΚΑ, έβαλα τους κωδικούς που της είχα φτιάξει, με τρία κλικ είδα πως παίρνει ΕΚΑΣ από πέρσι το Φλεβάρη!! Μόνο η κουφάλα η γιατρός, που μια πάει και μια δεν πάει στο ιατρείο, δεν μπορούσε να τη βρει στο σύστημα!!!!
Θα στείλω τη βεβαίωση με μέιλ στη φαρμακοποιό του χωριού να τη δώσει στη μάνα μου να της την τρίψει στα μούτρα, της μαλακισμένης.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνον η μάνα μου, είναι όλα τα παππουδογιαγιάδια που μπορεί να τα ταλαιπωρεί μια γιατρός επειδή έτσι της κάπνισε. Η δική μου μάνα μπορεί να πάρει εμένα τηλέφωνο, να μπω στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του ΙΚΑ και να βγάλω άκρη. Αν δεν με είχε απλώς θα πλήρωνε 25% συμμετοχή, τρελό ποσοστό για μικροσυνταξιούχο, ή θα έτρεχε στο ΙΚΑ να ταλαιπωρηθεί.
Τι να τις κάνεις τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες κύριε Παύλος Πολάκης / Pavlos Polakis μου αν γιατροί είναι μουλάρια;

τι θέλουν;


«Η Ελλάδα δεν προστατεύει αποτελεσματικά τα εξωτερικά της σύνορα»

Η φράση που ακούγεται συνέχεια και παντού. Και που είναι και λάθος, τα σύνορα είναι πάντα εξωτερικά αλλά ας το αφήσω αυτό. Τι διάολο σημαίνει αυτή η φράση; Πως  προστατεύονται τα σύνορα; Και έναντι ποιων; Διότι εγώ με τη λίγη ιστορία που ξέρω καταλαβαίνω μόνον ένα πράγμα. Τα σύνορα προστατεύονται με πόλεμο ανάμεσα σε δύο γειτονικά κράτη. Τελεία.

Με ποιους λοιπόν μας σπρώχνουν να κάνουμε πόλεμο; Μόνο σ’ έναν πάει το φτωχό μυαλό μου, την Τουρκία. Διότι η άλλη επιλογή είναι να πνίγουμε τον κόσμο στη θάλασσα αλλά αυτό δεν λέγεται πόλεμος, λέγεται γενοκτονία. Το να σκοτώνεις άοπλους και γυναικόπαιδα είναι γενοκτονία κι όχι πόλεμος.

Θέλουν λοιπόν πόλεμο της Ελλάδας με την Τουρκία; Να τελειώσει ό,τι παρα λίγο να γίνει σαράντα χρόνια πριν; Τόσα όπλα περισσεύουν πια και κάπου πρέπει να χρησιμοποιηθούν; Τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού πρέπει να την αρχίσουν από μας; Και είναι τόσο σίγουροι οι ευρωπαίοι, πως άμα ξεκινήσει ένας πόλεμος στην Ευρώπη θα τον κρατήσουν τα σύνορα και δεν θα περάσει και δίπλα; Μιλάμε για Βαλκάνια κι αν νομίζουν πως θα επαναληφθεί το φαινόμενο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στην οποία ο πόλεμος όντως έμεινε εντός συνόρων, ένα έχω να πω. Πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε και οι συνθήκες δεν μοιάζουν ούτε κατά διάνοια με τις συνθήκες της δεκαετίας του ’90.

Κι ένα βίντεο όπου φαίνεται με ποιους θέλουν να «πολεμήσουμε». Ποιους θέλουν να θεωρήσουμε εχθρούς. Ποιους τελικά πρέπει να γενοκτονήσουμε.

μπαλούρδοι


ΔΕν μπορεί…… οι μπαλούρδοι πρέπει να είναι το κάρμα μου….. Όπου πάω θα τους βρω μπροστά μου, ακόμα κι αν βγω για φωτοτυπίες.

Ωραία μέρα σήμερα, βγήκα για δουλειές, λογαριασμούς, ψώνια κλπ, και μια και είχα χρόνο πήρα και δύο βιβλία γερμανικών του γιού να τα φωτοτυπήσω, αφού έτσι μου βγαίνει φτηνότερα από το να τα αγοράσω. Με τα βιβλία υπό μάλης πήγα στη φίλη μου τη Μ. που έχει φωτοτυπάδικο δίπλα στην ΑΣΟΕΕ, σκέφτηκα να κάνω βολτούλα, να πούμε καμμιά κουβέντα -αν δεν είχε δουλειά- και να τα πάρω φεύγοντας ή να τα αφήσω να τα ετοιμάσει και να ξαναπεράσω αύριο να τα πάρω, στην περίπτωση που είχε κόσμο στο μαγαζί. Φτάνοντας στη Χέυδεν είδα μαζεμένους πολλούς Δελτάδες και σκέφτηκα πως ετοιμάζουν πέσιμο στους μικροπωλητές έξω από την ΑΣΟΕΕ. Μάλιστα απόρησα πως δεν το είχαν πάρει χαμπάρι οι 4-5 που είχαν στήσει τους πάγκους τους. Εκτός από τους γνωστούς μικροπωλητές είδα και μια κυρία -ελληνίδα- που πούλαγε μπουκέτα με λουλούδια, μάλιστα άγγιξα ένα φύλλο για να δω αν είναι αληθινά ή ψεύτικα τα λουλούδια. Μόλις προσπέρασα την κύρια είσοδο άκουσα το όνομά μου, ήταν η κόρη της φίλης μου με το φωτοτυπάδικο που είχα χρόνια να τη δω. Μια κατάξανθη κουκλίτσα με μπουκέτα στα χέρια. Μου είπε πως είχε ορκομωσία μέσα και πουλούσαν μπουκέτα για να βγάλουν χαρτζηλίκι. Είπαμε μια δυο κουβέντες και έφυγα. Λίγο παραπέρα είδα τη φίλη μου που της πήγαινε καινούρια μπουκέτα, «έρχομαι σε λίγο» μου είπε, «είναι ο Ν. στο μαγαζί, πήγαινε κι έρχομαι σε λίγο». Η επόμενη γωνία ήταν γεμάτη με «μπλε» μπαλούρδους χωρίς κράνη, απέναντι μια κλούβα και στην γωνία «χακί» μπαλούρδοι, κι αυτοί χωρίς κράνη. Το σιγούρεψα το πέσιμο και πάλι αναρωτήθηκα πως δεν το έβλεπαν στην ΑΣΟΕΕ. Σκέφτηκα όμως πως δεν ήταν μόνον αλλοδαποί εκεί αλλά και τα κοριτσάκια με τα λουλούδια και ίσως να έκανα λάθος και να μην ήταν τόσο μπατσαριό μαζεμένο γιαυτό το λόγο. Κατέβηκα στο μαγαζί που δεν είχε κόσμο, ήρθε και η Μ. αλλά με το που μπήκα πλάκωσε κόσμος οπότε άφησα τα βιβλία κι έφυγα. Ούτε δέκα λεπτά δεν έμεινα και βγαίνοντας είδα τη διμοιρία να τρέχει με πλήρη εξάρτηση, ασφαλίτες που τους συντόνιζαν να διώχνουν τον κόσμο και να έχουν διακόψει την κυκλοφορία. Βρίζοντας πέρασα στο διάζωμακαι προχωρούσα κολλητά στο τοιχίο σύριζα με τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα. Μου πάτησε τις φωνές ένας ασφαλίτης «φύγετε» γκάριζε και μετά «ΑΝ θέλετε, φυσικά…». «ΑΝ θέλω…» του απάντησα αλλά δεν μπορούσα και να μείνω. Από μέσα έπεφταν πέτρες και μπουκάλια και οι μπαλούρδοι κατάφεραν να πιάσουν έναν μικροπωλητή τον οποίο σάπισαν στο ξύλο, στη μέση του δρόμου, ανάμεσα στα αυτοκίνητα και μπροστά στα μάτια μου…. Φυσικά είχαν διαλύσει τους πάγκους, και τον πάγκο της κυρίας με τα λουλούδια. Σκέφτηκα την κόρη της Μ. κι άρχισα να την ψάχνω. Πέρασα στο πεζοδρόμιο της ΑΣΟΕΕ όπου μια κυρία μεγάλης ηλικίας έβριζε τους μπαλούρδους για το ξύλο που έριχναν, λέγοντας πως σε λίγο θα δέρνουν και μας και δεν θα μείνουν στους αλλοδαπούς μικροπωλητές. Της είπα ότι ήδη μας δέρνουν, εδώ και χρόνια… απλά σε λίγο θα δέρνουν τους πάντες δι’ ασήμαντον αφορμήν. Λίγο παρακάτω βρήκα τη Λ. με τα μπουκέτα στα χέρια και δυο τρεις άλλες κοπελίτσες. Ησύχασα πως δεν έπαθε κάτι το κοριτσάκι κι εκείνη τη στιγμή ξανά φωνές και διαταγές από τους ασφαλίτες. Με τράβηξαν οι μικρές να φύγουμε. Φεύγοντας βλέπω έναν ψηλό και χοντρό κύριο να ρίχνει μια κλωτσιά και να διαλύει έναν πάγκο με cd και dvd. «Μπράβο ρε…» του φώναξα «μπράβο, την τσάκισες την παραοικονομία τώρα, είσαι μάγκας!!!». Δεν κάθισα ν’ ακούσω τι απάντησε.

Δεν είμαι απ’ αυτούς που μισούν γενικά την αστυνομία αν και φροντίζω να είμαστε από μακριά κι αγαπημένοι, όσο δεν ζούμε στην κοινωνία της μεγάλης Ουτοπίας είναι δυστυχώς απαραίτητη. Με τους μπαλούρδους όμως είναι αλλιώς. Αυτούς τους σιχαίνομαι, όπως σιχαίνομαι και όποιον καταχράται την εξουσία που του έχει δοθεί. Ένας πακιστανός 1.50 ήταν κάτω στο δρόμο και 5-6 σκατόμπατσοι τον σάπιζαν στο ξύλο. Ακίνητος ήταν, του είχαν στρίψει τα χέρια πίσω από την πλάτη, τι θα τους έκανε. Αυτή η λύσσα όμως, που τη βλέπω και σε κάθε πορεία που βρισκόμαστε απέναντι, γεννάει λύσσα στους απέναντι. Κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος απ’ αυτούς κάτω με δέκα από πάνω του να τον κλωτσάνε με λύσσα. Και τότε δεν θα στενοχωρηθώ καθόλου.

Επίσης δεν αγγίζω το θέμα της παραοικονομίας και το ποια μαφία ελέγχει αυτή την αγορά των πεζοδρομίων. Αυτούς όμως που την ελέγχουν δεν θα τους αγγίξει ποτέ κανείς, αντίθετα οι λυσσασμένοι μπαλούρδοι θα σαπίζουν στο ξύλο τους φτωχοδιάβολους των πάγκων.

Άει σιχτίρ πάλι πρωί πρωί……

Το χρονικό της διαθεσιμότητας


Το κείμενο γράφτηκε από συνάδελφο σε διαθεσιμότητα, την προηγούμενη Παρασκευή, 22 μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία που σημαίνει απόλυση. Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ ή οποιοσδήποτε από μας.

Όταν στις 30 Ιουνίου αποχαιρετήσαμε τους συναδέλφους στα σχολεία, βουητό ανάκατο με ανησυχία πλανιόταν στα γραφεία του σχολείου. Ψίθυροι, αναστεναγμοί, φήμες…. Ο τομέας Υγείας και Πρόνοιας ανήκε στους λίγους «προνομιούχους» κλάδους, καθώς αποτελούσε το 22% της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Οι ειδικότητες  ήταν κλασική επιλογή για τον γυναικείο κυρίως πληθυσμό, υπήρχαν προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης, τα εργαστήρια ήταν άκρως εξοπλισμένα , οι  συνάδελφοι εργαζόμασταν με πλήρες ωράριο, ενώ σε πολλές περιοχές ο αριθμός των αναπληρωτών ξεπερνούσε όλες τις άλλες ειδικότητες. Με το θάρρος της συναδελφικής αλληλεγγύης με ρωτούσαν οι συνάδελφοι αν θα τους βοηθούσα στον αγώνα τους, όταν θα ερχόταν η ώρα να αποχωρήσει κάποιος από αυτούς. Επιβεβαίωνα τότε τη συμπαράσταση μου στην αγωνία των συναδέλφων, ενάντια στην πολιτική του Υπουργείου. Μια εβδομάδα αργότερα, το Υπουργείο Παιδείας στοχοποίησε τον δικό μου τομέα μαζί με τον τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών και Αισθητικής Κομμωτικής, για να αποχωρήσουμε από την εκπαιδευτική κοινότητα.

Έτσι ξεκίνησε το δικό μας Καλοκαίρι. Με ένα τηλέφωνο το απόγευμα μιας Πέμπτης. Εγώ έπαιζα με τους ανηψιούς μου, ο Σωτήρης έπινε καφέ με την κοπέλα του, η Εύα προσέφερε υπηρεσίες στο κοινωνικό ιατρείο και η Χρύσα σχεδίαζε να πάει να μείνει για το Καλοκαίρι στην Αθήνα με τα παιδιά της, όπου εργάζεται ο άντρας της, τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο αιφνιδιασμός έγινε οργή, η οργή θλίψη και τη θλίψη αντικαταστάθηκε από τρομοκρατία. Η υπογραφή της διαθεσιμότητας μας στις 22 Ιουλίου, έγινε η αρχή για να καταλάβουμε το μέγεθος της σκληρότητας του Υπουργείου. Η αιτιολογία της διαθεσιμότητας μας ήταν πως οι ειδικότητες αυτές δεν χρειάζονται. Αχρείαστοι λοιπόν οι νοσηλευτές, οι αισθητικοί, οι φυσικοθεραπευτές, οι γραφίστες. Δεύτερη δικαιολογία ότι μπερδεύονται οι μαθητές από  τον μεγάλο αριθμό των εκπαιδευτικών κλάδων, που υπάρχουν στην δευτεροβάθμια, τη μεταλυκειακή και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μα το ίδιο  συμβαίνει σε όλους τους κλάδους; Ωστόσο, η απάντηση για μας ήταν ολοφάνερη. Πούλησαν έναν από τους πιο δημοφιλείς και παραγωγικούς κλάδους της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στα ιδιωτικά  ΙΕΚ τύπου ΠΑΣΤΕΡ και ΑΚΜΗ.

Από εκεί και έπειτα ξεκινάει ο προσωπικός μας αγώνας. Καλοκαίρι στους δρόμους και στις δράσεις, όταν όλη η υπόλοιπη Ελλάδα αποχαυνωνόταν από τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, φορώντας μαγιό και μπρατσάκια. Οι υποσχέσεις για θέσεις στα δημόσια ΙΕΚ αυξομειώνονταν μέρα παρά μέρα. Πότε 925, πότε 1150, πότε 1400, πότε 1600 και ξανά προς τα κάτω. Πότε έξω οι νοσηλευτές, πότε έξω οι ΔΕ και άλλοτε οι κομμωτές, θέσεις διοικητικές, θέσεις σε νοσοκομεία, ακύρωση όλων την επόμενη μέρα και τανάπαλιν. Διαρροές από το Υπουργείο για να μελετήσουν τις αντιδράσεις μας. Πότε κρύο, πότε ζέστη. «Θαύμα οι απολύσεις του υγειονομικού εκπαιδευτικού προσωπικού από τα σχολεία» αναφωνούσε ο Άδωνις, ο οποίος έως το Νοέμβριο μας περίμενε με ανοιχτές αγκάλες. Μετά τις 15 του ίδιου μήνα, σιωπή. Τα δεύτερα πτυχία δεν τα αναγνώρισαν, διότι μπήκαμε σε καθεστώς διαθεσιμότητας και άρα, δεν ανήκαμε πλέον στο εκπαιδευτικό προσωπικό. Εννέα χρόνια στα βιβλία αναθεματίστηκαν. Στα σχολεία πολλοί διευθυντές αρνιόντουσαν τις ενημερώσεις από τους υπό διωγμό συναδέλφους, διότι πλέον δεν ανήκαν στο σχολείο. Ήμασταν εξωσχολικοί… Έτσι απλά, με μια υπογραφή, σε ένα απόγευμα. Στα εργαστήρια και στα γραφεία μας κάθισαν ωρομίσθιοι με 200 ευρώ.  Πέντε ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, αντικαθιστούν έναν μόνιμο υπάλληλο. Μετά αύξησαν τις ώρες επειδή δεν έβγαιναν τα ωρολόγια προγράμματα. Τρεις ωρομίσθιοι, αντικαθιστούν πλέον έναν μόνιμο εκπαιδευτικό. Αναφωνούσε το Υπουργείο για την επιτυχία του και διαβεβαίωναν οι διευθυντές, ότι δεν θα υπάρξουν κενά!! Πέντε μήνες μετά, ήμασταν ακόμη στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Με 6. 500 κενές ώρες.

Εκτός από τους δρόμους το δεύτερο παιχνίδι παίχτηκε στα δικαστήρια. Μάθαμε τι είναι οι διαπιστωτικές πράξεις, μάθαμε να διαβάζουμε ενδελεχώς τους νόμους,  να παίρνουμε τηλέφωνα στα υπουργεία, να στέλνουμε μηνύματα σε πολιτικές εκπομπές, και να παρακαλάμε να μας δώσουν χρόνο να ακουστούμε στα κανάλια. Διαδηλώσαμε, κάναμε ολονυχτίες έξω από τα Υπουργεία, κυνηγήσαμε τον Αρβανιτόπουλο σε θρησκευτικές λιτανείες, γνωρίσαμε το ρόλο των ΜΑΤ  και τις δράσεις των δακρυγόνων.  Φαντάζομαι ότι εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα από όλα αυτά, γιατί απλά… δεν μας έπαιζαν πουθενά στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Πλήρης απαξίωση. Οργανωθήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επικοινωνήσαμε μιλήσαμε, εκφραστήκαμε. Η ισχύς μπορεί να είναι μόνο ομαδική. Η ισχύς του ενός, οδηγεί αναπόδραστα στην τυρρανία.

Το τρίτο πεδίο που έπρεπε να πολεμήσουμε ήταν στον κοντινό μας περίγυρο. Να αντιμετωπίσουμε την παραφιλολογία, ότι έχουμε ήδη «βολευτεί». Ότι «καλά μας κάνανε» αφού στην εκπαίδευση καθόμαστε όλοι. Ότι ο φυσικός μας χώρος είναι τα νοσοκομεία, μετά από 15-25 χρόνια στα θρανία, με δεκάδες  λερωμένα μανίκια, πάντα ξασπρισμένα με κιμωλία δάχτυλα και ρούχα λερωμένα με στυλό.  Να πούμε ψέματα στους ηλικιωμένους γονείς μας. Να απαντάμε με σοβαρότητα στα παιδιά, που μας ρωτούσαν αν ο λόγος που μας απόλυσαν είχε σχέση να κάνει με τη δική μας συμπεριφορά. Αν θα μετακομίσουμε από τα ενοικιασμένα σπίτια μας για να επιστρέψουμε στο παιδικό δωμάτιο, ή αν χρειαστεί να τα πουλήσουν, όσοι είχαν αγοράσει με δάνειο. Να χαμογελάμε για να μην μας λυπούνται. Άνθρωποι νοικοκυραίοι και  με αξιοπρέπεια, γίναμε όμηροι μιας ανηλεούς πολιτικής απόφασης. Μήπως δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας;

Στις αρχές του Νοεμβρίου, κάποιοι από εμάς, 200 στον αριθμό από το σύνολο των 1850 συναδέλφων, κερδίσαμε ένα δικαστήριο για την προσωρινή μας επανατοποθέτηση στα σχολεία, μέχρι να εκδικαστεί το Φεβρουάριο η οριστική απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Πιστέψαμε ότι οι δικαστικές αρχές μπορεί να είναι αδιάβλητες μπροστά στην κατάφορη καταπάτηση των συνταγματικών μας δικαιωμάτων. Ίσως τα πράγματα μπορεί να άλλαζαν. Αντ΄αυτού το υπουργείο απάντησε βάζοντάς μας για δεύτερη φορά σε διαθεσιμότητα!! Ωστόσο, επιστρέψαμε. Τα σχολεία λειτούργησαν και πάλι, και οι εκπαιδευτικοί τρέχαμε να προλάβουμε τη χαμένη ύλη, εξαιτίας των χαμένων διδακτικών ωρών, προκειμένου να μη γίνουν οι μαθητές τα τραγικά θύματα του δικού μας ψυχοσυναισθηματικού και επαγγελματικού βιασμού. Τα ψήγματα αισιοδοξίας καταρρακώθηκαν ακόμη μια φορά, όταν μετά από ένα μήνα, για λόγους «δημοσιονομικού συμφέροντος» και επειδή η βλάβη που έχουμε υποστεί είναι μόνο οικονομική (!!!), μπαίνουμε για τρίτη φορά στο καθεστώς της διαθεσιμότητας. Οι μαθητές ρωτούσαν αν πήραμε μετάθεση, αν θα έγραφαν διαγωνίσματα και αν θα προλαβαίναμε να βάλουμε βαθμούς. Μεταξύ μας κοιταζόμασταν αποσβολωμένοι.

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, το Υπουργείο εφάρμοσε ένα νέο «κόλπο». Προσέλαβε νέους ωρομίσθιους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι οποίοι είχαν κάνει αίτηση όχι για αυτή τη θέση, αλλά για τα δημόσια ΙΕΚ. Ωρομίσθιοι του Σεπτεμβρίου, του Ιανουαρίου και εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα επιστρέψαμε όλοι μαζί πίσω στα σχολεία. Και σε μερικές περιπτώσεις, μας ανάγκασαν να μπούμε και όλοι μαζί στην ίδια τάξη. Άλλοι θα πληρωθούν ως ωρομίσθιοι, άλλοι μέσω ΕΣΠΑ και η δική μας μισθοδοσία είναι ακόμη σε ισχύ.

Οι αιτήσεις στα ΙΕΚ στα οποία υποτίθεται ότι θα απορροφούσαν κάποιους από εμάς έγιναν τον Ιανουάριο. Ακόμη περιμένουμε. Αλλά και αυτές συνεχίζουν να τραμπαλίζονται. Η μοριοδότηση τους εξακολουθεί να αλλάζει, ακόμη και μετά τις αιτήσεις μας. Την προηγούμενη μέρα κάθε κινητοποίησης, κάτι νέο ανακοινώνουν. Βρεφονηπιοκόμοι στους παιδικούς σταθμούς, οι γιατροί και οδοντίατροι έξω. Από τα δεύτερα πτυχία δέχτηκαν αρχικά μόνο αυτά των δασκάλων, των νηπιαγωγών και των φιλολόγων. Στην επόμενη διαμαρτυρία, δέχτηκαν και τα επόμενα. ΟΙ νοσηλευτές έμειναν χωρίς αντικείμενο. Τώρα τους δίνουν θέσεις στα νοσοκομεία ως ΔΕ. Συνάδελφοι με χρόνια στα σχολεία, και παιδαγωγική κατάρτιση,  πολλοί από αυτούς  με μεταπτυχιακά και ΑΣΕΠ, αναγκάζονται από το υπουργείο να εξευτελίσουν τα πτυχία τους και να υποβιβάσουν την επαγγελματική τους προσφορά με μια θέση ανάλογων προσόντων με αυτή των μαθητών, τους οποίους κατάρτιζαν μέχρι πριν λίγες μέρες. Από διαρροές μάθαμε πως αυτό συνέβη, επειδή στα νοσοκομεία δεν είμαστε επιθυμητοί. Είμαστε για αυτούς εκπαιδευτικοί και τεμπέληδες, άρα δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση για τα νοσοκομεία. Φοβούνται και αυτοί για τη θεσούλα τους. Συνάδελφοι με τρία παιδιά θα αναγκαστούν να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις, επειδή η πιο κοντινή θέση για την ειδικότητα τους είναι τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα μακριά. Και για τη σύνταξη τους έχουν άλλα 8-15 χρόνια σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις. Έπρεπε να κάνουν και τρίτο ή και τέταρτο παιδί τελικά, σκέφτονται στα 48 τους.

Ο κύριος Κακλαμάνης επιβεβαίωσε, ότι δεν υπήρχε καμιά μελέτη για την εκδίωξη μας από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπως ισχυρίστηκε αρχικά το Υπουργείο. Απλά ήμασταν ένας ικανοποιητικός αριθμός!! Τις θέσεις μας θα αντικαταστήσουν νέοι ωρομίσθιοι, που τα έξοδα τους θα καλυφτούν από το ΕΣΠΑ. «Ευτυχές γεγονός οι προσλήψεις μέσω των ΕΣΠΑ» κηρύσσει ο κ. Κεδίκογλου. Και ο κ. Μητσοτάκης παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξη του, ότι ήμασταν απλά, η λιγότερο κακή λύση. Άλλοι φωνάζουν ευθαρσώς πλέον, ότι οι ωρομίσθιοι στοιχίζουν τα μισά λεφτά από ένα μόνιμο. Και η Κυρία Ρεμπούση αναφωνεί «τι θέλετε να κάνουμε; Να κλάψουμε για τις απολύσεις των εκπαιδευτικών;». Τι δεν καταλαβαίνουμε; Τη μέρα του δικαστηρίου στο ΣτΕ,  ο Κύριος Κωνσταντόπουλος, βουλευτής Πιερίας είπε ότι δεν είμαστε άλλωστε καθηγητές, δεν προερχόμαστε από καθηγητικές σχολές, όπως οι φιλόλογοι και οι φυσικοί,  ότι τα πτυχία μας είναι πλαστά και τα έχουμε πάρει όλοι με 20!! Άλαλα τα χείλη των ευσεβών!!!Ακύρωση και των παιδαγωγικών μας σπουδών!!

Τη μέρα που εκδικαζόταν η υπόθεση μας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, τη μέρα που κρινόταν το μέλλον του συνόλου της εκπαίδευσης, που κάποιοι από εμάς προασπιζόμασταν την οργανικότητα ολόκληρου του δημοσίου, εκείνη τη μέρα της 7ης Φεβρουαρίου, όπου κρίνονταν οι πρώτες απολύσεις μετά από 103 χρόνια, η απεργία έφτασε στο σπαρακτικό 25 %. Στην πόλη που υπηρετώ στο 15%. Οι συνάδελφοι που «τακτοποιούνται» στο ενδιάμεσο της διαθεσιμότητας, έστω και αν προχωρούν σε ένα αβέβαιο μέλλον αποχωρούν ένας ένας.

Παρασκευή 28/2/2014

Είκοσι δύο και σήμερα…

Κάποτε καλοί μου συνάδελφοι, όταν βλέπαμε μια άδεια καρέκλα στο γραφείο των καθηγητών, λέγαμε ότι κάποιος πέθανε. Πλέον πρέπει να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι ο συνάδελφος, ο φίλος, ο συνοδοιπόρος μας, ο διπλανός μας στο γραφείο, έχασε σιωπηλά την δουλειά του.

Θα κλείσω με την κατακλείδα ενός λόγου, που έγραψε μια μαθήτρια μου για να δηλώσει μαζί με άλλους μαθητές την αντίδραση τους στον αποδεκατισμό της ειδικότητας μου. Ένας λόγος που δεν διαβάστηκε ποτέ, γιατί δεν πήραν τα παιδιά μου άδεια πιο μπροστά για να μιλήσουν δημόσια και θα διατάραζαν την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Τους το  χρωστάω να το διαβάσω ενώπιων  σας:

«Σας εύχομαι να είστε όλοι καλά, γιατί αν δεν είστε, πάλι στα χέρια μου θα πέσετε».

Κανετίδου Μαρία

Εκπαιδευτικός σε διαθεσιμότητα

ΠΕ 1807 Ιατρικών Εργαστηρίων

παράπονο


Μερικές καταστάσεις τις αντιμετωπίζουμε όλοι μας μ’ έναν περίεργο τρόπο, θέλοντας να τις ξορκίσουμε λειτουργούμε σαν να μην υπάρχουν ή σαν να μη μας αφορούν. Κι έτσι «πέφτουμε από τα σύννεφα» όταν συναντηθούμε μαζί τους. Μιλάω για καταστάσεις όπως η αρρώστιες, ο ίδιος ο θάνατος, η ανεργία αλλά και πιο απλά πράγματα όπως μια διάρρηξη στο σπίτι μας. «Μα γιατί να συμβεί σε μένα;» αναρωτιώμαστε κατευθείαν; «Μα γιατί όχι;» είναι η λογική απάντηση που ποτέ δεν σκεφτόμαστε από τα πριν. Όλοι αρρωσταίνουν, πεθαίνουν, μπορεί να μείνουν άνεργοι γιατί όχι εμείς; Όπως και στατιστικά όλοι μπορούν αν γίνουν θύματα διάρρηξης ή κλοπής.

Εγώ μέχρι τώρα την είχα γλυτώσει από τα περισσότερα απ’ αυτά. Με τις κλοπές μόνο είχα ένα θέμα, πάντα ήμουν ένας εξαιρετικά εύκολος στόχος στο να μου κλέβουν το πορτοφόλι. Μου το έχουν κλέψει τουλάχιστον 4 με 5 φορές, συνήθως με μηδαμινή λεία για τους κλέφτες αλλά με μεγάλο τρέξιμο για μένα έτσι ώστε να ξαναβγάλω ταυτότητες και όλα τα χαρτιά που υπήρχαν μέσα. Μόνο μία φορά δεν είχα άλλα χαρτιά εκτός από την ταυτότητα, είχα όμως λεφτά. Στο σπίτι πάντως δεν είχαν μπει ποτέ, μόνο στις τσάντες μου έμπαιναν με σχετική άνεση έτσι όπως κυκλοφορώ συνήθως εντελώς αφηρημένη, χαμένη είτε στις σκέψεις μου, είτε στη μουσική και πολύ συχνά χαμένη και στα δύο.όλοι έχουμε αυξημένες πιθανότητες να πέσουμε θύματα διάρρηξης έστω μια φορά στη ζωή μας αν και κάποιοι είναι πιο γκαντέμηδες και τους έχει συμβεί περισσότερες από μία φορές.

Τι είπα όμως; Στατιστικά αυτό δεν έστεκε και ήρθε ο καιρός να διορθωθεί το λάθος. Έτσι έζησα κι εγώ όλα τα συναισθήματα που βιώνει κάποιος όταν μπουκάρουν σπίτι του, την ώρα που λείπουν όλοι, κάποιοι άγνωστοι και το αφήνουν μαντάρα φεύγοντας. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως μπορεί να συμβεί και σε μένα παρ’ όλο που όσα χρόνια ζω στην πολυκατοικία αυτή έχουν μπουκάρει σε άλλα σπίτια. Εγώ θεωρούσα πως είμαι στο απυρόβλητο. «Τι να μου πάρουν καλέ;» αυτό σκεφτόμουν «σιγά το ανάκτορο για να με κλέψουν. Μόνο βιβλία και δίσκοι υπάρχουν σε περίσσεια αλλά οι κλέφτες δεν τα προτιμούν, που να τα κουβαλάς αυτά; Αν είναι να φέρουν φορτηγό θα σηκώσουν βαριά πράγματα, τι όμως; τον καναπέ; σιγά το πράγμα… την τηλεόραση; είναι αρχαία…. τους υπολογιστές; κι αυτοί δεν είναι λαπτοπ, πόσο να τους «σκοτώσουν;» Και μ’ αυτές τις σκέψεις ησύχαζα….

Μπήκαν όμως, μπήκαν και μου πήραν όσα κοσμήματα είχα, τα πάντα όλα εκτός απ’ ό,τι φορούσα. Δεν είχα χρυσά εκτός από κάτι βαφτιστικά σταυρουδάκια, ίσως γιαυτό  ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως κάποιος μπορεί να τα κλέψει. «Ποιος νοιάζεται» σκεφτόμουν «για ασημένια κοσμήματα;«. Ε λοιπόν, βρέθηκαν κάποιοι που νοιάστηκαν και μου τα βούτηξαν όλα. «Πόσο κόστιζαν; Μπορείτε να υπολογίσετε;» με ρώτησαν στο τμήμα που πήγα να δώσω κατάθεση κι έναν κατάλογο με όσα θυμόμουν. «Δεν ξέρω» απάντησα «δεν μπορώ να υπολογίσω το κόστος τους. Μπορώ όμως να υπολογίσω την αξία τους, ανεκτίμητη που λέει και η διαφήμιση». Ένα ένα μου έρχονται στο μυαλό, το δαχτυλίδι με φίλντισι που αγόρασα στη Μήλο, το δαχτυλίδι που μου έφτιαξε ο Τάσος, το μενταγιόν με τη μαργαρίτα και το δέρμα, το βραχιόλι που δεν είχα βγάλει από το χέρι μου πολλά χρόνια και το έβγαλα τώρα τελευταία, το φαρδύ ασημένιο βραχιόλι που βρήκα μαυρισμένο και πεταμένο σ’ ένα παλιατζίδικο και το αγόρασα με 50 δρχ γιατί μου άρεσε το σκάλισμά του και τελικά αποδείχτηκε ασημένιος κρίκος για πετσέτες φαγητού και το έκοψα και το έκανα βραχιόλι, το γούρι του 1994 με το καραβάκι που φορούσα κρεμασμένο σε δέρμα, το αντίγραφο ναυτικού οργάνου από το Ναυτικό Μουσείο του Άμστερνταμ που μου χάρισε ο Βάϊος στα γενέθλιά μου, το παλιό σκαλιστό βερβερίνικο βραχιόλι από αλπακά  που αγόρασα από κάποιον αφρικανό που τα έκανε εισαγωγή, το παλιό βραχιόλι πάλι από αλπακά με τη σκαλισμένη γυναικεία φιγούρα που μου είχε χαρίσει ο Νίκος πριν αιώνες, τη βέρα που βρήκα κάποτε στο δρόμο, το μικρό χρυσό παντατίφ της γιαγιάς που είχε φωτογραφία δικιά της και του παππού, το παιδικό μου βραχιολάκι με το όνομά μου σκαλισμένο και το παιδικό μου δαχτυλίδι με το ρουμπίνι που μου το έδενε η μαμά με κορδελάκι για να μη το χάσω, το δαχτυλίδι της κυρίας Ελένης, τα μικρά σκουλαρίκια της Λιλής που τα λάτρευα, το δαχτυλίδι που αγόρασα στη Νάξο το 1989, τα δύο μεγάλα σκαλιστά δαχτυλίδια από αλπακά με σκαλιστές πέτρες που τ’ αγόρασα 10 ευρώ το ένα αλλά μου άρεσαν…. το…. τα…. τα…. τα…..

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσο άξιζαν, τα ήξερα ένα ένα, είχαν όλα να πουν μια ιστορία. Αυτή την ιστορία μου βούτηξαν, το ασήμι χάρισμά τους.

Νταξ, ευτυχώς δεν βρήκαν τα χρήματα των κοινοχρήστων για το πετρέλαιο να έχω κι άλλο μπελά. Ευτυχώς δεν τους βρήκε μέσα το παιδί όταν γύρισε και είδε το σπίτι ανάστα ο κύριος. Πάλι καλά…..  Όλα αυτά τα ξέρω, όπως ξέρω πως υγεία να έχουμε και όλα τα άλλα γίνονται, όπως ξέρω πως άλλοι δεν έχουν να φάνε κι εγώ θρηνώ τα δαχτυλίδια μου κι αυτό δεν είναι σωστό, όπως ξέρω πως θα μπορούσα να είμαι μέσα ή να είναι το παιδί και να γίνουν τα χειρότερα… ναι, τα ξέρω και λέω ευτυχώς. Δεν είναι θρήνος, παράπονο είναι. «Γιατί ρε κερατάδες μου πήρατε τις αναμνησεις μου, τα αντικείμενα που με συνέδεαν με φίλους, με αγαπημένους, με τη γιαγιά μου, με τα παιδικά μου χρόνια, με ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια;» Και γιατί μου αφήσατε ένα δωμάτιο (κυρίως) κόλαση που χρειάστηκα μια μέρα να το φέρω σε σειρά;

Έτσι και τους πιάσουν μία θέλω να είναι η τιμωρία τους και να την αποφασίσω εγώ. Να τους φέρω εδώ, να κάνω το σπίτι μπουρδέλο έτσι όπως μου το άφησαν και να τους βάλω να το συμμαζέψουν. Να τα ξαναβάλλουν όλα στις ντουλάπες αλλά με το χάρακα και τη σειρά που τα είχα όταν με ευκολία τα πέταξαν όλα κάτω. Εκεί να τους δω…. κι εγώ με το βούρδουλα να τους βαράω όταν ξέφευγε έστω και μια γωνίτσα από τη σειρά….. Αυτή είναι τιμωρία, τι να τους κάνει η φυλακή; Δώστους όμως σε μια νοικοκυρά που της έκαναν το σπίτι μαντάρα να τους αναγκάσει να της το ξαναφτιάξουν τζιτζί όπως το είχε, και σου λέω εγώ αν θα το ξανασκεφτούν δυο φορές πριν το ξανακάνουν…. Η φυλακή είναι παράδεισος μπροστά σ’ αυτή την τιμωρία. Αλλά που μυαλό η πολιτεία να ρωτήσει και να μάθει έναν σίγουρο τρόπο για την πάταξη της εγκληματικότητας.

Υ.Γ.Την αίσθηση της παραβίασης ας μη τη συζητήσω καλύτερα, την αίσθηση πως κάποιος ξένος έβαλε τα κωλόχερά του στα συρτάρια σου. Διάβαζα και άκουγα πως είναι σαν βιασμός αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω μέχρι που το ένιωσα κι εγώ. Μου φαινόταν λίγο υπερβολική η περιγραφή αλλά πιστέψτε με, έτσι ακριβώς είναι.

Ο υπουργός Παιδείας που ψεύδεται χωρίς φειδώ και χωρίς να τον ενδιαφέρουν η παιδεία, οι μαθητές και οι καθηγητές του


Την Παρασκευή το πρωί (22/11/2013), η εμπομπή του δημοσιογράφου Παπαδάκη στον ΑΝΤ1, φιλοξενούσε τον Υπουργό Παιδείας κ Αρβανιτόπουλο. Μετά απο αναφορά στα θέματα των διοικητικών υπαλλήλων, αναφέρθηκε και στην διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ.

Απάντησε ΨΕΥΔΩΣ, ότι από τους  εκπαιδευτικούς  που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στις 22/07/2013 οι 1300 περίπου έχουν απορροφηθεί απο φορείς του Υπουργείου Παιδείας και αναμένεται λύση για τους υπόλοιπους, που θα  απορροφηθούν απο άλλα υπουργεία. Κάποιοι βέβαια απο αυτους θα απολυθούν.

Στο παρακάτω link βρίσκεται όλη η συνέντευξη.

 http://www.antenna.gr/webtv/watch?cid=k_w_vb_u_kx_fpf0%3d

Ψέμα 1ο

Δεν έχει απορροφηθεί κανένας απο πουθενά. Δεν έχει γίνει καν η μοριοδότηση και δεν εχει μπεί κανένας στην κινητικότητα εδώ και 4 μήνες.

Ανακοινώθηκαν κάποια στιγμή  945 θέσεις ειδικοτήτων και 326 θέσεις διοικητικών υπαλλήλων στα ΙΕΚ, (οι οποίες αργότερα έγιναν 199 και αργότερα έγιναν 146 κοκ ) που έχουν μείνει στα χαρτιά και ακόμα μαγειρεύονται…….

Ψέμα 2ο 

Δεν εχει βρεθεί καμμία θέση, για κανέναν σε άλλα υπουργεία, ενώ είχαν ανακοινώσει από κοινού με άλλους υπουργούς τον Ιούλιο, ότι όλα ήταν έτοιμα

Ψέμα 3ο 

Είχαν ανακοινώσει ότι κανένας απο τους εκπαιδευτικούς δεν θα απολυθεί γιατί είναι υπάλληλοι υψηλών προσόντων ενώ τωρα λέει ότι θα υπάρχουν και απολύσεις.

Καί ενώ 1900 εκπαιδευτικοί με ειδικότητες  του τομέα υγείας και του τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών είναι σε διαθεσιμότητα, από τους οποιους οι 270 έχουν δεύτερα πτυχία ( φιλόλογοι, μαθηματικοί, γυμναστές , αγγλικής,,φυσικοί, βιολόγοι, θεολόγοι,κ.α.) , προσλαμβάνει για τις ίδιες θέσεις ωρομίσθιους καθηγητές στα ΙΕΚ και αναπληρωτές στα δημοτικά σχολεία (282 Αγγλικής φιλολογίας, 131 αναπληρωτές  γυμναστές, και πολλούς άλλους) για την κάλυψη των κενών  (και έχουμε τέλος Νοέμβρη)

Γιατί δεν μπορούσαν οι διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί με τα δεύτερα πτυχία να επιστρέψουν από τον Σεπτέμβριο στα σχολεία και να καλύψουν τα κενά;

Γιατί δεν μπορούσαν από τον Σεπτέμβρη να τοποθετηθούν οι διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί στα ΙΕΚ και να καλύψουν τα κενά;

Υπάρχει λογική απάντηση;

 Από εδώ: OXI ALLO KAPBOYNO  (με ελάχιστες και μικρές διορθώσεις)

φτου ξελευτερία


Πήγα σήμερα στο σχολείο. Ήθελα να πάρω τα πράγματά μου, τα βιβλία μου, κάτι φωτοτυπίες πρακτικών, να παραδώσω κλειδιά κλπ κλπ. Πόσο με χάρηκα που ΔΕΝ τους άφησα να με λυπηθούν. Στην αρχή με πλησίασε η πρώτη έτοιμη για συλληπητήρια, τσαμπουκαλεύτηκα, της απάντησα πως είμαι μια χαρά και γουστάρω που τελικά απελευθερώθηκα. Πως θα το κυνηγήσω δικαστικά να γυρίσω στην εκπαίδευση αλλά με τους δικούς μου όρους, όχι με άλλων, και πως αν δεν δικαιωθώ έχω κάνει ήδη τα κουμάντα μου που τα γουστάρω κιόλας. Τα μάζεψε και την έκανε, ήθελε ντε και καλά να με λυπηθεί. Τους άφησα ένα ψήφισμα να υπογράψουν, δεν του έριξαν δεύτερη ματιά. Αν χρειαστεί θα υπογράψω ψήφισμα για πάρτη τους (αν και θα ήθελα αντί γιαυτό να τους φτύσω κατάμουτρα) αλλά τους αντιπαθώ σφόδρα και τελικά χαίρομαι που δεν θα τους ξαναδώ. Όχι όλους αλλά την πλειοψηφία τους. 

Όταν ξεκινήσω στη νέα δουλειά θα τους καλέσω όλους για να δω τα μούτρα τους, τότε θα τους λυπηθώ εγώ τους ματζίρηδες φοβισμένους ανθρωπάκους που χέστηκαν πάνω τους όταν τους ζήτησα να υπογράψουν ένα ψήφισμα συμπαράστασης. Συμπαράσταση σε μένα ρε καριόληδες και τους υπόλοιπους συνάδελφους, που μέχρι πριν 2 μήνες μοιραζόμασταν διπλανά γραφεία. Και καλά εμένα, δεν ήμουν η συμπάθεια πολλών εξ αυτών, πολύ γλωσσού και η αλήθεια κατάμουτρα για τις αντοχές τους, τους υπόλοιπους όμως; 

Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα


Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα. Έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που απολύονται από το δημόσιο. Μπορείτε να είστε ακόμα πιο περήφανοι. Είμαι ανάμεσα στους πρώτους που εξαιρέθηκαν λόγω αυξημένων προσόντων και μετά εξαιρέθηκαν από την εξαίρεση γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα, το είπε και ο υπουργός σε ασύντακτα ελληνικά: «Ο συνολικός αριθμός, που ήταν υποχρέωση της Κυβέρνησης δεν μπορούσε να καλυφθεί, κι επομένως κοιτάζουμε να καλύψουμε αυτόν τον αριθμό». Μπορείτε να είστε κι ακόμα πιο περήφανοι. Έχω απολυθεί και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα. Θέλετε κι άλλο; Θα σας κάνω ακόμα πιο περήφανους. Έβαλα πλάτη βρε, σε μένα οφείλεται το 1/250 των ανθρώπων (και όχι αριθμών) που έβαλαν πλάτη για να πάρουμε την επόμενη γαμημένη δόση που θα μας πετάξει στο τραπέζι η τρόικα. Όταν το σκέφτομαι φουσκώνω από περηφάνεια, εγώ τώρα σώζω την πατρίδα. Χαλάλι λοιπόν και τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου και η δουλειά που έχω κάνει στα σχολεία, και τα σεμινάρια που παρακολούθησα στη ζωή μου, τα συνέδρια, οι δημοσιεύσεις, τα χρήματα που ξόδεψα, χαλάλι όλα….. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..
Είπε κι άλλα ο υπουργός. Είμαι σίγουρη πως τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ και βρέχουν τα δάκρυα το μαξιλάρι του από τη στενοχώρια του για μας. Το σκέφτηκε όμως, δεν θα μας αφήσει έτσι, όοοοοοχι……. Κοιτάξτε βρε να δείτε τι άνθρωπος είναι (σε πιο ασύντακτα ελληνικά ο πανεπιστημιακός…..): «Θεωρούμε ότι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα πρέπει, να κρατήσουμε στο Δημόσιο….. Οι άνθρωποι αυτοί θα πριμοδοτηθούν ούτως ώστε αμέσως κι αυτοί να απορροφηθούν σε Τομείς του Δημοσίου, γιατί έχουν αυξημένα προσόντα . Ακριβώς γιατί αυτό επιβάλλει και η λογική της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Τομέα, δηλαδή να κρατήσουμε ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα». Καταλάβατε βρε; «Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πεταχθούν, μη κοιτάτε που τους πετάξαμε έξω τώρα για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια της τρόικας…. εμείς προβλέψαμε. Θα τους δώσουμε μπόνους, έτσι ώστε να προηγούνται αυτών που προηγούνται από άλλους για να δουλέψουν σαν ωρομίσθιοι των 400 το πολύ ευρώ, στα ΙΕΚ που θα φτιάξουμε αφού διαλύσουμε την Τεχνική Εκπαίδευση». Καταλάβατε βρε; Δεν καταλάβατε; Τι να σας πω…… Είστε σίγουρα προκατειλημμένοι, συριζαίοι κομμουνιστές και ανθέλληνες.

Τώρα ρίξτε μια ματιά κι εδώ να δείτε τι μπορεί να συμβαίνει εκτός από το διακαή πόθο του υπουργείου να αναβαθμίσει την κατακαημένη Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, καταργώντας ολόκληρους τομείς και ειδικότητες-φιλέτα με τη μεγαλύτερη ζήτηση από τους μαθητές και πετώντας στη διαθεσιμότητα που οδηγεί στην απόλυση, ανθρώπους και όχι αριθμούς.

Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση, Ώρα Μηδέν


Η Δημόσια Τεχνική Εκπαίδευση στην Ελλάδα διαλύεται εν έτει 2013. Πρώτα καταργήσανε ολόκληρο τον Τομέα Νοσηλευτικής και τις ειδικότητες των Γραφικών Τεχνών, Αργυροχρυσοχοΐας κ.α. με γελοία επιχειρήματα. Αυτό σαν αποτέλεσμα είχε το πέρασμα στη διαθεσιμότητα και την απόλυση 2482 εκπαιδευτικών. Κι αν αυτό αφήνει αδιάφορη μια κοινωνία που θρηνεί 1.500.000 ανέργους, δεν θα πρέπει να την αφήνει αδιάφορη το γεγονός πως τα παιδιά των λαϊκών μαζών δεν θα μπορούν να σπουδάσουν σε επίπεδο β’θμιας εκπαίδευσης κάποιες ειδικότητες που τους έδιναν την ελπίδα να βρουν δουλειά. Δεν είναι οι καθηγητές που θα μείνουν άνεργοι αλλά τα παιδιά σας που ή θα πρέπει να πληρώσουν ακριβά για ν’ αποκτήσουν μια επαγγελματική επιμόρφωση στην οποία μέχρι τώρα είχαν πρόσβαση ΔΩΡΕΑΝ ή απλά να μη συνεχίσουν το σχολείο και να βγουν στην αγορά εργασίας με μηδέν προσόντα έτσι ώστε να παρακαλάνε για δουλειά με 200 ή 100 ευρώ το μήνα για άπειρες ώρες δουλειάς. Δεν είναι τυχαίο που ο κύριος Αρβανιτόπουλος εγκαινίασε Ιδιωτικό σχολείο που περιλαμβάνει τις ειδικότητες που μόλις κατάργησε από τα δημόσια Επαγγελματικά Λύκεια. Ούτε είναι τυχαίο που την ίδια μέρα της κατάργησης των Τομέων και ειδικοτήτων αναγνωρίστηκαν τα επαγγελματικά δικαιώματα κάποιων απ’ αυτές τις ειδικότητες που κατάργήθηκαν. Επαγγελματικά δικαιώματα για τα οποία πάλευαν χρόνια οι συνάδελφοι να αναγνωριστούν και τους παρέπεμπαν στις καλένδες αναγνωρίστηκαν τη μέρα που καταργήθηκαν οι ειδικότητες από τη Δημόσια Β’θμια Τεχνική Εκπαίδευση.
Δεν είναι οι καθηγητές που απολύονται το μόνο πρόβλημα, το κύριο πρόβλημα για το οποίο κανείς δεν μιλάει είναι οι ΜΑΘΗΤΕΣ. Γύρω στους 20.000 μαθητές και μαθήτριες μένουν μετέωροι.

Λυμπέρη μη ξεχνάς μας χρωστάς..


«Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε»

Πόσο επίκαιρος ο στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη για τους «μεγάλους άντρες» της εποχής μας. Για έναν τέτοιον θέλουμε να σας μιλήσουμε κι εμείς, τον κύριο Αντώνη Λυμπέρη — το αν θα μπει το κύριος μπροστά το αφήνουμε στη δική σας κρίση, αφού διαβάσετε το κείμενο. Ένας από τους πιο ισχυρούς εκπροσώπους του life style, της χλιδής, του savoir vivre άφησε 200 εργαζόμενους στο δρόμο.

Είμαι ο Γιώργος, η Μαρία, ο Πέτρος, η Κατερίνα, ο Κώστας, η Άννα και είμαι οργισμένος/η!

Είμαι οργισμένος/η, γιατί με κορόιδεψε, γιατί μου έλεγε ψέματα· ενώ εγώ πήγαινα απλήρωτος/η να βγάλω τα περιοδικά του, αυτός οργάνωνε την έξοδό του από την εταιρεία.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί «έβαζα πλάτη», πηγαίνοντας στην άλλη άκρη της Αττικής, στο Κορωπί, χωρίς πολλές φορές να έχω ούτε τα χρήματα για το εισιτήριο, ενώ αυτός μετέφερε τα πιο κερδοφόρα «φιλέτα» της εταιρείας (ΕΓΩ, HELLO, 7ΜΕΡΕΣ TV, ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ), κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, στη νέα εταιρεία Alpha Editions, την οποία ίδρυσε ο κουμπάρος του, ο Δημήτρης Κοντομηνάς, με τον ιδιοκτήτη των Αττικών Εκδόσεων, Θεοχάρη Φιλιππόπουλο. Και σύμβουλο έκδοσης έβαλαν, ποιον άλλον, ή μάλλον ποια άλλη; Τη σύζυγό του, Έλενα Μακρή-Λυμπέρη, η οποία, λίγο πριν μας αφήσουν στο δρόμο απλήρωτους, μας κατηγορούσε ότι έχουμε «ταξικό μίσος» — προφανώς μόλις είχε ανακαλύψει τον όρο.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί, ενώ αυτοί κανόνισαν την «ηρωική» τους έξοδο, με το λιγότερο δυνατό κόστος για τους ίδιους, εγώ δεν πήρα ούτε καν το δώρο των Χριστουγέννων.
Είμαι εξοργισμένος/η, γιατί, ενώ όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι «καουμπόηδες» κλείνουν εταιρείες, αφήνοντας απλήρωτους εκείνους που τους στήριξαν τόσα χρόνια, τους εργαζόμενούς τους και τα ασφαλιστικά τους ταμεία, τους εξωτερικούς συνεργάτες τους, πρακτορεία, διαφημιστικές εταιρείες, τυπογράφους, χαρτεμπόρους, δεν υπάρχει τίποτα και κανείς να μπει τροχοπέδη σε αυτή την αλητεία. Πού είναι το κράτος; Πού είναι η δικαιοσύνη;

Δεν ζητάμε τίποτε άλλο εκτός από αυτά που δικαιούμαστε, τα δεδουλευμένα μας και τις αποζημιώσεις μας.

ΠΛΗΡΩΣΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ!

Απλήρωτοι εργαζόμενοι των Εκδόσεων Λυμπέρη

Υ.Γ. Όπως σκληρά δουλεύαμε, έτσι και σκληρά θα διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν.

Έφαγα τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου στο «μαγαζί» του. Ευτυχώς εγώ απολύθηκα νωρίς….

Ω, το αγαπημένο μας κράτος!!!


Μπήκε το Νέον Έτος και σήμερα το πρωί πέρασα από τη Εφορία  για να ξεκαθαρίσω ένα «θεματάκι» που προέκυψε. Τι θεματάκι ήταν αυτό; Ακούστε και φρίξτε…

Πριν τις γιορτές έσκασε με το ταχυδρομείο ένας φάκελος με αποστολέα το Υπουργείο Οικονομικών. Καθόλου δεν μου άρεσε όταν τον είδα, ποτέ δεν περιμένεις καλά νέα από ένα έγγραφο με αποστολέα το συγκεκριμένο υπουργείο. Τον άνοιξα και στην αρχή δεν καταλάβαινα γιατί χρωστάω 324 ευρώ. Όταν κατάλαβα παλάβωσα.

Το πρώτο μου σπίτι στην Αθήνα ήταν στην Κυψέλη. Εκεί έμεινα σχεδόν 11 χρόνια, από το 1985 έως το μισό 1996. Γιαυτό το σπίτι λοιπόν, στο οποίο έμενα με νοίκι φυσικά, μου ζητάει το Υπουργείο Οικονομικών να πληρώσω «χαράτσι» το γνωστό Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.. Ω ναι, αυτή τη λύση βρήκαν οι φωστήρες για όσα χαράτσια δεν έχουν πληρωθεί!!! Προφανώς από τότε που έφυγα δεν έχει δηλωθεί στη ΔΕΗ άλλο ΑΦΜ εκτός από το δικό μου, αυτό βρήκαν και σ’ αυτό έστειλαν ειδοποίηση για το χρέος. Εννοείται πως μου ήρθε εγκεφαλικό μόλις το είδα, αυτό μας έλειπε τώρα σκέφτηκα, να πληρώσω χαράτσι και για ένα ξένο σπίτι από το οποίο έφυγα πριν 16 χρόνια. Πήγα σήμερα λοιπόν στην Εφορία κι εκεί κατάλαβα πως δεν είμαι η μόνη που την έπαθα. Βρήκα ανθρώπους που είχαν πουλήσει ένα σπίτι πριν 15 χρόνια, άλλους που , σαν και μένα, έμεναν σε κάποιο σίτι με νοίκι πριν 20 χρόνια και απ’ όλους αυτούς ζητούσαν να πληρώσουν χαράτσι.

Ευτυχώς για μένα θυμόμουν το όνομα του ιδιοκτήτη και υπήρχε τρόπος να βρω κάποια επιπλέον στοιχεία του στο ίντερνετ. Τα έδωσα κι ελπίζω να έχω ξεμπερδέψει διότι στο χαρτί έλεγε πως αν δεν είμαι υπόχρεη θα πρέπει να ενημερώσω για τα στοιχεία του ατόμου που είναι υπόχρεο. Ελπίζω φυσικά να μην το έχει πουλήσει ο ιδιοκτήτης στο ενδιάμεσο γιατί θα με ξαναπρήξουν. Κι αυτό γιατί όσοι δεν θυμόταν ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης για να δηλώσουν τα στοιχεία του, ήταν υποχρεωμένοι να ψάξουν να τα βρουν αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουν οι ίδιοι το χαράτσι, η ειδοποίηση το έλεγε ξεκάθαρα: ή δηλώνεις στοιχεία του υπόχρεου ή πληρώνεις.

Καταλαβαίνετε τι κάνει το αγαπημένο μας κράτος; Μας εκβιάζει πως αν δεν κάνουμε εμείς τη δουλειά του, να βρει δλδ ποιος τελικά έχει το σπίτι για να πληρώσει αυτός το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., αν λοιπόν δεν κάνουμε εμείς τους ντετέκτιβ θα πρέπει απλά να πληρώσουμε το χαράτσι. Ή τρέχεις λοιπόν να βρεις στοιχεία, τα στοιχεία που θα έπρεπε να βρει το κράτος, ή πληρώνεις κι αν σου βαστάει αρνήσου να τρέξεις. Κι αυτό για εκατοντάδες περιπτώσεις σαν τις δικές μου.

Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ ή αλλιώς Πάμε Σινεμά;


Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Το πιστεύω αυτό πλέον.

Το Σάββατο 12/05/2012 στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» έγινε το Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών του προγράμματος «Πάμε Σινεμά;». Το πρόγραμμα αυτό είχε σταματήσει το σχολικό έτος 2004-2005, παρ’ όλο που η τότε νεοεκλεγείσα υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου είχε υποσχεθεί ενθουσιασμένη (τάχα μου…) ότι είναι ένα από τα πράγματα που θα συνεχιστούν οπωσδήποτε και το οποίο κατάργησε μετά από λίγο καιρό. Τέλος πάντων, περσινά ξινά σταφύλια είναι αυτά. Εκείνη τη χρονιά είχα λάβει μέρος με το σχολείο μου αλλά δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Δεν έδεσε η ομάδα, τα παιδιά παρ’ όλο που έδειξαν ενθουσιασμό στην ιδέα να γυρίσουν ταινία, βαρέθηκαν όταν κατάλαβαν πόσες ώρες  δουλειάς χρειάζονται για να γράψουν σενάριο και να γυρίσουν ένα πεντάλεπτο ταινιάκι κι ο σύμβουλος σκηνοθέτης μάλλον μας βαριόταν κι αυτός. Παρ’ όλ’ αυτά ήταν εμπειρία που μου άρεσε και γιαυτό όταν φέτος είδα πως το πρόγραμμα  θα ξανατρέξει, το κυνήγησα και ξανέβαλα το σχολείο στο πρόγραμμα. Φέτος δεν ήμουν και μόνη αλλά συμμετείχε με ενθουσιασμό και μια συνάδελφος που άλλο που δεν θέλει άμα πρόκειται για τέτοια. Στην αρχή δεν προβλεπόταν γύρισμα ταινιών ή για την ακρίβεια θα μπορούσαν να γυρίσουν ταινία όσων σχολείων οι μαθητές θα μπορούσαν να καταβάλλουν 90 ευρώ έκαστος, πράγμα σχεδόν αδύνατον δεδομένων των συνθηκών της εποχής. Φαντάζομαι πως το κατάλαβαν νωρίς κι έτσι έψαξαν και βρήκαν χορηγούς και τα σχολεία που πήραν μέρος στο πρώτο κομμάτι του προγράμματος μπόρεσαν –εάν το επιθυμούσαν- να γυρίσουν το ταινιάκι τους. Αφιερώσαμε δύο Σαββατοκύριακα με τα παιδιά, το πρώτο να γράψουν το σενάριο και το δεύτερο για το γύρισμα. Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν κι εμείς το ίδιο.

Και φτάνουμε στην προχτεσινή μέρα, τη μέρα που θα βλέπαμε τις ταινίες και θα γινόταν η απονομή των βραβείων. Ντύθηκαν, στολίστηκαν τα κορίτσια που συμμετείχαν (σχεδόν μόνο κορίτσια συμμετείχαν) και πήγαμε στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» που ήταν ο χώρος που διοργανώθηκε το Φεστιβάλ για τη Νότια Ελλάδα ενώ κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη για τις ταινίες της Βόρειας Ελλάδας. Το πρόγραμμα μεταδόθηκε ζωντανά από τη ΝΕΤ και σε σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη.  Τα παιδιά όλων των σχολείων που συμμετείχαν (δημοτικά- γυμνάσια-λύκεια) ήταν εκεί, φορώντας τα καλά τους και με πολύ καλή διάθεση παρακολούθησαν τις ταινίες πριν την τελετή απονομής, γελούσαν κι έκαναν σχόλια, αποθέωναν τις δικές τους το κάθε σχολείο, έκαναν προγνώσεις  και περίμεναν τη βράβευση με αγωνία. Η ατμόσφαιρα σε τίποτε δεν είχε την κατήφεια και τη μιζέρια των ημερών, παρ’ όλο που τα περισσότερα ταινιάκια έδειχναν πως οι μαθητές προβληματίζονται από το κλίμα της εποχής και τις συνέπειες όλων όσων γίνονται στο παρόν και το μέλλον τους. Είχαν όμως φρεσκάδα, γέλιο, ζωντάνια.

Δόθηκαν τα δύο βραβεία για τη νότια Ελλάδα και παρακολουθήσαμε και τα αντίστοιχα της Βόρειας Ελλάδας. Ήρθε και η στιγμή για το Πανελλήνιο Βραβείο για τα δημοτικά σχολεία που δόθηκε σ’ ένα Δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης για ένα ταινιάκι με γέλιο και φρεσκάδα. Περιμέναμε όλοι με αγωνία να δούμε σε ποια πόλη θα πάει το Πανελλήνιο Βραβείο   για τα γυμνάσια και λύκεια και ναι, πήγαινε στην Αθήνα. Άκουγα γύρω μου προγνωστικά για το ποια ταινία θα το πάρει, κάπου πήρε το αυτί μου και τη δική μας ταινία. Μόλις ανακοινώθηκε η ταινία πάγωσε η αίθουσα, ο γιος μου που καθόταν δίπλα μου μου είπε «μα καλά, σ’ αυτή τη μαλακία το δώσανε; Αν είναι δυνατόν!!!!». Ήταν μια ταινία που δεν την είδα διότι με το που ξεκίνησε μου φάνηκε κακή και αδιάφορη και πήγα να καθήσω κάπου αφού τις περισσότερες τις είχαμε παρακολουθήσει όρθιοι και είχα κουραστεί. Παγωμένο χειροκρότημα στην αίθουσα αλλά τα παιδιά πήγαν καταχαρούμενα να πάρουν το βραβείο τους. Μετά απ’ αυτό ήρθε η ώρα να τη δούμε. Με το που ξεκίνησε άρχισαν τα ψυθιριστά σχόλια γύρω μου «τι μαλακία είναι αυτή ρε…» και τέτοια. Η συνάδελφος η οποία δεν την είχε δει και στην αρχή μου είπε «άσε να τη δούμε ρε συ, μπορεί να είναι καλή…» όσο περνούσε η ώρα άρχισε κι αυτή με τη σειρά της να δυσανασχετεί.  Στους τίτλους του τέλους τα καταλάβαμε όλα. Στην ταινία συμμετείχε ο γιος του διευθυντή του «Πάμε Σινεμά;» αλλά και ο ίδιος ο Αντώνης Κιούκας!!!!!

Για όσους δεν κατάλαβαν να το επαναλάβω. Πήρε βραβείο η ταινία που συμμετείχε ο γιος και ο ίδιος ο διευθυντής του προγράμματος. Πόσο πιο στημένο να ήταν δηλαδή; Τα παιδιά άρχισαν να φεύγουν με το που άναψαν τα φώτα, η βραδιά που ήταν όμορφη χάλασε στο τέλος παρ’ όλο που κανείς δεν γιούχαρε. Ίσως γιατί τα παιδιά ντράπηκαν να το κάνουν, θα ήταν και λάθος κατά τη γνώμη μου να πέσει γιούχα την ώρα που κάποια άλλα παιδιά της ηλικίας τους πήγαιναν με χαρά να πάρουν το βραβείο τους. Είχαν ακουστεί και νωρίτερα κάποιες διαμαρτυρίες όταν νωρίτερα έβγαλε έναν δεκάρικο παπαρολογίας ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΠΘ αλλά κάποιοι φώναξαν πως δεν ήταν η ώρα και σταμάτησαν. Ίσως κι αυτό να επηρέασε τον κόσμο.

Το θέμα είναι ένα. Τι μάθημα δώσατε στα παιδιά κύριε Κιούκα; Ξέρετε τι μάθημα δώσατε στο γιο σας; Πως ο έχων μπάρμπα στην Κορώνη παίρνει το βραβείο. Αυτό το μάθημα δώσατε στο γιο σας  και στα υπόλοιπα παιδιά και μάλιστα σε ζωντανή σύνδεση, σας έβλεπε πολύς κόσμος την ώρα που εσείς ο ίδιος παπαρολογούσατε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης. Όλοι το ίδιο μήνυμα πήραν. Πως σ’ αυτή τη χώρα η διαπλοκή ξεκινάει από νωρίς και ότι και να λέμε ή να προσπαθούμε να πούμε εμείς στην τάξη, έρχεται ένας Κιούκας και μας ακυρώνει.

Κύριε Κιούκα στη θέση σας δεν θα έπαιρνα καν μέρος στο διαγωνισμό, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός αυτό και μάλιστα με ταινία που ήταν εντελώς εκτός κλίματος από το πνεύμα του Φεστιβάλ. Γιαυτό επιλέξατε να είστε στη Θεσσαλονίκη; Φοβηθήκατε το γιούχα που παρ’ όλα αυτά δεν το πήρατε; Οι μαθητές στάθηκαν πιο αξιοπρεπείς από σας κύριε Κιούκα.