Ημερολόγιο εγκλεισμού IV: Βόλτες στα δασάκια δίκην αγέλης


Σκέφτομαι πως malakia goes cloud (που λέμε στο χωριό μου). Απ’ όλους, κυβερνώντες και κυβερνούμενους.
Βγήκα μ’ ένα Β6 νωρίτερα γιατί ένιωσα πως αν δεν κουνήσω λίγο τα πόδια μου σ’ ένα πιο έντονο ρυθμό θα χρειαστώ οσονούπω αντισκωριακό. Το Πεδίο του Άρεως είναι κλειστό εδώ κι ένα μήνα, για να μη συνωστιζόμαστε στα περίπου 280 στρέμματά του, οπότε δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές για μας τους δόλιους κατοίκους του κέντρου. Βόλτα στους δρόμους και για μια πράσινη πινελιά στο δασάκι της Ευελπίδων. Ε λοιπόν… όλος ο κόσμος που δεν μπορεί να πάει πλέον στο Πεδίο του Άρεως ήταν σήμερα μέσα στο δασάκι κι έκοβε βόλτες ή περπατούσε, καθόταν σε παγκάκια, σε πεζούλια ή βραχάκια ή στεκόταν στους δρόμους γύρω από το Πεδίο Άρεως και μέσα στο δασάκι.
undefinedΓια όσους δεν γνωρίζουν την περιοχή, το δασάκι της ΅Ευελπίδων είναι ένα μικρό άλσος -με πεύκα κυρίως- που ανήκει στο Υπ. Γεωργίας και εκτείνεται πίσω και πάνω από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων. Μέχρι πριν ένα μήνα εκεί ήταν απλώς ένας σκυλότοπος, ήταν δηλαδή το μέρος που πήγαιναν οι κάτοικοι των γύρω περιοχών τα σκυλιά τους για βόλτα, τρέξιμο και χέσιμο. Στο, δε, πάνω μέρος του, που είναι και πολύ ανηφορικό δεν ξέρω ποιος μπορεί να πήγαινε, το πολύ πολύ κάποιο άστεγο ζευγαράκι για ένα στα γρήγορα ανάμεσα στις τσουκνίδες. Τώρα περνάει περίοδο δόξας, κοινώς γίνεται ο κακός χαμός. Για να μη πω για την Πλατεία Πρωτομαγιάς που μόλις βγήκα εκεί μ’ έπιασε αγοραφοβία από τα πλήθη που αντίκρισα.
Μεγάλοι και μικροί, σε μικρές ή μεγάλες παρέες συνωστίζονται σε παγκάκια, βραχάκια και πεζούλια. με ποδήλατα, μπάλες και μπύρες. Οι μαμάδες στο ένα πεζούλι/παγκάκι όλες μαζί και τα μικρά στο άλλο παγκάκι/πεζούλι καθισμένα αγκαλιά να χαζεύουν κινητά ή να παίζουν μπάλα ή να κυνηγιούνται, να κοπανιούνται, να κάνουν δηλαδή ό,τι και στα σχολεία τους. Αυτά τα μικρά είναι που θα κρατήσουν αποστάσεις τώρα που θ’ ανοίξουν τα σχολεία; Ποιος τους το έμαθε αυτό; Οι μαμάδες τους που τα έβλεπαν σαν σμάρι και ήταν άνετες και αδιάφορες ή οι μπαμπάδες που έπαιζαν όλοι μαζί ποδόσφαιρο; Κι εμείς θα έχουμε την ευθύνη αυτά τα μικρά να τα προσέχουμε έτσι ώστε να κρατάνε αποστάσεις κι αν πάθουν κάτι να μας το φορτώσουν; Ή θα έχουμε την ευθύνη για τους έφηβους που έπιναν μπύρες ή νερά ή κοκακόλες σε μεγάλες παρέες αγκαλιασμένοι;
Αυτά που είδα με έπεισαν. Οι Έλληνες αποφάσισαν πως θέλουν ανοσία αγέλης και θα την έχουν. Εγώ που δεν θέλω τι φταίω;
Όσο για το κλειστό Πεδίο Άρεως…..ας μη μιλήσω καλύτερα….

Ημερολόγια εγκλεισμού IV: Στη λαϊκή αγορά


Σήμερα επανάληψη της διαδικασίας. Μήνυμα με κωδικό 2 στο 13033, όνομα διεύθυνση και βάζω ρούχα και παπούτσια για να πάω στη λαϊκή αγορά. Νομίζω πως σε λίγο θα ξεχάσω πως είναι να διαλέξεις ρούχα για την ημέρα, να διαλέξεις παπούτσια, να βάλεις άρωμα και κρέμα στο πρόσωπο. Πως είναι να μακιγιαριστείς, έστω ένα κραγιόν βρε αδελφέ. Αν κρατήσει πολύ αυτή η κατάσταση μας βλέπω να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια της εβδομάδας, ντυμένες και βαμμένες υπερπαραγωγή κι ας μη το κάναμε στην προ καραντίνα ζωή μας ούτε για βραδινή έξοδο.

Σήμερα πάντως το τρεντ της λαϊκής ήταν οι μάσκες. Και οι φόρμες. Και τα νεύρα… ευτυχώς αυτό το τελευταίο όχι απ’ όλους αλλά το βλέπω να επεκτείνεται όσο περνάν οι μέρες. Μια απελπισία μ’ έπιασε, οι πάγκοι αραιά, ο κόσμος λίγος. Οι μισοί μανάβηδες που ψωνίζω απόντες, βλέπετε μόνον οι έμποροι και οι παραγωγοί της περιφέρειας μπορούν να είναι στη λαϊκή. Έτσι ο ντοματάς μου ο Κρητικός δεν μπορεί να έρθει να πουλήσει τις ντομάτες του αφού το ένα κτήμα με τα θερμοκήπια είναι στην Ιεράπετρα και το άλλο στην ορεινή Κορινθία. Δεν ξέρω τι κάνει πλέον με τις ντομάτες του, τις πέταξε; Πουλάει τις κορινθιακές στην Κορινθία; Αυτές όμως είναι υπαίθριες, φθινοπωρινές, λογικά τώρα δεν θα έχει παραγωγή εκεί. Τις άλλες που να τις πουλήσει; Στην Ιεράπετρα που όλοι καλλιεργούν ντομάτες; Αστείο…..

«Φωτιά» οι τιμές στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς

Οι τιμές βέβαια στο θεό, πανάκριβες. Λογικό αφού δεν υπήρχαν παραγωγοί. Η Αττική έχει κηπευτικά δεν έχει πορτοκάλια ούτε αβοκάντο. Οπότε τα πορτοκάλια πανάκριβα, 1,20 το κιλό όταν πριν 2-3 βδομάδες τα έπαιρνες αργά το μεσημέρι με 30 λεπτά. Φώναζε ένας κύριος όλο νεύρα.

  • Αισχροκέρδεια!!!! Που είναι η κυβέρνηση!!! Όχι να ζητάει από μας να κάνουμε καταγγελία, εδώ να έρθει να δει….

Βέβαια ο έμπορος δεν μπορεί να πουλήσει στην τιμή του παραγωγού, περνάει από διάφορα χέρια μέχρι να φτάσει στη λαϊκή το πορτοκάλι κι όλα αυτά τα χέρια θέλουν να βγάλουν το κέρδος τους. Άρα δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις πορτοκάλια με 30 λεπτά, take it or leave it κι αυτός είναι ο καπιταλισμός.
Κάποιοι προσπάθησαν να του το πουν, ο κύριος μέσα στα νεύρα δεν άκουγε κανέναν. Νομίζω πως τα ήξερε, δεν χρειαζόταν καμιά εξήγηση. Μάλλον ήθελε να πει τον πόνο του, να βγάλει τα νεύρα του…

Δεν ξέρω αν θα αρρωστήσουμε, αν θα ζήσουμε ή θα έχουμε πεθάνει όταν όλα αυτά θα έχουν τελειώσει. Είμαι σίγουρη όμως πως όταν βγούμε με το καλό -όσοι βγούμε/είτε- θα βρούμε έναν άλλο κόσμο και θα είμαστε κι εμείς άλλοι άνθρωποι. Και σίγουρα πολλοί από μας θα χρειάζονται ψυχίατρο.

Ημερολόγιο εγκλεισμού ΙΙΙ: Θρασίμια στις ουρές


Σάββατο και ετοιμάζω ηρωική έξοδο. Για ψώνια, κωδικός 2 στο κινητό και βγαίνω από το σπίτι. Πρώτα ψαρά και χασάπη και μετά στο σούπερ μάρκετ. Οι δρόμοι τόσο άδειοι δεν είναι ούτε ανήμερα Πάσχα ή Δεκαπενταύγουστο. Στο χασάπη μόνον δύο άτομα μέσα στο μαγαζί και οι υπόλοιποι κάνουν ουρά στο πεζοδρόμιο με απόσταση μεταξύ τους. Στο ταμείο έβαλαν πλεξιγκλάς, τη χρεωστική τη βάζεις εσύ μόνος σου στο μηχάνημα από ένα μικρό άνοιγμα στο πλεξιγκλάς. Ουρές στο χασάπικο, στο μανάβικο, στον ψαρά και στην εταιρεία κινητής, όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά κλειστά. Ψωνίζω το κρέας της βδομάδας και το ψάρι για σήμερα και επιστρέφω στο σπίτι. Παπούτσια στο χαλάκι έξω από την πόρτα, καρότσι λαϊκής και ξαναβγαίνω για το σούπερ μάρκετ αφού αναρωτήθηκα πρώτα αν πρέπει να ξαναστείλω μήνυμα στο 13033. Αποφάσισα πως δεν χρειάζεται και ξεκίνησα να στηθώ στην αντίστοιχη ουρά που είναι σχετικά μικρή, είμαι ένατη ή δέκατη. Κάθε φορά που βγαίνω με πιάνει μια ακατανίκητη φαγούρα στο πρόσωπο, μια με τρώει η μύτη μου, μια το φρύδι μου, μια το μέτωπο, το στόμα, τα πάντα. Για να ξεχαστώ βάζω ακουστικά στ΄ αυτιά, ακούω μουσική και παρατηρώ τριγύρω. Εμφανίζεται κυρία γύρω στα 40, καλοντυμένη, καλοχτενισμένη και με άψογο μανικιούρ (αναρωτιέμαι που βρήκε κομμωτήριο και νυχάδικο, οι υπόλοιποι είμαστε με τις φόρμες. Πάει να μπει στο σούπερ μάρκετ τάχα δεν κατάλαβε πως υπάρχει ουρά και της λένε να πάει στο τέλος της ουράς αυτοί που είναι μπροστά. Χαμογελάει κάπως ειρωνικά και πάει προς το τέλος της ουράς. Μετά από λίγο τη βλέπω να έρχεται πάλι στην αρχή και να προσπαθεί να μπει, της ξαναλένε να πάει στη θέση της, κάνει μερικά βήματα προς τα πίσω και γυρνάει πάλι μπροστά και στήνεται στην πόρτα. Πάλι, και χωρίς να της μιλήσουν άσχημα, της λένε να πάει στη θέση της. Εγώ έχω γίνει πλέον 3η ή 4η και η καλοντυμένη σαραντάρα κυρία τους λέει πως δεν θέλει να μπει αλλά βλέπει κάτι. Και τότε εμφανίζεται στην είσοδο η υπάλληλος με τα χαρτάκια στα χέρια, είναι η σειρά της κυρίας μπροστά από μένα να μπει, η καλοντυμένη αρπάζει ένα χαρτάκι και ορμάει στην πόρτα. Η μπροστινή μου την πιάνει από το χέρι λέγοντας «που πάς; δεν είναι η σειρά σου…» και η καλοντυμένη της σπρώχνει, σπρώχνει και την πόρτα και ορμάει στο μαγαζί. Με όλα αυτά αρχίζει να μου γυρνάει το μάτι, της φωνάζω κι εγώ «που πας; δεν ντρέπεσαι;», γυρνάει και με κοιτάζει με ειρωνικό χαμόγελο και φεύγει. Κι εγώ μουλαρώνω. Παίρνω καρότσι κι αρχίζω να την ψάχνω, τη βρίσκω στο διάδρομο με τα κατεψυγμένα και αρχίζω να της λέω δυνατά να ακούσουν όλοι:
Πρέπει να ντρέπεσαι, δεν είναι συμπεριφορά αυτή. Αν έπρεπε για κάποιο λόγο να περάσεις πρώτη εκτός σειράς ας το ζήταγες ευγενικά. Υπήρχαν γέροι άνθρωποι στη σειρά και περίμεναν υπομονετικά, εσύ ποια νομίζεις πως είσαι;»
Η αντίδρασή της ήταν να χαμογελάσει ειρωνικά για άλλη μια φορά και να κάνει με το χέρι στο στόμα την κίνηση που σημαίνει φερμουάρ, μη μιλάς. Εκεί στ’ αλήθεια θύμωσα άσχημα και άρχισα να μιλάω ακόμα πιο δυνατά και να τη δείχνω σε όλους όσους μαζεύτηκαν γύρω. Άρχισαν κι άλλοι να της λένε πως πρέπει να ντρέπεται αλλά αυτή σταμάτησε να δίνει σημασία διότι πραγματικά δεν ντρεπόταν. Έφυγα, στο διπλανό διάδρομο μια κοπέλα που ήταν πιο πίσω από μένα στην ουρά μου είπε «καλά της έκανες»….
Την είδα πάλι στο ταμείο, είχε μπει για ένα δυο πράγματα. Της ξαναφώναξα πως πρέπει να ντρέπεται που έχει τόσο θράσος, με έγραψε κανονικά και έφυγε.
Όταν πήγα κι εγώ στο ίδιο ταμείο μου είπε η κοπέλα που με ξέρει χρόνια
– Έλα μωρέ, μη δίνεις σημασία…
Της απάντησα πως βαρέθηκα να μη δίνω σημασία, να το παίζω υπεράνω και να κάνουν πάρτι στην πλάτη μου, στην πλάτη μας όλα τα θρασίμια…..

Ημερολόγια εγκλεισμού Ι


Και μας προέκυψε ιός. Πανδημία λένε. Ιός βασιλικός, κορωνάτος και μάγκας. Και ξαφνικά όλοι μέσα στα σπίτια να παίζουμε τις Άννες Φράνκ στην πιο light εκδοχή της. Νταξ δεν κλειστήκαμε από την αρχή. Τις πρώτες μέρες του στην Ευρώπη, όταν άρχισε ο ιός να χτυπάει την Ιταλία σαν να το περιμέναμε ζηλιάρικα να εμφανιστεί κι εδώ. Γιατί δλδ ο ιός της μόδας να χτυπάει δίπλα κι όχι εδώ, εμείς στο πηγάδι κατουρήσαμε; Πάλι χεσμλενοι εμεις οι Βαλκάνιοι; Και μας χτύπησε την πόρτα ο κορωνάτος και ήταν απόκριες κι εμείς νομίσαμε πως ήταν ο κολλητός μας ντυμένος αποκριάτικα που ήρθε για το πάρτι. Στη Βενετία απαγορεύτηκε το Καρναβάλι, το απαγόρευσε κι εδώ ο Κικίλιας με έναν πανικό στο μάτι αλλά του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, οπότε το Καρναβάλι στην Ελλάδα γιορτάστηκε με μιαν επαναστατικότητα. Κι αφού γιορτάσαμε, πετάξαμε και αετό αρχίσαμε να φοβόμαστε….. Ήταν που έσκασε και το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα λίγο πριν τις Απόκριες αλλά δεν πολυδώσαμε σημασία, μια σχεδιάστρια μόδας από τη Θεσσαλονίκη που έτρεχε στις Εβδομάδες Μόδας στο Μιλάνο και κάτι πλούσιοι από το Κολλέγιο. Μετά όμως άρχισαν να σκάνε κρούσματα όχι σε σχεδιάστριες μόδας που ήταν στην Ιταλία αλλά σε ολόκληρα ΚΑΠΗ που είχαν πάει βόλτα στους Άγιους Τόπους. Πολύ της μόδας ο Θρησκευτικός Τουρισμός, τον έβαλαν και ειδικότητα στα ΙΕΚ. Επέστρεψαν που λέτε οι μπαρμπάδες και άρχισαν να πέφτουν σαν τις μύγες. Ο πρώτος εμφανίστηκε στην Ηλεία κι αυτός ήταν και ο πρώτος νεκρός τελικά αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλος. Κι από πίσω να και η γυναίκα του, να και το υπόλοιπο γκρουπ να και ο παπάς που τους πήγε την αγιασμένη βόλτα. Ο παπάς, δε, άρχοντας. με πυρετό, βήχα και μύξες έκοβε βόλτες, έδινε συνεντεύξεις και έκανε λειτουργίες και Κοινωνίες. Μεγαλεία…. Και μετά ακόμα ένα γκρουπ από αγία βόλτα, κι άλλο κι άλλο…. Τα γερόντια έξαλα μιλούσαν στις κάμερες που τους περίμεναν σε σταθμούς και αεροδρόμια. «δεν φέρνουμε κανέναν κορωνιό¨», έλεγε η γραία τσαντισμένη, «ευλογία φέρνουμε». Φέρανε την ευλογία, μπήκε όμως κι ο ιός λαθρομετανάστης στη βαλίτσα της γραίας και να στη Δυτική Μακεδονία ο κακός χαμός. Νταξ, δεν ήταν μόνον οι άγιες εκδρομές έφταιγε και η γούνα που πήγαν να πουλήσουν οι γουναράδες της Καστοριάς στα παζάρια της Μόδας.

Μετά απ’ όλα αυτά αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως μάλλον κάτι συμβαίνει, κάτι πιο σοβαρό από μια γριπούλα. Όχι όλοι κι όχι αμέσως. Το επόμενο βήμα ήταν τα σχολεία, χώρος ταμάμ για διασπορά ιών, έκλεισαν τα πρώτα λόγω κρούσματος είτε στο ίδιο το σχολείο είτε στο περιβάλλον κάποιου μέλους της σχολικής κοινότητας. Κάθε μέρα μεγάλωνε η λίστα των κλειστών σχολείων, κάθε μέρα μεγάλωνε η αγωνία στη σχολική κοινότητα. Οι μαθητές δεν το συζητώ, μέσα στην τρελή χαρά, περίμεναν να κλείσουν τα σχολεία να κάνουν έξτρα διακοπές. Μόνο όταν τους έλεγα πως θα κάνουν μάθημα τον Ιούλιο το σκέφτονταν. Ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς άλλοι φοβόταν περισσότερο κι άλλοι λιγότερο και υπήρχαν ακόμη κάποιοι που μιλούσαν για γριπούλα. Κάποια στιγμή ανακοινώθηκε. Τα σχολεία κλείνουν και μετά ο πρώτος νεκρός που όλως τυχαίως ήταν συνταξιούχος εκπαιδευτικός.

Έγκωσα…..


Κάποτε στη Χαλκιδική.
Ήταν αρχές του ’90 τότε που οι γονείς μου αποφάσισαν να αφήσουν την πόλη και μετακόμισαν μόνιμα στη Χαλκιδική. Ήταν καλοκαίρι και πήγα μερικές μέρες να τους δω, όπως κάθε καλοκαίρι από τότε που έφυγα. Ζέστη και αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο. Βρεθήκαμε στην Ακτή Καλογριάς, δεν ήταν τόσο διάσημη εκείνα τα χρόνια. Φτάσαμε πρωί και λίγο αργότερα μυρίσαμε καπνό. Μέχρι να το καταλάβουμε καιγόταν το βουνό πάνω από το δρόμο. Έφτασε ένα όχημα της Πυροσβεστικής και έκαναν ό,τι μπορούσαν, στην παραλία λίγα μέτρα παρακάτω από το όχημα η ζωή συνεχιζόταν. Κάναμε το μπάνιο μας ρίχνοντας ματιές στο βουνό, ρώτησα το μπαμπά μήπως έπρεπε να φύγουμε και μου είπε πως όπως και να έχει το πράγμα και αφού δεν ξέραμε τι γινόταν πιο πέρα, θα ήταν καλύτερα να μείνουμε δίπλα στη θάλασσα. Μετά από κάποιο διάστημα εμφανίστηκε ένα σινούκ πάνω από τη παραλία το οποίο προσγειώθηκε λίγο πιο πέρα με αποτέλεσμα να μας πάρει όλους ο διάβολος. Καρέκλες, ομπρέλες και άνθρωποι βρέθηκαν στο νερό από τον αέρα που σήκωναν οι έλικες. Ούτε που το είχαμε σκεφτεί πως θα γίνει έτσι, σαν τους χαζούς χαιρετούσαμε τους ανθρώπους που βλέπαμε μέσα στο σινούκ την ώρα που ήταν πάνω από το κεφάλι μας. Από το σινούκ κατέβηκε μια ομάδα δασοπυροσβεστών οι οποίοι αμέσως πήραν το δρόμο για το βουνό. Μ’ έτρωγε η περιέργεια κι έτσι πήγα δίπλα στο όχημα της πυροσβεστικής (με το μαγιό, κράξτε ελεύθερα…) και χάζευα το τι γινόταν. Μπορεί να μην υπήρχε άμεσος κίνδυνος αλλά όσο να πεις ήταν κάπως άγριο να καίγεται το βουνό στα 50 μέτρα από το νερό της θάλασσας. Εκεί που καθόμουν και παρακολουθούσα πως γινόταν η δουλειά και τι εντολές έδινε ο αξιωματικός σκάνε μύτη αεροπλάνα πυροσβεστικά. Ωραία σκέφτηκα, ήρθε το ιππικό να σώσει το βουνό! Και ξαφνικά βλέπω τον αξιωματικο να ουρλιάζει στον ασύρματο να φύγουν τα αεροπλάνα και παθαίνω κοκομπλόκο, νόμισα πως τρελάθηκε. Ξέρετε τι ούρλιαζε ο άνθρωπος και μάλλον είχε δίκιο;
«Τι στέλνετε ΚΑΙ αεροπλάνα ΚΑΙ δασοπυροσβέστες; Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι στο βουνό, θέλετε να τους σκοτώσετε;»
Λογικό, τόσοι τόνοι νερό από ψηλά θα τους σκότωναν τους καημένους τους δασοπυροσβέστες. Ευτυχώς τα αεροπλάνα δεν έριξαν νερό, έκαναν μεταβολή και έφυγαν. Η φωτιά δεν έφτασε στη θάλασσα και δεν θυμάμαι να υπήρξαν νεκροί ούτε θυμάμαι τι ώρα και πως επιστρέψαμε στη βάση μας.
Γιατί το θυμήθηκα; Επειδή άκουσα κάποιους να κατηγορούν τα αεροπλάνα που δεν έριξαν νερό στο Μάτι. Αν ισχύουν αυτά που ούρλιαζε ο αξιωματικός της Πυροσβεστικής τότε στη Χαλκιδική, θα υπήρχαν σήμερα και θύματα σκοτωμένα εξ ουρανού…

Δεν βρήκα κάποια είδηση για την πυρκαγιά που περιγράφω, δεν θυμάμαι και την ακριβη ημερομηνία, ούτε καν χρονιά δεν θυμάμαι. Βρήκα, όμως3, τι έλεγαν οι εφημερίδες και τα σάιτ για μια άλλη μεγάλη πυρκαγιά στην Κασσάνδρα, αυτη του 2006. Τότε που με έπαιρναν οι φίλοι μου πανικόβλητοι να δουν αν είμαστε καλά. Ευτυχώς εμείς δεν ζούμε ανάμεσα σε πεύκα δίπλα στο κύμα αλλά σε κανονικό χωρίο με ελιές και καΐσια.

http://www.stokokkino.gr/article/1000000000068189/Mnimes-apo-ti-fotia-sti-Xalkidiki-to-2006–I-marturia-enos-aliea

http://www.in.gr/2006/08/22/greece/pyrini-kolasi-stin-kassandra-xalkidikis-me-ena-nekro/

http://www.kathimerini.gr/260756/article/epikairothta/ellada/nyxta-agwnias-apo-tis-fwties-sth-xalkidikh

http://www.ant1news.gr/news/Society/article/139521/kolasi-fotias-sti-xalkidiki

 

Ιστορίες αναλγησίας; Βλακείας;


Ιστορίες αναλγησίας; Βλακείας; Θα μου πείτε εσείς…

giatroi-1-1Η μάνα μου είναι 80 ετών και όπως όλοι της ηλικίας της παίρνει διάφορα φάρμακα για να κρατιέται όρθια, σε σύγκριση με το πόσα φάρμακα καταπίνουν κάθε μέρα άλλοι της ηλικίας της, η δική μου δεν παίρνει πολλά. Ζει σε χωριό και όποτε της τελειώνουν τα φάρμακα πάει στο αγροτικό ιατρείο να της γράψουν τρίμηνη συνταγή. Στο ιατρείο πάει γιατρός κάθε Παρασκευή, αν πάει…. Πολλές Παρασκευές η γιατρός δεν πάει γιατί έχει άδεια, δεν πρόλαβε κλπ κλπ. Τις Παρασκευές που βρίσκεται στο ιατρείο γίνεται λαϊκή σύναξη γερόντων με τα βιβλιάρια ανά χείρας.
Προχτές η μαμά πήγε να γράψει φάρμακα και η γιατρός την ενημέρωσε πως η συμμετοχή της θα είναι 25%!!! Γούρλωσε τα μάτια η μαμά «Μα αφού παίρνω ΕΚΑΣ… « της λέει αλλά η γιατρός ανένδοτη.
«Δεν σε βλέπω στο σύστημα, να μου φέρεις χαρτί από το ΙΚΑ πως παίρνεις ΕΚΑΣ».

Το χαρτί από το ΙΚΑ δεν είναι απλή υπόθεση, πρέπει να κατέβει η 80χρονη στην κοντινή κωμόπολη με λεωφορείο, να πάει με τα πόδια στο ΙΚΑ και ίσως να χρειάζεται ν’ ανέβει στον όροφο χωρίς ασανσέρ. Γολγοθάς για μια γιαγιά με ΧΑΠ και δύο αρθροπλαστικές. Της το είχε ξανακάνει πέρσι η ίδια γιατρός, πάλι έπρεπε να πληρώνει 25% συμμετοχή (και την πλήρωσε) ενώ κανονικά ήταν 0% και πάλι την έτρεχε στο ΙΚΑ για βεβαίωση.
Με πήρε σήμερα στο τηλέφωνο απελπισμένη να μου πει τον πόνο της με τη γιατρό και τη συμμετοχή στα φάρμακα….
Μπήκα στο σύστημα του ΙΚΑ, έβαλα τους κωδικούς που της είχα φτιάξει, με τρία κλικ είδα πως παίρνει ΕΚΑΣ από πέρσι το Φλεβάρη!! Μόνο η κουφάλα η γιατρός, που μια πάει και μια δεν πάει στο ιατρείο, δεν μπορούσε να τη βρει στο σύστημα!!!!
Θα στείλω τη βεβαίωση με μέιλ στη φαρμακοποιό του χωριού να τη δώσει στη μάνα μου να της την τρίψει στα μούτρα, της μαλακισμένης.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνον η μάνα μου, είναι όλα τα παππουδογιαγιάδια που μπορεί να τα ταλαιπωρεί μια γιατρός επειδή έτσι της κάπνισε. Η δική μου μάνα μπορεί να πάρει εμένα τηλέφωνο, να μπω στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του ΙΚΑ και να βγάλω άκρη. Αν δεν με είχε απλώς θα πλήρωνε 25% συμμετοχή, τρελό ποσοστό για μικροσυνταξιούχο, ή θα έτρεχε στο ΙΚΑ να ταλαιπωρηθεί.
Τι να τις κάνεις τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες κύριε Παύλος Πολάκης / Pavlos Polakis μου αν γιατροί είναι μουλάρια;

Στην Κατεχάκη


Σήμερα το πρωί βρέθηκα στην Κατεχάκη μαζί με δεκάδες πρόσφυγες που ζητούν άσυλο. Τι δουλειά, θα μου πείτε, είχε η αφεντιά μου εκεί; Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά…

asylou_2Από τον Ιούνιο μένει στο διπλανό διαμέρισμα μια οικογένεια κούρδων προσφύγων από τη Συρία, η Σάλμα με τα τρία παιδιά της. Εικοσιεννιά χρονών η Σάλμα, με τρία παιδιά ηλικίας 3, 6 και 10 χρόνων, ξεκίνησε πριν ένα χρόνο το μακρύ ταξίδι από τις κουρδικές περιοχές της Συρίας για την Ευρώπη. Ο άντρας της ήταν ήδη ενάμισυ χρόνο στη Νορβηγία και ξεκίνησε να τον βρει. Στην περιοχή τους μαίνεται ο πόλεμος και ως κούρδοι έχουν τριπλά προβλήματα καθώς τους κυνηγάει και το καθεστώς του Άσαντ και οι αντάρτες και ο ISIS ή DAESH όπως λέγεται σε κείνα τα μέρη. Ο άντρας της ο Μαχμούντ ήταν μανάβης και δούλευε μ’ ένα μικρό αυτοκίνητο σε τοπική λαϊκή αγορά. Ένα πρωί ξεκίνησε χαράματα για τη δουλειά αλλά δεν γύρισε. Έφαγαν τον κόσμο να τον βρουν και τελικά κατάφεραν να μάθουν πως τον είχαν απαγάγει οι DAESH οι οποίοι έχουν την εξής πρακτική. Απαγάγουν κάποιον και στέλνουν μήνυμα ζητώντας λύτρα. Αν η οικογένεια δεν τα δώσει βρίσκουν απλώς το κεφάλι του απαχθέντα στο κατώφλι τους «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν» των υπολοίπων. Για να μη βρουν το κεφάλι του Μαχμούντ στο κατώφλι τους μάζεψαν από φίλους και συγγενείς το ποσό και το έδωσαν στους DAESH και τελικά ο Μαχμούντ γύρισε σπίτι του. Γύρισε αλλά δεν ξαναβγήκε. Σταμάτησε να τρώει, να κοιμάται, είχε φρικάρει εντελώς και δεν μίλησε ποτέ για όσα είδε και έπαθε τις μέρες της αιχμαλωσίας του. Ξανά οικογενειακό συμβούλιο, μίλησαν και με την αδελφή του που ήταν ήδη στη Νορβηγία και αποφάσισαν πως ο Μαχμούντ έπρεπε να φύγει πάση θυσία. Αυτό και έγινε, του έστειλε κάποια χρήματα η αδελφή του και ξεκίνησε. Ήταν από τους τυχερούς που πέρασε από την Ελλάδα πριν έρθουν τα μιλιούνια το 2015 και κατάφερε να φτάσει στη Νορβηγία όπου πήρε κάρτα εργασίας και παραμονής. Η Σάλμα έμεινε στην πόλη τους. Όταν άρχισαν συνεχείς βομβαρδισμοί ο μεγάλος γιος τους, σχεδόν ολότελα κωφός εκ γεννετής, φρίκαρε κι αυτός με τη σειρά του αφού παρ’ όλο που δεν άκουγε τις βόμβες τις ένιωθε αλλά δεν μπορούσε ν’ ακούσει τα καθησυχαστικά λόγια της μάνας του. Όπως και ο πατέρας άρχισε τώρα κι ο γιος να έχει εφιάλτες και να μη τρώει κι έτσι η Σάλμα αποφάσισε να πάρει κι αυτή το δρόμο της προσφυγιάς με τα τρία μικρά παιδιά της. Ξανά έρανος στην οικογένεια για να βρεθούν τα χρήματα. Ξεκίνησε χωρίς να πει τίποτε στον Μαχμούντ, πέρασε περπατώντας με τα πιτσιρίκια στις κουρδικές περιοχές του Ιράκ, έμεινε περίπου 10 μέρες σ’ ένα καμπ και μετά πέρασε με τα πόδια στην Τουρκία. Πάλι σε καμπ και μετά στριμωγμένη αυτή και τα παιδιά μαζί με δεκάδες άλλους σε φορτηγό μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Εκεί αναμονή μερικές μέρες και με λεωφορείο έφτασε στη Σμύρνη. Αυτό είναι το δρομολόγιο που ακολουθούν οι κάτοικοι των κοπυρδικών περιοχω΄ν, από τα μέρη κοντά στο Χαλέπι περνάνε από άλλο δρόμο στην Τουρκία αλλά και πάλι η Πόλη είναι υποχρωτικός προορισμός πριν να φτάσουν στα παράλια.

Τέσσερις φορές μπήκε σε βάρκα για να φτάσει στη Χίο, τις τρεις γύρισαν πίσω και την τέταρτη τα κατάφεραν αλλά αναγκάστηκαν να πετάξουν όλα τα πράγματά τους στη θάλασσα για να μη πνιγούν. Μαζί με τα ρούχα τους έφτασαν στον πάτο του Αιγαίου και τα βιβλιάρια υγείας των παιδιών, μικρό το κακό…. Στη Χίο έφτασαν το Μάρτη, λίγες μέρες μετά τη συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας, αν δεν είχαν το μπαμπά στη Νορβηγία τώρα δεν θα είχαν ελπίδα να φτάσουν στη εκεί ή όπου αλλού. Ευτυχώς δεν έκαναν αίτηση για relocation αλλά για reunification. Στη Χίο έμειναν δύο μήνες στο καμπ της ΒΙΑΛ. Εκεί κόντεψε να τρελαθεί η φίλη μου, κοιμόταν κάτω σ’ ένα διάδρομο, σε κοινή θέα και με τον κόσμο να περνάει σχεδόν από πάνω τους με τα τρία παιδιά. Σύριοι, κούρδοι, αφρικανοί, πακιστανοί και ιρακινοί όλοι αντάμα. Οι μισές φυλές να αντιπαθούν και να σιχαίνονται τις άλλες μισές ( η Σάλμα δεν θέλει ν’ ακούει για αφγανούς και πακιστανούς), λίγο το φαγητό, το νερό, τα πάντα. Το νερό κρύο και να προσπαθεί να πλύνει τα παιδιά κι αυτά να τσιρίζουν, ο μεγάλος με το πρόβλημα της κώφωσης, η ίδια η Σάλμα σε απελπισία πλέον. Στο τέλος τα παιδιά έπιασαν ψείρες και αναγκάστηκε τα κουρέψει με την ψιλή και να κόψει τα μακριά μαλλιά της Αλμπίν που ακόμα το θυμάται και στενοχωριέται. Τελικά τη βρήκαν εκεί κάποιοι από το UNHCR και σε συνεργασία με τη Μ.Κ.Ο. PRAXIS τους έφεραν στην Αθήνα και στο διπλανό μου διαμέρισμα. Στην Κατεχάκη πήγαινε η Σάλμα για το θέμα του reunification. Την προηγούμενη Πάμπτη μου χτύπησε το κουδούνι και κλαίγοντας και γελώντας μου είπε πως την πήραν από την Κατεχάκη και της έκλεισαν ραντεβού για σήμερα το πρωί στις 9 να πάνε όλοι μαζί να πάρουν τα χαρτιά τους. Αυτό σήμαινε πως όλα θα τελειώναν εδώ και σε λίγο καιρό θα έφευγαν για τη Νορβηγία. Εδώ να πω ότι η Σάλμα δεν ξέρει αγγλικά κι εγώ δεν έχω ιδέα από κουρδικά ή αραβικά αλλά έχουμε βρει τον τρόπο να κουβεντιάζουμε για ώρες. Λίγες λέξεις αγγλικά, λίγες ελληνικά και πολύ «νοηματική», τώρα πλέον μας κάνει τον διερμηνέα και η μικρή της που πάει στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς από τον Οκτώβρη και μιλάει ήδη πολύ καλά ελληνικά.

Κι έτσι, μαζί με τη Σάλμα βρέθηκα το πρωί στην Κατεχάκη. Σκέφτξηκα να πάω μαζί της, να μην είναι μόνη της με τα τρία πιτσιρίκια κι αν μπορέσω να μπω μαζί της να συνεννοηθώ παρ’ όλο που υπάρχουν διερμηνείς εκεί. Το ραντεβού της ήταν για τις 9 το πρωί, φτάσαμε εκεί γύρω στις 9 παρά. Ψοφόκρυο και κόσμος μαζεμένος. Κάποιοι περίμεναν μέσα από το κάγκελο σε σειρ΄λα και οι υπόλοιποι έξω χωρίς σειρά. Τουρλουμπούκι που στριμώχνονταν στη μικρή πόρτα. Δεν έβλεπα κάποιον να ρωτήσω τι γίνεται, υπήρχε μια ανακοίνωση στα αγγλικά κολλημένη στα κάγκελα «Relocation is relocateded, διεύθυνση κάπου στον Άλιμο» αλλά πόσοι ήξεραν αγγλικά για να τη διαβάσουν; Ερχόταν συνεχώς καινούριοι που προσπαθούσαν να χωθούν πατώντας τους μπροστινούς στην πόρτα. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν δύο αστυνομικοί προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο να ανοίξει διάδρομο γαι να βγουν κάποιοι, κανένας δεν κουνήθηκε ρούπι. Αυτοί οι κάποιοι όμως βγήκαν και μόνο που δεν πάτησαν στα καρότσια με τα μωρά που στριμώχνονταν ανάμεσα στον κόσμο. Άρχισαν να τσιρίζουν τα μωρά, η δικιά μας η μικρή φρίκαρε κι άρχισε να κλαίει και να μου φωνάζει να τη βγάλω έξω αλλά που να την πήγαινα; Αν προχωρούσε η μάνα της και χώριζαν πως διάολο θα την έβαζα μέσα; Ο κόσμος ήταν φρικαρισμένος αλλά φρικαρισμένοι και οι δυο τρεις αστυνομικοί που ήταν εκεί και προσπαθούσαν να τους πείσουν να μπουν σε μια σειρά για να μη ποδοπατηθεί κανείς. Πάνω στο χαμό είδα τη Σάλμα να αγριοκοιτάζει μια δυο φορές έναν τύπο πίσω της και νόμισα πως το έκανε επειδή κόντευε να πατήσει τη μικρή. Αμ δε…. Κάποια στιγμή γυρνάει, τον κοιτάζει άγρια και χωρίς φωνές βάζει το χέρι της στο στήθος του και τον σπ΄ρωχνει σταθερά και με δύναμη καμμιά τριανταριά εκατοστά. «Εκεί» του είπε κι αυτός δεν κουνήθηκε, ήταν τελικά ο εφαψίας που κρύβεται σε κάθε σειρά ανθρώπων που στριμώχνονται. Κάποια στιγμή έγινε ένα μεγάλο στριμωξίδι και το «κύμα» πήρε τη Σάλμα με τον μικρούλη που τον είχε αγκαλιά κι έμεινα εγώ με τα δύο μεγαλύτερα να προσπαθώ να πείσω τον αστυνομικό να τα  αφήσει να φτάσουν στη μαμά τους. Κάποια στιγμή τα έχωσα ανάμεσα στον κόσμο και την έφτασαν, ρώτησα τον αστυνομικό αν μπορούσα να μπω κι εγώ μαζί τους μέσα «μπες αν θέλεις να πας φυλακή» μου απάντησε αγριεμένος αλλά λίγο μετά χαλάρωσε κάπως και μου είπε πως είναι από τις 5 το πρωί εκεί προσπαθώνας να βάλει τον κόσμο σε μια σειρά. Για να πω την αλήθεια σκεφτόμουν κι εγώ πως δεν γίνεται δουλειά με τέτοιο τουρλουμπούκι, αν κρατούσαν μια σειρά από την αρχή δεν θα τρώγαμε μισή ώρα διαπραγματεύσεις και ποδοπάτρημα για να ανοίξει η πόρτα. Κάποια στιγμή κατάφερε να μπει η Σάλμα και τα μωρά μέσα, της φώναξα πως θα την περιμένω αλλά μετά από λίγο ήρθε στο κάγκελο και μου είπε να φύγω γιατί θα έπαιρνε πολύ ώρα και δεν είχε νόηγμα να κάθομαι στην παγωνιά αφού δεν υπήρχε περίπτωση να με αφήσουν να μπω μέσα.Έφυγα σκεπτόμενη πως είμαστε κι εμείς το χάλι μας αλλά είναι και όλοι αυτοί που περίμεναν, άντρες κυρίως, που δεν θα είχαν ενδοιασμό να πατήσουν τα μωρά για να μπουν πριν απ’ αυτά μέσα.

Περίμενα πως η Σάλμα θα επέστεφε σπίτι μέχρι τις 2 το μεσημέρι αφού μπήκε στην αυλή της Κατεχάκη γύρω στις 10 το πρωί αλλά γελάστηκα. Έφτασε σπίτι κατά τις 16:30 και μου χτύπησε την πόρτα. Παγωμένη, κατακουρασμένη, με το μωρό να κοιμάται στην αγκαλιά της και χωρίς να έχει κάνει κάτι. Τσάτρα πάτρα μου έδωσε να καταλάβω πως περίμενε μέχρι τις 15:00 εκεί έξω στο κρύο, με τα παιδιά παγωμένα και πεινασμένα να κλαίνε και να γκρινιάζουν, για να μάθει πως αυτή που χειρίζεται την υπόθεσή της είναι σε άδεια και δυστυχώς δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί σήμερα!!!!

Ρε μάγκες εκεί στην Κατεχάκη, έφυγα το πρωί σκεπτόμενη πως έχετε κι εσείς τα δίκια σας και πως ζορίζεστε και σεις με τόσο κόσμο που δεν μπορεί να μπει σε σειρά για να τελειώνει πιο γρήγορα αλλά τώρα που γύρισε η Σάλμα μου το χαλάσατε. Να μπει ο κόσμος σε μια σειρά και να μη ποδοπατιούνται σαν βάρβαροι, ούτε εμένα μου άρεσε η εικόνα που είδα, αλλά τι να την κάνουν τη σειρά όταν περιμένουν υπομονετικά ( η Σάλμα είναι από τους πιο ευγενικούς και διακριτικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει) για να τους πείτε μετά από τόσες ώρες στην παγωνιά «Λυπόμαστε αλλά δεν θα εξυπηρετηθείτε σήμερα διότι η υπάλληλος είναι σε άδεια, ελάτε πάλι αύριο….». Αφού η υπάλληλος θα έπαιρνε άδεια γιατί δεν ειδοποιήσατε τηλεφωνικά τα ραντεβού της να μην έρθουν; Τόσος κόπος είναι;

λίγη κανονικότητα επιτέλους!


prosfigopoula2016Διαβάζω δύο εντελώς αντίθετα πράγματα. Αλλού κλειδώνουν τα σχολεία για να μη μπουν προσφυγόπουλα για μάθημα, κι αλλού τα υποδέχονται εν χορδαίς και οργάνοις. Υπερβολικοί σε όλα μας, όπως πάντα.
Στο δικό μας σχολείο φοιτούν ήδη 4 προσφυγόπουλα, ήρθαν μια μέρα με έλληνες συνοδούς και μας ρώτησαν αν μπορούμε να πάρουμε κάποια παιδιά, ζουν σ’ έναν χώρο καταλειμμένο. Τέσσερα χωρούσαν στο σχολείο μας με τις μικρές αίθουσες όπου σε κάποιες απ’ αυτές οι καθηγητές δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν το βιβλίο τους. Ξέρουν ελάχιστες λέξεις στα ελληνικά, ένα δυο μιλάνε κάπως αγγλικά. Ενσωματώθηκαν αμέσως στη ζωή του σχολείου, τα παιδιά ζουζούνισαν γύρω τους κι άρχισαν να συνεννοούνται, λίγο στα αγγλικά, λίγο στα ελληνικά και πολύ με νοήματα. Θέληση να υπάρχει και αυτά ξεπερνιούνται. Δεν σχολίασαν τη μαντήλα που φοράει η μεγαλύτερη, τη γλώσσα τους ή το που μένουν. Αλίμονο αν είχαν πρόβλημα σ’ ένα σχολείο με ποσοστό αλλοδαπών μαθητών γύρω στο 80%. Πιο πολύ εντυπωσίασε η όρεξή τους να μάθουν και το γεγονός πως στα μαθηματικά καταλαβαίνουν πράγματα (ειδικά η μεγαλύτερη) ενώ δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα.
Στα μαθήματα βαριούνται, ειδικά στα θεωρητικά που δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα, και τα παίρνει μερικές φορές ο ύπνος. Τα τρία από τα τέσσερα τα γράψαμε στην πρώτη τάξη, ήθελαν να είναι μαζί αν και ηλικιακά θα μπορούσαν να πάνε στη δευτέρα ή στην τρίτη τάξη. Ο τέταρτος μεγαλόδειχνε, πως να τον βάλεις ανάμεσα στα πιτσιρίκια της πρώτης που ακόμα νομίζουν πως είναι στο δημοτικό;
Στα μαθηματικά κάτι καταλαβαίνουν, τα είχαν κάνει και στο δικό τους το σχολείο. Όσο προλαβαίνω τους εξηγώ στα αγγλικά, προσπαθούν να λύνουν ασκήσεις γιατί δεν θέλουν να βαριούνται, θέλουν να γίνουν κανονικοί μαθητές. Έγραψαν και τεστ χωρίς να είναι υποχρεωμένα. Τα βλέπω στην αυλή, είναι τόσο χαρούμενα που μιλάνε με τα υπόλοιπα, κάποια από τα κοριτσάκια τα δικά μας έχουν πάρει υπό την προστασία τους τις δύο πιτσιρίκες…..
Δεν ξέρω τι θα γίνει από δω και πέρα, ίσως χρειαστεί να πάνε στα απογευματινά μαθήματα, ίσως είναι καλύτερα να μάθουν κάπως τη γλώσσα για να μπορέσουν να παρακολουθούν και να μη βαριούνται. Θα τους λείψουν σίγουρα οι παρεούλες που ήδη έφτιαξαν, Αν πάντως πρέπει να φύγουν από το κανονικό πρόγραμμα του σχολείου, εμείς θα τους περιμένουμε του χρόνου να ξαναγυρίσουν στο κανονικό πρόγραμμα. Αν και βασικά τους ευχόμαστε να έχουν καταφέρει να πάνε να βρουν τους μπαμπάδες τους στη Σουηδία και στην Αυστρία και στη Γερμανία.

Βλέπω τις υπερβολές και δεν καταλαβαίνω το γιατί γίνονται είτε ως προς τη θετική είτε προς την αρνητική τους οπτική. Γιατί να υποδεχτείς τα παιδιά με παράτες και μουσικές; Είτε τα βρίσεις είτε τους κάνεις μεγαλειώδη υποδοχή τα ξεχωρίζεις από τα υπόλοιπα με κάποιο τρόπο. Κι αυτό που θέλουν τα προσφυγόπουλα είναι να νιώσουν κανονικά παιδιά, σαν όλα τα υπόλοιπα.

παπαγάλοι


a4673b1fde2cf6c156f27a24acc405c4Προχτές ο 17χρονος γιος, μου ανακοίνωσε πως θα πάρει μέρος στο διαγωνισμό EUROSCOLA ελπίζοντας να τα πάει καλά και να καταφέρει να πάει βόλτα στο Στρασβούργο, μιας και όσοι επιτύχουν θα ταξιδέψουν στο Στρασβούργο ως καλεσμένοι της Ε.Ε. Προφανώς του είπα πως είναι πολύ καλή ιδέα, και για τη βόλτα αλλά και επειδή η πολιτική και η σχέση της με το ιστορικό γίγνεσθαι είναι μέσα στα ενδιαφέροντά του.
Σήμερα το πρωί πήγε στην εξέταση χωρίς να έχει κάνει ιδιαίτερη προετοιμασία, πέρα από ένα σκαρίφημα που είχε φτιάξει στο μυαλό του. Κι όταν λέω σκαρίφημα εννοώ πως διάβασε για τη Συνθήκη της Λισαβόνας, προετοίμασε μερικά επιχειρήματα στο μυαλό του και σκέφτηκε τη δομή του κειμένου που θα έγραφε.
Όταν γύρισε τον ρώτησα -φυσικά- πως τα πήγε, μου είπε πως τελείωσε σε μια ώρα και μετά μου είπε το «κουφό», αν και απορώ με τον εαυτό μου που εντυπωσιάστηκα μετά από τόσα χρόνια στην εκπαίδευση. Όλα, όλα όμως, τα υπόλοιπα παιδιά είχαν πάει να εξεταστούν έχοντας αποστηθίσει εκθέσεις που είχαν προετοιμάσει με τους φροντιστές τους. Όταν τελείωσαν και  συζητούσαν το πως τους φάνηκε και πως νομίζουν ότι έγραψε ο καθένας, δεν έλεγαν μεταξύ τους πως δεν σκέφτηκαν το τάδε ή το δείνα επιχείρημα αλλά πως ΞΕΧΑΣΑΝ το τάδε και το δείνα κομμάτι της έκθεσης που είχαν προσπαθήσει να αποστηθίσουν.
Ο σχολιασμός του υιού:
«Ήταν διαγωνισμός φροντιστών τελικά αλλά θέλω να τους δω εκεί τι θα κάνουν, όσοι απ’ αυτούς περάσουν, αφού εκεί πρέπει να συνεργαστούν με παιδιά από την υπόλοιπη Ευρώπη για να γράψουν ένα κείμενο. Τι σκατά θα έχουν να πουν εκεί αφού οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα για τι πράγμα έγραψαν;».
Να πω ότι έχει άδικο;
Εύχομαι απλώς να περάσει κι αυτός. Και για να πάει το ταξίδι που τόσο επιθυμεί και που θα έχει κερδίσει με το σπαθί του αλλά και για να του λυθεί η απορία για το πως σκατά θα ανταπεξέλθουν οι παπαγάλοι.

τα ύστερα του κόσμου


Σόδομα και Γόμορα!!!!!

Ο Αιμίλιος Λιάτσος (ναι αυτός…) σήκωσε την παντιέρα της επανάστασης στον REAL FM. Ακούω και δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου!!!!
liatsos+ethnosΚράζει τον Άδωνη Γεωργιάδη, 50 εμφανίσεις έκανε -λέει- σε 4 μέρες, μα πότε δουλεύει; Κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι χρόνια τώρα κι όχι μόνο για το Μπουμπούκο. Ας πούμε, αυτός ο Λοβέρδος πότε προλαβαίνει και υπουργεύει που ολημερίς τον βρίσκεις σε μιντιακές ρούγες ή σε γήπεδα ή σε ελικόπτερα να κόβει βόλτες στα νησιά. Έχει φάει -λέει- πολύ ξύλο ήδη ο Μπουμπούκος στη ΝΔ και θα εξαφανιστεί όπου νάναι!!!

Η Ντόρα; Αυτή, λέει, δεν πάει στη Χαλκιδική, έχει δουλειές στις Βρυξέλλες που δεν μπορεί να τις αφήσει και να τρέχει σε γενέθλια. Εκθειάζει τον Αβραμό ως σοβαρό ο οποίος όμως ως έξυπνος που είναι την έκανε με ελαφρά τώρα στα δύσκολα, υπέγραψε πενταετές συμβολαιάκι στην Ε.Ε. και την έκανε….

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης; Κι αυτός σοβαρός άνθρωπος, με αριστερές καταβολές και πολύ καλό παιδί επίσης, αλλά έκανε τη μαλακία να μαλώσει με τον πρωθυπουργικό δευτεροξάδελφο, τον κύριο πρέσβη που τα πήρε κατάκρανα επειδή τον έκλασαν στη συνάντηση με την Αγκέλα ενώ ήταν μέσα το καλό παιδί Χρύσανθος και μερικοί ακόμα Σαμαροπαρατρεχάμενοι, που κακώς όμως δεν παραβρέθηκε ο πρέσβης κι έτσι δόθηκε στην Ευρώπη μια εικόνα διάλυσης και ασυνεννοησίας της ελληνικής κυβέρνησης. Καλέ τι μας λέτε…. ασυνεννοησία; 

Και το καλύτερο για το τέλος. Ο Σταμάτης, ο πιο στενός συνεργάτης του Σαμαρά, τον πιέζει για εκλογές το Νοέμβρη, μετά τη δημοσκόπηση και το 11% υπέρ ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να κερδίσει τις εκλογές αλλά για να έχει το περιθώριο να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα που πολύ πιθανόν να είναι σαρωτική!!!! Φυσικά υπάρχουν κι αντίθετες φωνές όπως του Χρύσανθου του καλού και σοβαρού παιδιού που του λένε «πρόεδρα προχώρα κι εδώ είμαστε εμείς….»

Δεν τα λέω εγώ, τα ίδια τα λόγια του Λιάτσου είναι και που; Στον REAL FM που δεν τον λες και κομμουνιστικό…..

Εγώ πάλι ετοιμάζω ποπ κορν, πίτσες, πατατάκια και μπύρες και παίρνω θέση για να βλέπω κωλοτούμπες, σουρσίματα, γλειψίματα και αλλαγές πορείας. Χο χοχοχοχοχοχοχ!!!!!

επέτειος


10492456_10202736208915345_3246488563712231186_n

Νομίζω πως είναι η καλύτερη φωτογραφία για να σχολίασω μιαν επέτειο. Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από κείνο το ζεστό απόγευμα που έμαθα από την Τρέμη πως καταργήθηκα. Και μαζί με μένα καταργήθηκαν οι μαθητές μου, η ειδικότητά μου στο σχολείο και οι ειδικότητες άλλων 2400 συναδέλφων και κοντά 20.000 μαθητών.

Ένας χρόνος πέρασε, με δεκάδες πορείες, συλλαλητήρια, χημικά, καταλήψεις υπουργείων και πολιτικών γραφείων, ξύλο με τα ΜΑΤ, υποσχέσεις, καταθλίψεις, αγώνων, αγωνιών….. Ένας χρόνος και είμαστε οι περισσότεροι ακόμα στην ίδια κατάσταση. Έγιναν εκλογές, ανασχηματισμός, άλλαξε ο υπουργός, οι υφυπουργοί, άλλαξαν τα σχολεία κι εμείς ακόμα είμαστε εκεί που ξεκινήσαμε σχεδόν.

Και ο κόσμος γύρω μας σωριάζεται…….

Τακ, τακ, τακ, τακ…..


Οι μέρες πλέον έχουν αρχίσει να μετράνε ανάποδα. Τακ, τακ, τακ, τακ… σαν χρονόμετρο που μετράει την απόσταση από την ανεργία. Πέρασαν έξι μήνες, μένουν άλλοι δύο. Σαν το μαρτύριο της σταγόνας που σταλάζει στο μέτωπό σου και σε κάθε τακ περιμένεις το πως θα τρυπήσει το μέτωπο σου για να ξεχυθούν τα μυαλά σου έξω. Όχι, δεν είναι ακόμα η ώρα, πρέπει να πέσουν κι άλλες σταγόνες. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι, 61 ημέρες, 1,464 ώρες, 87.840 λεπτά, 5.270.400 δευτερόλεπτα. Τόσες σταγόνες σε χωρίζουν από την ανεργία και ήδη, μέχρι να γράψεις αυτές τις λέξεις, χάθηκαν μερικές. Όπως και να τα μετρήσεις δεν βγαίνει ο λογαριασμός, γεμίσαμε αριθμούς που τους μετράμε. Πόσα μόρια έχεις; τα μετράς και τα ξαναμετράς, αύριο θα τα δεις και επίσημα μετρημένα, αλλά όσο και να τα μετράς και να ψάχνεις μπας και ξέχασες κανένα μόριο κρυμμένο σε τσέπη, ξεχασμένο σαν κέρματα που τα πέταξες κάποια στιγμή και τα ξέχασες, αυτά μένουν ίδια. Τι μετράει στα μόρια, ποια χαρτιά; Χαρτιά έχεις αλλά δεν μετράνε, έχεις άλλα απ’ αυτά που μετράνε. Δεν μετράει ούτε η αγάπη σου για τη δουλειά σου, ούτε η ανάγκη σου, ούτε τα πτυχία σου. Μετράνε άλλα πτυχία που δεν τα έχεις, μετράει ο ΑΣΕΠ που δεν υπήρχε όταν διορίστηκες και πρέπει το κράτος να τιμωρήσει εσένα και όσους δεν το προβλέψανε, δεν πήγανε σε μάγισσες και χαρτορρίχτρες να τους πουν το μέλλον, που έλεγε πως κάποια στιγμή, κάποιος Αρσένης θα αλλάξει το σύστημα κι πως έπρεπε να περιμένετε γιατί κάποια άλλη στιγμή, το κράτος θα σας τιμωρούσε γιαυτή την απρονοησιά σας.

Περιμένεις….. τακ, τακ, τακ, τακ, φαγώγηκαν μερικά ακόμα δευτερόλεπτα. Υποσχέσεις… «θα επιστρέψουν δεύτερα πτυχία, έχουμε ανάγκη από μαθηματικούς…». Επέστρεψαν… κάποια, όχι το δικό σου. Κι αυτά τα κάποια δεν έκαναν όλα αίτηση να γυρίσουν, είχαν ΑΣΕΠ και θα πάνε σε ΙΕΚ, γιατί να διαβάσουν από την αρχή καινούρια πράγματα ή μάλλον παλιά, παρατημένα για χρόνια; Υποσχέσεις ξανά…. «ήταν άδικο, αβλεψία, σας χρειαζόμαστε, σας αδικήσαμε και θα επανορθώσουμε…… όπου νάναι θα ξαναπροκηρυχθούν δεύτερα πτυχία» λέει ο Λ. Αναθαρρείς, περιμένεις, θα ξαναμπείς σε τάξη… ίσως…. ίσως δεν μείνεις άνεργη… Και μετά ο Λ. τα παίρνει στο κρανίο «μ’ έχετε γαμήσει» λέει σε κάποιους, σπάει το κινητό του, κοπανάει τοίχους και πόρτες και φεύγει. «Ρε δε γαμιέστε, εμείς θέλουμε να απολύσουμε 400 κι εσείς με τις μαλακίες σας θα καταφέρετε ν’ απολυθείτε περισσότεροι….» σκέφτεται, και κάνει πάσα το θέμα στον Β. αλλά ο Β. δεν έχει ιδέα για το θέμα, υποθέτεις πως δεν θέλει καν ν’ αποκτήσει. Παίρνεις τηλέφωνο να μάθεις. Η γραμματέας του, γνωστή σου από παλιά, «δεν ξέρω, δεν έχει ενημερωθεί, δεν ξέρω ποιος θα αναλάβει το θέμα.. ξαναπάρε κατά το τέλος της βδομάδας». Κι εσύ βουλιάζεις στο αδιέξοδο, ποιό τέλος της βδομάδας; Που ζούνε; Δεν ακουν το τακ, τακ, τακ, τακ…… Όχι, δεν το ακούνε, δεν νοιάζονται, δεν χτυπάει γι’ αυτούς.

Σκέφτεσαι, ξανασκέφτεσαι, μετράς και ξαναμετράς… δεν βγαίνουν τα νούμερα. Σε δύο μήνες δεν θα βγαίνουν τα νούμερα καθόλου. ΔΕΗ, ΟΤΕ, δάνειο, φαγητό, γερμανικά, χαράτσια, φόροι….. δεν βγαίνουν. Σκέφτεσαι θα κάνεις αίτηση για σύνταξη, έχεις θεμελιώσει δικαίωμα και κάποιοι σε μακαρίζουν που έχεις κι αυτό σαν λύση απελπισίας. Και για σένα λύση απελπισίας είναι, εσύ δεν ήθελες να βγεις στη σύνταξη, έλεγες «είναι νωρίς ρε παιδιά, δεν με πήραν δα και τα χρόνια. Άλλωστε μου αρέσει να δουλεύω, τι θα κάνω στο σπίτι; Θα σαπίσω…». Τώρα σκέφτεσαι πως δεν είναι μόνο το σάπισμα, είναι και το ότι θα μετατρέψουν σε επίδομα τη σύνταξη, το λένε όλοι. Ένα επίδομα 360 ευρώ ίσα για να πάρεις μια φρατζόλα ψωμί τη μέρα να μη ψοφήσεις απ’ την πείνα. Ούτε όμως ψωμί δεν θα μπορείς να πάρεις, τα 300 θα στα παίρνουν πίσω. Το δάνειο βλέπεις, η εξαγορά των πλασματικών για να καταφέρεις να θεμελιώσεις το «δικαίωμα». Δικαίωμα… ας γελάσω….. Δεν υπάρχουν πια δικαιώματα, μόνο υποχρεώσεις υπάρχουν. Κι ο χρόνος που μετράει αμείλικτος ανάποδα.

Τακ, τακ, τακ, τακ…… Η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε. Μπορείς όμως να περηφανεύεσαι, απέθανες αλλά το κράτος σώθηκε….

 

παράπονο


Μερικές καταστάσεις τις αντιμετωπίζουμε όλοι μας μ’ έναν περίεργο τρόπο, θέλοντας να τις ξορκίσουμε λειτουργούμε σαν να μην υπάρχουν ή σαν να μη μας αφορούν. Κι έτσι «πέφτουμε από τα σύννεφα» όταν συναντηθούμε μαζί τους. Μιλάω για καταστάσεις όπως η αρρώστιες, ο ίδιος ο θάνατος, η ανεργία αλλά και πιο απλά πράγματα όπως μια διάρρηξη στο σπίτι μας. «Μα γιατί να συμβεί σε μένα;» αναρωτιώμαστε κατευθείαν; «Μα γιατί όχι;» είναι η λογική απάντηση που ποτέ δεν σκεφτόμαστε από τα πριν. Όλοι αρρωσταίνουν, πεθαίνουν, μπορεί να μείνουν άνεργοι γιατί όχι εμείς; Όπως και στατιστικά όλοι μπορούν αν γίνουν θύματα διάρρηξης ή κλοπής.

Εγώ μέχρι τώρα την είχα γλυτώσει από τα περισσότερα απ’ αυτά. Με τις κλοπές μόνο είχα ένα θέμα, πάντα ήμουν ένας εξαιρετικά εύκολος στόχος στο να μου κλέβουν το πορτοφόλι. Μου το έχουν κλέψει τουλάχιστον 4 με 5 φορές, συνήθως με μηδαμινή λεία για τους κλέφτες αλλά με μεγάλο τρέξιμο για μένα έτσι ώστε να ξαναβγάλω ταυτότητες και όλα τα χαρτιά που υπήρχαν μέσα. Μόνο μία φορά δεν είχα άλλα χαρτιά εκτός από την ταυτότητα, είχα όμως λεφτά. Στο σπίτι πάντως δεν είχαν μπει ποτέ, μόνο στις τσάντες μου έμπαιναν με σχετική άνεση έτσι όπως κυκλοφορώ συνήθως εντελώς αφηρημένη, χαμένη είτε στις σκέψεις μου, είτε στη μουσική και πολύ συχνά χαμένη και στα δύο.όλοι έχουμε αυξημένες πιθανότητες να πέσουμε θύματα διάρρηξης έστω μια φορά στη ζωή μας αν και κάποιοι είναι πιο γκαντέμηδες και τους έχει συμβεί περισσότερες από μία φορές.

Τι είπα όμως; Στατιστικά αυτό δεν έστεκε και ήρθε ο καιρός να διορθωθεί το λάθος. Έτσι έζησα κι εγώ όλα τα συναισθήματα που βιώνει κάποιος όταν μπουκάρουν σπίτι του, την ώρα που λείπουν όλοι, κάποιοι άγνωστοι και το αφήνουν μαντάρα φεύγοντας. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως μπορεί να συμβεί και σε μένα παρ’ όλο που όσα χρόνια ζω στην πολυκατοικία αυτή έχουν μπουκάρει σε άλλα σπίτια. Εγώ θεωρούσα πως είμαι στο απυρόβλητο. «Τι να μου πάρουν καλέ;» αυτό σκεφτόμουν «σιγά το ανάκτορο για να με κλέψουν. Μόνο βιβλία και δίσκοι υπάρχουν σε περίσσεια αλλά οι κλέφτες δεν τα προτιμούν, που να τα κουβαλάς αυτά; Αν είναι να φέρουν φορτηγό θα σηκώσουν βαριά πράγματα, τι όμως; τον καναπέ; σιγά το πράγμα… την τηλεόραση; είναι αρχαία…. τους υπολογιστές; κι αυτοί δεν είναι λαπτοπ, πόσο να τους «σκοτώσουν;» Και μ’ αυτές τις σκέψεις ησύχαζα….

Μπήκαν όμως, μπήκαν και μου πήραν όσα κοσμήματα είχα, τα πάντα όλα εκτός απ’ ό,τι φορούσα. Δεν είχα χρυσά εκτός από κάτι βαφτιστικά σταυρουδάκια, ίσως γιαυτό  ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως κάποιος μπορεί να τα κλέψει. «Ποιος νοιάζεται» σκεφτόμουν «για ασημένια κοσμήματα;«. Ε λοιπόν, βρέθηκαν κάποιοι που νοιάστηκαν και μου τα βούτηξαν όλα. «Πόσο κόστιζαν; Μπορείτε να υπολογίσετε;» με ρώτησαν στο τμήμα που πήγα να δώσω κατάθεση κι έναν κατάλογο με όσα θυμόμουν. «Δεν ξέρω» απάντησα «δεν μπορώ να υπολογίσω το κόστος τους. Μπορώ όμως να υπολογίσω την αξία τους, ανεκτίμητη που λέει και η διαφήμιση». Ένα ένα μου έρχονται στο μυαλό, το δαχτυλίδι με φίλντισι που αγόρασα στη Μήλο, το δαχτυλίδι που μου έφτιαξε ο Τάσος, το μενταγιόν με τη μαργαρίτα και το δέρμα, το βραχιόλι που δεν είχα βγάλει από το χέρι μου πολλά χρόνια και το έβγαλα τώρα τελευταία, το φαρδύ ασημένιο βραχιόλι που βρήκα μαυρισμένο και πεταμένο σ’ ένα παλιατζίδικο και το αγόρασα με 50 δρχ γιατί μου άρεσε το σκάλισμά του και τελικά αποδείχτηκε ασημένιος κρίκος για πετσέτες φαγητού και το έκοψα και το έκανα βραχιόλι, το γούρι του 1994 με το καραβάκι που φορούσα κρεμασμένο σε δέρμα, το αντίγραφο ναυτικού οργάνου από το Ναυτικό Μουσείο του Άμστερνταμ που μου χάρισε ο Βάϊος στα γενέθλιά μου, το παλιό σκαλιστό βερβερίνικο βραχιόλι από αλπακά  που αγόρασα από κάποιον αφρικανό που τα έκανε εισαγωγή, το παλιό βραχιόλι πάλι από αλπακά με τη σκαλισμένη γυναικεία φιγούρα που μου είχε χαρίσει ο Νίκος πριν αιώνες, τη βέρα που βρήκα κάποτε στο δρόμο, το μικρό χρυσό παντατίφ της γιαγιάς που είχε φωτογραφία δικιά της και του παππού, το παιδικό μου βραχιολάκι με το όνομά μου σκαλισμένο και το παιδικό μου δαχτυλίδι με το ρουμπίνι που μου το έδενε η μαμά με κορδελάκι για να μη το χάσω, το δαχτυλίδι της κυρίας Ελένης, τα μικρά σκουλαρίκια της Λιλής που τα λάτρευα, το δαχτυλίδι που αγόρασα στη Νάξο το 1989, τα δύο μεγάλα σκαλιστά δαχτυλίδια από αλπακά με σκαλιστές πέτρες που τ’ αγόρασα 10 ευρώ το ένα αλλά μου άρεσαν…. το…. τα…. τα…. τα…..

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσο άξιζαν, τα ήξερα ένα ένα, είχαν όλα να πουν μια ιστορία. Αυτή την ιστορία μου βούτηξαν, το ασήμι χάρισμά τους.

Νταξ, ευτυχώς δεν βρήκαν τα χρήματα των κοινοχρήστων για το πετρέλαιο να έχω κι άλλο μπελά. Ευτυχώς δεν τους βρήκε μέσα το παιδί όταν γύρισε και είδε το σπίτι ανάστα ο κύριος. Πάλι καλά…..  Όλα αυτά τα ξέρω, όπως ξέρω πως υγεία να έχουμε και όλα τα άλλα γίνονται, όπως ξέρω πως άλλοι δεν έχουν να φάνε κι εγώ θρηνώ τα δαχτυλίδια μου κι αυτό δεν είναι σωστό, όπως ξέρω πως θα μπορούσα να είμαι μέσα ή να είναι το παιδί και να γίνουν τα χειρότερα… ναι, τα ξέρω και λέω ευτυχώς. Δεν είναι θρήνος, παράπονο είναι. «Γιατί ρε κερατάδες μου πήρατε τις αναμνησεις μου, τα αντικείμενα που με συνέδεαν με φίλους, με αγαπημένους, με τη γιαγιά μου, με τα παιδικά μου χρόνια, με ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια;» Και γιατί μου αφήσατε ένα δωμάτιο (κυρίως) κόλαση που χρειάστηκα μια μέρα να το φέρω σε σειρά;

Έτσι και τους πιάσουν μία θέλω να είναι η τιμωρία τους και να την αποφασίσω εγώ. Να τους φέρω εδώ, να κάνω το σπίτι μπουρδέλο έτσι όπως μου το άφησαν και να τους βάλω να το συμμαζέψουν. Να τα ξαναβάλλουν όλα στις ντουλάπες αλλά με το χάρακα και τη σειρά που τα είχα όταν με ευκολία τα πέταξαν όλα κάτω. Εκεί να τους δω…. κι εγώ με το βούρδουλα να τους βαράω όταν ξέφευγε έστω και μια γωνίτσα από τη σειρά….. Αυτή είναι τιμωρία, τι να τους κάνει η φυλακή; Δώστους όμως σε μια νοικοκυρά που της έκαναν το σπίτι μαντάρα να τους αναγκάσει να της το ξαναφτιάξουν τζιτζί όπως το είχε, και σου λέω εγώ αν θα το ξανασκεφτούν δυο φορές πριν το ξανακάνουν…. Η φυλακή είναι παράδεισος μπροστά σ’ αυτή την τιμωρία. Αλλά που μυαλό η πολιτεία να ρωτήσει και να μάθει έναν σίγουρο τρόπο για την πάταξη της εγκληματικότητας.

Υ.Γ.Την αίσθηση της παραβίασης ας μη τη συζητήσω καλύτερα, την αίσθηση πως κάποιος ξένος έβαλε τα κωλόχερά του στα συρτάρια σου. Διάβαζα και άκουγα πως είναι σαν βιασμός αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω μέχρι που το ένιωσα κι εγώ. Μου φαινόταν λίγο υπερβολική η περιγραφή αλλά πιστέψτε με, έτσι ακριβώς είναι.

το πράσινο μίλι


Είναι κάποιες μέρες που μου κολλάει στο μυαλό σαν τσίχλα μια φράση ή ένας στίχος. Νταξ, δεν είναι κάτι μοναδικό, σε όλους συμβαίνει αλλά λέμε τώρα…… Συνήθως ψάχνω να βρω από που ξεκινάει αυτό, ποιο ήταν το πρωταρχικό ερέθισμα που δεν συνειδητοποίησα. Συνήθως είναι ένα χαζοτράγουδο που άκουσα ασυναίσθητα ή μια φράση από διαφήμιση που πέτυχε -εν μέρει- το σκοπό της, αφού μια διαφήμιση είναι πετυχημένη όταν θυμάσαι ποιον και τι διαφημίζει κι όχι το σλόγκαν. Ξέφυγα πάλι από το θέμα μου….. το παθαίνω τώρα τελευταία, γι’ αλλού κινώ κι αλλού βρίσκομαι.

Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν συνεχώς τη φράση «το πράσινο μίλι». Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτός είναι ο τίτλος μιας ταινίας (The Green Mile). Καλή ταινία με τον  Tom Hanks αλλά ήταν περίεργο πως μου κόλλησε, δεν την είδα χτες ούτε συζήτησα κάτι γι’ αυτήν. Περίεργο……

Αργότερα κατάλαβα πως μου κόλλησε. Η ταινία διηγείται τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν στην πτέρυγα θανατοποινιτών μιας αμερικάνικης φυλακής. Στην πτέρυγα αυτή είχε δοθεί από τους φύλακες το όνομα «Πράσινο μίλι»  επειδή οι θανατοποινίτες που περπατούν προς την εκτέλεσή τους λέγεται ότι περπατούν το «τελευταίο μίλι» τους προς την ηλεκτρική καρέκλα. Ναι, καλά όλα αυτά αλλά τι σχέση έχουν αυτά με μένα;

Έχει, έτσι νιώθω κι εγώ. Σαν να ζω στην πτέρυγα των θανατοποινιτών περιμένοντας την εκτέλεση. Νταξ, δεν θα χάσω τη ζωή μου αλλά αν δεν αλλάξει κάτι θα χάσω τα μέσα για να ζω τη ζωή μου. Έτσι είμαστε όλοι τους τελευταίους τρεις μήνες. Έχει επιδικαστεί η ποινή, απόλυση. Περιμένουμε όμως μέχρι να εκτελεστεί, οκτώ μήνες αναμονή και ταυτόχρονα συμβαίνουν όλα αυτά που έχουμε διαβάσει ή έχουμε δει σε ταινίες με θανατοποινίτες. Και να οι εφέσεις, οι συνεννοήσεις με τους δικηγόρους, οι ελπίδες για ένα θαύμα, να οι συγκεντρώσεις με τα πανώ και τις πικέτες «Free Τάδε» έξω από τη φυλακή ή μπροστά στο υπουργείο, να οι εκδηλώσεις συμπαράστασης, οι ερωτήσεις και οι παρεμβάσεις των αλληλέγγυων, οι ανακοινώσεις του υπουργού, οι διαβεβαιώσεις, τα μίση και τα πάθη ανάμεσα στους θανατοποινίτες, η διαφορετικές αντιδράσεις ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους απέναντι στο επικείμενο τέλος, την εκτέλεση.

Να λοιπόν πόθεν η φράση στο κεφάλι μου. Αυτό είμαστε, ζούμε στο πράσινο μίλι μας περιμένοντας την ώρα μας για την «καρέκλα»

Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν


Τις σκοτεινές μέρες τις οικονομικής κρίσης, οι ‘χορευτικοί μαραθώνιοι’ αποτελούσαν έναν τρόπο για να διαγωνιστούν οι απελπισμένοι άνθρωποι με σκοπό τα χρηματικά έπαθλα. Το θέαμα κρατούσε μέρες, καθώς οι διαγωνιζόμενοι πίεζαν τους εαυτούς τους πέρα από τα όρια της εξάντλησης, ενώ το βάρβαρο κοινό παρακολουθούσε στοιχηματίζοντας χρήματα για σπορ ή κέρδος. Ενάντια σ’ αυτό το σκηνικό, οι ζωές μιας άνισης ομάδας διαγωνιζομένων περιπλέκονται. Συναντιούνται τυχαία, κινούνται ανελέητα στην πίστα ψάχνοντας ένα όνειρο. Κι ενώ το κοινό παρακολουθεί… το ρολόι χτυπάει … ποιος από αυτούς θα επιζήσει;

Μου κόλλησε αυτή η φράση στο μυαλό και θυμήθηκα την ταινία. Την είχα δει μικρή, φοιτήτρια, στην κινηματογραφική λέσχη της πόλης που σπούδαζα. Σκληρή ταινία μου είχε φανεί, την είχα νιώσει κι ας μην μπορούσα να καταλάβω τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαδραματιζόταν ή το τι σημαίνει ακριβώς να σε σκοτώνουν όταν γεράσεις. Μεγάλωνα στην εποχή της αισιοδοξίας για το μέλλον, ακόμα κι εγώ -η πεσιμίστρια και «Κασσάνδρα» όπως με αποκαλούσαν οι φίλοι μου- δεν μπορούσα να φανταστώ το τσουνάμι που θα σάρωνε τον κόσμο. Κι έφτασε η ώρα να μου κολλήσει ο τίτλος σαν τσίχλα στο μυαλό και να νιώσω τι σημαίνει να σκοτώνεις το άλογο όταν γεράσει. Όλο αυτό, βλέποντας τα non paper του υπουργείου για τη μορφή που θα έχουν τα δημόσια σχολεία και τη μοριοδότηση του Μητσοτάκη για τους ΔΥ και τους καθηγητές. Μοριοδότηση…. τι ωραία λέξη για να αποτιμήσεις ανθρώπους, χαρακτήρες, προσπάθειες, κατακτήσεις, τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, αγωνία, ξενύχτια, δουλειά….. Μια μοριοδότηση που στην ουσία πετάει στον Καιάδα της ανεργίας -μάλλον της αχρηστίας θα έπρεπε να πω- τους παλιούς που κοστίζουν ακριβά και κρατάει τους νέους που είναι φτηνοί. Και πάνω σ’ αυτή τη μοριοδότηση να βλέπεις τους ανθρώπους, τους συνάδελφούς σου, να ξεσκίζονται σαν αγρίμια για το ποιος θα προλάβει να πάρει ένα κομματάκι.  Και να μην καταλαβαίνουν πως στο τέλος όλοι θα έχουμε την ίδια μοίρα, σκλάβοι για ένα κομμάτι ψωμί και με την αξιοπρέπεια χαμένη για πάντα.

Είπα non paper, μοριοδότηση, απασχόληση και απασχολήσιμοι, διαπιστωτικές πράξεις και διαθεσιμότητα, κινητικότητα, δεξιότητες…. Λέξεις καινούριες που φτιάχτηκαν και περάστηκαν στη γλώσσα σιγά σιγά και υπόγεια, η Νέα Γλώσσα του «1984» έγινε πραγματικότητα εδώ και χρόνια και μεις δεν το πήραμε μυρωδιά. Τις δεχτήκαμε με χαρά όπως και τον Μεγάλο Αδελφό, σαν «μοντερνιά», και τώρα αυτές οι λέξεις θα μας κόψουν το οξυγόνο. Όπως δεχτήκαμε με χαρά να είμαστε απασχολήσιμοι κι όχι εργαζόμενοι -στις αρχές των χαρούμενων ’90’ς ήσουν λούζερ αν ήθελες να είσαι εργαζόμενος του οκτάωρου και γινόσουν άνθρωπος με μέλλον και λεφτά, αν διάλεγες να πιστεύεις πως απλά «απασχολείσαι» 15 ώρες από τη ζωή σου λες και όλοι μας δουλεύαμε από χόμπι κι επειδή θέλαμε κάτι για να περάσουμε τις άδειες ώρες μας. Κι αυτό το συγκεκριμένο το εντόπισε η μάνα μου η «αμόρφωτη» όταν μου είπε «αφού παιδί μου έγινε το υπουργείο εργασίας υπουργείο απασχόλησης και η εργασία χόμπι, έρχονται άσχημες μέρες….». Είχες δίκιο μάνα τελικά….

Με διέκοψε τηλέφωνο, τι λέγαμε; Α ναι…. δεν λέγαμε, εγώ παραληρώ. Σκέψεις ασύνδετες σε πρώτη εντύπωση πλημμυρίζουν το κεφάλι μου, να τώρα ήρθε μια άλλη σκέψη καθώς σκέφτηκα πως μ’ αυτά και μ’ αυτά εξοβελίζουν τον πολιτισμό από τα σχολεία. Σκέφτηκα πως ο άνθρωπος άρχισε να παράγει πολιτισμό όταν σταμάτησε να είναι νομάς, όταν έβαλε τον κώλο του κάτω και είπε «εδώ θα μείνω, εδώ θα μεγαλώσω τα παιδιά μου, εδώ θα ζήσουν τα εγγόνια και τα τρισέγγονά μου….» κι άρχισε να καλλιεργεί τη γη. Από τότε και μετά άρχισε να παράγει πολιτισμό κι έζησε έτσι για χιλιάδες χρόνια. Κι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του ήταν η γραφή, και το μεγαλύτερο επίτευγμα των αρχαίων ημών προγόνων, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ήταν οι Παρθενώνες και οι φιλόσοφοι αλλά αυτά τα 24 σημαδάκια που καταγράφουν τη σοφία και τον πολιτισμό, το αλφάβητο. Κι από το αλφάβητο το πιο σημαντικό απ’ όλα, τα φωνήεντα. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί παρατηρώ πως μπορεί να γκρεμιστεί ένας πολιτισμός αιώνων μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια η κατά τον Μπάουμαν «αρνητική παγκοσμιοποίηση» μας ξανακάνει νομάδες, με μόνο τόπο μας τη βαλίτσα μας. Μόνο που όταν είσαι νομάς δεν έχεις ρίζα, δεν έχεις τόπο, οικογένεια, αναμνήσεις να υπερασπιστείς, είσαι ένα ευέλικτο ρομπότ που μετακινείσαι όπου έχει δουλειά. Εσύ, οικογένεια η βαλίτσα σου και τόπος σου γίνονται τα αεροδρόμια. Γιαυτό παλέψαμε, γιαυτό πάλεψαν οι προηγούμενες γενιές σύντροφοι; Με ποιο δικαίωμα εκχωρήσαμε χωρίς καμιά αντίσταση, το αντίθετο μάλιστα το κάναμε με χαρά πιστεύοντας πως είμαστε προοδευτικοί, όσα κατέκτησαν με αίμα οι γονείς και οι παππούδες μας; Με ποιο δικαίωμα εξοστρακίσαμε τα φωνήεντα από το γραπτό μας λόγο, γράφοντας «τπτ», «δλδ» κι άλλα τέτοια κουλά; Πως μπορούμε να είμαστε περήφανοι για το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» όταν καταργούμε από το γραπτό μας λόγο 7 σημαδάκια που κατέστησαν δυνατή την καταγραφή αυτού του «αρχαίου πνεύματος»;

Παραληρώ αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω Συγχωρήστε μου το μη δομημένο λόγο, τα όποια συντακτικά λάθη. Βράζω όμως, βράζω στη ζέστη της Θεσσαλονίκης αλλά βράζω και μέσα μου αδυνατώντας να παρακολουθήσω, να αναλύσω και να επεξεργαστώ λογικά όλες τις παράλογες εξελίξεις που σαρώνουν τις ζωές μας.

Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση, Ώρα Μηδέν


Η Δημόσια Τεχνική Εκπαίδευση στην Ελλάδα διαλύεται εν έτει 2013. Πρώτα καταργήσανε ολόκληρο τον Τομέα Νοσηλευτικής και τις ειδικότητες των Γραφικών Τεχνών, Αργυροχρυσοχοΐας κ.α. με γελοία επιχειρήματα. Αυτό σαν αποτέλεσμα είχε το πέρασμα στη διαθεσιμότητα και την απόλυση 2482 εκπαιδευτικών. Κι αν αυτό αφήνει αδιάφορη μια κοινωνία που θρηνεί 1.500.000 ανέργους, δεν θα πρέπει να την αφήνει αδιάφορη το γεγονός πως τα παιδιά των λαϊκών μαζών δεν θα μπορούν να σπουδάσουν σε επίπεδο β’θμιας εκπαίδευσης κάποιες ειδικότητες που τους έδιναν την ελπίδα να βρουν δουλειά. Δεν είναι οι καθηγητές που θα μείνουν άνεργοι αλλά τα παιδιά σας που ή θα πρέπει να πληρώσουν ακριβά για ν’ αποκτήσουν μια επαγγελματική επιμόρφωση στην οποία μέχρι τώρα είχαν πρόσβαση ΔΩΡΕΑΝ ή απλά να μη συνεχίσουν το σχολείο και να βγουν στην αγορά εργασίας με μηδέν προσόντα έτσι ώστε να παρακαλάνε για δουλειά με 200 ή 100 ευρώ το μήνα για άπειρες ώρες δουλειάς. Δεν είναι τυχαίο που ο κύριος Αρβανιτόπουλος εγκαινίασε Ιδιωτικό σχολείο που περιλαμβάνει τις ειδικότητες που μόλις κατάργησε από τα δημόσια Επαγγελματικά Λύκεια. Ούτε είναι τυχαίο που την ίδια μέρα της κατάργησης των Τομέων και ειδικοτήτων αναγνωρίστηκαν τα επαγγελματικά δικαιώματα κάποιων απ’ αυτές τις ειδικότητες που κατάργήθηκαν. Επαγγελματικά δικαιώματα για τα οποία πάλευαν χρόνια οι συνάδελφοι να αναγνωριστούν και τους παρέπεμπαν στις καλένδες αναγνωρίστηκαν τη μέρα που καταργήθηκαν οι ειδικότητες από τη Δημόσια Β’θμια Τεχνική Εκπαίδευση.
Δεν είναι οι καθηγητές που απολύονται το μόνο πρόβλημα, το κύριο πρόβλημα για το οποίο κανείς δεν μιλάει είναι οι ΜΑΘΗΤΕΣ. Γύρω στους 20.000 μαθητές και μαθήτριες μένουν μετέωροι.

Η διαμαρτυρία της Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο


Το παρακάτω κείμενο το έλαβα με μέιλ από ένα φίλο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι όπως τα λέει η γιατρός αλλά δεν έχω λόγο να μη τα πιστέψω, γνωρίζοντας πόσο δύκολο έχει γίνει πλέον για τη δική μου μάνα, που δεν ζει σε νησί που αποκλείεται κάθε τόσο από τα μποφόρ, να γράψει κάθε μήνα τα φάρμακά της χωρίς τα οποία δεν ζει. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολα βρήκα γιατρό πέρσι για το γιο μου. Πως πλήρωσα πριν λίγους μήνες  από την τσέπη μου και με χρήματα που έκοψα από αλλού για τα γυαλιά του που έσπασαν, περιμένοντας να πάρω ένα μέρος του ποσού από τον ΕΟΠΠΥ αλλά σε τουλάχιστον ενάμιση χρόνο από τη στιγμή που κατέθεσα τη συνταγή.

Διαβάστε τη διαμαρτυρία της Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο για το
νέο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Ελένη Γεωργιάδου

Σκύρος   22/1/13 Ειδικός Παθολόγος

κ. Υπουργό Υγείας, κ. Πρόεδρο ΕΟΠΥΥ, κ. Πρόεδρο ΗΔΙΚΑ Κοιν: Βουλευτές Ν.
Εύβοιας, Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο Ιατρικό Σύλλογο Εύβοιας, Λοιπούς
Ιατρικούς Συλλόγους, Μ.Μ.Ε.

Θέμα: Φωνή απόγνωσης για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση από το
φουρτουνιασμένο Αιγαίο.

Κύριε Υπουργέ Υγείας, κύριοι Πρόεδροι, κύριοι υπεύθυνοι για την
νομοθεσία στο χώρο της υγείας, σας συγχαίρω για τη μεγάλη σας ανακάλυψη και
καινοτομία: ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗ.

Ονομάζομαι Ελένη Γεωργιάδου, είμαι ειδικός παθολόγος στη νήσο Σκύρο.
Πρόκειται για νησί 4000 κατοίκων που το καλοκαίρι υποδέχεται πάνω από
30.000. Υπάρχει ένα Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο (όχι Κέντρο Υγείας). Το
κλιμάκιο ιατρών της Πολεμικής Αεροπορίας από το 251 ΓΝΑ που ερχόταν για μια
εβδομάδα το χρόνο στο νησί, σταμάτησε προ 2ετίας την πολύτιμη προσφορά του
(πιθανώς λόγω οικονομικών περικοπών).

Το σύστημα που όπως έλεγε ο κος Λοβέρδος θα βάλει τάξη στην
υπερσυνταγογράφηση και στη σπατάλη του ΕΟΠΥΥ και θα βοηθήσει ασφαλισμένους,
ιατρούς, φαρμακοποιούς, ήταν η μεγαλύτερη ΑΠΑΤΗ που έγινε ποτέ στο χώρο της
υγείας και ο υπέρτατος εξευτελισμός τόσο των ασθενών, όσο και του ιατρικού
κλάδου. Βάλατε μία από τις μεγαλύτερες επιστήμες, την Ιατρική, σ’ένα
απύθμενο καζάνι γραφειοκρατίας και αποσυντονίσατε τον εγκέφαλό μας από τον
αληθινό σκοπό του: τη σωτηρία του ανθρώπινου σώματος, την εμψύχωση και την
συμπαράσταση στον ψυχικό πόνο του συνανθρώπου μας. Μετατρέψατε μία 5λεπτη
απασχόληση (ιατρού – ασθενούς) σε πολύωρη, πολυήμερη ταλαιπωρία, πολλές
φορές άκαρπη. Από τα ξημερώματα μαζεύεται ο κόσμος έξω από τα ιατρεία για να
πάρει σειρά για τα φάρμακά του (ιδίως μετά τις λήξεις των επαναλαμβανόμενων
απεργιών των φαρμακοποιών). Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να τους
εξυπηρετήσουμε, διότι μόλις το σύστημα ανοίγει, πέφτει από υπερφόρτιση. Οι
ασθενείς γίνονται έξαλλοι, οι γιατροί χάνουν την υπομονή τους και μέχρι το
μεσημέρι εγκαθιστούμε ξανά και ξανά κωδικούς και μπες-βγες σε μια ταλαιπωρία
ανείπωτη πέρα από κάθε όριο και τρόπο περιγραφής.

Πώς να εξετάσουμε τον ασθενή και να είμαστε ευγενείς, υπομονετικοί,
θεραπευτές και συμπαραστάτες, όταν η συνταγογράφηση έχει μετατραπεί σε
επείγον και οι ασθενείς μας χτυπούν τις πόρτες και μας απειλούν με
απίστευτες λεκτικές εκφράσεις, νομίζοντας ότι εμείς δεν θέλουμε να τους
εξυπηρετήσουμε. Οι ίδιοι ασθενείς επί 3-4 ημέρες επανέρχονται με ΤΑΧΙ,
καρότσες αγροτικών, λεωφορεία και συνοδεία μπαστουνιών και να τους εξηγείς
ότι: Λυπάμαι! Δεν δουλεύει πάλι το σύστημα, ή κάτσε μέχρι τις 6 το απόγευμα
(διότι ίσως το μεσημέρι αποφορτιστεί). Σας υπενθυμίζω ότι στο νησί υπάρχουν
δύο υπολογιστές, ο δικός μου και ένας του περιφερειακού ιατρείου. Κι αν
τύχει και δουλέψει αυτή η απάτη, χρειάζεται 30 – 40 λεπτά, σε περίπτωση 2 ή
3 συνταγών, με συνοδά παραπεμπτικά εργαστηριακών εξετάσεων, μετά την
αναγραφή τους, όπως παλιά, και στο βιβλιάριο, την καταχώρηση στο βιβλίο
εισερχομένων και χειρόγραφη απόδειξη για εισόδημα από 5 έως 10 ευρώ. Διότι
εμείς οι μη συμβεβλημένοι αλλά πιστοποιημένοι ιατροί στο e-syntgografisi
απλήρωτοι από το 2010, από το αναξιόπιστο κράτος παίρνουμε από 5 έως 10 ευρώ
για συνταγές – παραπεμπτικά. Αλλά ακόμα και αυτά τα λίγα χρήματα δεν μας
αφήνετε να τα εισπράξουμε εφόσον διώχνουμε τον κόσμο, ο οποίος έρχεται τις
περισσότερες φορές για συνταγογράφηση και όχι για εξέταση. Είναι
εξαθλιωμένος και φτωχός.

Και ρωτάει:
– Γιατρέ θα μου πάρεις την πίεση;
– Ευχαρίστως.
– Θα μου πάρεις και ένα σάκχαρο;
– Ευχαρίστως.
– Να κάνω και μια ερώτηση;
– Ευχαρίστως
– Τι είναι ο πόνος που νιώθω στο στήθος και με χτυπάει στην πλάτη;

Ο γιατρός χλωμιάζει. Κάνει πλήρη εξέταση με καρδιογράφημα και διαπιστώνει
οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου και πασχίζει για την διακομιδή του με 10 μποφόρ στο
Αιγαίο. Και φυσικά δεν θα ζητήσουμε το αρχικό 5ευρω σε τέτοιες επείγουσες
καταστάσεις. Και ο κόσμος το αναγνωρίζει και επανέρχεται με 5 αυγά, λίγο
λάδι ή λίγα χόρτα που μάζεψε ο εμφραγματίας για να ευχαριστήσει τον γιατρό
του, ή κάποιος άλλος για να εξεταστεί άνευ χρημάτων. Εσείς όμως ζητάτε
λεπτομερή καταγραφή εισοδημάτων. Άρα εμείς πρέπει να καταγράφουμε στις
αποδείξεις 5 αυγά, λίγα χόρτα ή 1kg ντομάτες;

Πολλοί συνάδελφοι δεν έχουνε καλή σχέση με τους υπολογιστές και την
τεχνολογία. Την Ιατρική τη διδαχτήκαμε στα Πανεπιστήμια, στα επείγοντα των
νοσοκομείων, στις εντατικές, στα αμφιθέατρα και στα ανατομεία. Το βάρος
έκαστου βιβλίου ισοδυναμεί με το βάρος ενός τούβλου και συρρικνώνεται στο
σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, όχι σε κάποιου υπολογιστή. Πολλοί από εμάς
προσλάβαμε άτομα για γραμματειακή υποστήριξη, ώστε να ασχοληθούμε με τον
ίδιο τον ασθενή και όχι με την γραφειοκρατία. Δυστυχώς όμως βρέθηκαν άνευ
αντικειμένου αφού είναι αδύνατο να γνωρίζουν δραστικές ουσίες για να μπορούν
να βοηθήσουν στη διαδικασία της συνταγογράφησης κι έτσι σύντομα θα
απολυθούν.

 Πριν το εφαρμόσετε…

1. Μήπως σκεφτήκατε να μας εκπαιδεύσετε; Αλλά εσείς ξέρατε τι κάνατε.
Διότι κάθε εβδομάδα ή μήνα θα αλλάζατε πάλι τις οδηγίες, την επιφάνεια
εργασίας, τα ποσοστά συμμετοχής των φαρμάκων και θα αναιρούσατε τις
προηγούμενες αποφάσεις και η εκπαίδευση θα πήγαινε χαμένη.

 2. Πριν επιβληθεί, γιατί δεν το δοκιμάσατε για 10.000.000 ανθρώπους και
αφού λειτουργήσει και πάρετε τις τελικές σας αποφάσεις να το εφαρμόσετε
τελειοποιημένο, άνευ προβλημάτων;

3. Μήπως σκεφτήκατε ποτέ όλους εμάς, τις φωνές του Αιγαίου, του Ιονίου,
των ακριτικών και ορεινών περιοχών, τη δυσχέρεια μετάβασης των ασθενών μας
στα κοντινότερα νοσοκομεία; Σας ενημερώνω λοιπόν ότι λόγω της πρόσφατης
κακοκαιρίας, άλλοι μείναμε χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, άλλοι χωρίς νερό,
άλλοι χωρίς τηλέφωνο και εσείς καμαρώνετε για το επίτευγμά σας. Την
ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Οι γιατροί της ακριτικής Ελλάδας δεν μπορούμε να
έχουμε εύκολες προσβάσεις στο internet ακόμη κι αν το σύστημα δούλευε. Δεν
κουβαλιέται υπολογιστής-εκτυπωτής στον ορεινό βοσκότοπο της Νότιας Σκύρου,
στους υπερήλικες κατάκοιτους ανθρώπους αυτού του ιερού βράχου, στα στενά
ανηφορικά σοκάκια ενός μέτρου φάρδους ή στις πλαγιές του Πηλίου, του
Μετσόβου, του Έβρου κλπ. Γιατί εσείς ζητάτε φυσική παρουσία του ασφαλισμένου
κατά τη διάρκεια της συνταγογράφησης γεγονός που όπως αντιλαμβάνεται ο
κοινός νους είναι πολλές φορές αδύνατο.

4. Σκεφτήκατε ότι ζητάτε γνωμάτευση από ιατρούς άλλης ειδικότητας για να
τους συνταγογραφήσουμε τα φάρμακα οι παθολόγοι, οι γενικοί ιατροί κλπ, ότι
στα νοσοκομεία οι ιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να σώσουν το
επόμενο νούμερο αναμονής; Ποια γνωμάτευση να του ζητηθεί στις 5 τα
ξημερώματα; (Έξω από την πόρτα γίνεται «πόλεμος»). Κι αν ο ασθενής χρειαστεί
φάρμακα, αρχίζει ο Γολγοθάς του.

5. Προ τριμήνου χρειάστηκε να συνταγογραφήσω σε τέκνο, (έμμεσο
ασφαλισμένο σε κυρία 39 ετών). Το ΑΜΚΑ του παιδιού δεν ήταν σωστό απ ‘ότι
διαπίστωσα. Ήταν το ΑΜΚΑ του 40χρονου πατέρα που είχε αυτοκτονήσει και στο
παιδί είχε περαστεί κατά λάθος το ΑΜΚΑ του συγχωρεμένου. Γιατί στο
e-syntagografisi υπάρχουν αναρτημένοι οι πεθαμένοι άνθρωποι από 7ετίας;
Γιατί δεν ενημερώθηκαν από τα ιατρικά πιστοποιητικά των Ληξιαρχίων ότι ο
ασθενής απεβίωσε; Εμείς πώς να το γνωρίζουμε; Στην ηλεκτρονική
συνταγογράφηση δεν έχει φωτογραφίες. Ποιων τα λάθη πληρώνουμε οι γιατροί;

6. Μας υποχρεώσατε (μέσω ΦΕΚ) να ελέγχουμε τις ασφάλειες των ασθενών για
να συνταγογραφήσουμε ή να εξετάσουμε. Που ζείτε; Τουλάχιστον το 30% των
ασθενών μας είναι με ληγμένες ημερομηνίες – απλήρωτες ασφάλειες ΟΑΕΕ, ΙΚΑ,
ΟΓΑ. Δεν δικαιούνται ούτε εμβόλια για τα παιδιά τους. Κι αν είσαι για
νοσηλεία τότε στην διακομιδή σου τραγούδα: «Αν ήμουν πλούσιος». Διότι
εξερχόμενος από τη νοσηλεία για χολοκυστεκτομή ο μόλις απολυμένος υπάλληλος
ή κατεστραμμένος ελευθεροεπαγγελματίας θα πληρώσει τιμολόγιο στο γραφείο
κίνησης και πιθανώς θα χρειαστεί έρανο για να πάρει εξιτήριο. Τόσα χρόνια
πλήρωνε κανονικά τις εισφορές του. Τώρα που περνάει δύσκολες ώρες δεν του
δώσατε ούτε καν περίοδο χάριτος ώστε να μπορεί να δικαιούται έστω για ένα
εύλογο διάστημα τα φάρμακά του. Εμείς οι ιατροί υποκύψαμε και γίναμε
ελεγκτές του κράτους. ΚΑΚΩΣ. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία και τη ζωή του.
Εσείς είστε όμως υπεύθυνοι του θανάτου του (αν συμβεί) διότι βάση νόμου δεν
επιτρέπεται να συνταγογραφήσουμε στο βιβλιάριο τα φάρμακα που χρειάζεται.

7. Δημιουργήσατε τον ΕΟΠΥΥ, διαχωρίσατε φάρμακα υψηλού κόστους με
απαραίτητη την μετάβαση μηνιαίως των ασθενών στην Αθήνα, στα κεντρικά του
ΕΟΠΥΥ. Ποιας κατηγορίας ασθενών; Των ογκολογικών περιστατικών με οστικές
μεταστάσεις, των νεφροπαθών, των αναπήρων από ρευματικά νοσήματα; Και σας
περιφρόνησαν! Μην φοβάστε! Αποφάσισαν να πεθάνουν στη γη που γεννήθηκαν. Δεν
μπορούν να πηγαινοέρχονται ανήμποροι σωματικά και ψυχικά στα φαρμακεία του
ΕΟΠΥΥ στην Αθήνα κι έτσι μπορείτε να περηφανεύεστε για την μείωση του
φαρμακευτικού κόστους. «Φεύγουν» καρκινοπαθείς στα χέρια μας ο ένας μετά τον
άλλο αλλά τουλάχιστον περήφανοι διδάσκοντάς μας μαθήματα ζωής και
αξιοπρέπειας.

8. Προ μηνών αναρτήσατε στον ΕΟΠΥΥ ότι οι μη συμβεβλημένοι ιατροί δεν
μπορούν να γράφουν πάνω από δύο συνταγές τον μήνα ανά ασθενή. Συνοδεύεται
μάλιστα και από ποινικές ρήτρες. Δηλαδή αν παίρνει 7 φάρμακα ή 8 θα γυρίζει
την Αθήνα ή τα νησιά να βρεί τις αντίστοιχες ειδικότητες για συνταγογράφηση.
Είναι ντροπή κύριοι, διότι ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι μας τιμωρείτε
επειδή δεν δεχτήκαμε να συμβληθούμε με το υπέροχο δημιούργημά σας, τον
ΕΟΠΥΥ. Γιατί οι συμβεβλημένοι μπορούν να γράφουν 10 συνταγές; Η ιατρική μας
δεοντολογία δεν το επιτρέπει αυτό το βασανιστήριο στο συνάνθρωπό μας.

9. Και τέλος. Σταματήστε την ιστορία με τα γενόσημα που μπερδέψατε τα
εγκεφαλικά μας κύτταρα, τόσο των γιατρών αλλά κυρίως των ηλικιωμένων ασθενών
μας. Έως τώρα γνώριζαν ότι το χάπι τους ήταν το κίτρινο χαπάκι με το ροζ
κουτάκι κι εδώ και λίγο καιρό ένα μήνα είναι μπλε, τον άλλο κόκκινο και τον
άλλο μαύρο. Διότι δεν λάβατε υπόψη σας ότι το 20% περίπου των ελλήνων είναι
αναλφάβητοι. Κι αν τόσο πολύ σας ένοιαζε το φθηνότερο και καλύτερο φάρμακο
ας επιβάλατε νόμο ώστε να έχουμε μόνο ελληνικά γενόσημα ώστε να αναπτυχθεί
τουλάχιστον η ελληνική φαρμακοβιομηχανία και όχι το φθηνότερο πακιστανικό,
μπαγκλαντέζικο, ινδικό που δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει εκεί αντίστοιχος ΕΟΦ
και πως λειτουργεί. Διότι αν υπήρχε δεν θα βρισκόταν θραύσματα γυαλιού στα
φάρμακα αυτών των χωρών όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τα ΜΜΕ.

 10. Αποφασίσατε να κάνετε την Ελλάδα ένα μεγάλο αυτοματοποιημένο
Memorial. Συγνώμη κύριοι! Μιλάμε για την ίδια χώρα; Την Ελλάδα; Και κάτω από
την επήρεια ποιου παράγοντα αποφασίσατε; Πανικού, πίεσης ή ουσιών; Αν έγινε
από άγνοια ή αμέλεια σας κατανοούμε και σας συγχωρούμε. Διότι ανθρώπινος
νους δεν χωράει αυτό που ζούμε εξαιτίας σας.

 ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΣΑΣ!!!

Οι Έλληνες ιατροί θα σας είμαστε ευγνώμονες για την ευθανασία αυτής της
επιστήμης και της εξαγωγής στο εξωτερικό ενός τόσο μορφωμένου εμπορεύματος.
Ευχαριστούμε τους εκάστοτε Υπουργούς Υγείας και τους νομοθέτες. Όταν όμως
αρρωστήσει κάποιος (που δεν το εύχομαι) θα πρέπει να κλείσουν ραντεβού στον
ΕΟΠΥΥ, να εξεταστούν την ημερομηνία που θα βρεθεί το κενό, να περιμένουν
υπομονετικά στα επείγοντα δημοσίου νοσοκομείου και όχι στα μεγάλα ιδιωτικά
κέντρα ξενοδοχειακής υποδομής. Ίσως το ράντζο ενός διαδρόμου, η αναμονή για
χειρουργικό κρεβάτι, η έλλειψη φαρμάκων και υλικών, η λήψη αμφίβολης
ποιότητας γενοσήμων τους βοηθήσει να βρουν τη σωστή λύση για το εθνικό μας
σύστημα Υγείας και τη βελτίωση του.

Ζήστε λοιπόν μαζί μας κι ανάμεσά μας να μοιραστείτε λίγο τον κόσμο μας,
διότι εμείς δεν φτάνουμε τον δικό σας.

Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή σας.

Ελένη Γεωργιάδου

ιστορίες καθημερινής τρέλας


Ο κόσμος έχει σαλτάρει και θα σαλτάρει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Κι όχι, αυτοί που βλέπουμε να μιλάνε και να μαλώνουν μόνοι τους στο δρόμο δεν μιλάνε όλοι στο κινητό τους με hands free. Παλιά, όταν είχαν πρωτοβγει τα hands free κι έβλεπα κόσμο στο δρόμο να μιλάει μόνος του αναρωτιόμουν τι έπαθαν ξαφνικά τόσοι πολλοί, τι μαζική παράνοια έπεσε και παραμιλάει ο κόσμος. Γρήγορα όμως έληξε ο συναγερμός και κατάλαβα πως ήταν απλά η νέα εποχή. Τώρα βλέπω κόσμο να παραμιλάει και να μαλώνει και να πολεμάει με αόρατους εχθρούς και ψάχνω για το ακουστικό στ’ αυτί και δεν βλέπω τίποτε. Ζω μεταχρονολογημένα αυτό που νόμιζα ότι ζούσα παλιά.

Στιγμιότυπο. Στάση λεωφορείου στη Χ. Τρικούπη. Μεσημέρι. Δεν περιμενει πολύς κόσμος αλλά έρχεται στη στάση το 021, μικρό λεωφορείο που γεμίζει και με λίγους. Ανεβαίνουμε, στριμωχνόμαστε όλοι μπροστα στην πόρτα μιας και όλοι αρνούνται να χωθούν πιο μέσα. Εγώ πάλι αρνούμαι να στέκομαι αγκαλιασμένη σφιχτά με άγνωστους και προχωρώ προς τον οδηγό όπου βρίσκω μέρος ευάερον και ευήλιον και αράζω. Όση ώρα ανεβαίνουν χαζεύω από το παράθυρο έναν τύπο στη στάση που φωνάζει. Απροσδιόριστη η ηλικία του, φαίνεται μεγάλος αλλά ποιος ξέρει πόσο να είναι. Ρούχα κανονικά, δεν φαίνεται άστεγος και κρατάει μια σακούλα στα χέρια. Τελευταία στιγμή ανεβαίνει κι αυτός στο λεωφορείο και συνεχίζει τον καυγά που έχει ανοίξει με τους εχθρούς του. Τα έχει βάλει με την κυβέρνηση, με τα κινητά τηλέφωνα που είναι ρουφιάνοι, ανακατεύει θεωρίες συνομωσίας τύπου Λιακόπουλου, βρίζει ακόμα και τα μικρά παιδάκια που γίνονται ρουφιανάκια επειδή έχουν κινητά. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τους συνειρμούς που κάνει το ταραγμένο του μυαλό, έχουν χαλάσει και τ’ ακουστικά από το mp3 player και δεν μπορώ ν’ απομονωθώ όπως κάνω συνήθως. Ο κόσμος χαμογελάει, κουνάει το κεφάλι, τον κοιτάζει με περιέργεια ή κοιτάζει αλλού. Εγω απλά κάνω υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει σκέφτομαι, σε μερικές στάσεις θα κατέβω.

Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή από το βάθος: «ΣΚΑΣΕ!!!!». Γυρνάω και βλέπω ένα τύπο έξαλλο, μουστάκι παχύ, κασκέτο και το μάτι θολό. Αν δεν ήταν τόσος κόσμος ανάμεσά τους θα τον είχε βουτήξει από το λαιμό. Προσπαθούσε να τον φτάσει και να τον χτυπήσει φωνάζοντας πως δεν τον αντέχει, πως τον πετυχαίνει σε όλα τα λεωφορεία να λέει τα ίδια. Και ξανά «ΣΚΑΣΕ» και όλο να προσπαθεί να τον φτάσει. Του φώναξα να σταματήσει, κάποιοι ψέλισσαν το ίδιο. Ο δεύτερος έξαλλος άρχισε να μου φωνάζει πως δεν τον αντέχει άλλο, ο πρώτος τα πήρε χειρότερα και ούρλιαζε πως είναι όλοι ρουφιάνοι, εγώ να λέω στον δεύτερο πως δεν έχει ούτε νόημα ούτε λογική να τα βάζουμε με άρρωστους ανθρώπους. Μύλος……

Μέχρι την επόμενη στάση γινόταν μέσα στο λεωφορείο της τρελής το πανηγύρι. Στη σταση άνοιξε ο οδηγός την πόρτα και ο πρώτος τρελός κατέβηκε, περισσότερο ξωπετάχτηκε θα έλεγα μιας και ο δεύτερος τρελός έσπρωχνε τόσο πολύ τον κόσμο ανάμεσά τους για να τον φτάσει και να τον χτυπήσει, που ο πρώτος είχε γίνει χαλκομανία στην πόρτα. Κατέβηκε βρίζοντας ο πρώτος, έβρισε για λίγο ο δεύτερος αλλά πιο ήρεμος αφού είχε κατατροπώσει τον «εχθρό» και ηρέμησε το λεωφορείο.

Κατέβηκα μετά από μερικές στάσεις κι εγώ και σκεφτόμουν πόσα ακόμα θα δουν τα μάτια μας.  Αν είναι δυνατόν να ζητούσε ο μουστακαλής λογική αντίδραση από έναν άνθρωπο οφθαλμοφανώς σαλεμένο. Κι όμως, ήταν ικανός να τον πλακώσει στο ξύλο.

Είπα ξύλο και θυμήθηκα δεύτερη φάση, πιο πρόσφατη. Βγαίνει ο μικρός να πάει να παρακολουθήσει αγώνα χάντμπολ. Μιλάμε για χάντμπολ, δεν σκέφτεσαι πως μπορεί να υπάρξει θέμα, ναι; Ας γελάσω δυνατά…. Είναι στην πόρτα έτοιμος να φύγει να περάσει να πάρει έναν φίλο του να πάνε στο γήπεδο παρέα και βλεπω πως έχει στριμώξει στην τσέπη ένα κασκόλ της ΑΕΚ (έπαιζε η ΑΕΚ). «Τι το θες αυτό, του λέω, και το κουβαλάς; Θέλεις να γίνεις στόχος;» «Στην τσέπη θα το έχω βρε μαμά» μου απαντάει, «μόνο μέσα στο γήπεδο θα το βγάλω κι εκεί θα είναι γεμάτο ΑΕΚτζήδες, τι να μου κάνουν». Όταν γύρισε μου είπε τα χαΐρια….. Έπεσε πάνω σε περιπολία «βάζελων» με μηχανάκια, είδαν να ξεφεύγει από την τσέπη του το κασκόλ, τον περικύκλωσαν και του είπαν να τους το δώσει με το καλό. Χέστηκε ο μικρός από το φόβο του, «ρε παιδιά, εγώ χάντμπολ πάω να δω…» τους είπε αλλά δεν χαμπάριασαν οι μάγκες. «Δώσε το κασκόλ» του είπαν « και θα σ΄αφήσουμε να φύγεις αλλιώς θα τις φας». Έδωσε το κασκόλ κι έγινε λαγός κι εγώ σκεφτόμουν όταν μου τα έλεγε μετά, πως ευτυχώς δεν ήταν με κανέναν φίλο του που θα ήθελε να τσαμπουκαλευτεί να τους μαυρίσουν και τους δύο στο ξύλο. Τέσσερα μηχανάκια με οκτώ μαντράχαλους εικοσάρηδες κι έναν δυο τριαντάρηδες (απ’ ότι υπολόγισε ο μικρός) πούλησαν τσαμπουκά για να πάρουν το κασκόλ ενός δεκατετράχρονου. Φαντάζομαι μετά θα το έδειχναν σαν έπαθλο σε φίλους τους και θα το διάνθισαν με λίγο περισσότερο ηρωισμό γιατί δεν λέει σαν ιστορία, πως απείλησαν έναν πιτσιρικά που τους έδωσε χεσμένος από το φόβο του….