Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον


Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Πολύς κόσμος τα έχασε τα ταξικά γυαλιά του και ακόμα χαμένα τα έχει. Αν είχαν μείνει τα γυαλιά μας στη θέση τους, δεν θα πέφταμε τα τελευταία χρόνια, αλλά και μέχρι σήμερα κάποιοι, από τα σύννεφα για τα ποσοστά της ΧΑ, για την αφισοκόλληση της οροθετικής στη Λέσβο και για όλα τα φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας μας.

Καταλάβατε φίλοι, γνωστοί και πρώην σύντροφοι; Ψάξτε να βρείτε τα ταξικά γυαλιά σας για να δείτε καλά τριγύρω σας, σε ποιο κόσμο ζείτε αλλά κυρίως σε ποια τάξη ανήκετε. Κι αφήστε τις μεταμοντερνιές περί του «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων» και του «τέλους της πάλης των τάξεων». Η πάλη των τάξεων θα τελειώσει όταν δεν θα υπάρχουν τάξεις, μέχρι τότε καλά θα κάνετε να βρείτε και να στερεώσετε καλά τα ταξικά γυαλιά σας στη μύτη κι ν’ αφήσετε τις δηθενιές.

Κάποιοι άλλοι αφήστε το επαναστατικό know how, το από καθέδρας ύφος, την -από τη σιγουριά της δουλειάς και του σπιτιού σας- επαναστατική καθοδήγηση και μη κουνάτε επαναστατικά το δάχτυλο κάτω από τη μύτη ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να σταθούν στα πόδια τους ή για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Μη τους λοιδωρείτε και μη τους σνομπάρετε επειδή δεν υπήρξαν μια ζωή επαναστάτες και βγήκαν στους δρόμους τώρα που «ξεβολεύτηκαν». Αυτοί τουλάχιστον βγήκαν στους δρόμους να διεκδικήσουν -έστω και με μη ενδεδειγμένους κατά την επαναστατική σας άποψη- τρόπους το δίκιο τους, κάποιοι άλλοι απλώς κλαίνε τη μοίρα τους ή γλείφουν δεξιά και αριστερά για να βρουν κάπου να ξανακουρνιάσουν.  Η έξοδος όμως στο δρόμο θα μεταλλάξει κάποιους και θα τους οδηγήσει στο να βάλουν τα ταξικά γυαλιά τα οποία πιθανόν ποτέ δεν είχαν.

Advertisements

τα ύστερα του κόσμου


Σόδομα και Γόμορα!!!!!

Ο Αιμίλιος Λιάτσος (ναι αυτός…) σήκωσε την παντιέρα της επανάστασης στον REAL FM. Ακούω και δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου!!!!
liatsos+ethnosΚράζει τον Άδωνη Γεωργιάδη, 50 εμφανίσεις έκανε -λέει- σε 4 μέρες, μα πότε δουλεύει; Κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι χρόνια τώρα κι όχι μόνο για το Μπουμπούκο. Ας πούμε, αυτός ο Λοβέρδος πότε προλαβαίνει και υπουργεύει που ολημερίς τον βρίσκεις σε μιντιακές ρούγες ή σε γήπεδα ή σε ελικόπτερα να κόβει βόλτες στα νησιά. Έχει φάει -λέει- πολύ ξύλο ήδη ο Μπουμπούκος στη ΝΔ και θα εξαφανιστεί όπου νάναι!!!

Η Ντόρα; Αυτή, λέει, δεν πάει στη Χαλκιδική, έχει δουλειές στις Βρυξέλλες που δεν μπορεί να τις αφήσει και να τρέχει σε γενέθλια. Εκθειάζει τον Αβραμό ως σοβαρό ο οποίος όμως ως έξυπνος που είναι την έκανε με ελαφρά τώρα στα δύσκολα, υπέγραψε πενταετές συμβολαιάκι στην Ε.Ε. και την έκανε….

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης; Κι αυτός σοβαρός άνθρωπος, με αριστερές καταβολές και πολύ καλό παιδί επίσης, αλλά έκανε τη μαλακία να μαλώσει με τον πρωθυπουργικό δευτεροξάδελφο, τον κύριο πρέσβη που τα πήρε κατάκρανα επειδή τον έκλασαν στη συνάντηση με την Αγκέλα ενώ ήταν μέσα το καλό παιδί Χρύσανθος και μερικοί ακόμα Σαμαροπαρατρεχάμενοι, που κακώς όμως δεν παραβρέθηκε ο πρέσβης κι έτσι δόθηκε στην Ευρώπη μια εικόνα διάλυσης και ασυνεννοησίας της ελληνικής κυβέρνησης. Καλέ τι μας λέτε…. ασυνεννοησία; 

Και το καλύτερο για το τέλος. Ο Σταμάτης, ο πιο στενός συνεργάτης του Σαμαρά, τον πιέζει για εκλογές το Νοέμβρη, μετά τη δημοσκόπηση και το 11% υπέρ ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να κερδίσει τις εκλογές αλλά για να έχει το περιθώριο να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα που πολύ πιθανόν να είναι σαρωτική!!!! Φυσικά υπάρχουν κι αντίθετες φωνές όπως του Χρύσανθου του καλού και σοβαρού παιδιού που του λένε «πρόεδρα προχώρα κι εδώ είμαστε εμείς….»

Δεν τα λέω εγώ, τα ίδια τα λόγια του Λιάτσου είναι και που; Στον REAL FM που δεν τον λες και κομμουνιστικό…..

Εγώ πάλι ετοιμάζω ποπ κορν, πίτσες, πατατάκια και μπύρες και παίρνω θέση για να βλέπω κωλοτούμπες, σουρσίματα, γλειψίματα και αλλαγές πορείας. Χο χοχοχοχοχοχοχ!!!!!

Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν


Τις σκοτεινές μέρες τις οικονομικής κρίσης, οι ‘χορευτικοί μαραθώνιοι’ αποτελούσαν έναν τρόπο για να διαγωνιστούν οι απελπισμένοι άνθρωποι με σκοπό τα χρηματικά έπαθλα. Το θέαμα κρατούσε μέρες, καθώς οι διαγωνιζόμενοι πίεζαν τους εαυτούς τους πέρα από τα όρια της εξάντλησης, ενώ το βάρβαρο κοινό παρακολουθούσε στοιχηματίζοντας χρήματα για σπορ ή κέρδος. Ενάντια σ’ αυτό το σκηνικό, οι ζωές μιας άνισης ομάδας διαγωνιζομένων περιπλέκονται. Συναντιούνται τυχαία, κινούνται ανελέητα στην πίστα ψάχνοντας ένα όνειρο. Κι ενώ το κοινό παρακολουθεί… το ρολόι χτυπάει … ποιος από αυτούς θα επιζήσει;

Μου κόλλησε αυτή η φράση στο μυαλό και θυμήθηκα την ταινία. Την είχα δει μικρή, φοιτήτρια, στην κινηματογραφική λέσχη της πόλης που σπούδαζα. Σκληρή ταινία μου είχε φανεί, την είχα νιώσει κι ας μην μπορούσα να καταλάβω τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαδραματιζόταν ή το τι σημαίνει ακριβώς να σε σκοτώνουν όταν γεράσεις. Μεγάλωνα στην εποχή της αισιοδοξίας για το μέλλον, ακόμα κι εγώ -η πεσιμίστρια και «Κασσάνδρα» όπως με αποκαλούσαν οι φίλοι μου- δεν μπορούσα να φανταστώ το τσουνάμι που θα σάρωνε τον κόσμο. Κι έφτασε η ώρα να μου κολλήσει ο τίτλος σαν τσίχλα στο μυαλό και να νιώσω τι σημαίνει να σκοτώνεις το άλογο όταν γεράσει. Όλο αυτό, βλέποντας τα non paper του υπουργείου για τη μορφή που θα έχουν τα δημόσια σχολεία και τη μοριοδότηση του Μητσοτάκη για τους ΔΥ και τους καθηγητές. Μοριοδότηση…. τι ωραία λέξη για να αποτιμήσεις ανθρώπους, χαρακτήρες, προσπάθειες, κατακτήσεις, τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, αγωνία, ξενύχτια, δουλειά….. Μια μοριοδότηση που στην ουσία πετάει στον Καιάδα της ανεργίας -μάλλον της αχρηστίας θα έπρεπε να πω- τους παλιούς που κοστίζουν ακριβά και κρατάει τους νέους που είναι φτηνοί. Και πάνω σ’ αυτή τη μοριοδότηση να βλέπεις τους ανθρώπους, τους συνάδελφούς σου, να ξεσκίζονται σαν αγρίμια για το ποιος θα προλάβει να πάρει ένα κομματάκι.  Και να μην καταλαβαίνουν πως στο τέλος όλοι θα έχουμε την ίδια μοίρα, σκλάβοι για ένα κομμάτι ψωμί και με την αξιοπρέπεια χαμένη για πάντα.

Είπα non paper, μοριοδότηση, απασχόληση και απασχολήσιμοι, διαπιστωτικές πράξεις και διαθεσιμότητα, κινητικότητα, δεξιότητες…. Λέξεις καινούριες που φτιάχτηκαν και περάστηκαν στη γλώσσα σιγά σιγά και υπόγεια, η Νέα Γλώσσα του «1984» έγινε πραγματικότητα εδώ και χρόνια και μεις δεν το πήραμε μυρωδιά. Τις δεχτήκαμε με χαρά όπως και τον Μεγάλο Αδελφό, σαν «μοντερνιά», και τώρα αυτές οι λέξεις θα μας κόψουν το οξυγόνο. Όπως δεχτήκαμε με χαρά να είμαστε απασχολήσιμοι κι όχι εργαζόμενοι -στις αρχές των χαρούμενων ’90’ς ήσουν λούζερ αν ήθελες να είσαι εργαζόμενος του οκτάωρου και γινόσουν άνθρωπος με μέλλον και λεφτά, αν διάλεγες να πιστεύεις πως απλά «απασχολείσαι» 15 ώρες από τη ζωή σου λες και όλοι μας δουλεύαμε από χόμπι κι επειδή θέλαμε κάτι για να περάσουμε τις άδειες ώρες μας. Κι αυτό το συγκεκριμένο το εντόπισε η μάνα μου η «αμόρφωτη» όταν μου είπε «αφού παιδί μου έγινε το υπουργείο εργασίας υπουργείο απασχόλησης και η εργασία χόμπι, έρχονται άσχημες μέρες….». Είχες δίκιο μάνα τελικά….

Με διέκοψε τηλέφωνο, τι λέγαμε; Α ναι…. δεν λέγαμε, εγώ παραληρώ. Σκέψεις ασύνδετες σε πρώτη εντύπωση πλημμυρίζουν το κεφάλι μου, να τώρα ήρθε μια άλλη σκέψη καθώς σκέφτηκα πως μ’ αυτά και μ’ αυτά εξοβελίζουν τον πολιτισμό από τα σχολεία. Σκέφτηκα πως ο άνθρωπος άρχισε να παράγει πολιτισμό όταν σταμάτησε να είναι νομάς, όταν έβαλε τον κώλο του κάτω και είπε «εδώ θα μείνω, εδώ θα μεγαλώσω τα παιδιά μου, εδώ θα ζήσουν τα εγγόνια και τα τρισέγγονά μου….» κι άρχισε να καλλιεργεί τη γη. Από τότε και μετά άρχισε να παράγει πολιτισμό κι έζησε έτσι για χιλιάδες χρόνια. Κι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του ήταν η γραφή, και το μεγαλύτερο επίτευγμα των αρχαίων ημών προγόνων, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ήταν οι Παρθενώνες και οι φιλόσοφοι αλλά αυτά τα 24 σημαδάκια που καταγράφουν τη σοφία και τον πολιτισμό, το αλφάβητο. Κι από το αλφάβητο το πιο σημαντικό απ’ όλα, τα φωνήεντα. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί παρατηρώ πως μπορεί να γκρεμιστεί ένας πολιτισμός αιώνων μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια η κατά τον Μπάουμαν «αρνητική παγκοσμιοποίηση» μας ξανακάνει νομάδες, με μόνο τόπο μας τη βαλίτσα μας. Μόνο που όταν είσαι νομάς δεν έχεις ρίζα, δεν έχεις τόπο, οικογένεια, αναμνήσεις να υπερασπιστείς, είσαι ένα ευέλικτο ρομπότ που μετακινείσαι όπου έχει δουλειά. Εσύ, οικογένεια η βαλίτσα σου και τόπος σου γίνονται τα αεροδρόμια. Γιαυτό παλέψαμε, γιαυτό πάλεψαν οι προηγούμενες γενιές σύντροφοι; Με ποιο δικαίωμα εκχωρήσαμε χωρίς καμιά αντίσταση, το αντίθετο μάλιστα το κάναμε με χαρά πιστεύοντας πως είμαστε προοδευτικοί, όσα κατέκτησαν με αίμα οι γονείς και οι παππούδες μας; Με ποιο δικαίωμα εξοστρακίσαμε τα φωνήεντα από το γραπτό μας λόγο, γράφοντας «τπτ», «δλδ» κι άλλα τέτοια κουλά; Πως μπορούμε να είμαστε περήφανοι για το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» όταν καταργούμε από το γραπτό μας λόγο 7 σημαδάκια που κατέστησαν δυνατή την καταγραφή αυτού του «αρχαίου πνεύματος»;

Παραληρώ αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω Συγχωρήστε μου το μη δομημένο λόγο, τα όποια συντακτικά λάθη. Βράζω όμως, βράζω στη ζέστη της Θεσσαλονίκης αλλά βράζω και μέσα μου αδυνατώντας να παρακολουθήσω, να αναλύσω και να επεξεργαστώ λογικά όλες τις παράλογες εξελίξεις που σαρώνουν τις ζωές μας.

Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα


Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα. Έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που απολύονται από το δημόσιο. Μπορείτε να είστε ακόμα πιο περήφανοι. Είμαι ανάμεσα στους πρώτους που εξαιρέθηκαν λόγω αυξημένων προσόντων και μετά εξαιρέθηκαν από την εξαίρεση γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα, το είπε και ο υπουργός σε ασύντακτα ελληνικά: «Ο συνολικός αριθμός, που ήταν υποχρέωση της Κυβέρνησης δεν μπορούσε να καλυφθεί, κι επομένως κοιτάζουμε να καλύψουμε αυτόν τον αριθμό». Μπορείτε να είστε κι ακόμα πιο περήφανοι. Έχω απολυθεί και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα. Θέλετε κι άλλο; Θα σας κάνω ακόμα πιο περήφανους. Έβαλα πλάτη βρε, σε μένα οφείλεται το 1/250 των ανθρώπων (και όχι αριθμών) που έβαλαν πλάτη για να πάρουμε την επόμενη γαμημένη δόση που θα μας πετάξει στο τραπέζι η τρόικα. Όταν το σκέφτομαι φουσκώνω από περηφάνεια, εγώ τώρα σώζω την πατρίδα. Χαλάλι λοιπόν και τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου και η δουλειά που έχω κάνει στα σχολεία, και τα σεμινάρια που παρακολούθησα στη ζωή μου, τα συνέδρια, οι δημοσιεύσεις, τα χρήματα που ξόδεψα, χαλάλι όλα….. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..
Είπε κι άλλα ο υπουργός. Είμαι σίγουρη πως τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ και βρέχουν τα δάκρυα το μαξιλάρι του από τη στενοχώρια του για μας. Το σκέφτηκε όμως, δεν θα μας αφήσει έτσι, όοοοοοχι……. Κοιτάξτε βρε να δείτε τι άνθρωπος είναι (σε πιο ασύντακτα ελληνικά ο πανεπιστημιακός…..): «Θεωρούμε ότι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα πρέπει, να κρατήσουμε στο Δημόσιο….. Οι άνθρωποι αυτοί θα πριμοδοτηθούν ούτως ώστε αμέσως κι αυτοί να απορροφηθούν σε Τομείς του Δημοσίου, γιατί έχουν αυξημένα προσόντα . Ακριβώς γιατί αυτό επιβάλλει και η λογική της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Τομέα, δηλαδή να κρατήσουμε ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα». Καταλάβατε βρε; «Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πεταχθούν, μη κοιτάτε που τους πετάξαμε έξω τώρα για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια της τρόικας…. εμείς προβλέψαμε. Θα τους δώσουμε μπόνους, έτσι ώστε να προηγούνται αυτών που προηγούνται από άλλους για να δουλέψουν σαν ωρομίσθιοι των 400 το πολύ ευρώ, στα ΙΕΚ που θα φτιάξουμε αφού διαλύσουμε την Τεχνική Εκπαίδευση». Καταλάβατε βρε; Δεν καταλάβατε; Τι να σας πω…… Είστε σίγουρα προκατειλημμένοι, συριζαίοι κομμουνιστές και ανθέλληνες.

Τώρα ρίξτε μια ματιά κι εδώ να δείτε τι μπορεί να συμβαίνει εκτός από το διακαή πόθο του υπουργείου να αναβαθμίσει την κατακαημένη Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, καταργώντας ολόκληρους τομείς και ειδικότητες-φιλέτα με τη μεγαλύτερη ζήτηση από τους μαθητές και πετώντας στη διαθεσιμότητα που οδηγεί στην απόλυση, ανθρώπους και όχι αριθμούς.

Αχ ρε Κυριάκο…..


Ήταν 2004 νομίζω, προεκλογική περίοδος ή λίγο πριν προκηρυχθύν εκλογές. Η ΝΔ τσίριζε για τους χιλιάδες συμβασιούχους που δεν μονιμοποιούσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μιλούσαν για περίπου 250.000 συμβασιούχους και σαν κόμμα διεκήρυσσαν σε όλους τους τόνους, πως ΑΝ έρθουν αυτοί στα πράγματα όλοι αυτοί οι συμβασιούχοι θα γινόταν μόνιμοι. Ήταν επίσης η εποχή που είχαν απαγορεύσει στους ταξιτζήδες να μπαίνουν στις λεωφορειολωρίδες και οι ταξιτζήδες τα είχαν πάρει στο κρανίο και προσπαθούσαν να εξαιρεθούν. Φεύγοντας από το σχολείο πήρα ταξί, βιαζόμουν να επιστρέψω στο σπίτι. Ο ταξιτζής γκρίνιαζε για τις λεωφορειολωρίδες και το πόσο η απαγόρευση σ’ αυτές τους έκοβε μεροκάματο και πως ήθελαν αύξηση στο κόμιστρο γιατί δεν έβγαιναν. Διάλεξε να με περάσει από την οδό Ρηγίλλης, τότε ακόμα ήταν εκεί τα γραφεία της ΝΔ. Μόλις προσπεράσαμε την είσοδο, κόβει ταχύτητα, σταματάει δίπλα σ’ ένα ψηλό τύπο, βγάζει κεφάλι από το παράθυρο και φωνάζει: «Κυριάκοοοο, Κυριάκοοοο….». Ο ψηλός σταμάτησε δίπλα μας, έβγαλε τα ακουστικά του hand’s free και τότε συνειδητοποίησα πως ο ψηλός ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που πήγαινε στα γραφεία του κόμματος. Ο ταξιτζής, λες και ήταν φίλοι παιδιόθεν με τον Κυριάκο του λέει:

«Κυριάκο τι θα γίνει με τις λεωφορειολωρίδες; Ο πατέρας σου μας υποσχέθηκε πως θα λυθεί το πρόβλημά μας». Χαμογέλασε αμήχανα ο …. Κυριάκος «Όλα θα γίνουν άμα γίνουμε κυβέρνηση… » απάντησε και έκανε να συνεχίσει το δρόμο του. Σιγά μη τον άφηνε ο ταξιτζής…. «Ρε Κυριάκο…. δεν βγαίνουμε λέμε, πρέπει να κάνεις κάτι για μας, εμείς είμαστε όλοι δικοί σας….». «Όλα θα γίνουν, όλα θα γίνουν….» είπε πάλι ο Κυριάκος και την έκανε με ελαφρά.

Ήδη είχε μαζευτεί ουρά πίσω μας και κόρναρε, μαρσάρει ο ταξιτζής, φτάνουμε στο φανάρι και γυρνάει να μου πει: «Είδες ο Κυριάκος; το είπε…. άντε να αλλάξει η κυβέρνηση να το λύσουμε το θέμα μας» Είπα να μη μιλήσω αλλά δεν κρατήθηκα.

«Μα τι θέλατε να σας πει;» του λέω «πολιτικός είναι, τι άλλο θα έλεγε; Πως είστε μαλάκες και δεν θα μπείτε ποτέ στις λεωφορειολωρίδες γιατί θα καθυστερείτε τα λεωφορεία την ώρα που θα ψαρεύετε πελάτες;»

«Ο Κυριάκος είναι σπαθί» μου απαντάει «να το δεις. Κι εμείς θα μπαίνουμε στις λεωφορειολωρίδες και θα διορίσει και τους 250.000 συμβασιούχους που δεν διορίζει το ΠΑΣΟΚ και θα δει με θετικό τρόπο το αίτημά μας για αύξηση του κομίστρου» 

«Ρε φίλε… « του λέω «τραβάει κανένα ζόρι να σας το αυξήσει; από την τσέπη του θα βάλει τα φράγκα; από μένα θα τα πάρεις κι αν εγώ δεν έχω δεν θα πάρω ταξί κι εσύ δεν θα βγάλεις μεροκάματο, όση αύξηση και να σου δώσει πρέπει εγώ να έχω να σου τη δώσω αλλιώς θα μείνεις με την αύξηση αλλά άφραγκος…»

Φυσικά ο ταξιτζής δεν χαμπάριασε και μου ζάλισε το κεφάλι μέχρι να φτάσουμε, για το πόσο θα λύσουμε όλοι τα προβλήματά μας μόλις βγει η ΝΔ.

Φυσικά η ΝΔ βγήκε, δεν διόρισε τους συμβασιούχους που τους ξέχασε μόλις έγινε κυβέρνηση και μάλιστα τους βρήκε πάαααααααρα πολλούς (λες και δεν ήξεραν πόσοι είναι όταν τους υποσχόταν διορισμό), οι ταξιτζήδες δεν μπήκαν νόμιμα στις λεωφορειολωρίδες, το κόμιστρο αυξήθηκε αλλά έπεσε η δουλειά αγάλι αγάλι όσο έπεφταν και οι μισθοί του κόσμου και ο Κυριάκος έγινε επιτέλους υπουργός. Είναι ο υπουργός που τον άκουγα νωρίτερα να λέει με μεγάλη αυτοπεποίθηση  πως φυσικά οι πρώτοι που θα απολυθούν θα είναι οι συμβασιούχοι. Αν και τον πρόλαβε στη στροφή ο υπουργός Παιδείας, πρόλαβε και απέλυσε πρώτος τους εκπαιδευτικούς της Τεχνικής Εκπαίδευσης…..

Λυμπέρη μη ξεχνάς μας χρωστάς..


«Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε»

Πόσο επίκαιρος ο στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη για τους «μεγάλους άντρες» της εποχής μας. Για έναν τέτοιον θέλουμε να σας μιλήσουμε κι εμείς, τον κύριο Αντώνη Λυμπέρη — το αν θα μπει το κύριος μπροστά το αφήνουμε στη δική σας κρίση, αφού διαβάσετε το κείμενο. Ένας από τους πιο ισχυρούς εκπροσώπους του life style, της χλιδής, του savoir vivre άφησε 200 εργαζόμενους στο δρόμο.

Είμαι ο Γιώργος, η Μαρία, ο Πέτρος, η Κατερίνα, ο Κώστας, η Άννα και είμαι οργισμένος/η!

Είμαι οργισμένος/η, γιατί με κορόιδεψε, γιατί μου έλεγε ψέματα· ενώ εγώ πήγαινα απλήρωτος/η να βγάλω τα περιοδικά του, αυτός οργάνωνε την έξοδό του από την εταιρεία.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί «έβαζα πλάτη», πηγαίνοντας στην άλλη άκρη της Αττικής, στο Κορωπί, χωρίς πολλές φορές να έχω ούτε τα χρήματα για το εισιτήριο, ενώ αυτός μετέφερε τα πιο κερδοφόρα «φιλέτα» της εταιρείας (ΕΓΩ, HELLO, 7ΜΕΡΕΣ TV, ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ), κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, στη νέα εταιρεία Alpha Editions, την οποία ίδρυσε ο κουμπάρος του, ο Δημήτρης Κοντομηνάς, με τον ιδιοκτήτη των Αττικών Εκδόσεων, Θεοχάρη Φιλιππόπουλο. Και σύμβουλο έκδοσης έβαλαν, ποιον άλλον, ή μάλλον ποια άλλη; Τη σύζυγό του, Έλενα Μακρή-Λυμπέρη, η οποία, λίγο πριν μας αφήσουν στο δρόμο απλήρωτους, μας κατηγορούσε ότι έχουμε «ταξικό μίσος» — προφανώς μόλις είχε ανακαλύψει τον όρο.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί, ενώ αυτοί κανόνισαν την «ηρωική» τους έξοδο, με το λιγότερο δυνατό κόστος για τους ίδιους, εγώ δεν πήρα ούτε καν το δώρο των Χριστουγέννων.
Είμαι εξοργισμένος/η, γιατί, ενώ όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι «καουμπόηδες» κλείνουν εταιρείες, αφήνοντας απλήρωτους εκείνους που τους στήριξαν τόσα χρόνια, τους εργαζόμενούς τους και τα ασφαλιστικά τους ταμεία, τους εξωτερικούς συνεργάτες τους, πρακτορεία, διαφημιστικές εταιρείες, τυπογράφους, χαρτεμπόρους, δεν υπάρχει τίποτα και κανείς να μπει τροχοπέδη σε αυτή την αλητεία. Πού είναι το κράτος; Πού είναι η δικαιοσύνη;

Δεν ζητάμε τίποτε άλλο εκτός από αυτά που δικαιούμαστε, τα δεδουλευμένα μας και τις αποζημιώσεις μας.

ΠΛΗΡΩΣΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ!

Απλήρωτοι εργαζόμενοι των Εκδόσεων Λυμπέρη

Υ.Γ. Όπως σκληρά δουλεύαμε, έτσι και σκληρά θα διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν.

Έφαγα τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου στο «μαγαζί» του. Ευτυχώς εγώ απολύθηκα νωρίς….

εγέρθητω


Τι να σχολιάσει κανείς; Τους φαντάζομαι στη Βουλή, να μπαίνει ο Αρχηγός και να ουρλιάζουν σε άπταιστη διάλεκτο Κθούλου «Εγέρθητω!!!!» Οι προστακτικές τους μάραναν και τα αρχαία. Μπαμπουίνοι που τους στείλαμε στη Βουλή.

Τέτοια βλέπω και δεν γιατρεύονται τα μάτια μου.