Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον


Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Πολύς κόσμος τα έχασε τα ταξικά γυαλιά του και ακόμα χαμένα τα έχει. Αν είχαν μείνει τα γυαλιά μας στη θέση τους, δεν θα πέφταμε τα τελευταία χρόνια, αλλά και μέχρι σήμερα κάποιοι, από τα σύννεφα για τα ποσοστά της ΧΑ, για την αφισοκόλληση της οροθετικής στη Λέσβο και για όλα τα φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας μας.

Καταλάβατε φίλοι, γνωστοί και πρώην σύντροφοι; Ψάξτε να βρείτε τα ταξικά γυαλιά σας για να δείτε καλά τριγύρω σας, σε ποιο κόσμο ζείτε αλλά κυρίως σε ποια τάξη ανήκετε. Κι αφήστε τις μεταμοντερνιές περί του «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων» και του «τέλους της πάλης των τάξεων». Η πάλη των τάξεων θα τελειώσει όταν δεν θα υπάρχουν τάξεις, μέχρι τότε καλά θα κάνετε να βρείτε και να στερεώσετε καλά τα ταξικά γυαλιά σας στη μύτη κι ν’ αφήσετε τις δηθενιές.

Κάποιοι άλλοι αφήστε το επαναστατικό know how, το από καθέδρας ύφος, την -από τη σιγουριά της δουλειάς και του σπιτιού σας- επαναστατική καθοδήγηση και μη κουνάτε επαναστατικά το δάχτυλο κάτω από τη μύτη ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να σταθούν στα πόδια τους ή για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Μη τους λοιδωρείτε και μη τους σνομπάρετε επειδή δεν υπήρξαν μια ζωή επαναστάτες και βγήκαν στους δρόμους τώρα που «ξεβολεύτηκαν». Αυτοί τουλάχιστον βγήκαν στους δρόμους να διεκδικήσουν -έστω και με μη ενδεδειγμένους κατά την επαναστατική σας άποψη- τρόπους το δίκιο τους, κάποιοι άλλοι απλώς κλαίνε τη μοίρα τους ή γλείφουν δεξιά και αριστερά για να βρουν κάπου να ξανακουρνιάσουν.  Η έξοδος όμως στο δρόμο θα μεταλλάξει κάποιους και θα τους οδηγήσει στο να βάλουν τα ταξικά γυαλιά τα οποία πιθανόν ποτέ δεν είχαν.

τα ύστερα του κόσμου


Σόδομα και Γόμορα!!!!!

Ο Αιμίλιος Λιάτσος (ναι αυτός…) σήκωσε την παντιέρα της επανάστασης στον REAL FM. Ακούω και δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου!!!!
liatsos+ethnosΚράζει τον Άδωνη Γεωργιάδη, 50 εμφανίσεις έκανε -λέει- σε 4 μέρες, μα πότε δουλεύει; Κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι χρόνια τώρα κι όχι μόνο για το Μπουμπούκο. Ας πούμε, αυτός ο Λοβέρδος πότε προλαβαίνει και υπουργεύει που ολημερίς τον βρίσκεις σε μιντιακές ρούγες ή σε γήπεδα ή σε ελικόπτερα να κόβει βόλτες στα νησιά. Έχει φάει -λέει- πολύ ξύλο ήδη ο Μπουμπούκος στη ΝΔ και θα εξαφανιστεί όπου νάναι!!!

Η Ντόρα; Αυτή, λέει, δεν πάει στη Χαλκιδική, έχει δουλειές στις Βρυξέλλες που δεν μπορεί να τις αφήσει και να τρέχει σε γενέθλια. Εκθειάζει τον Αβραμό ως σοβαρό ο οποίος όμως ως έξυπνος που είναι την έκανε με ελαφρά τώρα στα δύσκολα, υπέγραψε πενταετές συμβολαιάκι στην Ε.Ε. και την έκανε….

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης; Κι αυτός σοβαρός άνθρωπος, με αριστερές καταβολές και πολύ καλό παιδί επίσης, αλλά έκανε τη μαλακία να μαλώσει με τον πρωθυπουργικό δευτεροξάδελφο, τον κύριο πρέσβη που τα πήρε κατάκρανα επειδή τον έκλασαν στη συνάντηση με την Αγκέλα ενώ ήταν μέσα το καλό παιδί Χρύσανθος και μερικοί ακόμα Σαμαροπαρατρεχάμενοι, που κακώς όμως δεν παραβρέθηκε ο πρέσβης κι έτσι δόθηκε στην Ευρώπη μια εικόνα διάλυσης και ασυνεννοησίας της ελληνικής κυβέρνησης. Καλέ τι μας λέτε…. ασυνεννοησία; 

Και το καλύτερο για το τέλος. Ο Σταμάτης, ο πιο στενός συνεργάτης του Σαμαρά, τον πιέζει για εκλογές το Νοέμβρη, μετά τη δημοσκόπηση και το 11% υπέρ ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να κερδίσει τις εκλογές αλλά για να έχει το περιθώριο να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα που πολύ πιθανόν να είναι σαρωτική!!!! Φυσικά υπάρχουν κι αντίθετες φωνές όπως του Χρύσανθου του καλού και σοβαρού παιδιού που του λένε «πρόεδρα προχώρα κι εδώ είμαστε εμείς….»

Δεν τα λέω εγώ, τα ίδια τα λόγια του Λιάτσου είναι και που; Στον REAL FM που δεν τον λες και κομμουνιστικό…..

Εγώ πάλι ετοιμάζω ποπ κορν, πίτσες, πατατάκια και μπύρες και παίρνω θέση για να βλέπω κωλοτούμπες, σουρσίματα, γλειψίματα και αλλαγές πορείας. Χο χοχοχοχοχοχοχ!!!!!

Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν


Τις σκοτεινές μέρες τις οικονομικής κρίσης, οι ‘χορευτικοί μαραθώνιοι’ αποτελούσαν έναν τρόπο για να διαγωνιστούν οι απελπισμένοι άνθρωποι με σκοπό τα χρηματικά έπαθλα. Το θέαμα κρατούσε μέρες, καθώς οι διαγωνιζόμενοι πίεζαν τους εαυτούς τους πέρα από τα όρια της εξάντλησης, ενώ το βάρβαρο κοινό παρακολουθούσε στοιχηματίζοντας χρήματα για σπορ ή κέρδος. Ενάντια σ’ αυτό το σκηνικό, οι ζωές μιας άνισης ομάδας διαγωνιζομένων περιπλέκονται. Συναντιούνται τυχαία, κινούνται ανελέητα στην πίστα ψάχνοντας ένα όνειρο. Κι ενώ το κοινό παρακολουθεί… το ρολόι χτυπάει … ποιος από αυτούς θα επιζήσει;

Μου κόλλησε αυτή η φράση στο μυαλό και θυμήθηκα την ταινία. Την είχα δει μικρή, φοιτήτρια, στην κινηματογραφική λέσχη της πόλης που σπούδαζα. Σκληρή ταινία μου είχε φανεί, την είχα νιώσει κι ας μην μπορούσα να καταλάβω τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαδραματιζόταν ή το τι σημαίνει ακριβώς να σε σκοτώνουν όταν γεράσεις. Μεγάλωνα στην εποχή της αισιοδοξίας για το μέλλον, ακόμα κι εγώ -η πεσιμίστρια και «Κασσάνδρα» όπως με αποκαλούσαν οι φίλοι μου- δεν μπορούσα να φανταστώ το τσουνάμι που θα σάρωνε τον κόσμο. Κι έφτασε η ώρα να μου κολλήσει ο τίτλος σαν τσίχλα στο μυαλό και να νιώσω τι σημαίνει να σκοτώνεις το άλογο όταν γεράσει. Όλο αυτό, βλέποντας τα non paper του υπουργείου για τη μορφή που θα έχουν τα δημόσια σχολεία και τη μοριοδότηση του Μητσοτάκη για τους ΔΥ και τους καθηγητές. Μοριοδότηση…. τι ωραία λέξη για να αποτιμήσεις ανθρώπους, χαρακτήρες, προσπάθειες, κατακτήσεις, τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, αγωνία, ξενύχτια, δουλειά….. Μια μοριοδότηση που στην ουσία πετάει στον Καιάδα της ανεργίας -μάλλον της αχρηστίας θα έπρεπε να πω- τους παλιούς που κοστίζουν ακριβά και κρατάει τους νέους που είναι φτηνοί. Και πάνω σ’ αυτή τη μοριοδότηση να βλέπεις τους ανθρώπους, τους συνάδελφούς σου, να ξεσκίζονται σαν αγρίμια για το ποιος θα προλάβει να πάρει ένα κομματάκι.  Και να μην καταλαβαίνουν πως στο τέλος όλοι θα έχουμε την ίδια μοίρα, σκλάβοι για ένα κομμάτι ψωμί και με την αξιοπρέπεια χαμένη για πάντα.

Είπα non paper, μοριοδότηση, απασχόληση και απασχολήσιμοι, διαπιστωτικές πράξεις και διαθεσιμότητα, κινητικότητα, δεξιότητες…. Λέξεις καινούριες που φτιάχτηκαν και περάστηκαν στη γλώσσα σιγά σιγά και υπόγεια, η Νέα Γλώσσα του «1984» έγινε πραγματικότητα εδώ και χρόνια και μεις δεν το πήραμε μυρωδιά. Τις δεχτήκαμε με χαρά όπως και τον Μεγάλο Αδελφό, σαν «μοντερνιά», και τώρα αυτές οι λέξεις θα μας κόψουν το οξυγόνο. Όπως δεχτήκαμε με χαρά να είμαστε απασχολήσιμοι κι όχι εργαζόμενοι -στις αρχές των χαρούμενων ’90’ς ήσουν λούζερ αν ήθελες να είσαι εργαζόμενος του οκτάωρου και γινόσουν άνθρωπος με μέλλον και λεφτά, αν διάλεγες να πιστεύεις πως απλά «απασχολείσαι» 15 ώρες από τη ζωή σου λες και όλοι μας δουλεύαμε από χόμπι κι επειδή θέλαμε κάτι για να περάσουμε τις άδειες ώρες μας. Κι αυτό το συγκεκριμένο το εντόπισε η μάνα μου η «αμόρφωτη» όταν μου είπε «αφού παιδί μου έγινε το υπουργείο εργασίας υπουργείο απασχόλησης και η εργασία χόμπι, έρχονται άσχημες μέρες….». Είχες δίκιο μάνα τελικά….

Με διέκοψε τηλέφωνο, τι λέγαμε; Α ναι…. δεν λέγαμε, εγώ παραληρώ. Σκέψεις ασύνδετες σε πρώτη εντύπωση πλημμυρίζουν το κεφάλι μου, να τώρα ήρθε μια άλλη σκέψη καθώς σκέφτηκα πως μ’ αυτά και μ’ αυτά εξοβελίζουν τον πολιτισμό από τα σχολεία. Σκέφτηκα πως ο άνθρωπος άρχισε να παράγει πολιτισμό όταν σταμάτησε να είναι νομάς, όταν έβαλε τον κώλο του κάτω και είπε «εδώ θα μείνω, εδώ θα μεγαλώσω τα παιδιά μου, εδώ θα ζήσουν τα εγγόνια και τα τρισέγγονά μου….» κι άρχισε να καλλιεργεί τη γη. Από τότε και μετά άρχισε να παράγει πολιτισμό κι έζησε έτσι για χιλιάδες χρόνια. Κι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του ήταν η γραφή, και το μεγαλύτερο επίτευγμα των αρχαίων ημών προγόνων, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ήταν οι Παρθενώνες και οι φιλόσοφοι αλλά αυτά τα 24 σημαδάκια που καταγράφουν τη σοφία και τον πολιτισμό, το αλφάβητο. Κι από το αλφάβητο το πιο σημαντικό απ’ όλα, τα φωνήεντα. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί παρατηρώ πως μπορεί να γκρεμιστεί ένας πολιτισμός αιώνων μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια η κατά τον Μπάουμαν «αρνητική παγκοσμιοποίηση» μας ξανακάνει νομάδες, με μόνο τόπο μας τη βαλίτσα μας. Μόνο που όταν είσαι νομάς δεν έχεις ρίζα, δεν έχεις τόπο, οικογένεια, αναμνήσεις να υπερασπιστείς, είσαι ένα ευέλικτο ρομπότ που μετακινείσαι όπου έχει δουλειά. Εσύ, οικογένεια η βαλίτσα σου και τόπος σου γίνονται τα αεροδρόμια. Γιαυτό παλέψαμε, γιαυτό πάλεψαν οι προηγούμενες γενιές σύντροφοι; Με ποιο δικαίωμα εκχωρήσαμε χωρίς καμιά αντίσταση, το αντίθετο μάλιστα το κάναμε με χαρά πιστεύοντας πως είμαστε προοδευτικοί, όσα κατέκτησαν με αίμα οι γονείς και οι παππούδες μας; Με ποιο δικαίωμα εξοστρακίσαμε τα φωνήεντα από το γραπτό μας λόγο, γράφοντας «τπτ», «δλδ» κι άλλα τέτοια κουλά; Πως μπορούμε να είμαστε περήφανοι για το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» όταν καταργούμε από το γραπτό μας λόγο 7 σημαδάκια που κατέστησαν δυνατή την καταγραφή αυτού του «αρχαίου πνεύματος»;

Παραληρώ αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω Συγχωρήστε μου το μη δομημένο λόγο, τα όποια συντακτικά λάθη. Βράζω όμως, βράζω στη ζέστη της Θεσσαλονίκης αλλά βράζω και μέσα μου αδυνατώντας να παρακολουθήσω, να αναλύσω και να επεξεργαστώ λογικά όλες τις παράλογες εξελίξεις που σαρώνουν τις ζωές μας.

Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα


Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα. Έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που απολύονται από το δημόσιο. Μπορείτε να είστε ακόμα πιο περήφανοι. Είμαι ανάμεσα στους πρώτους που εξαιρέθηκαν λόγω αυξημένων προσόντων και μετά εξαιρέθηκαν από την εξαίρεση γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα, το είπε και ο υπουργός σε ασύντακτα ελληνικά: «Ο συνολικός αριθμός, που ήταν υποχρέωση της Κυβέρνησης δεν μπορούσε να καλυφθεί, κι επομένως κοιτάζουμε να καλύψουμε αυτόν τον αριθμό». Μπορείτε να είστε κι ακόμα πιο περήφανοι. Έχω απολυθεί και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα. Θέλετε κι άλλο; Θα σας κάνω ακόμα πιο περήφανους. Έβαλα πλάτη βρε, σε μένα οφείλεται το 1/250 των ανθρώπων (και όχι αριθμών) που έβαλαν πλάτη για να πάρουμε την επόμενη γαμημένη δόση που θα μας πετάξει στο τραπέζι η τρόικα. Όταν το σκέφτομαι φουσκώνω από περηφάνεια, εγώ τώρα σώζω την πατρίδα. Χαλάλι λοιπόν και τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου και η δουλειά που έχω κάνει στα σχολεία, και τα σεμινάρια που παρακολούθησα στη ζωή μου, τα συνέδρια, οι δημοσιεύσεις, τα χρήματα που ξόδεψα, χαλάλι όλα….. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..
Είπε κι άλλα ο υπουργός. Είμαι σίγουρη πως τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ και βρέχουν τα δάκρυα το μαξιλάρι του από τη στενοχώρια του για μας. Το σκέφτηκε όμως, δεν θα μας αφήσει έτσι, όοοοοοχι……. Κοιτάξτε βρε να δείτε τι άνθρωπος είναι (σε πιο ασύντακτα ελληνικά ο πανεπιστημιακός…..): «Θεωρούμε ότι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα πρέπει, να κρατήσουμε στο Δημόσιο….. Οι άνθρωποι αυτοί θα πριμοδοτηθούν ούτως ώστε αμέσως κι αυτοί να απορροφηθούν σε Τομείς του Δημοσίου, γιατί έχουν αυξημένα προσόντα . Ακριβώς γιατί αυτό επιβάλλει και η λογική της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Τομέα, δηλαδή να κρατήσουμε ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα». Καταλάβατε βρε; «Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πεταχθούν, μη κοιτάτε που τους πετάξαμε έξω τώρα για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια της τρόικας…. εμείς προβλέψαμε. Θα τους δώσουμε μπόνους, έτσι ώστε να προηγούνται αυτών που προηγούνται από άλλους για να δουλέψουν σαν ωρομίσθιοι των 400 το πολύ ευρώ, στα ΙΕΚ που θα φτιάξουμε αφού διαλύσουμε την Τεχνική Εκπαίδευση». Καταλάβατε βρε; Δεν καταλάβατε; Τι να σας πω…… Είστε σίγουρα προκατειλημμένοι, συριζαίοι κομμουνιστές και ανθέλληνες.

Τώρα ρίξτε μια ματιά κι εδώ να δείτε τι μπορεί να συμβαίνει εκτός από το διακαή πόθο του υπουργείου να αναβαθμίσει την κατακαημένη Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, καταργώντας ολόκληρους τομείς και ειδικότητες-φιλέτα με τη μεγαλύτερη ζήτηση από τους μαθητές και πετώντας στη διαθεσιμότητα που οδηγεί στην απόλυση, ανθρώπους και όχι αριθμούς.

Αχ ρε Κυριάκο…..


Ήταν 2004 νομίζω, προεκλογική περίοδος ή λίγο πριν προκηρυχθύν εκλογές. Η ΝΔ τσίριζε για τους χιλιάδες συμβασιούχους που δεν μονιμοποιούσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μιλούσαν για περίπου 250.000 συμβασιούχους και σαν κόμμα διεκήρυσσαν σε όλους τους τόνους, πως ΑΝ έρθουν αυτοί στα πράγματα όλοι αυτοί οι συμβασιούχοι θα γινόταν μόνιμοι. Ήταν επίσης η εποχή που είχαν απαγορεύσει στους ταξιτζήδες να μπαίνουν στις λεωφορειολωρίδες και οι ταξιτζήδες τα είχαν πάρει στο κρανίο και προσπαθούσαν να εξαιρεθούν. Φεύγοντας από το σχολείο πήρα ταξί, βιαζόμουν να επιστρέψω στο σπίτι. Ο ταξιτζής γκρίνιαζε για τις λεωφορειολωρίδες και το πόσο η απαγόρευση σ’ αυτές τους έκοβε μεροκάματο και πως ήθελαν αύξηση στο κόμιστρο γιατί δεν έβγαιναν. Διάλεξε να με περάσει από την οδό Ρηγίλλης, τότε ακόμα ήταν εκεί τα γραφεία της ΝΔ. Μόλις προσπεράσαμε την είσοδο, κόβει ταχύτητα, σταματάει δίπλα σ’ ένα ψηλό τύπο, βγάζει κεφάλι από το παράθυρο και φωνάζει: «Κυριάκοοοο, Κυριάκοοοο….». Ο ψηλός σταμάτησε δίπλα μας, έβγαλε τα ακουστικά του hand’s free και τότε συνειδητοποίησα πως ο ψηλός ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που πήγαινε στα γραφεία του κόμματος. Ο ταξιτζής, λες και ήταν φίλοι παιδιόθεν με τον Κυριάκο του λέει:

«Κυριάκο τι θα γίνει με τις λεωφορειολωρίδες; Ο πατέρας σου μας υποσχέθηκε πως θα λυθεί το πρόβλημά μας». Χαμογέλασε αμήχανα ο …. Κυριάκος «Όλα θα γίνουν άμα γίνουμε κυβέρνηση… » απάντησε και έκανε να συνεχίσει το δρόμο του. Σιγά μη τον άφηνε ο ταξιτζής…. «Ρε Κυριάκο…. δεν βγαίνουμε λέμε, πρέπει να κάνεις κάτι για μας, εμείς είμαστε όλοι δικοί σας….». «Όλα θα γίνουν, όλα θα γίνουν….» είπε πάλι ο Κυριάκος και την έκανε με ελαφρά.

Ήδη είχε μαζευτεί ουρά πίσω μας και κόρναρε, μαρσάρει ο ταξιτζής, φτάνουμε στο φανάρι και γυρνάει να μου πει: «Είδες ο Κυριάκος; το είπε…. άντε να αλλάξει η κυβέρνηση να το λύσουμε το θέμα μας» Είπα να μη μιλήσω αλλά δεν κρατήθηκα.

«Μα τι θέλατε να σας πει;» του λέω «πολιτικός είναι, τι άλλο θα έλεγε; Πως είστε μαλάκες και δεν θα μπείτε ποτέ στις λεωφορειολωρίδες γιατί θα καθυστερείτε τα λεωφορεία την ώρα που θα ψαρεύετε πελάτες;»

«Ο Κυριάκος είναι σπαθί» μου απαντάει «να το δεις. Κι εμείς θα μπαίνουμε στις λεωφορειολωρίδες και θα διορίσει και τους 250.000 συμβασιούχους που δεν διορίζει το ΠΑΣΟΚ και θα δει με θετικό τρόπο το αίτημά μας για αύξηση του κομίστρου» 

«Ρε φίλε… « του λέω «τραβάει κανένα ζόρι να σας το αυξήσει; από την τσέπη του θα βάλει τα φράγκα; από μένα θα τα πάρεις κι αν εγώ δεν έχω δεν θα πάρω ταξί κι εσύ δεν θα βγάλεις μεροκάματο, όση αύξηση και να σου δώσει πρέπει εγώ να έχω να σου τη δώσω αλλιώς θα μείνεις με την αύξηση αλλά άφραγκος…»

Φυσικά ο ταξιτζής δεν χαμπάριασε και μου ζάλισε το κεφάλι μέχρι να φτάσουμε, για το πόσο θα λύσουμε όλοι τα προβλήματά μας μόλις βγει η ΝΔ.

Φυσικά η ΝΔ βγήκε, δεν διόρισε τους συμβασιούχους που τους ξέχασε μόλις έγινε κυβέρνηση και μάλιστα τους βρήκε πάαααααααρα πολλούς (λες και δεν ήξεραν πόσοι είναι όταν τους υποσχόταν διορισμό), οι ταξιτζήδες δεν μπήκαν νόμιμα στις λεωφορειολωρίδες, το κόμιστρο αυξήθηκε αλλά έπεσε η δουλειά αγάλι αγάλι όσο έπεφταν και οι μισθοί του κόσμου και ο Κυριάκος έγινε επιτέλους υπουργός. Είναι ο υπουργός που τον άκουγα νωρίτερα να λέει με μεγάλη αυτοπεποίθηση  πως φυσικά οι πρώτοι που θα απολυθούν θα είναι οι συμβασιούχοι. Αν και τον πρόλαβε στη στροφή ο υπουργός Παιδείας, πρόλαβε και απέλυσε πρώτος τους εκπαιδευτικούς της Τεχνικής Εκπαίδευσης…..

Λυμπέρη μη ξεχνάς μας χρωστάς..


«Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε»

Πόσο επίκαιρος ο στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη για τους «μεγάλους άντρες» της εποχής μας. Για έναν τέτοιον θέλουμε να σας μιλήσουμε κι εμείς, τον κύριο Αντώνη Λυμπέρη — το αν θα μπει το κύριος μπροστά το αφήνουμε στη δική σας κρίση, αφού διαβάσετε το κείμενο. Ένας από τους πιο ισχυρούς εκπροσώπους του life style, της χλιδής, του savoir vivre άφησε 200 εργαζόμενους στο δρόμο.

Είμαι ο Γιώργος, η Μαρία, ο Πέτρος, η Κατερίνα, ο Κώστας, η Άννα και είμαι οργισμένος/η!

Είμαι οργισμένος/η, γιατί με κορόιδεψε, γιατί μου έλεγε ψέματα· ενώ εγώ πήγαινα απλήρωτος/η να βγάλω τα περιοδικά του, αυτός οργάνωνε την έξοδό του από την εταιρεία.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί «έβαζα πλάτη», πηγαίνοντας στην άλλη άκρη της Αττικής, στο Κορωπί, χωρίς πολλές φορές να έχω ούτε τα χρήματα για το εισιτήριο, ενώ αυτός μετέφερε τα πιο κερδοφόρα «φιλέτα» της εταιρείας (ΕΓΩ, HELLO, 7ΜΕΡΕΣ TV, ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ), κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, στη νέα εταιρεία Alpha Editions, την οποία ίδρυσε ο κουμπάρος του, ο Δημήτρης Κοντομηνάς, με τον ιδιοκτήτη των Αττικών Εκδόσεων, Θεοχάρη Φιλιππόπουλο. Και σύμβουλο έκδοσης έβαλαν, ποιον άλλον, ή μάλλον ποια άλλη; Τη σύζυγό του, Έλενα Μακρή-Λυμπέρη, η οποία, λίγο πριν μας αφήσουν στο δρόμο απλήρωτους, μας κατηγορούσε ότι έχουμε «ταξικό μίσος» — προφανώς μόλις είχε ανακαλύψει τον όρο.
Είμαι οργισμένος/η, γιατί, ενώ αυτοί κανόνισαν την «ηρωική» τους έξοδο, με το λιγότερο δυνατό κόστος για τους ίδιους, εγώ δεν πήρα ούτε καν το δώρο των Χριστουγέννων.
Είμαι εξοργισμένος/η, γιατί, ενώ όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι «καουμπόηδες» κλείνουν εταιρείες, αφήνοντας απλήρωτους εκείνους που τους στήριξαν τόσα χρόνια, τους εργαζόμενούς τους και τα ασφαλιστικά τους ταμεία, τους εξωτερικούς συνεργάτες τους, πρακτορεία, διαφημιστικές εταιρείες, τυπογράφους, χαρτεμπόρους, δεν υπάρχει τίποτα και κανείς να μπει τροχοπέδη σε αυτή την αλητεία. Πού είναι το κράτος; Πού είναι η δικαιοσύνη;

Δεν ζητάμε τίποτε άλλο εκτός από αυτά που δικαιούμαστε, τα δεδουλευμένα μας και τις αποζημιώσεις μας.

ΠΛΗΡΩΣΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ!

Απλήρωτοι εργαζόμενοι των Εκδόσεων Λυμπέρη

Υ.Γ. Όπως σκληρά δουλεύαμε, έτσι και σκληρά θα διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν.

Έφαγα τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου στο «μαγαζί» του. Ευτυχώς εγώ απολύθηκα νωρίς….

εγέρθητω


Τι να σχολιάσει κανείς; Τους φαντάζομαι στη Βουλή, να μπαίνει ο Αρχηγός και να ουρλιάζουν σε άπταιστη διάλεκτο Κθούλου «Εγέρθητω!!!!» Οι προστακτικές τους μάραναν και τα αρχαία. Μπαμπουίνοι που τους στείλαμε στη Βουλή.

Τέτοια βλέπω και δεν γιατρεύονται τα μάτια μου.

Μισώ τους αδιάφορους


ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ

Antonio Gramsci (1891-1937)

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.
11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1917

χάος….


χρεωκοπία ή πόλεμος;


«istor Poulopoulos Ioannis

by asteris
Δεν ξέρω τι πραγματικά προτιμώ, την υποτέλεια, την αναξιοκρατεία της εγχώριας πολιτικής τάξης ή την χρεοκοπία… #grpolitics»
Είδα αυτό το tweet στο Tweeter και ήταν ακριβώς πάνω σ’ αυτό που σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες. Βλέπω, ακούω και διαβάζω ολο και περισσότερο κόσμο που περιμένει μια χρεωκοπία ή ακόμα κι ένα πόλεμο με την Τουρκία για τα πετρέλαια σαν λύτρωση. Κάτι που αν πριν ένα χρόνο το πρότειναν οι κυβερνώντες μας θα σηκωνόταν αν τους φτύσουν ακι οι πέτρες. Μετά από ένα χρόνο διαβάζω αναλύσεις για μικρής έκτασης πόλεμο με την Τουρκία που θα ήταν ωφέλιμος για τη χώρα, για χρεωκοπία που επιτέλους θα ξέρουμε που βρισκόμαστε κι όχι μ’ αυτό το άγχος τώρα του τι θα ξημερώσει αύριο και ποια θα είναι τα νέα μέτρα. Και σκέφτομαι πόσο εύκολα χειραγωγίσιμος είναι τελικά αυτή η πούλπα που λέγεται λαός.

«όλοι μαζί τα φάγαμε»!


Θέλω ν’ αγιάσω αλλά δεν μ’ αφήνουν οι διαόλοι. Θέλω να ξαναρχίσω να γράφω για ανθισμένες ακακίες, παιχνίδια στη γειτονιά, γιαγιάδες και παππούδες αλλά όλο κάτι γίνεται και τσιτώνουν τα νεύρα μου. Τώρα ήρθε το παχύδερμο Πάγκαλος να μας πει πως «Όλοι μαζί τα φάγαμε…». Όλοι μαζί, εγώ κι αυτοί…. Τι λες ρε μεγάλε; Αν είναι έτσι τότε εγώ γιατί μετρούσα και τώρα ακόμα πιο πολύ μετράω τα δεκαράκια και αναβάλω συνεχώς πράγματα που πρέπει να γίνουν για τον άλλο μήνα; Κάνει το ίδιο κι ο Πάγκαλος; Κι ο Βουλγαράκης του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;»

Το έχω ξαναγράψει, όταν μοιράζεις την ευθύνη σε 10.000.000 φταίχτες η δική σου η ευθύνη αυτόματα μειώνεται στο ελάχιστο. Κατάλαβες φίλε μου Γιώργο γιατί τα παίρνω και μαζί σου όταν μου λες πως «φταίμε όλοι»; Πάρε τώρα έναν Θόδωρο να σου λέει το ίδιο….

Μια χαρά τα λέει ο Μπογιόπουλος για το πως τα «φάγαμε μαζί»…

"Όλοι μαζί τα φάγμε" λέει το μουσκάρι..... Αφού δεν τις έχει φάει ακόμα καλά να πάθουμε.

«Ηταν αναμενόμενο. Το μόνο που απομένει πλέον είναι – αυτό που πλαγίως έτσι κι αλλιώς μας το λένε κάθε μέρα – να μας το πούνε και κατάμουτρα: «Είστε μ…»!

«Ολοι μαζί τα φάγαμε»!
Αυτή είναι, τώρα, η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης. Διά στόματος Πάγκαλου.
Αλλά, τότε, γιατί προεκλογικά ο Παπανδρέου είχε κάνει σλόγκαν εκείνο το «πού πήγαν τα λεφτά;». Δεν τον είχε ενημερώσει ο στενότερος συνεργάτης του, ο αντιπρόεδρός του, ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»;…
Μάθετε, λοιπόν, ότι η «πτώχευση», η «χρεοκοπία», η «εντατική», ο «Τιτανικός» προήλθαν επειδή οι καλοκάγαθοι ταγοί του Εθνους, καλόψυχοι και συναισθηματικοί καθώς είναι, ενέδιδαν στις απαιτήσεις του ανεπρόκοπου λαού και τον «διόριζαν» στο Δημόσιο!
Τι διαφορετικό έκανε ο τσιφλικάς, που ενώ γέμιζε την κοιλιά του με το αίμα των κολίγων, κραδαίνοντας την εξουσία του βούρδουλα και του κνούτου, γύριζε στους «χωριάτες» και έλεγε απαιτώντας να τον προσκυνήσουν: «Εγώ σας ταΐζω»!
Πράγματι, πρόκειται για μια πρωτοφανή ιστορία αθλιότητας. Ετσι την αποκάλεσε ο Πάγκαλος: «Αθλιότητα». Μόνο που πρόκειται για τη δική τους, την ολόδική τους πολιτική και προσωπική αθλιότητα.
Οι «κοτζαμπάσηδες» του δημόσιου βίου, οι εκμαυλιστές συνειδήσεων, οι «τζουμπέδες» της ρουσφετοκρατίας, τα κόμματα της εξαγοράς ψηφοφόρων και της κατασκευής εκλογικής πελατείας, είναι τα… θύματα!
Τους πήρε στο λαιμό του ο λαός!

«Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου ανέργων.
«Φταίει» ο λαός των 2,5 εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
«Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου συνταξιούχων που ζουν με 600 ευρώ και κάτω.
«Φταίει» ο λαός με το 50% των ιδιωτικών υπαλλήλων να αμείβεται με κάτω από 1.011 ευρώ.
«Φταίει» ο λαός της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων – δασκάλων και καθηγητών (που λείπουν κατά χιλιάδες από τα σχολεία), των νοσοκομειακών γιατρών και νοσηλευτών (που λείπουν κατά δεκάδες χιλιάδες από τα νοσοκομεία), που ζουν με «τρεις κι εξήντα».
«Φταίει» ο λαός των 11 εκατομμυρίων, γιατί oι 500.000 από αυτούς (το χαμηλότερο κατ’ αναλογία πληθυσμού ποσοστό στην ΕΕ) διορίστηκαν στο Δημόσιο και οι κρατούντες, αυτοί που «τους διόρισαν», οι ίδιοι που επιχειρούν να χτίσουν πάνω στο δικαίωμα για δουλειά τους κομματικούς τους στρατούς, οι ίδιοι που αναφωνούσαν «εσείς είστε το κράτος», έρχονται σήμερα και ισχυρίζονται: «Ολοι μαζί τα φάγαμε»
!
Ας το μάθει ο ελληνικός λαός.
Ας το μάθουν πρώτοι απ’ όλους οι χτεσινοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, όλοι αυτοί που τους κόβουν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, που τους έχουν πεθάνει στους φόρους:
* Τα 28 δισ., τα επόμενα 15 δισ., τα μεθεπόμενα 10 δισ. και τα τελευταία 25 δισ. προς τους τραπεζίτες… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα 100 δισ. καθαρά κέρδη την τελευταία δεκαετία που ενθυλάκωσαν 300 οικογένειες από το Χρηματιστήριο… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα 500 δισ. που διακινούνται ετησίως από βιομήχανους και εφοπλιστές στις «οφ σορ»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα ομόλογα… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λεηλατημένα από τη Σοφοκλέους… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα κτηματολόγια… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα φέσια της Ολυμπιάδας… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «μαύρα» της «Ζήμενς»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα μυστικά κονδύλια και τις χορηγίες του υπουργείου Εξωτερικών προς τους εκλεκτούς των ΜΚΟ… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λεφτά για τα «υποβρύχια που γέρνουν»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «χαβιάρια» της ξιπασιάς πάνω στα «κότερα»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα κλεμμένα από τους «συντρόφους που πλουτίσανε» και από τους «συντρόφους που ενέδωσαν στην κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «απροσδιόριστα βάρη για τον προϋπολογισμό» που (όπως οι ίδιοι αναφέρουν στις αιτιολογικές εκθέσεις τους) συνιστούν οι επιδοτήσεις και οι φοροαπαλλαγές υπέρ πλουτοκρατών… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λύτρα υπέρ εργολάβων στις εθνικές και λοιπές οδούς… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
Η αλήθεια είναι τούτη: Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί»… παραδώσαμε τον Οτσαλάν στους Τούρκους, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» υπογράψαμε υπέρ των «νομίμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» αναφωνούσαμε το βράδυ των Ιμίων εκείνο το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Η αλήθεια είναι τούτη:
* Τα 600 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι τράπεζες,
* τα 700 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι εν Ελλάδι πολυεθνικές και μονοπώλια,
* τα 450 δισ. που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός σε τόκους την τελευταία δεκαετία υπέρ ντόπιων και ξένων «τοκογλύφων» δανειστών,
* τα 60 δισ. «ρευστό» που διαθέτουν οι 4.000 Ελληνες πλουτοκράτες με «private banking» λογαριασμούς, είναι από μόνα τους ασφαλή στοιχεία για να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ποιοι «τα φάγανε» και ποιοι συνεχίζουν να «τα τρώνε».

Οσο για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον αντιπρόεδρό της, τον Πάγκαλο, εφόσον όπως έχει δηλώσει για τον εαυτό του «δεν είμαι δημαγωγός, δεν είμαι λαοπλάνος, δεν είμαι ένας ξεφτιλισμένος πολιτικάντης», δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Για τη φύση της ανθρώπινης εξουσίας


Διαβάζω (αν και όχι τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα, ένα εξαιρετικό βιβλίο. Το «Σπαταλημένες ζωές: οι απόβλητοι της νεοτερικότητας» του Zygmunt Bauman. Εκεί λοιπόν διάβασα μια παρέκβαση του συγγραφέα για τη φύσητης ανθρώπινης εξουσίας στηριγμένη εν πολλοίς στις θέσεις του Mikhail Bakhtin. Προσπάθησα να κάνω μια περίληψη, κυρίως για να τα βάλω σε μια τάξη κατ’ αρχήν για μένα. Μια όμως που μπήκα στον κόπο σκέφτηκα να το μοιραστώ. Ιδού λοιπόν….

Εν αρχή ην ο «κοσμικός φόβος», σύμφωνα με τον Μιχαήλ Μπακτίν, που τον ορίζει ως το συναίσθημα που προκαλεί η «εξώκοσμη, απάνθρωπη μεγαλειότητα του σύμπαντος». Στην καρδιά του κοσμικού φόβου βρίσκεται το ανυπόστατο του τρομαγμένου, ανίσχυρου και θνητού όντος σε σύγκριση με το απροσμέτρητο του αιώνιου σύμπαντος. Αυτός ο φόβος προηγείται της ανθρώπινης εξουσίας και αποτελεί το υπόβαθρο και την έμπνευσή της. Είναι ο φόβος του τρομαγμένου, ανίσχυρου θνητού μπροστά στο απροσμέτρητο του αιώνιου σύμπαντος, η πλήρης αδυναμία μας, η ανικανότητα ν’ αντισταθούμε, η ευπάθεια του εύθραυστου και πλαδαρού σώματός μας που αποκαλύπτεται μπροστά στη θέα του έναστρου ουρανού και της υλικής μάζας των ορέων. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να συλλάβουμε και να κατανοήσουμε διανοητικά την τρομερή ισχύ που καταδεικνύεται από τη μεγαλοπρέπειά του, οι προθέσεις του είναι άγνωστες, το επόμενο βήμα του απρόβλεπτο κι αν λειτουργεί με βάση κάποιο σχέδιο ή διέπεται η δράση του από κάποια λογική, αυτή διαφεύγει της ανθρώπινης ικανότητας για κατανόηση. Έτσι αυτός ο «κοσμικός φόβος» είναι ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος που προκαλεί η αβεβαιότητα.

Πάνω στη βάση της «ευπάθειας» και της «αβεβαιότητας» διαμορφώνεται αυτό που ονομάζει ο Μπάκτιν «επίσημο φόβο»: το φόβο της ανθρώπινης εξουσίας, της εξουσίας που δημιουργήθηκε και κατέχεται από τον άνθρωπο και που ερμηνεύεται σύμφωνα με το πρότυπο της απάνθρωπης ισχύος που αντανακλάται στον «κοσμικό φόβο» (ή καλύτερα απορρέει απ’ αυτόν).

Σύμφωνα με τον Μπάκτιν ο κοσμικός φόβος χρησιμοποιείται σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα. Η εικόνα του θεού ως άρχοντα του Σύμπαντος διαμορφώνεται από το συναίσθημα του τρόμου μπροστά στην αβεβαιότητα και η θρησκεία δικαιολογεί την ύπαρξή της αναλαμβάνοντας το ρόλο του αποτελεσματικού μεσολαβητή, του αποτελεσματικού μεσάζοντα που «ικετεύει για λογαριασμό των τρομαγμένων και ευάλωτων στο μοναδικό δικαστήριοτο οποίο μπορεί με τις αποφάσεις τουνα αποτ΄ρεψει τα τυχαία πλήγματα της μοίρας» . Πρώτα όμως πρέπει η θρησκεια να επανεπεξεργαστεί το σύμπαν ως θεό έτσι ώστε να το αναγκάσει να μιλήσει. Έτσι το κοσμικό πρότυπο, από μια αναίσθητη και ανώνυμη δύναμη αποκτά φωνή και πρόσωπο. Είναι ανούσιο να ζητάς την εύνοια του σύμπαντος, δεν δείχνει ενδιαφέρον και περ’ όλη τη δύναμή του ακόμα κι αν έδειχνε ενδιαφέρον δεν μπορεί να εκπληρώσει τις επιθυμίες των μετανοούντων. Του λείπουν μάτια και αυτιά αλλά και η δύναμη της φρόνησης, η ικανότητα της επιλογής άρα η ικανότητα να πράττει σύμφωνα με τη βούλησή του, να επιταχύνει ή να επιβραδύνει, να αναχαιτίζει ή ν’ αντιστρέφει όσα έχουν ήδη συμβεί.

Το τρομακτικό σύμπαν μεταβλήθηκε σε τρομακτικό Θεό όταν ο λόγος ειπώθηκε. Αυτή η μεταμόρφωση μετέβαλλε τα τρομαγμένα όντα σε δούλους των θείων εντολών αλλά τους έδωσε και μια κάποια δύναμη. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι ήταν πειθήνιοι, υπάκουοι και ενδοτικοί είχαν τη δυνατότητα (θεωρητικά φυσικά) να κάνουν κάτι έτσι ώστε οι τρομερές καταστροφές που τους φόβιζαν να μη τους αγγίζουν. «Σε αντάλλαγμα για τις ημέρες της συγκατάβασης, κέρδιζαν νύχτες απαλλαγμένες από εφιάλτες». Φαινόταν δίκαιο….

Μέσα από την ιστορία του όρους Σινά (Έξοδος, 19, 23, 24, 33) ο Μπάκτιν υποστηρίζει πως βλέπουμε την ανακύκλωση του κοσμικού φόβου σε «επίσημο φόβο».  Μέσα από το λεπτομερειακό νομικό κώδικα που δόθηκε στο όρος Σινά ο Θεός (πηγή πλέον του «επίσημου φόβου») αναλαμβάνει κι αυτός κάποιες δεσμεύσεις που προκύπτουν από την υπακοή του λαού του. Ο Θεός απέκτησε βούληση και φρόνηση για να τις παραχωρήσει ξανά. Οι άνθρωποι τηρώντας κατά γράμμα το Νόμο  εξόρκιζαν το φάσμα της αβεβαιότητας . Χωρίς όμως τρωτότητα και αβεβαιότητα δεν υπάρχει φόβος και χωρίς το φόβο δεν  υπάρχει εξουσία.

Κι έτσι φτάνουμε στο παράδοξο της ιστορίας του Ιώβ. Το βιβλίο του Ιώβ έρχεται να συμπληρώσει αυτό της Εξόδου και κάνει την υπογραφή της διαθήκης του όρους Σινά να εφαρμόζεται προς μόνον μία κατεύθυνση αφού πλέον μπορούσε να ακυρωθεί μονομερώς. Αυτό που διακηρρύσει το βιβλίο του Ιώβ είναι πως ο Θεός δεν οφείλει τίποτε στους πιστούς του. Οπωσδήποτε πάντως δεν οφείλει ν’ απολογηθεί για τις πράξεις του. Η παντοδυναμία του Θεού συμπεριλαμβάνει τη δύναμη της ιδιοτροπίας και του καπρίτσιου και προοιωνίζεται τη μελλοντική και ωμή ετυμηγορία του Καρλ Σμιτ πως «κυρίαρχος είναι αυτός που έχει τη δύναμη της εξαίρεσης». Η άποψη πως μπορούμε με οποιονδήποτε τρόπο να ελέγξουμε τις πράξεις του Θεού αποτελεί βλασφημία.

Ο Θεός αντικατέστησε ένα παράλυτο και κωφάλαλο σύμπαν, ο Θεός μιλάει και ακούει, δεν αδιαφορεί για όσα σκέφτονται και πράττουν οι άνθρωποι αλλά δεν δεσμεύεται απ’ όσα οι άνθρωποι σκέφτονται και πράττουν. Η εξουσία επί της εξαίρεσης αποτελεί ταυτόχρονα θεμέλιο και της απόλυτης ισχύος του Θεού αλλά και του συνεχούς και αθεράπευτου φόβου του ανθρώπου. Τελικά τίποτε δεν είχε αλλάξει από τη στιγμή που ο Λόγος ειπώθηκε, οι άνθρωποι όπως και την εποχή πριν από το Θείο Νόμο είναι ευάλωτοι και ανασφαλείς…

Η παραγωγή «επίσημου φόβου» είναι το κλειδί για την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης εξουσίας. Ο κοσμικος φόβος δεν χρειάζεται μεσάζοντες, ο επίσημος φόβος δεν μπορεί να κάνει δίχως αυτούς και δεν μπορεί παρά να είναι επινοημένος. Οι γήινες εξουσίες δεν προσπαθούν να σώσουν ανθρώπους που τους έχει καταλάβει ο τρόμος παρ’ όλο που διατείνονται πως αυτό ακριβώς κάνουν.  Οι γήινες εξουσίες όπως και οι νεωτερισμοί της καταναλωτικής αγράς, οφείλουν να δημιουργήσουν τη δική τους ζήτηση. Για να διατηρηθεί η επιρροή τα αντικείμενα πρέπει να παραμείνουν ευάλωτα και ανασφαλή.

Ο Ζίγκφριντ Κρακάουερ υποστηρίζει πως «τα μέτρα που ο υπαρξιακός μας φόβος μας εξαναγκάζει να λάβουμε αποτελούν τα ίδια μια απειλή για την ύπαρξη». Οι γήινες εξουσίες, τρεφόμενες από τις εγγενείς ανασφάλειες της ανθρώπινης ύπαρξης αφιερώνονται στη δημιουργία απειλών, απέναντι στις οποίες αργότερα υπόσχονται προστασία. Όταν νιώθουμε ευάλωτοι και αβέβαιοι για το τι μπορεί να φέρει η επόμενη μέρα, τότε εκείνα που αποτελούν εξαίρεση είναι η ασφάλεια και η επιβίωση και όχι κάποια ξαφνική καταστροφή. Κι εδώ πρόκειται όντως για ένα πραγματικό θαύμα που ξεπερνά την κατανόηση του απλού ανθρώπου και απαιτεί υπεράνθρωπη διορατικότητα, σοφία και ικανότητα σκέψης ώστε να επιτευχθεί. «Είναι η αποφυγή των τυχαίων πληγμάτων που μοιάζει με εξαίρεση, με εξαιρετικό δώρο, με ένδειξη χάρης, με απόδειξη της σοφίας και αποτελεσματικότητας των μέτρων έκτακτης ανάγκης, της αυξημένης επαγρύπνησης, των ενυπωσιακών προσπαθειών και των ιδιαίτερα έξυπνων προφυλάξεων».

Η ανθρώπινη τρωτότητα και αβεβαιότητα αποτελούν τον κύριο λόγο ύπαρξης κάθε πολιτικής εξουσίας –και κάθε πολιτική εξουσία πρέπει να υποβάλλεται σε τακτική ανανέωση των διαπιστευτηρίων της. Πέρα από το να εγκαθιστά, να παρακολουθεί και να περιφρουρεί τις νομικές προϋποθέσεις της ελευθερίας της αγοράς, η πολιτική εξουσία δεν έχει ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης για να εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες και μόνιμα αποθέματα «επίσημου φόβου». Υπόσχεται να μετριάσει το εύρος της τρωτότητας και της αβεβαιότητας των πολιτών της, απαιτώντας απ’ αυτούς πειθαρχία και υποταγή στους νόμους. Αυτού του είδους η νομιμοποίηση βρήκε την πλήρη έκφραση της στον αυτοπροσδιορισμό της σύγχρονης μορφής διακυβέρνησης ως «κράτους πρόνοιας». Αυτός όμως ο τύπος πολιτικής εξουσίας αποδιαρθρώνεται στις μέρες μας ενώ όλο και περισσότερο απομακρύνονται οι περιορισμοί στην επιχειρηματική δραστηριότητα και στο ελεύθερο παιχνίδι του ανταγωνισμού της αγοράς και των συνεπειών του. Στις μέρες μας πλέον η αδυναμία να συμμετάσχει κανείς στο παιχνίδι της αγοράς ολοένα και περισσότερο θεωρείται έγκλημα και τα κράτη νίπτουν τας χείρας τους για την τρωτότητα και αβεβαιότητα που προκύπτει από την λογική της ελεύθερης αγοράς (αν και μερικοί τη θεωρούν παραλογισμό) ή όπως καταλήγει ο Ούλριχ Μπεκ «απαιτείται πλέον από τα άτομα να αναζητήσουν βιογραφικές λύσεις για συστημικά προβλήματα».

Υπάρχει όμως και μια περενέργεια: υπονομεύονται τα θεμέλια στα οποία η κρατική εξουσία, η οποία έπαιζε κρίσιμο ρόλο στον αγώνα ενάντια στην τρωτότητα και αβεβαιότητα, εδράζονταν στη σύγχρονη εποχή. Βλέπουμε μια διαρκώς αυξανόμενη πολιτική απάθεια, μια απώλεια αφοσίωσης και ενδιαφέροντος για την πολιτική, αυξανόμενη περιφρόνηση προς το νόμο, πολλαπλασιαζόμενες ενδείξεις πολιτικής (και όχι τόσο πολιτικής) απείθειας κατά της αρχής, μια μαζική υπαναχώρηση του πληθυσμού στη θεσμοθετημένη πολιτική, πράγματα που μαρτυρούν την κατάρρευση των καθιερωμένων θεμελίων της κρατικής εξουσίας. Έχοντας αφήσει την αγορά ελεύθερη και τους πολίτες στο έλεός τους, το κράτος πρέπει να βρει νέους ποικιλίες τρωτότητας και αβεβαιότητας έτσι ώστε να στηρίξει τη νομιμότητά του. Κάτι τέτοιο ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται στο ζήτημα της «προσωπικής ασφάλειας». Απειλές δηλαδή και φόβοι για το σώμα, τα υπάρχοντα, το χώρο κατοικίας που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες, την αντικοινωνική εσυμπεριφορά των «απόβλητων» και πρόσφατα τη διαθνή τρομοκρατία και την αθρόα μετανάστευση.

Σας θυμίζουν κάτι όλ’ αυτά; Σας μυρίζει μεθόδευση ή μόνο εμένα μου φαίνεται έτσι;

1.       Mikhail Bakhtin, Rabelais and his World, (MIT Press) σε μετάφραση από τη ρωσική έκδοση του 1965.
2.       Siegfried Kracauer, “Franz Kafka: on his posthumous works” στο “Das Ornament der Masse” (1963)
3.        Ulrich Beck, Risiko Gesselschaft. Auf dem Weg in einere andere Moderne (Suhrkamp, 1986)

γύρισαν…..


Δεν θέλω να σχολιάσω τα γεγονότα στα διεθνή ύδατα, τα σχολιάζει καλύτερα ο Άρης Χατζηστεφάνου, ο έλληνας δημοσιογράφους του Skai που βρισκόταν πάνω στο πλοίο Mavi Marmara την ώρα που έγινε η επίθεση των ισραηλινών…

ακούστε τον

κι εδώ αν δεν δουλεύει το πρώτο λινκ.

Το ταξίδι για τη Γάζα


Ξεκίνησαν προχτές τα ελληνικά πλοία που συμμετέχουν στην αποστολή «Ένα καράβι για τη Γάζα». Τα δύο πλοία είναι το επιβατικό «Σφενδόνη» με 80 επιβάτες και το φορτηγό «Ελεύθερη Μεσόγειος» φορτωμένο με τσιμέντο και οικοδομικά υλικά, ιατροφαρμακευτικό υλικό, αναπηρικά αμαξίδια, πλήρη εξοπλισμό για ένα οδοντιατρείο, γραφική ύλη και σοκολάτες για τα παιδιά (ναι, σοκολάτες γιατί εκεί είναι είδος πολυτελείας και τα παιδιά είναι πάντα και παντού παιδία και λατρεύουν τη σοκολάτα). Τα υλικά οικοδομής είναι είδη σε ανεπάρκεια και η εισαγωγή τους δεν επιτρέπεται. Το τσιμέντο είναι απαγορευμένο προϊόν για τη Γάζα. Τα 8 πλοία θα επιχειρήσουν να «σπάσουν» αυτή την απαγόρευση. Αυτήν τη φορά το ταξίδι δεν έχει μόνο συμβολικό και ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Τα πλοία θα μεταφέρουν οικοδομικά υλικά, για να μπορέσει επιτέλους να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Γάζας. Στην ελληνική αποστολή συμμετέχουν και μεταφέρουν την τεχνογνωσία τους η ΜΚΟ «Μηχανικοί της Γης», με έδρα το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και μια ομάδα κατασκευαστών πήλινων σπιτιών από τη Λάρισα.

Τα χρήματα για το εγχείρημα μαζεύτηκαν από το υστέρημα του απλού κόσμου, του ελληνικού λαού, που έδωσε μικροποσά με περισσή ωστόσο γενναιοδωρία. «Το Ισραήλ θέλει να καταστρέψει την παλαιστινιακή ταυτότητα και να επιτρέψει ενδεχομένως σε περιορισμένο αριθμό Παλαιστινίων να παραμείνουν ως απάτριδες στον τόπο τους», εξηγεί ο σκηνοθέτης Γιάννης Καρυπίδης, μέλος του πληρώματος που συμμετείχε και σε προηγούμενες αποστολές. Το Ισραήλ, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τους Παλαιστινίους να δεθούν με τη γη τους, απαγορεύει την ανοικοδόμηση των σπιτιών και των δημόσιων κτιρίων (σχολείων, νοσοκομείων κ.λπ.), που καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς.

Πρώτος προορισμός η Ρόδος,όπου έγινε μία στάση για ξεκούραση και τις τελικές προετοιμασίες. Ο καιρός ήταν καλός και δεν έχει παρουσιαστεί κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα. Απο τη Ρόδο θα πλεύσουν Nοτιοανατολικά της Κύπρου όπου μαζί με τα υπόλοιπα πλοία θα διαμορφώσουν το στόλο που θα προσπαθήσει να σπάσει την πολιορκία.

Από δω και πέρα τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα. Οι ισραηλινοί δεν έχουν τη διάθεση ν’ αφήσουν τα 8 καράβια της αποστολής να περάσουν.

Στην αποστολή συμμετέχουν και δύο τουρκικά πλοία, όπως και το πλοίο Rachel Corrie που ξεκίνησε από την Ιρλανδία.  Θα συναντηθούν όλα μαζί σε διεθνή ύδατα κι όλα μαζί θα προσπαθήσουν να μπουν στο λιμάννι της Γάζας.

Εν τω μεταξύ, σήμερα ξεκινούν κοινές ελληνοϊσραηλινές αεροπορικές ασκήσεις ενώ οι Ισαραηλινοί (όπως μετέδωσαν ισραηλινά μέσα) θα εξαπολύσουν «αντι»-Στόλο.

Παράλληλα με το ταξίδι προς τη Γάζα, ένα ψηφιακό ταξίδι θα είναι σε εξέλιξη στο Διαδίκτυο. Το «ψηφιακό καράβι» είναι ιστολόγιο που περιλαμβάνει ψηφιακή τηλεόραση που θα καλύψει live το ταξίδι και το ημερολόγιο… καταστρώματος του στόλου. «Η λογική θα είναι όπως στα μπλογκ. Ας πούμε στο ημερολόγιο θα δίνονται οι απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με τις εξελίξεις πάνω στο καράβι, ενώ θα δίνεται η δυνατότητα και στον κόσμο να σχολιάσει», μας λένε οι εμπνευστές και δημιουργοί του ψηφιακού ταξιδιού.

Την ίδια στιγμή, μέσω ενός χάρτη Google, η ιστοσελίδα θα δίνει το στίγμα τη πραγματικής θέσης του καραβιού, ενώ υπάρχει η δυνατότητα στον χάρτη πάνω να παρουσιάζονται κατ’ επιλογή και άλλες πληροφορίες που θα αυξήσουν τη ρεαλιστικότερη απεικόνιση της κατάστασης. Το site θα έχει συνδεθεί με μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook, το twitter και το chat. Ο επισκέπτης θα έχει πρόσβαση σε φωτογραφίες αλλά και βίντεο.

Την πορεία των πλοίων μπορεί να τη παρακολουθεί όποιος θέλει realtime εδώ και εδώ και εδώ. Σ’ όποθιον χάρτη βολεύεται ο καθένας…

Παρακολουθείστε το καράβι, όσοι περισσότεροι το «βλέπουν» τόσο πιο δύσκολο θα είναι να τους την «πέσουν» άσχημα οι ισραηλινοί.

της πουτάνας… έχουμε πόλεμο


Είμαι έξαλλη. Είμαι θυμωμένη. Είμαι στεναχωρημένη. Είμαι…. Δεν ξέρω πια τι είμαι.

Από τα 15 μου είμαι στο δρόμο, σαν το σημερινό πρώτη φορά. Κάπως θυμίζει τη φάση μετά τον Τεμπονέρα, τότε που κάηκε ο Μαρούσης αλλά περισσεύει πλέον η αγριάδα. Το μάτι του κόσμου έχει γυρίσει ανάποδα, ο ατμός που μαζεύεται θα τινάξει τα καπάκια και δεν βλέπω βαλβίδα ασφαλείας. Απίστευτα πράγματα έγιναν στη σημερινή πορεία….
Κατ’ αρχήν η αστυνομία, είμαι σίγουρη πως η εντολή που είχε ήταν «γαμήστε τους όλους». Λίγο πριν το πρώτο χτύπημα συζητούσα μ’ ένα φίλο πως βλέπει τα πράγματα κι αν θα έχουμε νταβατούρια. «Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν ο Χρυσοχό;» με ρώτησε. «Θα εξαφάνιζα τους μπάτσους από τους δρόμους»
του απάντησα «αυτό λέει η λογική. Δεν προκαλείς, ο κόσμος θα πορευτεί, θα φωνάξει και θα διαλυθεί. Με τόσο θυμό όμως, αν τον προκαλέσεις, θα τα κάνει λαμπόγυαλο».

Λίγο μετά διαψεύσθηκα. Προκλητικότατοι οι ματατζήδες έσκασαν μύτη στη Σανταρόζα φορώντας ήδη τις κουκούλες. Δεν υπήρχε λόγος, δεν είχε γίνει τίποτε. Εμφανίστηκαν δίπλα στην πορεία, τους γιουχάισε ο κόσμος και μας ψέκασαν, άρχισαν τις κρότου-λάμψης και τα χημικά στο άσχετο. Μετά απ’ αυτό, τα μπαμ μπουμ ακουγόταν συνέχεια. Στο Σύνταγμα ο κόσμος κατέλαβε το δρόμο και όλο το χώρο μπροστά στη Βουλή. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ποιο ήταν το σχέδιο. Έπρεπε πάση θυσία να μη μείνει ψυχή στο Σύνταγμα.  Έριξαν τόνους χημικά πάνω στον κόσμο αλλά ο κόσμος έσπαγε και ξαναμαζευόταν. Έκαναν συνεχή ντου για να ξαναβγούν μπροστά στη Βουλή. Και ξανά χημικά. Χιλιάδες κόσμου, δεν μπορώ να υπολογίσω αλλά ήταν μιλιούνια. Είδα μεγάλες σε ηλικία γυναίκες να φωνάζουν «να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», γέρους να πετάνε μπουκάλια στα ΜΑΤ και να τους βρίζουν, και κυρίως δεν έφευγαν με τίποτε. Ο κόσμος έσπαγε, ξαναμαζευόταν στα στενά και ξανάβγαινε να ενσωματωθεί στους επόμενους που ανέβαιναν από τη Σταδίου.
Κάποια στιγμή βρέθηκα στη Μητροπόλεως και Νίκης. Εκεί ήταν μαζεμένος κόσμος με μια διμοιρία απέναντι. Πιο πάνω έπεφταν χημικά. Σε μια στιγμή καμμιά δεκαριά μηχανές με Δελτάδες, μαζεύτηκαν κι έβαλαν μπρος. Έσπρωξα τη φίλη μου πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί κατάλαβα πως θα πέσουν πάνω μας. Οι Δελτάδες γκάζωσαν κι έπεσαν στον κόσμο, ήμουν εκεί απλά πρόλαβα κι ανέβηκα στο πεζοδρόμιο. Οι δύο πρώτοι, όταν είδαν πως ο κόσμος δεν φεύγει, ψιλοφρέναραν κι έτσι δεν σκότωσαν κάποιον αλλά παρ’ όλ’ αυτά έπεσαν πάνω του. Ο ένας έφαγε πολύ ξύλο αλλά ταυτόχρονα γκάζωσαν όλοι οι υπόλοιποι κι κόσμος άνοιξε. Φαινόταν πως δεν είχαν ενδοιασμούς να πέσουν πάνω μας. Δεν πρόλαβα να τους φωτογραφίσω.

Δεν έμαθα τίποτε για τη φωτιά στην Τράπεζα και τους νεκρούς παρά μόνο όταν βρέθηκα στην Ομόνοια, από σκόρπιες κουβέντες δεξιά κι αριστερά. Δεν ήξερα αν ήταν φήμες ή αλήθεια, κανείς δεν ήξερε. Γύρισα σπίτι μου, δεν ήξερα πλέον τι άλλο να κάνω στο δρόμο. Είχα κουραστεί κιόλας. Στο σπίτι έμαθα τι έγινε. Η δικοί μου με περίμεναν πανικόβλητοι. Η μυρωδιά των χημικών είχε φτάσει μέχρι εκεί πριν από μένα….

Πριν ξεκινησει η πορεία ο κόσμος μπροστά από το Πολυτεχνείο. Χρόνια είχα να δω τόσο πυκνή συγκέντρωση…

Έχουν ήδη πέσει τα πρώτα χημικά κι ο κόσμος προσπαθεί να φύγει από μπροστά από τη Βουλή και να κατέβει στο Σύνταγμα.

Πέφτουν τα χημικά σαν το χαλάζι….

Τα χημικά, χημικά, αλλά ο κόσμος δεν χαμπάριαζε.

Τριπλές γραμμές ΜΑΤ για να προστατευτεί η Βουλή

Όλη η Βουλή κυκλωμένη από τους «προστάτες»…

ΜΑΤ σε όλες τις καθέτους της Πανεπιστημίου.

Αυτή την είδα μισοκαμμένη στο οδόστρωμα. ποιος ξέρει τι είχε προηγηθεί…

Η οδός Ομήρου.

Στριπ-τιζ


«Στο καμπαρέ της παγκοσμιοποίησης, το κράτος εκτελεί ένα στριπ-τιζ και στο τέλος της παράστασης μένει μόνο με τα απαραίτητα: τις δυνάμεις καταστολής. Με την υλική του βάση κατεστραμμένη, την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του ακυρωμένη, την τάξη των πολιτικών αφανισμένη, το εθνικό κράτος γίνεται μια υπηρεσία σεκιούριτυ των μεγα-εταιρειών… Οι νέοι κυρίαρχοι του κόσμου δε χρειάζεται να κυβερνούν άμεσα. Το καθήκον της διαχείρισης των υποθέσεων για λογαριασμό τους, το έχουν επωμιστεί οι εθνικές κυβερνήσεις».

Αυτά έγραφε ο Sous-Commandant Marcos, τον Aύγουστο του 1997 σ’ ένα άρθρο με τίτλο: «Sept pièces du puzzle néolibéral: la quatriême guerre mondiale a commencé” στη Le Monde Diplomatique, σελ. 4-5. Το αλίευσα στο βιβλίο του Zygmunt Bauman «Παγκοσμιοποίηση: οι συνέπειες για τον άνθρωπο» από τις εκδόσεις «Πολύτροπον».

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε….


Η χτεσινή νύχτα ήταν απ’ αυτές τις γλυκές φθινοπωρινές νύχτες. Χλιαρή και ολόφωτη. Γιατί εκτός από εκλογές είχε και πανσέληνο. Ένα ολοστρόγγυλο και φωτεινό φεγγάρι στολισμένο με λίγα σύννεφα. Είμαι σίγουρη πως λίγοι γύρισαν τα μάτια τους στον ουρανό να το χαζέψουν. Είχαν άλλες προτεραιότητες, όπως κι εγώ άλλωστε. Απλά στο δικό μου σπίτι, αν σηκώσεις τα μάτια σου από την τηλεόραση, βλέπεις το φεγγάρι.
Αλλάξανε λοιπόν τα πράγματα…. Πως αλλάξανε θα δείξει. Η ομολογουμένως χειρότερη κυβλέρνηση των τελευταίων χρόνων έφυγε με τα πιο ηχηρά ταρατατζούμ. Όλοι περίμεναν την ήττα αλλά κανείς νομίζω δεν φανταζόταν τέτοια συντριβή. Ο χοντρούλης ήταν σαν κλαμμένη ρέγγα στις δηλώσεις του στο Ζάππειο αλλά νομίζω πως κατά βάθος ήταν ευχαριστημένος. Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση πως το φχαριστιόταν που ήταν πρωθυπουργός. Μου θύμιζε πάντα το μεγάλο γιο της οικογένειας που έπρεπε ν’ ακολουθήσει τον μπαμπά και να κρατήσει το μαγαζί ενώ αυτός ήθελε να γίνει κιθαρίστας. Ή απλώς να φάει με την ησυχία του τα λεφτά του μπαμπά. Νομίζω πως τώρα πλέον θα κάτσει στο σπιτάκι του να παίζει με τα παιδάκια του (ίσως) να πίνει μπύτες και να παίζει pro. Το καθήκον του απέναντι στην οικογενεική επιχείρηση το έκανε. Άσχετα αν το μαγαζί φαλήρισε κι έχει αρχίσει ήδη η σφαγή για το ποιός θα κληρονομήσει το στέμμα. Έχουμε να δούμε πράματα και θάματα τους επόμενους μήνες.
Στο Καραταφεραίικο χοροπηδάνε αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος για τόση χαρά. Όπως διάβασα κάπου, με τη ΝΔ στα τέσσερα πήρε κάτι ψιλά. Μέχρι εκεί νομίζω φτάνουν, άντε ίσως λίγο παραπάνω. Χαίρεται ο Καρατζαφεράκος. Τον ακούω να δίνει το χεράκι στους Νουδούληδες. «Παίδες είμαι κι εγώ εδώ» λέει. Κι αυτός το μαγαζάκι του, ίσως το μεγαλύτερο λαμόγιο απ’ όλους. Δεν του βγήκαν όμως οι κωλοτούμπες που έκανε κι ας χοροπηδάνε οι οπαδοί του.
Και η αριστερά το χάλι της. Θα μου πεις τι περίμενες; Παραπάνω; Όχι φυσικά, και πάλι καλά πήγαν. Άσχετα αν η συγκεκριμένη συγκυρία ήταν ταμάμ για να πάνε καλύτερα. Μέχρι όμως να καταλάβουν σε ποιόν αιώνα βρισκόμαστε, ειδικά το ΚΚΕ, δεν βλέπω να παίρνουν περισσότερα. Χάρηκα όμως που διασώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν τουλάχιστον κι αυτό το οφείλει στο Τσιπρόπουλο. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη αλλά τουλάχιστον αυτοί έχουν μια καλύτερη αίσθηση για την εποχή. Σίγουρα δεν ζουν στο 1920. Που ακριβώς ζουν δεν είμαι σίγουρη, θα δείξει κι αυτό.
Γιαυτό που σίγουρα χάρηκα είναι που έμειναν εκτός βουλής κάτι σαν την Παπακώστα. Η γυναίκα που μπορούσε να μιλάει με ρυθμό πολυβόλου μια ώρα και να μη λέει απολύτως τίποτε. Ελπίζω να μη ξαναδώ τη μουτσουνάρα της στις ειδήσεις (όσο βλέπω τέλος πάντων…). Ή η Κουντουρά. Ποιόν εκπροσωπούσε αυτό το άτομο; Τι έργο είχε στη Βουλή εκτός από το να περιφέρει την άψογη σιλουέτα της και τα καλοραμμένα ταγεράκια της; Δεν καταλαβαίνω με τι κριτήρια τους ψηφίζει ο κόσμος. Σαν εκείνον τον ανεκδιήγητο ηθοποιό της Λάμψης (;) που έγινε βουλευτής. Τι σκατά φαντάστηκαν όταν τον έστειλαν στη Βουλή; Πως θα έλεγε εκείνες τις απίθανες ατάκες του αδιάφθορου μπάτσου που του έγραφε ο άλλος ο απίθανος, ο Φώσκολος; Θα μου πεις έγινε ο Αποστολάκης βουλευτής… Δεν ξέρω καν αν ήταν καλός ποδοσφαιριστής αλλά τι σκατά έργο θα κάνει στη Βουλή;
Εκλογές τέλος λοιπόν κι αυτή δεν ήταν αποτίμηση ή βαθυστόχαστη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Ήταν αυτά που σκεφτόμουν κοιτώντας μια την οθόνη της τηλεόρασης και μια το φεγγάρι…

ΒΑΒΕΛ


Μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό τον τελευταίο καιρό αυτό το εξώφυλλο της ΒΑΒΕΛ. Ε, έκανα τις δέουσες ανασκαφές, και ω! του θαύματος, το βρήκα.
Να λοιπόν ένα εξύφυλλο της «ΒΑΒΕΛ» από το 1981. Τεύχος υπ. αριθμ. 8. Και ναι, ήταν λίγο πριν τις εκλογές που έφεραν για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τότε που πλημμύρισε η Αθήνα από τον κόσμο που κατέβηκε να πανηγυρίσει την «Αλλαγή». Τότε που εγώ δεν είχα βγάλει εκλογικό βιβλιάριο γιατί δεν το φρόντισα. Και λύσσαξα που όλοι οι φίλοι μου ψήφιζαν (όχι ΠΑΣΟΚ οι περισσότεροι αλλά ψήφιζαν) κι εγώ έμεινα στην απέξω. Βέβαια αυτό μ’ έκανε να βρίσκομαι στην Αθήνα εκείνες τις μέρες αντί για τη Θεσσαλονίκη όπου θα ψήφιζα. Κι έτσι μπορώ ακόμα να θυμάμαι τη λαοπλημμύρα της Αθήνας. Έχουν μείνει και κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες-ενσταντανέ που τράβαγε ο Νίκος. Αλλά αυτές θέλουν ακόμα περισσότερη ανασκαφή για να βρεθούν.

πολιτικολογίες


Γενικά βαριέμαι να γράφω για πολιτική. Αλλά είναι κάτι εποχές που δεν γίνεται να το αποφύγω. Το έκανα το Δεκέμβρη, το έκανα στις Ευρωεκλογές δεν τη γλιτώνω ούτε τώρα. Κατ’ αρχήν να πω πως γενικά συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία. Καλή ή κακή υπάρχει. Και ναι μεν, αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, αλλά δεν μπορώ να με φανταστώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς αυτό το δικαίωμα. Βλέπετε εγώ έχω ζήσει την εποχή που δεν ήταν αυτονόητο δικαίωμα, την εποχή που ακόμα και η λέξη «εκλογές» ήταν παράνομη. Μπορεί να ήμουν πολύ μικρή τότε αλλά την αίσθηση του να φοβάσαι να μιλήσεις, να φοβάσαι ν’ ακούσεις συγκεκριμένη μουσική, να μη μπορείς να βρεις ένα βιβλίο γιατί ο συγγραφέας ήταν «μη αποδεκτός» από το καθεστώς (για να το θέσω κομψά) ή να κρύβεις την εφημερίδα μέσα στη σακούλα με τα ψώνια, την έχω. Δεν θέλω να τη ζήσω αυτή την εποχή και ως μεγάλη πλέον.
Εκλογές λοιπόν πάλι…. Θα ψηφίσουμε λοιπόν αλλά τι θα ψηφίσουμε; Ο κόσμος έχει γυρίσει τα πάνω κάτω. Γενικά ξέρω που κοντά βρίσκομαι. Ιδεολογικά, κοινωνικά, ταξικά ή σαν στάση και τρόπο σκέψης και ζωής. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ ΝΔ, ποτέ ΠΑΣΟΚ. Δεν με αφορούν αυτά τα κόμματα. Ούτε ΚΚΕ ψήφισα ποτέ. Το ΚΚΕ δεν κατάφερε να με πείσει τότε που είχε τεράστια δύναμη στους πιτσιρικάδες, μετά τη μεταπολίτευση, όχι τώρα που κατά τη γνώμη μου έχει χάσει το τρένο. Δεν λέω, είναι κόμμα που λέει πως παλεύει για το δίκιο του εργάτη αλλά υπάρχουν πολλά που δεν μ’ αρέσουν. Δεν μ’ αρέσει η μονολιθικότητά του, δεν μ’ αρέσει η ξύλινη γλώσσα του, δεν μ’ αρέσει η στάση που κρατάει σε διάφορα γεγονότα, δεν μ’ αρέσει που θεωρεί πως αυτό και μόνον αυτό κατέχει την απόλυτη αλήθεια, δεν μ’ αρέσει που σε όλα τα συλλαλητήρια κάνει το δικό του πάρτι. Όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια, μη τυχόν και μολυνθούν. Κάποιες φορές παλιά, έριξα άκυρο ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Τις περισσότερες όμως ψήφιζα ΚΚΕ εσ. (παλιά) και ΣΥΝ αργότερα. Ακόμα και τότε που στο Πανεπιστήμιο κατέβαινα στις φοιτητικές εκλογές υποψήφια με τις Συσπειρώσεις που γεννήθηκαν την εποχή που έγινα φοιτήτρια. Πάρα πολλές με έπιαναν τα νεύρα μου με το ΣΥΝ, πολλές φορές μου φαινόταν χλιαροί και κρυόκωλοι, πολλές φορές τους ήθελα πιο μαχητικούς αλλά τελικά ήταν πιο κοντά σε όσα ήθελα από κάποιον εκπρόσωπο στη Βουλή ή αλλού. Και φυσικά τα τελευταία χρόνια ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ. Μου άρεσε η πολυσυλλεκτικότητά του, τα ανοίγματά του σε κινήματα. Μέχρι τις Ευρωεκλογές που τα έκαναν μαντάρα με τα εσωτερικά τους αλλά και λίγο πιο πριν, που φάνηκαν να μην καταλαβαίνουν τι μπορεί να σήμαιναν τα μεγάλα ποσοστά στα γκάλοπ. Γαμώ την τρέλα μου δηλαδή, μια ζωή στην πολιτική είναι και μάσησαν; Έφτασα να σκέφτομαι πως με τις μαλακίες τους θα με κάνουν να ψηφίσω ΚΚΕ και θα μου κοπεί μετά το χέρι. Τα ψιλομπάλωσαν βέβαια κι ελπίζω μετά τις εκλογές να βρουν το δρόμο τους. Θα τους ξαναψηφίσω λοιπόν. Γιατί θέλω να είναι στη Βουλή. Δεν μπορεί να έχουν φωνή τα λέσια του Καρατζαφύρερ και να λείπει η φωνή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Καρατζαφύρερ μπορεί να είναι το νέο trendy της εποχής αλλά η πολιτική και η ζωή μας δεν καθορίζεται από το trendy. Διαβάζω διάφορα και τρελαίνομαι. Το ΛΑΟΣ είναι επαναστατικό κόμμα!!!! Απέναντι σε τι επαναστατεί ρε γαμώτο; Απέναντι στο αριστερό κατεστημένο, λέει, που κυβερνάει την Ελλάδα η οποία πρέπει να ξαναγίνει μια περήφανη χώρα που θ’ ανήκει στους Έλληνες. Πιάσε τ’ αυγό και κούρευ’ το δηλαδή. Που είναι βρε αυτό το κατεστημένο κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι; Διότι άντε να πω πως μας κυβερνάει το εκδοτικό κατεστημένο, άντε και το κατασκευαστικό κατεστημένο, θέλετε και οι ΕΛ και οι Νεφελίμ; Να το πιστέψω κι αυτό αλλά το αριστερό; Και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ; ‘Ελεος!!!
Παλιά, το σύνθημα που έλεγαν απαξιωτικά οι Κνίτες ήταν «Ρήγας Φεραίος κάθε σέξι νέος». Τώρα αν θες να είσαι επαναστάτης και trendy και sexy νέος (ή wannabe νέος) πρέπει να ψηφίζεις ΛΑΟΣ ή για ακόμα πιο επαναστατικά ΧΑ. American bar το κάναμε, όπως έλεγε και ο Παπαγιαννόπουλος στη «Βίλα των οργίων». Και μόνον για τον λόγο που όλοι, από τον περασμένο Δεκέμβρη και μετά, λυσσάνε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του έχουν φορτώσει ακόμα και το ανεμογκάστρι της κουνιάδας τους, μου φτάνει για να τους ψηφίσω. Ας μπούνε όλοι στη Βουλή, γιατί να είναι μόνον οι δύο μόνιμοι επιβήτορές μας και ο Καρατζαφέρ;
Αλλά μάγκες, θα σας την έχω στημένη. Προσέξτε ρεμάλια, προσέξτε. Μη μαλακιστείτε πάρα πολύ, καιρός να ενηλικιωθείτε, ναι;

Οι εκλογές αλλιώς


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ: Πριν δώσω το λόγο στο συνάδελφο Μπεκλαρή θα κάνει ένα σχόλιο η Μαριάννα Μπρεκάση. Μ. ΜΠΡΕΚΑΣΗ: Πήρα αυτή τη στιγμή το λόγο για να σας κάνω μια υπενθύμιση την οποία θεωρώ βασική για την συζήτησή μας και για το παραπέρα. Από τον Δεκέμβρη και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται μια ανελέητη επίθεση από τη μεριά του συστήματος, από τη μεριά του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ενόχλησε, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο πλευρό των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλους τους αγώνες και ήταν μια πραγματική αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία σε όλη αυτή την περίοδο της διακυβέρνησής της.
Για όποιον ενδιαφέρεται για τη συνέχεια…

Τι μ’ έπιασε τώρα και βάζω κομμάτι από τη συνέντευξη του Τσίπρα στη Δ.Ε.Θ., ε; Για να είμαι ειλικρινής δεν δίνω μία για τον Τσίπρα. Έπεσα τυχαία πάνω στη συνέντευξη και είδα πως ήταν εκεί και η Μαριάννα. Που σημαίνει πως είναι καλά ή τουλάχιστον αρκετά καλά. Είναι υποψήφια στη Θεσσαλονίκη και είναι συμμαθήτριά μου. Έξι χρόνια στην ίδια τάξη και σε διπλανά θρανία. Είμασταν οι ψηλές της τάξης και συνήθως μας έβαζαν να κάτσουμε πίσω πίσω, σύμφωνα με το δόγμα «οι κοντοί μπροστά, οι ψηλοί πίσω». Πολύ ψηλή, πολύ όμορφη, πολύ μελαχρινή και πολύ καλή μαθήτρια. Εκτός από το ύψος ήταν και τα ονόματά μας δίπλα στον κατάλογο, κοντινά επίθετα. Αν σήκωναν εμένα, για μάθημα χτύπαγαν καμπανάκια και για τη Μαριάννα. Και στο φροντιστήριο μαζί πηγαίναμε. Η Μαριάννα ήθελε να γίνει γιατρός. Τελικά έγινε οδοντίατρος. Ήταν οργανωμένη από το σχολείο, πρώτα στην ΚΝΕ μετά σε κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πάντα όμως το ίδιο μαχητική. Και πάντα σοβαρή. Έπαιρνε στα σοβαρά ακόμα και τ’ αστεία πόσο μάλλον την πολιτική της δουλειά. Περάσαμε αρκετά χρόνια μαζί και ξέρω πως είναι από τους ανθρώπους που δλίνονται με την ψυχή τους σ’ αυτά που κάνουν και σ’ αυτά που πιστεύουν.
Τελευταία φορά την είδα πριν κανένα χρόνο σε μια συνάντηση παλιών συμμαθητριών. Ήταν κουρασμένη. Ήρθε όμως και χαμογελούσε όσο άντεξε να μείνει μαζί μας. Χάρηκα και χαρήκαμε όλες που ήρθε. Ήταν πολύ δεμένη η τάξη μας.
Γιαυτό χάρηκα που είδα πως είναι υποψήφια και ήταν και στη συνέντευξη τύπου. Μάλλον είναι καλά ή τουλάχιστον καλύτερα.