τι θέλουν;


«Η Ελλάδα δεν προστατεύει αποτελεσματικά τα εξωτερικά της σύνορα»

Η φράση που ακούγεται συνέχεια και παντού. Και που είναι και λάθος, τα σύνορα είναι πάντα εξωτερικά αλλά ας το αφήσω αυτό. Τι διάολο σημαίνει αυτή η φράση; Πως  προστατεύονται τα σύνορα; Και έναντι ποιων; Διότι εγώ με τη λίγη ιστορία που ξέρω καταλαβαίνω μόνον ένα πράγμα. Τα σύνορα προστατεύονται με πόλεμο ανάμεσα σε δύο γειτονικά κράτη. Τελεία.

Με ποιους λοιπόν μας σπρώχνουν να κάνουμε πόλεμο; Μόνο σ’ έναν πάει το φτωχό μυαλό μου, την Τουρκία. Διότι η άλλη επιλογή είναι να πνίγουμε τον κόσμο στη θάλασσα αλλά αυτό δεν λέγεται πόλεμος, λέγεται γενοκτονία. Το να σκοτώνεις άοπλους και γυναικόπαιδα είναι γενοκτονία κι όχι πόλεμος.

Θέλουν λοιπόν πόλεμο της Ελλάδας με την Τουρκία; Να τελειώσει ό,τι παρα λίγο να γίνει σαράντα χρόνια πριν; Τόσα όπλα περισσεύουν πια και κάπου πρέπει να χρησιμοποιηθούν; Τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού πρέπει να την αρχίσουν από μας; Και είναι τόσο σίγουροι οι ευρωπαίοι, πως άμα ξεκινήσει ένας πόλεμος στην Ευρώπη θα τον κρατήσουν τα σύνορα και δεν θα περάσει και δίπλα; Μιλάμε για Βαλκάνια κι αν νομίζουν πως θα επαναληφθεί το φαινόμενο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στην οποία ο πόλεμος όντως έμεινε εντός συνόρων, ένα έχω να πω. Πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε και οι συνθήκες δεν μοιάζουν ούτε κατά διάνοια με τις συνθήκες της δεκαετίας του ’90.

Κι ένα βίντεο όπου φαίνεται με ποιους θέλουν να «πολεμήσουμε». Ποιους θέλουν να θεωρήσουμε εχθρούς. Ποιους τελικά πρέπει να γενοκτονήσουμε.

Advertisements

επέτειος


10492456_10202736208915345_3246488563712231186_n

Νομίζω πως είναι η καλύτερη φωτογραφία για να σχολίασω μιαν επέτειο. Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από κείνο το ζεστό απόγευμα που έμαθα από την Τρέμη πως καταργήθηκα. Και μαζί με μένα καταργήθηκαν οι μαθητές μου, η ειδικότητά μου στο σχολείο και οι ειδικότητες άλλων 2400 συναδέλφων και κοντά 20.000 μαθητών.

Ένας χρόνος πέρασε, με δεκάδες πορείες, συλλαλητήρια, χημικά, καταλήψεις υπουργείων και πολιτικών γραφείων, ξύλο με τα ΜΑΤ, υποσχέσεις, καταθλίψεις, αγώνων, αγωνιών….. Ένας χρόνος και είμαστε οι περισσότεροι ακόμα στην ίδια κατάσταση. Έγιναν εκλογές, ανασχηματισμός, άλλαξε ο υπουργός, οι υφυπουργοί, άλλαξαν τα σχολεία κι εμείς ακόμα είμαστε εκεί που ξεκινήσαμε σχεδόν.

Και ο κόσμος γύρω μας σωριάζεται…….

Το χρονικό της διαθεσιμότητας


Το κείμενο γράφτηκε από συνάδελφο σε διαθεσιμότητα, την προηγούμενη Παρασκευή, 22 μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία που σημαίνει απόλυση. Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ ή οποιοσδήποτε από μας.

Όταν στις 30 Ιουνίου αποχαιρετήσαμε τους συναδέλφους στα σχολεία, βουητό ανάκατο με ανησυχία πλανιόταν στα γραφεία του σχολείου. Ψίθυροι, αναστεναγμοί, φήμες…. Ο τομέας Υγείας και Πρόνοιας ανήκε στους λίγους «προνομιούχους» κλάδους, καθώς αποτελούσε το 22% της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Οι ειδικότητες  ήταν κλασική επιλογή για τον γυναικείο κυρίως πληθυσμό, υπήρχαν προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης, τα εργαστήρια ήταν άκρως εξοπλισμένα , οι  συνάδελφοι εργαζόμασταν με πλήρες ωράριο, ενώ σε πολλές περιοχές ο αριθμός των αναπληρωτών ξεπερνούσε όλες τις άλλες ειδικότητες. Με το θάρρος της συναδελφικής αλληλεγγύης με ρωτούσαν οι συνάδελφοι αν θα τους βοηθούσα στον αγώνα τους, όταν θα ερχόταν η ώρα να αποχωρήσει κάποιος από αυτούς. Επιβεβαίωνα τότε τη συμπαράσταση μου στην αγωνία των συναδέλφων, ενάντια στην πολιτική του Υπουργείου. Μια εβδομάδα αργότερα, το Υπουργείο Παιδείας στοχοποίησε τον δικό μου τομέα μαζί με τον τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών και Αισθητικής Κομμωτικής, για να αποχωρήσουμε από την εκπαιδευτική κοινότητα.

Έτσι ξεκίνησε το δικό μας Καλοκαίρι. Με ένα τηλέφωνο το απόγευμα μιας Πέμπτης. Εγώ έπαιζα με τους ανηψιούς μου, ο Σωτήρης έπινε καφέ με την κοπέλα του, η Εύα προσέφερε υπηρεσίες στο κοινωνικό ιατρείο και η Χρύσα σχεδίαζε να πάει να μείνει για το Καλοκαίρι στην Αθήνα με τα παιδιά της, όπου εργάζεται ο άντρας της, τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο αιφνιδιασμός έγινε οργή, η οργή θλίψη και τη θλίψη αντικαταστάθηκε από τρομοκρατία. Η υπογραφή της διαθεσιμότητας μας στις 22 Ιουλίου, έγινε η αρχή για να καταλάβουμε το μέγεθος της σκληρότητας του Υπουργείου. Η αιτιολογία της διαθεσιμότητας μας ήταν πως οι ειδικότητες αυτές δεν χρειάζονται. Αχρείαστοι λοιπόν οι νοσηλευτές, οι αισθητικοί, οι φυσικοθεραπευτές, οι γραφίστες. Δεύτερη δικαιολογία ότι μπερδεύονται οι μαθητές από  τον μεγάλο αριθμό των εκπαιδευτικών κλάδων, που υπάρχουν στην δευτεροβάθμια, τη μεταλυκειακή και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μα το ίδιο  συμβαίνει σε όλους τους κλάδους; Ωστόσο, η απάντηση για μας ήταν ολοφάνερη. Πούλησαν έναν από τους πιο δημοφιλείς και παραγωγικούς κλάδους της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στα ιδιωτικά  ΙΕΚ τύπου ΠΑΣΤΕΡ και ΑΚΜΗ.

Από εκεί και έπειτα ξεκινάει ο προσωπικός μας αγώνας. Καλοκαίρι στους δρόμους και στις δράσεις, όταν όλη η υπόλοιπη Ελλάδα αποχαυνωνόταν από τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, φορώντας μαγιό και μπρατσάκια. Οι υποσχέσεις για θέσεις στα δημόσια ΙΕΚ αυξομειώνονταν μέρα παρά μέρα. Πότε 925, πότε 1150, πότε 1400, πότε 1600 και ξανά προς τα κάτω. Πότε έξω οι νοσηλευτές, πότε έξω οι ΔΕ και άλλοτε οι κομμωτές, θέσεις διοικητικές, θέσεις σε νοσοκομεία, ακύρωση όλων την επόμενη μέρα και τανάπαλιν. Διαρροές από το Υπουργείο για να μελετήσουν τις αντιδράσεις μας. Πότε κρύο, πότε ζέστη. «Θαύμα οι απολύσεις του υγειονομικού εκπαιδευτικού προσωπικού από τα σχολεία» αναφωνούσε ο Άδωνις, ο οποίος έως το Νοέμβριο μας περίμενε με ανοιχτές αγκάλες. Μετά τις 15 του ίδιου μήνα, σιωπή. Τα δεύτερα πτυχία δεν τα αναγνώρισαν, διότι μπήκαμε σε καθεστώς διαθεσιμότητας και άρα, δεν ανήκαμε πλέον στο εκπαιδευτικό προσωπικό. Εννέα χρόνια στα βιβλία αναθεματίστηκαν. Στα σχολεία πολλοί διευθυντές αρνιόντουσαν τις ενημερώσεις από τους υπό διωγμό συναδέλφους, διότι πλέον δεν ανήκαν στο σχολείο. Ήμασταν εξωσχολικοί… Έτσι απλά, με μια υπογραφή, σε ένα απόγευμα. Στα εργαστήρια και στα γραφεία μας κάθισαν ωρομίσθιοι με 200 ευρώ.  Πέντε ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, αντικαθιστούν έναν μόνιμο υπάλληλο. Μετά αύξησαν τις ώρες επειδή δεν έβγαιναν τα ωρολόγια προγράμματα. Τρεις ωρομίσθιοι, αντικαθιστούν πλέον έναν μόνιμο εκπαιδευτικό. Αναφωνούσε το Υπουργείο για την επιτυχία του και διαβεβαίωναν οι διευθυντές, ότι δεν θα υπάρξουν κενά!! Πέντε μήνες μετά, ήμασταν ακόμη στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Με 6. 500 κενές ώρες.

Εκτός από τους δρόμους το δεύτερο παιχνίδι παίχτηκε στα δικαστήρια. Μάθαμε τι είναι οι διαπιστωτικές πράξεις, μάθαμε να διαβάζουμε ενδελεχώς τους νόμους,  να παίρνουμε τηλέφωνα στα υπουργεία, να στέλνουμε μηνύματα σε πολιτικές εκπομπές, και να παρακαλάμε να μας δώσουν χρόνο να ακουστούμε στα κανάλια. Διαδηλώσαμε, κάναμε ολονυχτίες έξω από τα Υπουργεία, κυνηγήσαμε τον Αρβανιτόπουλο σε θρησκευτικές λιτανείες, γνωρίσαμε το ρόλο των ΜΑΤ  και τις δράσεις των δακρυγόνων.  Φαντάζομαι ότι εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα από όλα αυτά, γιατί απλά… δεν μας έπαιζαν πουθενά στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Πλήρης απαξίωση. Οργανωθήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επικοινωνήσαμε μιλήσαμε, εκφραστήκαμε. Η ισχύς μπορεί να είναι μόνο ομαδική. Η ισχύς του ενός, οδηγεί αναπόδραστα στην τυρρανία.

Το τρίτο πεδίο που έπρεπε να πολεμήσουμε ήταν στον κοντινό μας περίγυρο. Να αντιμετωπίσουμε την παραφιλολογία, ότι έχουμε ήδη «βολευτεί». Ότι «καλά μας κάνανε» αφού στην εκπαίδευση καθόμαστε όλοι. Ότι ο φυσικός μας χώρος είναι τα νοσοκομεία, μετά από 15-25 χρόνια στα θρανία, με δεκάδες  λερωμένα μανίκια, πάντα ξασπρισμένα με κιμωλία δάχτυλα και ρούχα λερωμένα με στυλό.  Να πούμε ψέματα στους ηλικιωμένους γονείς μας. Να απαντάμε με σοβαρότητα στα παιδιά, που μας ρωτούσαν αν ο λόγος που μας απόλυσαν είχε σχέση να κάνει με τη δική μας συμπεριφορά. Αν θα μετακομίσουμε από τα ενοικιασμένα σπίτια μας για να επιστρέψουμε στο παιδικό δωμάτιο, ή αν χρειαστεί να τα πουλήσουν, όσοι είχαν αγοράσει με δάνειο. Να χαμογελάμε για να μην μας λυπούνται. Άνθρωποι νοικοκυραίοι και  με αξιοπρέπεια, γίναμε όμηροι μιας ανηλεούς πολιτικής απόφασης. Μήπως δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας;

Στις αρχές του Νοεμβρίου, κάποιοι από εμάς, 200 στον αριθμό από το σύνολο των 1850 συναδέλφων, κερδίσαμε ένα δικαστήριο για την προσωρινή μας επανατοποθέτηση στα σχολεία, μέχρι να εκδικαστεί το Φεβρουάριο η οριστική απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Πιστέψαμε ότι οι δικαστικές αρχές μπορεί να είναι αδιάβλητες μπροστά στην κατάφορη καταπάτηση των συνταγματικών μας δικαιωμάτων. Ίσως τα πράγματα μπορεί να άλλαζαν. Αντ΄αυτού το υπουργείο απάντησε βάζοντάς μας για δεύτερη φορά σε διαθεσιμότητα!! Ωστόσο, επιστρέψαμε. Τα σχολεία λειτούργησαν και πάλι, και οι εκπαιδευτικοί τρέχαμε να προλάβουμε τη χαμένη ύλη, εξαιτίας των χαμένων διδακτικών ωρών, προκειμένου να μη γίνουν οι μαθητές τα τραγικά θύματα του δικού μας ψυχοσυναισθηματικού και επαγγελματικού βιασμού. Τα ψήγματα αισιοδοξίας καταρρακώθηκαν ακόμη μια φορά, όταν μετά από ένα μήνα, για λόγους «δημοσιονομικού συμφέροντος» και επειδή η βλάβη που έχουμε υποστεί είναι μόνο οικονομική (!!!), μπαίνουμε για τρίτη φορά στο καθεστώς της διαθεσιμότητας. Οι μαθητές ρωτούσαν αν πήραμε μετάθεση, αν θα έγραφαν διαγωνίσματα και αν θα προλαβαίναμε να βάλουμε βαθμούς. Μεταξύ μας κοιταζόμασταν αποσβολωμένοι.

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, το Υπουργείο εφάρμοσε ένα νέο «κόλπο». Προσέλαβε νέους ωρομίσθιους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι οποίοι είχαν κάνει αίτηση όχι για αυτή τη θέση, αλλά για τα δημόσια ΙΕΚ. Ωρομίσθιοι του Σεπτεμβρίου, του Ιανουαρίου και εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα επιστρέψαμε όλοι μαζί πίσω στα σχολεία. Και σε μερικές περιπτώσεις, μας ανάγκασαν να μπούμε και όλοι μαζί στην ίδια τάξη. Άλλοι θα πληρωθούν ως ωρομίσθιοι, άλλοι μέσω ΕΣΠΑ και η δική μας μισθοδοσία είναι ακόμη σε ισχύ.

Οι αιτήσεις στα ΙΕΚ στα οποία υποτίθεται ότι θα απορροφούσαν κάποιους από εμάς έγιναν τον Ιανουάριο. Ακόμη περιμένουμε. Αλλά και αυτές συνεχίζουν να τραμπαλίζονται. Η μοριοδότηση τους εξακολουθεί να αλλάζει, ακόμη και μετά τις αιτήσεις μας. Την προηγούμενη μέρα κάθε κινητοποίησης, κάτι νέο ανακοινώνουν. Βρεφονηπιοκόμοι στους παιδικούς σταθμούς, οι γιατροί και οδοντίατροι έξω. Από τα δεύτερα πτυχία δέχτηκαν αρχικά μόνο αυτά των δασκάλων, των νηπιαγωγών και των φιλολόγων. Στην επόμενη διαμαρτυρία, δέχτηκαν και τα επόμενα. ΟΙ νοσηλευτές έμειναν χωρίς αντικείμενο. Τώρα τους δίνουν θέσεις στα νοσοκομεία ως ΔΕ. Συνάδελφοι με χρόνια στα σχολεία, και παιδαγωγική κατάρτιση,  πολλοί από αυτούς  με μεταπτυχιακά και ΑΣΕΠ, αναγκάζονται από το υπουργείο να εξευτελίσουν τα πτυχία τους και να υποβιβάσουν την επαγγελματική τους προσφορά με μια θέση ανάλογων προσόντων με αυτή των μαθητών, τους οποίους κατάρτιζαν μέχρι πριν λίγες μέρες. Από διαρροές μάθαμε πως αυτό συνέβη, επειδή στα νοσοκομεία δεν είμαστε επιθυμητοί. Είμαστε για αυτούς εκπαιδευτικοί και τεμπέληδες, άρα δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση για τα νοσοκομεία. Φοβούνται και αυτοί για τη θεσούλα τους. Συνάδελφοι με τρία παιδιά θα αναγκαστούν να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις, επειδή η πιο κοντινή θέση για την ειδικότητα τους είναι τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα μακριά. Και για τη σύνταξη τους έχουν άλλα 8-15 χρόνια σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις. Έπρεπε να κάνουν και τρίτο ή και τέταρτο παιδί τελικά, σκέφτονται στα 48 τους.

Ο κύριος Κακλαμάνης επιβεβαίωσε, ότι δεν υπήρχε καμιά μελέτη για την εκδίωξη μας από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπως ισχυρίστηκε αρχικά το Υπουργείο. Απλά ήμασταν ένας ικανοποιητικός αριθμός!! Τις θέσεις μας θα αντικαταστήσουν νέοι ωρομίσθιοι, που τα έξοδα τους θα καλυφτούν από το ΕΣΠΑ. «Ευτυχές γεγονός οι προσλήψεις μέσω των ΕΣΠΑ» κηρύσσει ο κ. Κεδίκογλου. Και ο κ. Μητσοτάκης παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξη του, ότι ήμασταν απλά, η λιγότερο κακή λύση. Άλλοι φωνάζουν ευθαρσώς πλέον, ότι οι ωρομίσθιοι στοιχίζουν τα μισά λεφτά από ένα μόνιμο. Και η Κυρία Ρεμπούση αναφωνεί «τι θέλετε να κάνουμε; Να κλάψουμε για τις απολύσεις των εκπαιδευτικών;». Τι δεν καταλαβαίνουμε; Τη μέρα του δικαστηρίου στο ΣτΕ,  ο Κύριος Κωνσταντόπουλος, βουλευτής Πιερίας είπε ότι δεν είμαστε άλλωστε καθηγητές, δεν προερχόμαστε από καθηγητικές σχολές, όπως οι φιλόλογοι και οι φυσικοί,  ότι τα πτυχία μας είναι πλαστά και τα έχουμε πάρει όλοι με 20!! Άλαλα τα χείλη των ευσεβών!!!Ακύρωση και των παιδαγωγικών μας σπουδών!!

Τη μέρα που εκδικαζόταν η υπόθεση μας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, τη μέρα που κρινόταν το μέλλον του συνόλου της εκπαίδευσης, που κάποιοι από εμάς προασπιζόμασταν την οργανικότητα ολόκληρου του δημοσίου, εκείνη τη μέρα της 7ης Φεβρουαρίου, όπου κρίνονταν οι πρώτες απολύσεις μετά από 103 χρόνια, η απεργία έφτασε στο σπαρακτικό 25 %. Στην πόλη που υπηρετώ στο 15%. Οι συνάδελφοι που «τακτοποιούνται» στο ενδιάμεσο της διαθεσιμότητας, έστω και αν προχωρούν σε ένα αβέβαιο μέλλον αποχωρούν ένας ένας.

Παρασκευή 28/2/2014

Είκοσι δύο και σήμερα…

Κάποτε καλοί μου συνάδελφοι, όταν βλέπαμε μια άδεια καρέκλα στο γραφείο των καθηγητών, λέγαμε ότι κάποιος πέθανε. Πλέον πρέπει να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι ο συνάδελφος, ο φίλος, ο συνοδοιπόρος μας, ο διπλανός μας στο γραφείο, έχασε σιωπηλά την δουλειά του.

Θα κλείσω με την κατακλείδα ενός λόγου, που έγραψε μια μαθήτρια μου για να δηλώσει μαζί με άλλους μαθητές την αντίδραση τους στον αποδεκατισμό της ειδικότητας μου. Ένας λόγος που δεν διαβάστηκε ποτέ, γιατί δεν πήραν τα παιδιά μου άδεια πιο μπροστά για να μιλήσουν δημόσια και θα διατάραζαν την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Τους το  χρωστάω να το διαβάσω ενώπιων  σας:

«Σας εύχομαι να είστε όλοι καλά, γιατί αν δεν είστε, πάλι στα χέρια μου θα πέσετε».

Κανετίδου Μαρία

Εκπαιδευτικός σε διαθεσιμότητα

ΠΕ 1807 Ιατρικών Εργαστηρίων

σαββατόβραδο…


Σάββατο βράδυ. Μόνη στο σπίτι. Ο ένας μεγάλωσε πια, πάει σε πάρτι του σχολείου του, είναι στο 15μελές κι έφυγε από νωρίς για να είναι στο χώρο του πάρτι από νωρίς. Θα κάθεται -λέει- στην πόρτα για να μη μπει κάποιος τσαμπατζής. Ντύθηκε, στολίστηκε, αρωματίστηκε κι έφυγε. Ο μπάμπας του βγήκε κι αυτός, θα πιει με έναν δυο φίλους ένα ποτό και μετά θα μαζέψουν τα παιδιά όταν τελειώσει το πανηγύρι.

Σέρνω ένα κρύωμα μέρες κι αντί να καλυτερεύω εγώ χειροτερεύω. Και πως να καλυτερέψω, μια μέρα έμεινα μέσα κρεβατωμένη, μετά πάλι τρέξιμο. Υπουργείο, πορείες, συντονιστικά, συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΛΜΕ. Γιατί τα κάνω όλα αυτά; Έχω αρχίσει να το παίρνω απόφαση, τρεις μήνες ακόμα, μετά τέλος. Όσο κι αν αρνούμαι να το δεχτώ το τέλος απέχει τρεις μήνες. «Κυρία μου, σας ζητώ προσωπικά συγγνώμη» είπε ο παρατρεχάμενος του γενικού δερβέναγα. «Τη δέχομαι αλλά δεν μου φτάνει» του απάντησα. Από το καλοκαίρι με σκοτώνετε σιγά σιγά, με εξαιρείτε για μια βδομάδα, δεν σας βγαίνουν τα νούμερα και με ξαναπετάτε στο λάκκο. Μου λέτε πως θα επιστρέψω με το δεύτερο πτυχίο μου, αρχίζω να ελπίζω. Φρούδες ελπίδες, δεν φτάνει να έχεις πτυχίο για το οποίο υπάρχουν κενά, πρέπει να έχεις και μπάρμπα στην Κορώνη. Να λιώσεις σόλες επιδιδόμενος στο σπορ του διαδρομισμού και να στεγνώσει το σάλιο σου γλείφοντας. Δεν το έκανα, δεν ξέρω πως να το κάνω, δεν ήθελα να πατήσω το «όλοι μαζί» που είπαμε το καλοκαίρι και να τρέξω να καλύψω τον κώλο μου «υπόγεια» και κρυφά από τους υπόλοιπους, σκέφτηκα πως δεν μπορεί….. αν το ένα πτυχίο θεωρήθηκε «άχρηστο» το δεύτερο είναι βασικό πτυχίο γενικής παιδείας. Τρίχες…… είναι πιο χρήσιμα δύο πτυχία Δραματικής Τέχνης αμφιβόλου προελεύσεως και από ανύπαρκτη σε μεγάλο βαθμό σχολή, είναι πιο χρήσιμα αρκεί να ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους να μιλήσουν για σένα και να έχεις ονοματεπώνυμο και απύθμενο θράσος. Έμαθα πως όλοι έλιωναν σόλες παρακαλώντας και γλείφοντας για να σώσουν το τομάρι τους. Κάποιοι το έσωσαν, εγώ ένιωσα ότι έκανα ατιμία όταν πήγα στη Μαθηματική Εταιρεία και τους είπα να στείλουν μια επιστολή για το θέμα. Έβαλαν μια παράγραφο σε μια ήδη έτοιμη επιστολή με άλλα θέματα και εκεί τελείωσε το θέμα κι εγώ η ηλίθια είχα τύψεις για την κίνησή μου.

Σάββατο βράδυ, μόνη στο σπίτι. Ακούω μουσική, έρχονται Χριστούγεννα και δεν κατάλαβα πότε ήρθαν, είμαι άρρωστη και νιώθω κουρασμένη και κυρίως νικημένη πλέον. Κανονίζω ραντεβού με συναδέλφους, θα το κυνηγήσω δικαστικά, δεν το παρατάω αλλά νιώθω νικημένη, για πρώτη φορά τόσο έντονα……

στο σούπερ μάρκετ


Καιρό έχεις να γράψεις κάτι, μου είπε χτες η Δανάη. Της απάντησα πως γράφω μόνο όταν έχω κάτι να γράψω και τις τελευταίες μέρες δεν είχα κάτι. Είχα αποφασίσει να μη σκέφτομαι πολλά και να κάνω βουτιές, ο χειμώνας προβλέπεται ζόρικος και το καλοκαίρι ήταν δύσκολο. Πήγα και «χώθηκα» στο σπίτι της μάνας μου και πήγαινα κάθε πρωί στη θάλασσα. Οι διακοπές όμως τελείωσαν και η επιστροφή πάντα δίνει αφορμές. Τι αφορμές; Να μία…..

Πήγα στο σούπερ μάρκετ πριν λίγο με μια φίλη. Σε κάποια στιγμή βλέπω να με χαιρετάει μια κοπέλα (έτσι μου φάνηκε το κούνημα του χεριού της, σαν χαιρετισμός) και να με πλησιάζει με ένα αμήχανο μισοχαμόγελο. Δεν μου φάνηκε πως την ήξερα και την πλησιάσα με μισόκλειστα μάτια και αμήχανο ύφος. «Θύμισέ μου» της είπα «κάπου γνωριζόμαστε και δεν σε θυμάμαι;»

Εδώ χρειάζεται μια παρένθεση. Το να με πλησιάζουν άνθρωποι που με αναγνωρίζουν δεν είναι περίεργο. «Βλαχοδήμαρχο» με αποκαλεί η Γ., μέχρι και το νιάνιαρο ο γιος μου το έχει πάρει χαμπάρι και με δουλεύει. «Βρε μαμά» μου λέει όταν βρεθούμε σε χώρους με πολύ κόσμο «τι έγινε; πέρασε μια ώρα κι ακόμα δεν βρέθηκε κάποιος γνωστός να σε χαιρετήσει;». Δεν υπερβάλλει, συνήθως έτσι γίνεται, όλο και κάποιος γνωστός ή παλιός φίλος θα βρεθεί να με αναγνωρίσει και να με χαιρετήσει. Έχω περάσει στη ζωή μου από πολλούς χώρους, σχολές, σχολεία, δουλειές… Με χαρακτηριστική φάτσα και χαρακτηριστικό όνομα δεν με ξεχνούν εύκολα και ως «υπερκοινωνικό ζώο που μιλάει με τις πέτρες», όπως με περιγράφει μια άλλη φίλη, δεν είναι δύσκολο να με πλησιάζουν άνθρωποι που με αναγνωρίζουν για να με χαιρετήσουν. Αυτό νόμισα πως συνέβη και σήμερα όμως έκανα λάθος.

Πίσω στο σούπερ μάρκετ λοιπόν. Η κοπέλα που με πλησιάσε θα μπορούσε να είναι συνάδελφος από κάποιο σχολείο ή από κάποια άλλη δουλειά πριν τα σχολεία ή από κάποια σχολή που πέρασα. Πάνω κάτω στην ηλικία μου, καλοντυμένη, καλοχτενισμένη, καθαρή με τη μόνη διαφορά πως δεν κρατούσε καλάθι του σούπερ μάρκετ αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Κι εγώ όταν θέλω να πάρω δυο πράγματα δεν παίρνω καλάθι. Στην ερώτηση αν γνωριζόμαστε από κάπου και δεν τη θυμάμαι μου απάντησε «όχι, δεν γνωριζόμαστε..» και γρήγορα βλέποντας το ερωτηματικό ύφος μου μου είπε…..

«Δεν με γνωρίζεις αλλά να….. πως να το πω; είμαι άνεργη πολύ καιρό τώρα, τις τελευταίες δέκα μέρες δεν έχω τίποτε πια… αναρωτιόμουν, θα μπορούσες ίσως; κάτι…. ό,τι μπορείς δλδ…. αν μπορείς… δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις……» και ξαφνικά βούρκωσε.

Στο μυαλό μου θύελλα, δεν μπορούσα να το πιστέψω, σκεφτόμουν πως με δουλεύει πως δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Από την άλλη βούρκωσε, δεν ήξερε τι να κάνει με τα χέρια της, κατέβασε στο τέλος τα μάτια. Η γλώσσα του σώματος με έπειθε πως δεν με κοροϊδεύει. Αυτό που νόμισα για χαιρετισμός στην αρχή ήταν απλά μια κίνηση με το χέρι για να με σταματήσει και το μισοχαμόγελό της την ώρα που με πλησιάζε δεν ήταν απο αμηχανία επειδή δεν την αναγνώρισα αλλά από αμηχανία για ό,τι θα μου έλεγε στη συνέχεια.

«Κι εγώ άνεργη είμαι» της απάντησα «αλλά φρέσκια άνεργη οπότε…. πάρε». Άνοιξα το πορτοφόλι μου και της έδωσα όσα έπιασα, τρία ευρώ.

«Ωχ, τι να πω τώρα……» μου έλεγε την ώρα που άνοιγα το πορτοφόλι. «Άστο ρε συ…. μη μου δίνεις, τι να πω τώρα…..»

«Πάρτα» της λέω «είμαι φρέσκια».

«Σου εύχομαι να βρεις μια καλή δουλειά…» μου απάντησε και έφυγε.

Έστριψα προς τα απορρυπαντικά να βρω τη φίλη μου, έστριψε προς την αντίθετη πλευρά. Κατεβασμένο το κεφάλι της, κατεβασμένο και το δικό μου…..

Χτες μου μιλούσε ένας φίλος γιαυτό το άρθρο, σήμερα το έζησα live…..

εικόνα


Κάποτε θεωρούσα τυχερούς όσους έμεναν σε διαμερίσματα που είχαν θέα σε πάρκα. Εικόνα, τώρα είναι έξω από το παράθυρό μου στο σπίτι της αδελφής μου. Ζευγάρι με βαλίτσες, οι βαλίτσες του προηγούμενου ποστ χωρίς τη χρυσόσκονη το επιτυχημένου μεταφερόμενου επαγγελματία αλλά με τη σκόνη της μιζέριας και της απελπισίας. Το ζευγάρι και οι βαλίτσες του και δυο μέτρα γης πάνω στο χορτάρι του πάρκου. Βγάζουν ρούχα από τις βαλίτσες, η γυναίκα κάτι διπλώνει και βγάζουν μάλλον sleeping bags ή κάτι τέτοιο για να κοιμηθούν. Δεν είναι τουρίστες της δεκαετίας του ’80, είναι άστεγοι του 21ου αιώνα. Πίνω μπύρα και καπνίζω στο μπαλκόνι, τους μισοβλέπω ανάμεσα στα δέντρα. Περνάνε νέοι και και γριές που έβγαλαν βόλτα τα σκυλιά ους για το νυχτερινό κατούρημα.  Πίνω μπύρα, καπνίζω και βουλιάζω….. Έχω κόψει το δάχτυλό μου με το μαχαίρι που έκοψα πριν από λίγο ψωμί και πληκτρολογώ με δυσκολία. Καταγράφω την εικόνα, δεν είναι καινούρια είναι όμως έξω από το σπίτι της αδελφής μου στη γειτονιά που μεγάλωσα. Το πρωί στα παγκάκια βλέπεις κόσμο να κοιμάται.

Θεσσαλονίκη, 2013. Πληκτρολογώ με δυσκολία, έκοψα το χέρι μου κόβοντας ψωμί. Πίνω μπύρα, γράφω κι ένα ζευγάρι απέναντι στρώνει να κοιμηθεί στο γρασίδι του πάρκου, στη γειτονιά που μεγάλωσα…..

Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα


Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα. Έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που απολύονται από το δημόσιο. Μπορείτε να είστε ακόμα πιο περήφανοι. Είμαι ανάμεσα στους πρώτους που εξαιρέθηκαν λόγω αυξημένων προσόντων και μετά εξαιρέθηκαν από την εξαίρεση γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα, το είπε και ο υπουργός σε ασύντακτα ελληνικά: «Ο συνολικός αριθμός, που ήταν υποχρέωση της Κυβέρνησης δεν μπορούσε να καλυφθεί, κι επομένως κοιτάζουμε να καλύψουμε αυτόν τον αριθμό». Μπορείτε να είστε κι ακόμα πιο περήφανοι. Έχω απολυθεί και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα. Θέλετε κι άλλο; Θα σας κάνω ακόμα πιο περήφανους. Έβαλα πλάτη βρε, σε μένα οφείλεται το 1/250 των ανθρώπων (και όχι αριθμών) που έβαλαν πλάτη για να πάρουμε την επόμενη γαμημένη δόση που θα μας πετάξει στο τραπέζι η τρόικα. Όταν το σκέφτομαι φουσκώνω από περηφάνεια, εγώ τώρα σώζω την πατρίδα. Χαλάλι λοιπόν και τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου και η δουλειά που έχω κάνει στα σχολεία, και τα σεμινάρια που παρακολούθησα στη ζωή μου, τα συνέδρια, οι δημοσιεύσεις, τα χρήματα που ξόδεψα, χαλάλι όλα….. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..
Είπε κι άλλα ο υπουργός. Είμαι σίγουρη πως τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ και βρέχουν τα δάκρυα το μαξιλάρι του από τη στενοχώρια του για μας. Το σκέφτηκε όμως, δεν θα μας αφήσει έτσι, όοοοοοχι……. Κοιτάξτε βρε να δείτε τι άνθρωπος είναι (σε πιο ασύντακτα ελληνικά ο πανεπιστημιακός…..): «Θεωρούμε ότι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα πρέπει, να κρατήσουμε στο Δημόσιο….. Οι άνθρωποι αυτοί θα πριμοδοτηθούν ούτως ώστε αμέσως κι αυτοί να απορροφηθούν σε Τομείς του Δημοσίου, γιατί έχουν αυξημένα προσόντα . Ακριβώς γιατί αυτό επιβάλλει και η λογική της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Τομέα, δηλαδή να κρατήσουμε ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα». Καταλάβατε βρε; «Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πεταχθούν, μη κοιτάτε που τους πετάξαμε έξω τώρα για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια της τρόικας…. εμείς προβλέψαμε. Θα τους δώσουμε μπόνους, έτσι ώστε να προηγούνται αυτών που προηγούνται από άλλους για να δουλέψουν σαν ωρομίσθιοι των 400 το πολύ ευρώ, στα ΙΕΚ που θα φτιάξουμε αφού διαλύσουμε την Τεχνική Εκπαίδευση». Καταλάβατε βρε; Δεν καταλάβατε; Τι να σας πω…… Είστε σίγουρα προκατειλημμένοι, συριζαίοι κομμουνιστές και ανθέλληνες.

Τώρα ρίξτε μια ματιά κι εδώ να δείτε τι μπορεί να συμβαίνει εκτός από το διακαή πόθο του υπουργείου να αναβαθμίσει την κατακαημένη Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, καταργώντας ολόκληρους τομείς και ειδικότητες-φιλέτα με τη μεγαλύτερη ζήτηση από τους μαθητές και πετώντας στη διαθεσιμότητα που οδηγεί στην απόλυση, ανθρώπους και όχι αριθμούς.