Ημερολόγιο εγκλεισμού IV: Βόλτες στα δασάκια δίκην αγέλης


Σκέφτομαι πως malakia goes cloud (που λέμε στο χωριό μου). Απ’ όλους, κυβερνώντες και κυβερνούμενους.
Βγήκα μ’ ένα Β6 νωρίτερα γιατί ένιωσα πως αν δεν κουνήσω λίγο τα πόδια μου σ’ ένα πιο έντονο ρυθμό θα χρειαστώ οσονούπω αντισκωριακό. Το Πεδίο του Άρεως είναι κλειστό εδώ κι ένα μήνα, για να μη συνωστιζόμαστε στα περίπου 280 στρέμματά του, οπότε δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές για μας τους δόλιους κατοίκους του κέντρου. Βόλτα στους δρόμους και για μια πράσινη πινελιά στο δασάκι της Ευελπίδων. Ε λοιπόν… όλος ο κόσμος που δεν μπορεί να πάει πλέον στο Πεδίο του Άρεως ήταν σήμερα μέσα στο δασάκι κι έκοβε βόλτες ή περπατούσε, καθόταν σε παγκάκια, σε πεζούλια ή βραχάκια ή στεκόταν στους δρόμους γύρω από το Πεδίο Άρεως και μέσα στο δασάκι.
undefinedΓια όσους δεν γνωρίζουν την περιοχή, το δασάκι της ΅Ευελπίδων είναι ένα μικρό άλσος -με πεύκα κυρίως- που ανήκει στο Υπ. Γεωργίας και εκτείνεται πίσω και πάνω από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων. Μέχρι πριν ένα μήνα εκεί ήταν απλώς ένας σκυλότοπος, ήταν δηλαδή το μέρος που πήγαιναν οι κάτοικοι των γύρω περιοχών τα σκυλιά τους για βόλτα, τρέξιμο και χέσιμο. Στο, δε, πάνω μέρος του, που είναι και πολύ ανηφορικό δεν ξέρω ποιος μπορεί να πήγαινε, το πολύ πολύ κάποιο άστεγο ζευγαράκι για ένα στα γρήγορα ανάμεσα στις τσουκνίδες. Τώρα περνάει περίοδο δόξας, κοινώς γίνεται ο κακός χαμός. Για να μη πω για την Πλατεία Πρωτομαγιάς που μόλις βγήκα εκεί μ’ έπιασε αγοραφοβία από τα πλήθη που αντίκρισα.
Μεγάλοι και μικροί, σε μικρές ή μεγάλες παρέες συνωστίζονται σε παγκάκια, βραχάκια και πεζούλια. με ποδήλατα, μπάλες και μπύρες. Οι μαμάδες στο ένα πεζούλι/παγκάκι όλες μαζί και τα μικρά στο άλλο παγκάκι/πεζούλι καθισμένα αγκαλιά να χαζεύουν κινητά ή να παίζουν μπάλα ή να κυνηγιούνται, να κοπανιούνται, να κάνουν δηλαδή ό,τι και στα σχολεία τους. Αυτά τα μικρά είναι που θα κρατήσουν αποστάσεις τώρα που θ’ ανοίξουν τα σχολεία; Ποιος τους το έμαθε αυτό; Οι μαμάδες τους που τα έβλεπαν σαν σμάρι και ήταν άνετες και αδιάφορες ή οι μπαμπάδες που έπαιζαν όλοι μαζί ποδόσφαιρο; Κι εμείς θα έχουμε την ευθύνη αυτά τα μικρά να τα προσέχουμε έτσι ώστε να κρατάνε αποστάσεις κι αν πάθουν κάτι να μας το φορτώσουν; Ή θα έχουμε την ευθύνη για τους έφηβους που έπιναν μπύρες ή νερά ή κοκακόλες σε μεγάλες παρέες αγκαλιασμένοι;
Αυτά που είδα με έπεισαν. Οι Έλληνες αποφάσισαν πως θέλουν ανοσία αγέλης και θα την έχουν. Εγώ που δεν θέλω τι φταίω;
Όσο για το κλειστό Πεδίο Άρεως…..ας μη μιλήσω καλύτερα….

Κρανίδι και άλλες ιστορίες


Διαβάζω τα παρασκήνια από το θέμα με τους μολυσμένους μετανάστες/πρόσφυγες από τη δομή στο Κρανίδι και πως οι αξιοπρεπείς νοικοκυραίοι κάτοικοι της περιοχής έχουν κλάσει μέντες διότι είχαν βρει τη χαρά τους να πηδάνε τις γυναίκες της δομής για ένα τάληρο ή δεκάρικο. Τις γυναίκες που μάλλον κόλλησαν κι αυτές, όπως και οι υπόλοιποι της δομής, από εργαζόμενη στο ξενοδοχείο και της οποίας τη μόλυνση έκαναν όλοι γαργάρα. Μου ήρθε λοιπόν στο μυαλό μια παλιά ιστορία

Κάποτε πήρα ένα ταξί από τα ΚΤΕΛ στον Κηφισό. Μαζί μου μπήκε κι ένας χοντρός λιγδιάρης 60ρης. Κάθισε στο μπροστινό κάθισμα και έδωσε εντολή στον οδηγό να τον πάει στο νοσοκομείο Γεννηματά και μάλιστα γρήγορα επειδή είχε ραντεβού με γιατρό. Λίγο μετά που ξεκινήσαμε άρχισε την κουβέντα με τον οδηγό και του έλεγε πως ήταν ναυτικός κι έχει γυρίσει όλο τον κόσμο. Μετά από αυτή την εισαγωγή άρχισε να ρωτάει τον οδηγό που θα βρει «καμιά πουτάνα να πηδήξει«. Τι να πει κι ο οδηγός ο οποίος ήταν μάλλον αλλοδαπός από τους πρώτους που δούλευαν σαν οδηγοί σε ταξί και κάπως σαν να ντράπηκε που άκουσα κι εγώ αυτή την ερώτηση. Του απάντησε λοιπόν πως αυτός δεν ξέρει από τέτοια γιατί δεν ασχολείται. Σιγά μη τον πίστεψε ο λιγδιάρης και του είπε:
«οδηγός ταξί είσαι, όλη την Αθήνα γυρνάς, δεν μπορεί να μη ξέρεις που είναι τα στέκια τους…»
«Μα δεν ξέρω σας λέω…» απαντούσε ο οδηγός και όλο γυρνούσε και με κοιτούσε απελπισμένος. και τότε ο σιχαμένος και ιδρωμένος λιγδιάρης έσκασε το παραμύθι….
«να ξέρεις όμως…» είπε στον οδηγό, «εγώ δεν θέλω ό,τι κι ό,τι. Ψάχνω για καμιά μικρούλα μαυρούλα, μόνο τέτοιες γουστάρω να πηδάω κι έχω πηδήξει πάνω από 14.000 στη ζωή μου… καμιά τέτοια ξέρεις που θα βρω; Μικρή όμως, 12 – 13, όχι μεγαλύτερη…»
Τότε πλέον ο οδηγός γύρισε εντελώς απελπισμένος και με κοίταξε και μου έκανε ένα νόημα τύπου «τι να κάνω δεν μπορώ να του βουλώσω το στόμα…» Ο σκατιάρης απτόητος, συνέχισε να εξηγεί με λεπτομέρειες γιατί του αρέσουν οι μικρές «νεγρούλες» και πως του αρέσει να τις πηδάει. Εγώ είχα φρικάρει και είχα λουφάξει στο πίσω κάθισμα προσπαθώντας πλέον να μην ακούω και θέλοντας να ξεράσω και ο οδηγός συνέχισε να γυρνάει και με κοιτάζει απελπισμένος όσο ο σκατιάρης φτιαχνόταν με τα λόγια του.

Όταν σταματήσαμε για να κατέβω ο σκατιάρης άρχισε να φωνάζει στον οδηγό και να τον ρωτάει γιατί σταμάτησε αφού του είπε πως βιάζεται γιατί τον περιμένει γιατρός στο νοσοκομείο και τότε του είπα εγώ από το πίσω κάθισμα πως εγώ πρέπει να πάω σπίτι μου εκτός αν θέλει να πάμε όλοι μαζί στο νοσοκομείο. Μόνον τότε κατάλαβε πως ήμουν κι εγώ πίσω, δεν με είχε πάρει χαμπάρι. Δεν μάσησε όμως και μου είπε «Ήσουν τόση ώρα εκεί πίσω εσύ; Τα άκουσες όλα ε; δεν πειράζει, να μάθεις πως είναι η ζωή…

‘Σιχάθηκα τη ζωή μου εκείνη τη μέρα, έχουν περάσει κοντά 15 χρόνια από τότε κι ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τα λιγδιασμένα μαλλιά και την ιδρωμένη λιπαρή φάτσα του που ήθελε να πηδάει παιδιά και το διαλαλούσε.

Ημερολόγιο εγκλεισμού ΙΙΙ: Θρασίμια στις ουρές


Σάββατο και ετοιμάζω ηρωική έξοδο. Για ψώνια, κωδικός 2 στο κινητό και βγαίνω από το σπίτι. Πρώτα ψαρά και χασάπη και μετά στο σούπερ μάρκετ. Οι δρόμοι τόσο άδειοι δεν είναι ούτε ανήμερα Πάσχα ή Δεκαπενταύγουστο. Στο χασάπη μόνον δύο άτομα μέσα στο μαγαζί και οι υπόλοιποι κάνουν ουρά στο πεζοδρόμιο με απόσταση μεταξύ τους. Στο ταμείο έβαλαν πλεξιγκλάς, τη χρεωστική τη βάζεις εσύ μόνος σου στο μηχάνημα από ένα μικρό άνοιγμα στο πλεξιγκλάς. Ουρές στο χασάπικο, στο μανάβικο, στον ψαρά και στην εταιρεία κινητής, όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά κλειστά. Ψωνίζω το κρέας της βδομάδας και το ψάρι για σήμερα και επιστρέφω στο σπίτι. Παπούτσια στο χαλάκι έξω από την πόρτα, καρότσι λαϊκής και ξαναβγαίνω για το σούπερ μάρκετ αφού αναρωτήθηκα πρώτα αν πρέπει να ξαναστείλω μήνυμα στο 13033. Αποφάσισα πως δεν χρειάζεται και ξεκίνησα να στηθώ στην αντίστοιχη ουρά που είναι σχετικά μικρή, είμαι ένατη ή δέκατη. Κάθε φορά που βγαίνω με πιάνει μια ακατανίκητη φαγούρα στο πρόσωπο, μια με τρώει η μύτη μου, μια το φρύδι μου, μια το μέτωπο, το στόμα, τα πάντα. Για να ξεχαστώ βάζω ακουστικά στ΄ αυτιά, ακούω μουσική και παρατηρώ τριγύρω. Εμφανίζεται κυρία γύρω στα 40, καλοντυμένη, καλοχτενισμένη και με άψογο μανικιούρ (αναρωτιέμαι που βρήκε κομμωτήριο και νυχάδικο, οι υπόλοιποι είμαστε με τις φόρμες. Πάει να μπει στο σούπερ μάρκετ τάχα δεν κατάλαβε πως υπάρχει ουρά και της λένε να πάει στο τέλος της ουράς αυτοί που είναι μπροστά. Χαμογελάει κάπως ειρωνικά και πάει προς το τέλος της ουράς. Μετά από λίγο τη βλέπω να έρχεται πάλι στην αρχή και να προσπαθεί να μπει, της ξαναλένε να πάει στη θέση της, κάνει μερικά βήματα προς τα πίσω και γυρνάει πάλι μπροστά και στήνεται στην πόρτα. Πάλι, και χωρίς να της μιλήσουν άσχημα, της λένε να πάει στη θέση της. Εγώ έχω γίνει πλέον 3η ή 4η και η καλοντυμένη σαραντάρα κυρία τους λέει πως δεν θέλει να μπει αλλά βλέπει κάτι. Και τότε εμφανίζεται στην είσοδο η υπάλληλος με τα χαρτάκια στα χέρια, είναι η σειρά της κυρίας μπροστά από μένα να μπει, η καλοντυμένη αρπάζει ένα χαρτάκι και ορμάει στην πόρτα. Η μπροστινή μου την πιάνει από το χέρι λέγοντας «που πάς; δεν είναι η σειρά σου…» και η καλοντυμένη της σπρώχνει, σπρώχνει και την πόρτα και ορμάει στο μαγαζί. Με όλα αυτά αρχίζει να μου γυρνάει το μάτι, της φωνάζω κι εγώ «που πας; δεν ντρέπεσαι;», γυρνάει και με κοιτάζει με ειρωνικό χαμόγελο και φεύγει. Κι εγώ μουλαρώνω. Παίρνω καρότσι κι αρχίζω να την ψάχνω, τη βρίσκω στο διάδρομο με τα κατεψυγμένα και αρχίζω να της λέω δυνατά να ακούσουν όλοι:
Πρέπει να ντρέπεσαι, δεν είναι συμπεριφορά αυτή. Αν έπρεπε για κάποιο λόγο να περάσεις πρώτη εκτός σειράς ας το ζήταγες ευγενικά. Υπήρχαν γέροι άνθρωποι στη σειρά και περίμεναν υπομονετικά, εσύ ποια νομίζεις πως είσαι;»
Η αντίδρασή της ήταν να χαμογελάσει ειρωνικά για άλλη μια φορά και να κάνει με το χέρι στο στόμα την κίνηση που σημαίνει φερμουάρ, μη μιλάς. Εκεί στ’ αλήθεια θύμωσα άσχημα και άρχισα να μιλάω ακόμα πιο δυνατά και να τη δείχνω σε όλους όσους μαζεύτηκαν γύρω. Άρχισαν κι άλλοι να της λένε πως πρέπει να ντρέπεται αλλά αυτή σταμάτησε να δίνει σημασία διότι πραγματικά δεν ντρεπόταν. Έφυγα, στο διπλανό διάδρομο μια κοπέλα που ήταν πιο πίσω από μένα στην ουρά μου είπε «καλά της έκανες»….
Την είδα πάλι στο ταμείο, είχε μπει για ένα δυο πράγματα. Της ξαναφώναξα πως πρέπει να ντρέπεται που έχει τόσο θράσος, με έγραψε κανονικά και έφυγε.
Όταν πήγα κι εγώ στο ίδιο ταμείο μου είπε η κοπέλα που με ξέρει χρόνια
– Έλα μωρέ, μη δίνεις σημασία…
Της απάντησα πως βαρέθηκα να μη δίνω σημασία, να το παίζω υπεράνω και να κάνουν πάρτι στην πλάτη μου, στην πλάτη μας όλα τα θρασίμια…..

Ημερολόγιο εγκλεισμού ΙΙ:Εξ αποστάσεως εκπαίδευση στου κασίδη το κεφάλι


Και μετά ήρθε ο κορονοϊός που στην αρχή τον υποτιμήσαμε αλλά στο τέλος καταλάβαμε πως μάλλον τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Τα σχολεία έκλεισαν, κλειστήκαμε στο σπίτι μας και στο σχολείο πήγαιναν μόνον οι διευθυντές και υποδιευθυντές κάνοντας στην αρχή τον κόσμο να αναρωτιέται τι δουλειά θα εύρισκαν να κάνουν σε άδεια σχολεία. Εκεί πάνω ήρθε η εξαγγελία της υπουργού Παιδείας. Εξ αποστάσεως εκπαίδευση, γεννηθήτω φως! Και θαμάξαμε όλοι, «κοίτα να δεις κάτι πράγματα που θα γίνουν»!!! και πιο πολύ θάμαξαν οι γονείς που από την πρώτη στιγμή φώναζαν για το «τι θα κάνουν τα παιδιά τους» λες και το σχολείο είναι πάρκινγκ παιδιών.

Οι πιο υποψιασμένοι κατάλαβαν πως άρχισαν τα όργανα διότι οι πιο υποψιασμένοι ήξεραν αυτά που δεν ήξερε η Υπουργός και δεν φρόντισε να μάθει (καλά, αυτή ούτε το ποσοστό του ΑΕΠ για την Παιδεία δεν ήξερε, σιγά μην ήξερε τέτοιες λεπτομέρειες). Τι ήξεραν;

Ασύγχρονη Εκπαίδευση: Στην ασύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση, που είναι και πιο διαδεδομένη, ο εκπαιδευόμενος μαθαίνει όχι μόνο σε διαφορετικό χώρο από τον εκπαιδευτή, αλλά και σε διαφορετικό χρόνο από τη διαδικασία της παράδοσης ή δημιουργίας του μαθήματος.

Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο είναι η επίσημη πλατφόρμα του Υπουργείο Παδείας. Πάνω της φιλοξενούνται ιστοσελίδες σχολείων και εκπαιδευτικών, το ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο σχολείων και εκπαιδευτικών, blogs σχολείων και εκπαιδευτικών, cloud για ανέβασμα αρχείων, η ηλεκτρονική τάξη «η-Τάξη» που φιλοξενεί τις «η-Τάξεις» διάφορων εκπαιδευτικών που τις χρησιμοποιούσαν επικουρικά του δια ζώσης μαθηματός τους και πολλά πολλά άλλα. Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο δεν ήταν σχεδιασμένο για να σηκώσει το βάρος της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όλων των σχολείων της α’βαθμιας και β’βάθμιας εκπαίδευσης της χώρας. Δεν έχει τους σέρβερς και το απαιτούμενο τεχνικό προσωπικό για να υποστηρίξει αυτό το εγχείρημα. Η υπουργός έπρεπε πρώτα να ρωτήσει τους τεχνικούς του υπουργείου που υποστηρίζουν το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο για το πόσο έτοιμο είναι και για το πότε θα μπορεί να σηκώσει το βάρος τόσων χρηστών, πριν κάνει τις εξαγγελίες της.

Αποτέλεσμα: Το ΠΣΔ «γονάτισε» με αποτέλεσμα χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικοί να ξεροσταλιάζουν στους υπολογιστές τους, οι μεν προσπαθώντας να κάνουν λογαριασμό που θα τους δίνει το δικαίωμα πρόσβασης στα μαθήματα και οι δε για να στήσουν τις τάξεις και τα μαθήματά τους και να «ανεβάσουν» υλικό. Σήμερα, 27-3-2020 το πρόβλημα του ΠΣΔ παραμένει και για τους εκπαιδευτικούς αλλά κυρίως για τους μαθητές.

Σύγχρονη Εκπαίδευση μέσω τηλεδιασκέψεων: Το Υπουργείο, καταλαβαίνοντας πως με τα προβλήματα που υπάρχουν στο ΠΣΔ αποκλείεται να μπορέσουν να γίνουν και τηλεδιασκέψεις για τις οποίες υπάρχει δυνατότητα αλλά όχι με συνθήκες φόρτου του δικτύου, να δώσει το κομμάτι της σύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης σε μια ιδιωτική πολυεθνική που θα παραχωρήσει τις υπηρεσίες της δωρεάν. Χμμμ, χμμμμ…. Το προσπερνάω αυτό και πάμε στα προβλήματα

Εξοπλισμός μαθητών και εκπαιδευτικών.
Εκπαιδευτικοί.
Ναι, ζούμε στο αιώνα της τεχνολογίας, τα περισσότερα σπίτια έχουν έναν υπολογιστή και σύνδεση στο διαδίκτυο αλλά δεν έχουν όλοι, ούτε είναι υποχρεωμένοι να έχουν, εξοπλισμό για εξ αποστάσεως εκπαίδευση από τη στιγμή που το μάθημα γίνεται δια ζώσης στις αίθουσες διδασκαλίας και οι e-classes χρησιμοποιούνται επικουρικά απ’ όσους τις χρησιμοποιούν.
Μαθητές
Πολλοί μαθητές, πολλοί περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς, δεν διαθέτουν σταθερή σύνδεση τηλεφώνου στα σπίτια τους και υπολογιστή. Το υπουργείο λέει πως γίνεται και από κινητό τηλέφωνο αλλά στη σημερινή ενημέρωση είπαν πως δεν προάγουν αυτή την ιδέα διότι τα τηλεφωνικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας θα «γονατίσουν» πολύ πιο εύκολα και αυτο συμφώνησαν με τους παρόχους κινητής. Να μη τα φορτώσουν. Υπέροχα…. Βέβαια σε περιπτωση που δεν υπάρχει εναλλακτική να γίνει  χρήση κινητών τηλεφώνων. Μάθημα μέσω κινητού… Πρέπει να έχει πολύ μεγάλο εσωτερικό κίνητρο ο μαθητής για να το κάνει άρα χάνουμε στο δρόμο αρκετούς. Η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι υποχρεωτική άρα όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί απλώς θα μείνει απ’ έξω.

Επιμόρφωση εκπαιδευτικών:
Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε πλατφόρμες εξ αποστάσεως εκπαίδευσης είναι ανύπαρκτη ως επίσημη διαδικασία του Υπουργείου Παιδείας. Υπήρξαν και υπάρχουν επιμορφωτικές δράσεις που στηρίζονται στον εθελοντισμό και την πρωτοβουλία κάποιων πρώην ΠΛΗΝΕΤ. Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθουν και κανείς δεν τους προέτρεψε επίσημα να το κάνουν. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι ένας εναλλακτικός τρόπος εκπαίδευσης, κυρίως για ενήλικες, και χρειάζεται άλλου είδους προσέγγιση από τους εκπαιδευτικούς, πέρα από το τεχνικό κομμάτι που είναι το πιο εύκολο αν παιδευτείς κι έχεις κάποια εξοικείωση με τον κόσμο των υπολογιστών. Ποιος τους το έμαθε αυτό και το ζητάει τώρα, σήμερα αν όχι χτες;

Ύλη
Από τη στιγμή που η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι υποχρεωτική επιβάλλεται τα εξ αποστάσεως μαθήματα να έχουν μόνο τη μορφή επανάληψης της ήδη διδαχθείσας ύλης και όχι συνέχισής της διότι δημιουργούνται ζητήματα ίσης μεταχείρισης των μαθητών.

Γαμώ τα Υπουργεία μου


Αποτέλεσμα εικόνας για πανεπιστήμιαΠιστεύω πως το μεγάλο σκάνδαλο δεν είναι, στην ουσία του, πως η Κεραμιδαρέως αναγνώρισε τα αμφιβόλου ποιότητας ιδιωτικά κολέγια/πανεπιστήμια που υπάρχουν στην Ελλάδα, παρακάμπτοντας το Άρθρο 16 του Ελληνικού Συντάγματος. Το σκάνδαλο είναι πως το έκανε σαν μέτοχός τους, σαν μάνατζερ ή ατζέντης τους. Θέλεις μανδάμ να το κάνεις; Κάντο στην τελική αλλά με ίσους όρους με τα δημόσια Πανεπιστήμια αλλιώς λειτουργείς σαν ατζέντης των κολεγιάδων. Όχι κυρά μου, δεν μπορείς να βάζεις στο δημόσιο πανεπιστήμιο, που ακόμα δεν έχει δίδακτρα, εκατό εμπόδια και βάσεις του 10 για την πρόσβαση αλλά και κατά τη διάρκεια της φοίτησης (μη ξεχνάμε το ν + 2) αλλά επιτρέπεις να φοιτήσει οποιοσδήποτε στο ιδιωτικό, ελεύθερα και χωρίς κανένα εμπόδιο, αρκεί να έχει τα φράγκα και να αναγνωρίζεται μετά σαν ισότιμος με τον απόφοιτο του δημόσιου. Θέλετε βάση του 10 και ν+2 στο δημόσιο πανεπιστήμιο; Μαγκιά σας, αλλά βάλτε τη βάση του 10 και το ν+2 και στα ιδιωτικά κολέγια που θέλω να δω κάτι. Και μην ακούσω βλακείες περί Ευρώπης και Αμερικής και μπούρδες. Σε όλα τα σοβαρά πανεπιστήμια όπου γης, με το βαθμό σου σε παίρνουν, σε ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ανάλογα με το βαθμό σου, δεν πας όπου γουστάρεις ακόμα κι αν έχεις φράγκα.

Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να έχουμε για Υπουργό κάποιον Νομικό σπουδαγμένο στο Χάρβαρντ. Μάλλον εκεί στα Χάρβαρντ τους μαθαίνουν πως να κάνεις μεγάλες λοβιτούρες, όχι λουμπινιές της πλάκας.
Διορθώστε με αν κάνω λάθος διότι νομικά δεν ξέρω αλλά έχω την απλή λογική των μαθηματικών. Το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους, σωστά; Άρα κανείς νόμος δεν μπορεί να αντιβαίνει στα άρθρα του Συντάγματος. Για παράδειγμα, το Σύνταγμα μιλάει για ανεξιθρησκεία, δεν μπορεί να υπάρχει νόμος που ορίζει πως όλοι οι μη Ορθόδοξοι θα φυλακίζονται -κι ας ψηφιστεί ομόφωνα και από τους 300 της Βουλής- διότι αντιβαίνει σε άρθρο του Συντάγματος, σωστά; Θέλει λοιπόν να είσαι επιστήμων της λοβιτούρας για να ψηφίσεις νόμο που αντιβαίνει σε άρθρο του Συντάγματος πράγμα που έκανε η Χαρβαρντιώτισσα υπουργός μας. Πως το έκανε αυτό; Έχω καταλήξει στο εξής.

Ανακατεύοντας και μπερδεύοντας τεχνηέντως τα Επαγγελματικά δικαιώματα με τα Ακαδημαϊκά δικαιώματα. Διότι ένα πράγμα είναι το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ δικαίωμα και εντελώς διαφορετικό πράγμα είναι το ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ δικαίωμα. Έτσι λοιπόν η Κεραμίδα που μας κάθισε στο κεφάλι, φωνάζει για επαγγελματικά δικαιώματα των απόφοιτων ΙΕΚ-Κολεγίων (γιατί πανεπιστήμια δεν τα λες) τα οποία ήταν ήδη αναγνωρισμένα ΑΛΛΑ για να διοριστείς σε σχολείο να δουλέψεις σαν εκπαιδευτικός ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ και ακαδημαϊκό δικαίωμα κι εδώ έρχεται το άρθρο 16 του Συντάγματος που απαγορεύει σε να δίνονται ακαδημαϊκά δικαιώματα από εκπαιδευτικούς οργανισμούς εκτός των δημόσιων Πανεπιστημίων. Για να δουλέψεις σαν εκπαιδευτικός απαιτείται ακαδημαϊκό δικαίωμα και επαγγελματικό δικαίωμα που παλιά το αποκτούσες είτε φοιτώντας σε -λεγόμενη- καθηγητική σχολή είτε φοιτώντας επιπλέον στην τότε ΣΕΛΕΤΕ τώρα ΑΣΠΑΙΤΕ για απόκτηση Παιδαγωγικής επάρκειας. Τώρα ακόμα και στις καθηγητικές σχολές είναι υποχρεωτικό να κάνεις μαθήματα Παιδαγωγικών και Διδακτικής του αντικειμένου σου, οι δε υπόλοιποι χωρίς ΑΣΠΑΙΤΕ σχολεία δεν βλέπουν.
Κι έρχεται η Υπουργός παίζοντας το εδώ δικαίωμα, εκεί δικαίωμα που είναι το δικαίωμα και θέλει να στείλει στα σχολεία ανθρώπους που μπορεί να φοίτησαν σε καλά κολέγια, να ήταν και καλοί σπουδαστές αλλά ΔΕΝ έχουν ούτε το ακαδημαϊκό δικαίωμα -διότι το απαγορεύει το Σύνταγμα, τι να κάνουμε τώρα;- αλλά ούτε και το επαγγελματικό όπως απαιτείται από όλους όσους έχουν το ακαδημαϊκό!!! Και μάλιστα απειλούν ήδη με προσφυγές διότι δεν πρόκαμαν να μπουν στη Προκήρυξη που τρέχει για διορισμό.
Αυτό όλο το πράγμα «στέκεται» δλδ νομικά; Θα μου πεις και τι; Θα το πας στο ΣτΕ; Ας γελάσω δυνατά…..

Και κάτι τελευταίο. Για να μπορεί ένας Εκπαιδευτικός Οργανισμός να αποκαλείται Πανεπιστήμιο πρέπει να κάνει Επιστημονική Έρευνα, δεν νοείται πανεπιστήμιο χωρίς Έρευνα. Επίσης οι διδάσκοντες σ’ αυτό πρέπει να πληρούν κάποιους όρους και να έχουν συγκεκριμένα τυπικά προσόντα στα οποία περιλαμβάνεται ένα διδακτορικό. Πείτε ένα από τα κολέγια που λειτουργούν στην Ελλάδα στο οποίο να γίνεται επιστημονική Έρευνα και το διδακτικό του προσωπικό να έχει αντίστοιχες βαθμίδες με τα Πανεπιστήμια και αντίστοιχα τυπικά προσόντα.

Ένα βρείτε μου. Κι όλα αυτά τα πρώην ιδιωτικά ΙΕΚ, όλους αυτούς τους Ξυνήδες τους βαφτίσαμε Πανεπιστήμια εν μία νυκτί.

Έγκωσα…..


Κάποτε στη Χαλκιδική.
Ήταν αρχές του ’90 τότε που οι γονείς μου αποφάσισαν να αφήσουν την πόλη και μετακόμισαν μόνιμα στη Χαλκιδική. Ήταν καλοκαίρι και πήγα μερικές μέρες να τους δω, όπως κάθε καλοκαίρι από τότε που έφυγα. Ζέστη και αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο. Βρεθήκαμε στην Ακτή Καλογριάς, δεν ήταν τόσο διάσημη εκείνα τα χρόνια. Φτάσαμε πρωί και λίγο αργότερα μυρίσαμε καπνό. Μέχρι να το καταλάβουμε καιγόταν το βουνό πάνω από το δρόμο. Έφτασε ένα όχημα της Πυροσβεστικής και έκαναν ό,τι μπορούσαν, στην παραλία λίγα μέτρα παρακάτω από το όχημα η ζωή συνεχιζόταν. Κάναμε το μπάνιο μας ρίχνοντας ματιές στο βουνό, ρώτησα το μπαμπά μήπως έπρεπε να φύγουμε και μου είπε πως όπως και να έχει το πράγμα και αφού δεν ξέραμε τι γινόταν πιο πέρα, θα ήταν καλύτερα να μείνουμε δίπλα στη θάλασσα. Μετά από κάποιο διάστημα εμφανίστηκε ένα σινούκ πάνω από τη παραλία το οποίο προσγειώθηκε λίγο πιο πέρα με αποτέλεσμα να μας πάρει όλους ο διάβολος. Καρέκλες, ομπρέλες και άνθρωποι βρέθηκαν στο νερό από τον αέρα που σήκωναν οι έλικες. Ούτε που το είχαμε σκεφτεί πως θα γίνει έτσι, σαν τους χαζούς χαιρετούσαμε τους ανθρώπους που βλέπαμε μέσα στο σινούκ την ώρα που ήταν πάνω από το κεφάλι μας. Από το σινούκ κατέβηκε μια ομάδα δασοπυροσβεστών οι οποίοι αμέσως πήραν το δρόμο για το βουνό. Μ’ έτρωγε η περιέργεια κι έτσι πήγα δίπλα στο όχημα της πυροσβεστικής (με το μαγιό, κράξτε ελεύθερα…) και χάζευα το τι γινόταν. Μπορεί να μην υπήρχε άμεσος κίνδυνος αλλά όσο να πεις ήταν κάπως άγριο να καίγεται το βουνό στα 50 μέτρα από το νερό της θάλασσας. Εκεί που καθόμουν και παρακολουθούσα πως γινόταν η δουλειά και τι εντολές έδινε ο αξιωματικός σκάνε μύτη αεροπλάνα πυροσβεστικά. Ωραία σκέφτηκα, ήρθε το ιππικό να σώσει το βουνό! Και ξαφνικά βλέπω τον αξιωματικο να ουρλιάζει στον ασύρματο να φύγουν τα αεροπλάνα και παθαίνω κοκομπλόκο, νόμισα πως τρελάθηκε. Ξέρετε τι ούρλιαζε ο άνθρωπος και μάλλον είχε δίκιο;
«Τι στέλνετε ΚΑΙ αεροπλάνα ΚΑΙ δασοπυροσβέστες; Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι στο βουνό, θέλετε να τους σκοτώσετε;»
Λογικό, τόσοι τόνοι νερό από ψηλά θα τους σκότωναν τους καημένους τους δασοπυροσβέστες. Ευτυχώς τα αεροπλάνα δεν έριξαν νερό, έκαναν μεταβολή και έφυγαν. Η φωτιά δεν έφτασε στη θάλασσα και δεν θυμάμαι να υπήρξαν νεκροί ούτε θυμάμαι τι ώρα και πως επιστρέψαμε στη βάση μας.
Γιατί το θυμήθηκα; Επειδή άκουσα κάποιους να κατηγορούν τα αεροπλάνα που δεν έριξαν νερό στο Μάτι. Αν ισχύουν αυτά που ούρλιαζε ο αξιωματικός της Πυροσβεστικής τότε στη Χαλκιδική, θα υπήρχαν σήμερα και θύματα σκοτωμένα εξ ουρανού…

Δεν βρήκα κάποια είδηση για την πυρκαγιά που περιγράφω, δεν θυμάμαι και την ακριβη ημερομηνία, ούτε καν χρονιά δεν θυμάμαι. Βρήκα, όμως3, τι έλεγαν οι εφημερίδες και τα σάιτ για μια άλλη μεγάλη πυρκαγιά στην Κασσάνδρα, αυτη του 2006. Τότε που με έπαιρναν οι φίλοι μου πανικόβλητοι να δουν αν είμαστε καλά. Ευτυχώς εμείς δεν ζούμε ανάμεσα σε πεύκα δίπλα στο κύμα αλλά σε κανονικό χωρίο με ελιές και καΐσια.

http://www.stokokkino.gr/article/1000000000068189/Mnimes-apo-ti-fotia-sti-Xalkidiki-to-2006–I-marturia-enos-aliea

http://www.in.gr/2006/08/22/greece/pyrini-kolasi-stin-kassandra-xalkidikis-me-ena-nekro/

http://www.kathimerini.gr/260756/article/epikairothta/ellada/nyxta-agwnias-apo-tis-fwties-sth-xalkidikh

http://www.ant1news.gr/news/Society/article/139521/kolasi-fotias-sti-xalkidiki

 

Ιστορίες αναλγησίας; Βλακείας;


Ιστορίες αναλγησίας; Βλακείας; Θα μου πείτε εσείς…

giatroi-1-1Η μάνα μου είναι 80 ετών και όπως όλοι της ηλικίας της παίρνει διάφορα φάρμακα για να κρατιέται όρθια, σε σύγκριση με το πόσα φάρμακα καταπίνουν κάθε μέρα άλλοι της ηλικίας της, η δική μου δεν παίρνει πολλά. Ζει σε χωριό και όποτε της τελειώνουν τα φάρμακα πάει στο αγροτικό ιατρείο να της γράψουν τρίμηνη συνταγή. Στο ιατρείο πάει γιατρός κάθε Παρασκευή, αν πάει…. Πολλές Παρασκευές η γιατρός δεν πάει γιατί έχει άδεια, δεν πρόλαβε κλπ κλπ. Τις Παρασκευές που βρίσκεται στο ιατρείο γίνεται λαϊκή σύναξη γερόντων με τα βιβλιάρια ανά χείρας.
Προχτές η μαμά πήγε να γράψει φάρμακα και η γιατρός την ενημέρωσε πως η συμμετοχή της θα είναι 25%!!! Γούρλωσε τα μάτια η μαμά «Μα αφού παίρνω ΕΚΑΣ… « της λέει αλλά η γιατρός ανένδοτη.
«Δεν σε βλέπω στο σύστημα, να μου φέρεις χαρτί από το ΙΚΑ πως παίρνεις ΕΚΑΣ».

Το χαρτί από το ΙΚΑ δεν είναι απλή υπόθεση, πρέπει να κατέβει η 80χρονη στην κοντινή κωμόπολη με λεωφορείο, να πάει με τα πόδια στο ΙΚΑ και ίσως να χρειάζεται ν’ ανέβει στον όροφο χωρίς ασανσέρ. Γολγοθάς για μια γιαγιά με ΧΑΠ και δύο αρθροπλαστικές. Της το είχε ξανακάνει πέρσι η ίδια γιατρός, πάλι έπρεπε να πληρώνει 25% συμμετοχή (και την πλήρωσε) ενώ κανονικά ήταν 0% και πάλι την έτρεχε στο ΙΚΑ για βεβαίωση.
Με πήρε σήμερα στο τηλέφωνο απελπισμένη να μου πει τον πόνο της με τη γιατρό και τη συμμετοχή στα φάρμακα….
Μπήκα στο σύστημα του ΙΚΑ, έβαλα τους κωδικούς που της είχα φτιάξει, με τρία κλικ είδα πως παίρνει ΕΚΑΣ από πέρσι το Φλεβάρη!! Μόνο η κουφάλα η γιατρός, που μια πάει και μια δεν πάει στο ιατρείο, δεν μπορούσε να τη βρει στο σύστημα!!!!
Θα στείλω τη βεβαίωση με μέιλ στη φαρμακοποιό του χωριού να τη δώσει στη μάνα μου να της την τρίψει στα μούτρα, της μαλακισμένης.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνον η μάνα μου, είναι όλα τα παππουδογιαγιάδια που μπορεί να τα ταλαιπωρεί μια γιατρός επειδή έτσι της κάπνισε. Η δική μου μάνα μπορεί να πάρει εμένα τηλέφωνο, να μπω στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του ΙΚΑ και να βγάλω άκρη. Αν δεν με είχε απλώς θα πλήρωνε 25% συμμετοχή, τρελό ποσοστό για μικροσυνταξιούχο, ή θα έτρεχε στο ΙΚΑ να ταλαιπωρηθεί.
Τι να τις κάνεις τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες κύριε Παύλος Πολάκης / Pavlos Polakis μου αν γιατροί είναι μουλάρια;

Αμίρ


amir

Οι γονείς μου ήταν στο τσακ να φύγουν για Γερμανία λίγο πριν γεννηθώ. Τα 2 από τα 4 αδέλφια του μπαμπά ήταν ήδη εκεί. Δεν έφυγαν γιατί δεν έδιναν διαβατήριο στη μαμά, είχε γυρίσει βλέπετε από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια με έκανε να γεννηθώ στη Θεσσαλονίκη κι όχι στην Köln ή στο Wuppertal που ζούσαν οι θείοι μου.
Σ’ όλο το δημοτικό είχα συμμαθητές που ζούσαν με τους παππούδες τους και περίμεναν να δουν τους γονείς το καλοκαίρι, για μερικές μέρες που έπαιρναν άδεια από τα γερμανικά εργοστάσια. Γεμάτη η Βόρεια Ελλάδα με παιδιά χωρίς γονείς αλλά όχι ορφανά.
Γιαυτό κι εγώ, όπως και η αρθρογράφος, είναι αδύνατον να καταλάβω πως διάολο οι κάτοικοι μιας χώρας που έσπειρε οικονομικούς αλλά και πολιτικούς μετανάστες σε όλη την υφήλιο, έφτασαν να συμπεριφέρονται έτσι.

Στην Κατεχάκη


Σήμερα το πρωί βρέθηκα στην Κατεχάκη μαζί με δεκάδες πρόσφυγες που ζητούν άσυλο. Τι δουλειά, θα μου πείτε, είχε η αφεντιά μου εκεί; Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά…

asylou_2Από τον Ιούνιο μένει στο διπλανό διαμέρισμα μια οικογένεια κούρδων προσφύγων από τη Συρία, η Σάλμα με τα τρία παιδιά της. Εικοσιεννιά χρονών η Σάλμα, με τρία παιδιά ηλικίας 3, 6 και 10 χρόνων, ξεκίνησε πριν ένα χρόνο το μακρύ ταξίδι από τις κουρδικές περιοχές της Συρίας για την Ευρώπη. Ο άντρας της ήταν ήδη ενάμισυ χρόνο στη Νορβηγία και ξεκίνησε να τον βρει. Στην περιοχή τους μαίνεται ο πόλεμος και ως κούρδοι έχουν τριπλά προβλήματα καθώς τους κυνηγάει και το καθεστώς του Άσαντ και οι αντάρτες και ο ISIS ή DAESH όπως λέγεται σε κείνα τα μέρη. Ο άντρας της ο Μαχμούντ ήταν μανάβης και δούλευε μ’ ένα μικρό αυτοκίνητο σε τοπική λαϊκή αγορά. Ένα πρωί ξεκίνησε χαράματα για τη δουλειά αλλά δεν γύρισε. Έφαγαν τον κόσμο να τον βρουν και τελικά κατάφεραν να μάθουν πως τον είχαν απαγάγει οι DAESH οι οποίοι έχουν την εξής πρακτική. Απαγάγουν κάποιον και στέλνουν μήνυμα ζητώντας λύτρα. Αν η οικογένεια δεν τα δώσει βρίσκουν απλώς το κεφάλι του απαχθέντα στο κατώφλι τους «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν» των υπολοίπων. Για να μη βρουν το κεφάλι του Μαχμούντ στο κατώφλι τους μάζεψαν από φίλους και συγγενείς το ποσό και το έδωσαν στους DAESH και τελικά ο Μαχμούντ γύρισε σπίτι του. Γύρισε αλλά δεν ξαναβγήκε. Σταμάτησε να τρώει, να κοιμάται, είχε φρικάρει εντελώς και δεν μίλησε ποτέ για όσα είδε και έπαθε τις μέρες της αιχμαλωσίας του. Ξανά οικογενειακό συμβούλιο, μίλησαν και με την αδελφή του που ήταν ήδη στη Νορβηγία και αποφάσισαν πως ο Μαχμούντ έπρεπε να φύγει πάση θυσία. Αυτό και έγινε, του έστειλε κάποια χρήματα η αδελφή του και ξεκίνησε. Ήταν από τους τυχερούς που πέρασε από την Ελλάδα πριν έρθουν τα μιλιούνια το 2015 και κατάφερε να φτάσει στη Νορβηγία όπου πήρε κάρτα εργασίας και παραμονής. Η Σάλμα έμεινε στην πόλη τους. Όταν άρχισαν συνεχείς βομβαρδισμοί ο μεγάλος γιος τους, σχεδόν ολότελα κωφός εκ γεννετής, φρίκαρε κι αυτός με τη σειρά του αφού παρ’ όλο που δεν άκουγε τις βόμβες τις ένιωθε αλλά δεν μπορούσε ν’ ακούσει τα καθησυχαστικά λόγια της μάνας του. Όπως και ο πατέρας άρχισε τώρα κι ο γιος να έχει εφιάλτες και να μη τρώει κι έτσι η Σάλμα αποφάσισε να πάρει κι αυτή το δρόμο της προσφυγιάς με τα τρία μικρά παιδιά της. Ξανά έρανος στην οικογένεια για να βρεθούν τα χρήματα. Ξεκίνησε χωρίς να πει τίποτε στον Μαχμούντ, πέρασε περπατώντας με τα πιτσιρίκια στις κουρδικές περιοχές του Ιράκ, έμεινε περίπου 10 μέρες σ’ ένα καμπ και μετά πέρασε με τα πόδια στην Τουρκία. Πάλι σε καμπ και μετά στριμωγμένη αυτή και τα παιδιά μαζί με δεκάδες άλλους σε φορτηγό μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Εκεί αναμονή μερικές μέρες και με λεωφορείο έφτασε στη Σμύρνη. Αυτό είναι το δρομολόγιο που ακολουθούν οι κάτοικοι των κοπυρδικών περιοχω΄ν, από τα μέρη κοντά στο Χαλέπι περνάνε από άλλο δρόμο στην Τουρκία αλλά και πάλι η Πόλη είναι υποχρωτικός προορισμός πριν να φτάσουν στα παράλια.

Τέσσερις φορές μπήκε σε βάρκα για να φτάσει στη Χίο, τις τρεις γύρισαν πίσω και την τέταρτη τα κατάφεραν αλλά αναγκάστηκαν να πετάξουν όλα τα πράγματά τους στη θάλασσα για να μη πνιγούν. Μαζί με τα ρούχα τους έφτασαν στον πάτο του Αιγαίου και τα βιβλιάρια υγείας των παιδιών, μικρό το κακό…. Στη Χίο έφτασαν το Μάρτη, λίγες μέρες μετά τη συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας, αν δεν είχαν το μπαμπά στη Νορβηγία τώρα δεν θα είχαν ελπίδα να φτάσουν στη εκεί ή όπου αλλού. Ευτυχώς δεν έκαναν αίτηση για relocation αλλά για reunification. Στη Χίο έμειναν δύο μήνες στο καμπ της ΒΙΑΛ. Εκεί κόντεψε να τρελαθεί η φίλη μου, κοιμόταν κάτω σ’ ένα διάδρομο, σε κοινή θέα και με τον κόσμο να περνάει σχεδόν από πάνω τους με τα τρία παιδιά. Σύριοι, κούρδοι, αφρικανοί, πακιστανοί και ιρακινοί όλοι αντάμα. Οι μισές φυλές να αντιπαθούν και να σιχαίνονται τις άλλες μισές ( η Σάλμα δεν θέλει ν’ ακούει για αφγανούς και πακιστανούς), λίγο το φαγητό, το νερό, τα πάντα. Το νερό κρύο και να προσπαθεί να πλύνει τα παιδιά κι αυτά να τσιρίζουν, ο μεγάλος με το πρόβλημα της κώφωσης, η ίδια η Σάλμα σε απελπισία πλέον. Στο τέλος τα παιδιά έπιασαν ψείρες και αναγκάστηκε τα κουρέψει με την ψιλή και να κόψει τα μακριά μαλλιά της Αλμπίν που ακόμα το θυμάται και στενοχωριέται. Τελικά τη βρήκαν εκεί κάποιοι από το UNHCR και σε συνεργασία με τη Μ.Κ.Ο. PRAXIS τους έφεραν στην Αθήνα και στο διπλανό μου διαμέρισμα. Στην Κατεχάκη πήγαινε η Σάλμα για το θέμα του reunification. Την προηγούμενη Πάμπτη μου χτύπησε το κουδούνι και κλαίγοντας και γελώντας μου είπε πως την πήραν από την Κατεχάκη και της έκλεισαν ραντεβού για σήμερα το πρωί στις 9 να πάνε όλοι μαζί να πάρουν τα χαρτιά τους. Αυτό σήμαινε πως όλα θα τελειώναν εδώ και σε λίγο καιρό θα έφευγαν για τη Νορβηγία. Εδώ να πω ότι η Σάλμα δεν ξέρει αγγλικά κι εγώ δεν έχω ιδέα από κουρδικά ή αραβικά αλλά έχουμε βρει τον τρόπο να κουβεντιάζουμε για ώρες. Λίγες λέξεις αγγλικά, λίγες ελληνικά και πολύ «νοηματική», τώρα πλέον μας κάνει τον διερμηνέα και η μικρή της που πάει στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς από τον Οκτώβρη και μιλάει ήδη πολύ καλά ελληνικά.

Κι έτσι, μαζί με τη Σάλμα βρέθηκα το πρωί στην Κατεχάκη. Σκέφτξηκα να πάω μαζί της, να μην είναι μόνη της με τα τρία πιτσιρίκια κι αν μπορέσω να μπω μαζί της να συνεννοηθώ παρ’ όλο που υπάρχουν διερμηνείς εκεί. Το ραντεβού της ήταν για τις 9 το πρωί, φτάσαμε εκεί γύρω στις 9 παρά. Ψοφόκρυο και κόσμος μαζεμένος. Κάποιοι περίμεναν μέσα από το κάγκελο σε σειρ΄λα και οι υπόλοιποι έξω χωρίς σειρά. Τουρλουμπούκι που στριμώχνονταν στη μικρή πόρτα. Δεν έβλεπα κάποιον να ρωτήσω τι γίνεται, υπήρχε μια ανακοίνωση στα αγγλικά κολλημένη στα κάγκελα «Relocation is relocateded, διεύθυνση κάπου στον Άλιμο» αλλά πόσοι ήξεραν αγγλικά για να τη διαβάσουν; Ερχόταν συνεχώς καινούριοι που προσπαθούσαν να χωθούν πατώντας τους μπροστινούς στην πόρτα. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν δύο αστυνομικοί προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο να ανοίξει διάδρομο γαι να βγουν κάποιοι, κανένας δεν κουνήθηκε ρούπι. Αυτοί οι κάποιοι όμως βγήκαν και μόνο που δεν πάτησαν στα καρότσια με τα μωρά που στριμώχνονταν ανάμεσα στον κόσμο. Άρχισαν να τσιρίζουν τα μωρά, η δικιά μας η μικρή φρίκαρε κι άρχισε να κλαίει και να μου φωνάζει να τη βγάλω έξω αλλά που να την πήγαινα; Αν προχωρούσε η μάνα της και χώριζαν πως διάολο θα την έβαζα μέσα; Ο κόσμος ήταν φρικαρισμένος αλλά φρικαρισμένοι και οι δυο τρεις αστυνομικοί που ήταν εκεί και προσπαθούσαν να τους πείσουν να μπουν σε μια σειρά για να μη ποδοπατηθεί κανείς. Πάνω στο χαμό είδα τη Σάλμα να αγριοκοιτάζει μια δυο φορές έναν τύπο πίσω της και νόμισα πως το έκανε επειδή κόντευε να πατήσει τη μικρή. Αμ δε…. Κάποια στιγμή γυρνάει, τον κοιτάζει άγρια και χωρίς φωνές βάζει το χέρι της στο στήθος του και τον σπ΄ρωχνει σταθερά και με δύναμη καμμιά τριανταριά εκατοστά. «Εκεί» του είπε κι αυτός δεν κουνήθηκε, ήταν τελικά ο εφαψίας που κρύβεται σε κάθε σειρά ανθρώπων που στριμώχνονται. Κάποια στιγμή έγινε ένα μεγάλο στριμωξίδι και το «κύμα» πήρε τη Σάλμα με τον μικρούλη που τον είχε αγκαλιά κι έμεινα εγώ με τα δύο μεγαλύτερα να προσπαθώ να πείσω τον αστυνομικό να τα  αφήσει να φτάσουν στη μαμά τους. Κάποια στιγμή τα έχωσα ανάμεσα στον κόσμο και την έφτασαν, ρώτησα τον αστυνομικό αν μπορούσα να μπω κι εγώ μαζί τους μέσα «μπες αν θέλεις να πας φυλακή» μου απάντησε αγριεμένος αλλά λίγο μετά χαλάρωσε κάπως και μου είπε πως είναι από τις 5 το πρωί εκεί προσπαθώνας να βάλει τον κόσμο σε μια σειρά. Για να πω την αλήθεια σκεφτόμουν κι εγώ πως δεν γίνεται δουλειά με τέτοιο τουρλουμπούκι, αν κρατούσαν μια σειρά από την αρχή δεν θα τρώγαμε μισή ώρα διαπραγματεύσεις και ποδοπάτρημα για να ανοίξει η πόρτα. Κάποια στιγμή κατάφερε να μπει η Σάλμα και τα μωρά μέσα, της φώναξα πως θα την περιμένω αλλά μετά από λίγο ήρθε στο κάγκελο και μου είπε να φύγω γιατί θα έπαιρνε πολύ ώρα και δεν είχε νόηγμα να κάθομαι στην παγωνιά αφού δεν υπήρχε περίπτωση να με αφήσουν να μπω μέσα.Έφυγα σκεπτόμενη πως είμαστε κι εμείς το χάλι μας αλλά είναι και όλοι αυτοί που περίμεναν, άντρες κυρίως, που δεν θα είχαν ενδοιασμό να πατήσουν τα μωρά για να μπουν πριν απ’ αυτά μέσα.

Περίμενα πως η Σάλμα θα επέστεφε σπίτι μέχρι τις 2 το μεσημέρι αφού μπήκε στην αυλή της Κατεχάκη γύρω στις 10 το πρωί αλλά γελάστηκα. Έφτασε σπίτι κατά τις 16:30 και μου χτύπησε την πόρτα. Παγωμένη, κατακουρασμένη, με το μωρό να κοιμάται στην αγκαλιά της και χωρίς να έχει κάνει κάτι. Τσάτρα πάτρα μου έδωσε να καταλάβω πως περίμενε μέχρι τις 15:00 εκεί έξω στο κρύο, με τα παιδιά παγωμένα και πεινασμένα να κλαίνε και να γκρινιάζουν, για να μάθει πως αυτή που χειρίζεται την υπόθεσή της είναι σε άδεια και δυστυχώς δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί σήμερα!!!!

Ρε μάγκες εκεί στην Κατεχάκη, έφυγα το πρωί σκεπτόμενη πως έχετε κι εσείς τα δίκια σας και πως ζορίζεστε και σεις με τόσο κόσμο που δεν μπορεί να μπει σε σειρά για να τελειώνει πιο γρήγορα αλλά τώρα που γύρισε η Σάλμα μου το χαλάσατε. Να μπει ο κόσμος σε μια σειρά και να μη ποδοπατιούνται σαν βάρβαροι, ούτε εμένα μου άρεσε η εικόνα που είδα, αλλά τι να την κάνουν τη σειρά όταν περιμένουν υπομονετικά ( η Σάλμα είναι από τους πιο ευγενικούς και διακριτικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει) για να τους πείτε μετά από τόσες ώρες στην παγωνιά «Λυπόμαστε αλλά δεν θα εξυπηρετηθείτε σήμερα διότι η υπάλληλος είναι σε άδεια, ελάτε πάλι αύριο….». Αφού η υπάλληλος θα έπαιρνε άδεια γιατί δεν ειδοποιήσατε τηλεφωνικά τα ραντεβού της να μην έρθουν; Τόσος κόπος είναι;

Έχει διαφορά το δωρεάν από το τζάμπα;


Διαβάζω το παρακάτω στα αιτήματα του συντονιστικού των μαθητών Αθήνας που καλούν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις:

«Το υπουργείο και η κυβέρνηση να εξασφαλίσουν ΤΩΡΑ χρηματοδότηση για να λειτουργήσουν κανονικά τα σχολεία μας. Να αντιμετωπιστούν τα κενά, οι ελλείψεις σε καθηγητές, να δοθούν λεφτά για αναλώσιμα, υποδομές και ό,τι άλλο χρειάζεται για να λειτουργήσουν τα σχολεία μας.
Ούτε 1 ευρώ από την τσέπη των γονιών μας για τη μόρφωσή μας.»

Εγώ πάντως σκέφτομαι  πως αν ξανασπάσουν τις πόρτες και τα παράθυρα στο σχολείο, θέλω να καλέσω τους γονείς τους και να τους ζητήσω να τις πληρώσουν. Όχι μόνον ένα ευρώ από τις τσέπες των γονιών τους αλλά όσα ευρώ χρειαστούν. Διότι καλό είναι να απαιτείς από την πολιτεία δωρεάν παιδεία, υποδομές, βιβλία και αναλώσιμα αλλά πρέπει να ξέρεις πως έχεις την υποχρέωση και να τα σέβεσαι. Δεν γίνεται να φτιάχνονται οι πόρτες κάθε χρόνο, να μην έχει περάσει ούτε μήνας από την αρχή της χρονιάς και να έχουν βγει από τη θέση τους και τα κουφώματα. Δεν γίνεται να μη σέβεσαι το βιβλίο που σου δίνουν και να το χάνεις ή να το πετάς και να απαιτείς να σου δίνουν καινούριο κάθε φορά. Το έχασες ή το πέταξες; Πουλάνε στα βιβλιοπωλεία, δώσε τα 6 ή τα 8 ευρώ και ξαναπάρτο. Το κράτος σου το έδωσε, πρόβλημά σου αν το έχασες. Κι αν δεν υπάρχουν φράγκα στην οικογένεια, έπρεπε να το σκεφτείς πολύ καλύτερα πριν το χάσεις.
Διότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο ΔΩΡΕΑΝ και στο ΤΖΑΜΠΑ κι εγώ βαρέθηκα να χαϊδολογάμε τα παιδιά μη τυχόν και τους δημιουργήσουμε παιδικά τραύματα και μ’ αυτόν τον τρόπο να φτάνουν, τελικά, να γίνονται ανώριμοι και ανεύθυνοι ενήλικες.

Oh captain, my captain


tumblr_static_untitled-6Σκεφτόμουν την ανοησία που πέταξε -ανάμεσα σε άλλες- αυτός ο νεόκοπος αστέρας της πολιτικής, ο πατριώτης μου βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης σε άρθρο του στην Αυγή (http://www.avgi.gr/article/6166852/apo-ti-theoria-stin-praxi), που ξεσήκωσε θύελλα αρνητικών σχολίων και «άδειασμά» του από την εκπρόσωπο Τύπου Ράνια Σβίγκου.

Ο κύριος Τριανταφυλλίδης είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., είναι κάτοχος ειδικού μεταπτυχιακού τίτλου για διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στο εξωτερικό και από το βιογραφικό του φαίνεται πως έχει ελάχιστη σχέση με μάχιμο εκπαιδευτικό, αφού το 1997 διορίστηκε ως φιλόλογος με επετηρίδα σε οργανική θέση, από την οποία αργότερα παραιτήθηκε για να αφιερωθεί αποκλειστικά στη δημοσιογραφία.

Μέσα σ’ όλη τη μπουρδολογία του γράφει το εξής:

Τον ρόλο και την αποτελεσματικότητα των καθηγητικών σχολών. Εκπαιδεύουν μάχιμους εκπαιδευτικούς με όνειρο και φιλοδοξία να είναι μέσα στην τάξη οι δάσκαλοι – παιδαγωγοί έτσι ώστε να κερδίζουν κάθε μέρα την αναγνώριση των μαθητών τους; (σαν την αναγνώριση με την προσφώνηση «Oh captain, my captain», που κέρδισε ο καθηγητής Τζον Κίτιγκ από τους μαθητές του, στον «Κύκλο των χαμένων ποιητών»; https://www.youtube.com/watch?v=j64SctPKmqk).

Μόνο άσχετος με τη διαδικασία μιας σχολικής τάξης, και ειδικά με το πως εχει εξελιχθεί το σχολείο τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσε να πετάξει μια τέτοια στερεοτυπική μπούρδα μεγατόνων. Να τον ενημερώσω λοιπόν πως η πραγματικότητα ΔΕΝ είναι Χόλιγουντ, αν και θα ήταν υπέροχα αν θα μπορούσε να είναι. Αν μπορούσαμε δηλαδή, να γράφουμε εμείς κατά το δοκούν το σενάριο της πραγματικότητας και τους ρόλους των πρωταγωνιστών. Έλα όμως που η κοινωνία και κατ’ επέκταση ο μικρόκοσμος ενός σχολείου, γράφει τα δικά της σενάρια στα οποία καλούμαστε να παίξουμε το ρόλο μας, έναν ρόλο που δεν περιέχει χολιγουντιανά στερεότυπα. Ακόμα όμως κι αν γινόταν να γίνει η πραγματικότητα Χόλιγουντ, να ενημερώσω τον ανόητο βουλευτή πως συγκρίνεις μόνο ομοειδή αντικείμενα κι αυτό δεν είναι μόνον μαθηματική λογική, άρα όφειλε και ως φιλόλογος να το γνωρίζει. Ο καθηγητής Κίτινγκ που μας πέταξε στη μούρη ως επιθυμητό στόχο-πρότυπο, δίδασκε σε ένα σχολείο στο οποίο οι μαθητές δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα των ελληνικών σχολείων σήμερα. Το σχολείο του Κίτινγκ ήταν ένα αυστηρό κολλέγιο της ανώτερης τάξης, προσανατολισμένο στην απόλυτη πειθαρχία και οι μαθητές του ήταν έφηβοι με φιλοδοξίες, γνώσεις και ανησυχίες, στους οποίους ο Κίτινγκ έδωσε έναν εναλλακτικό, πιο ανθρωποκεντρικό τρόπο μάθησης. 9af71b9c0749cab6d06e80138d3f1a0aΕίχε μαθητές που διψούσαν να μάθουν, απλώς δεν βολεύονταν στην αυστηρή πειθαρχεία του σχολείου τους. Κι όχι όλοι, η συντριπτική πλειοψηφία την είχε αποδεχτεί και καθόλου δεν την αμφισβητούσε, περισσότερο αντιδρούσε στους νεωτερισμούς του Κίτινγκ στην αρχή. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι πιο ευαίσθητοι ή πιο επαναστάτες τον ακολούθησαν και τον λάτρεψαν. Πράγμα που συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα σχολεία και σε όλους τους δάσκαλους. Κάποιοι μαθητές σου σε λατρεύουν, για τους πολλούς είσαι άλλος ένας που πρέπει να υπομείνουν και κάποιοι σε μισούν. Το να ζητάς όμως να γίνουν Κίτινγκ άνθρωποι που δουλεύουν πολλές φορές σε συνθήκες θηριοτροφείου, με μαθητές χωρίς καμμιά απολύτως φιλοδοξία (νάτο πάλι το Χόλιγουντ, έχει στερεότυπο και γιαυτή την περίπτωση) είναι ανοησία στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη περίπτωση, αν αυτός που το ξεστομίζει είναι βουλευτής, τότε η ανοησία γίνεται επιπλέον και επικίνδυνη.

Το στερεότυπο που αναφέρω παραπάνω  είναι η ταινία Ασυμβίβαστη Γενιά (Dangerous Minds) του 1995 με τη Michelle Pfeiffer . Το κακό είναι πως κανένας από μας δεν μοιάζει στη Μισέλ και πως το τέλος του έργου είναι κάθε φορά απρόβλεπτο.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%AF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7_%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC

ΥΓ: Δεν ξέρω πάντως πως θα μπορούσα να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου αν ήμουν ο Κίτινγκ και εξαιτίας της εμπνευσμένης διδασκαλίας μου κάποιος έφηβος έκοβε το λαιμό του στο τέλος του έργου. Αυτό το σημείο της ταινίας ποτέ κανείς δεν το σχολίασε απ’ όσους ονειρεύονται να γίνουν οι ίδιοι ή να πείσουν τους άλλους γίνουν Κίτινγκ

 

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον


Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Πολύς κόσμος τα έχασε τα ταξικά γυαλιά του και ακόμα χαμένα τα έχει. Αν είχαν μείνει τα γυαλιά μας στη θέση τους, δεν θα πέφταμε τα τελευταία χρόνια, αλλά και μέχρι σήμερα κάποιοι, από τα σύννεφα για τα ποσοστά της ΧΑ, για την αφισοκόλληση της οροθετικής στη Λέσβο και για όλα τα φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας μας.

Καταλάβατε φίλοι, γνωστοί και πρώην σύντροφοι; Ψάξτε να βρείτε τα ταξικά γυαλιά σας για να δείτε καλά τριγύρω σας, σε ποιο κόσμο ζείτε αλλά κυρίως σε ποια τάξη ανήκετε. Κι αφήστε τις μεταμοντερνιές περί του «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων» και του «τέλους της πάλης των τάξεων». Η πάλη των τάξεων θα τελειώσει όταν δεν θα υπάρχουν τάξεις, μέχρι τότε καλά θα κάνετε να βρείτε και να στερεώσετε καλά τα ταξικά γυαλιά σας στη μύτη κι ν’ αφήσετε τις δηθενιές.

Κάποιοι άλλοι αφήστε το επαναστατικό know how, το από καθέδρας ύφος, την -από τη σιγουριά της δουλειάς και του σπιτιού σας- επαναστατική καθοδήγηση και μη κουνάτε επαναστατικά το δάχτυλο κάτω από τη μύτη ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να σταθούν στα πόδια τους ή για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Μη τους λοιδωρείτε και μη τους σνομπάρετε επειδή δεν υπήρξαν μια ζωή επαναστάτες και βγήκαν στους δρόμους τώρα που «ξεβολεύτηκαν». Αυτοί τουλάχιστον βγήκαν στους δρόμους να διεκδικήσουν -έστω και με μη ενδεδειγμένους κατά την επαναστατική σας άποψη- τρόπους το δίκιο τους, κάποιοι άλλοι απλώς κλαίνε τη μοίρα τους ή γλείφουν δεξιά και αριστερά για να βρουν κάπου να ξανακουρνιάσουν.  Η έξοδος όμως στο δρόμο θα μεταλλάξει κάποιους και θα τους οδηγήσει στο να βάλουν τα ταξικά γυαλιά τα οποία πιθανόν ποτέ δεν είχαν.

τα ύστερα του κόσμου


Σόδομα και Γόμορα!!!!!

Ο Αιμίλιος Λιάτσος (ναι αυτός…) σήκωσε την παντιέρα της επανάστασης στον REAL FM. Ακούω και δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου!!!!
liatsos+ethnosΚράζει τον Άδωνη Γεωργιάδη, 50 εμφανίσεις έκανε -λέει- σε 4 μέρες, μα πότε δουλεύει; Κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι χρόνια τώρα κι όχι μόνο για το Μπουμπούκο. Ας πούμε, αυτός ο Λοβέρδος πότε προλαβαίνει και υπουργεύει που ολημερίς τον βρίσκεις σε μιντιακές ρούγες ή σε γήπεδα ή σε ελικόπτερα να κόβει βόλτες στα νησιά. Έχει φάει -λέει- πολύ ξύλο ήδη ο Μπουμπούκος στη ΝΔ και θα εξαφανιστεί όπου νάναι!!!

Η Ντόρα; Αυτή, λέει, δεν πάει στη Χαλκιδική, έχει δουλειές στις Βρυξέλλες που δεν μπορεί να τις αφήσει και να τρέχει σε γενέθλια. Εκθειάζει τον Αβραμό ως σοβαρό ο οποίος όμως ως έξυπνος που είναι την έκανε με ελαφρά τώρα στα δύσκολα, υπέγραψε πενταετές συμβολαιάκι στην Ε.Ε. και την έκανε….

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης; Κι αυτός σοβαρός άνθρωπος, με αριστερές καταβολές και πολύ καλό παιδί επίσης, αλλά έκανε τη μαλακία να μαλώσει με τον πρωθυπουργικό δευτεροξάδελφο, τον κύριο πρέσβη που τα πήρε κατάκρανα επειδή τον έκλασαν στη συνάντηση με την Αγκέλα ενώ ήταν μέσα το καλό παιδί Χρύσανθος και μερικοί ακόμα Σαμαροπαρατρεχάμενοι, που κακώς όμως δεν παραβρέθηκε ο πρέσβης κι έτσι δόθηκε στην Ευρώπη μια εικόνα διάλυσης και ασυνεννοησίας της ελληνικής κυβέρνησης. Καλέ τι μας λέτε…. ασυνεννοησία; 

Και το καλύτερο για το τέλος. Ο Σταμάτης, ο πιο στενός συνεργάτης του Σαμαρά, τον πιέζει για εκλογές το Νοέμβρη, μετά τη δημοσκόπηση και το 11% υπέρ ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να κερδίσει τις εκλογές αλλά για να έχει το περιθώριο να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα που πολύ πιθανόν να είναι σαρωτική!!!! Φυσικά υπάρχουν κι αντίθετες φωνές όπως του Χρύσανθου του καλού και σοβαρού παιδιού που του λένε «πρόεδρα προχώρα κι εδώ είμαστε εμείς….»

Δεν τα λέω εγώ, τα ίδια τα λόγια του Λιάτσου είναι και που; Στον REAL FM που δεν τον λες και κομμουνιστικό…..

Εγώ πάλι ετοιμάζω ποπ κορν, πίτσες, πατατάκια και μπύρες και παίρνω θέση για να βλέπω κωλοτούμπες, σουρσίματα, γλειψίματα και αλλαγές πορείας. Χο χοχοχοχοχοχοχ!!!!!

Σοκ και Δέος!!!!!!!!!!!


amfipolh αντίγραφο

Νέα σοκαριστικά ευρήματα στον τάφο της Αμφίπολης!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως μόλις σήμερα, οστά εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα του ν. 4172/2013 οι οποίοι μουμιοποιήθηκαν περιμένοντας την επανατοποθέτησή με βάση την κινητικότητα.
85 απ’ αυτούς βρέθηκαν καρατομημενοι στον 4ο θάλαμο. Οι αρχαιολόγοι σοκαρισμένοι ανασύρουν τα σώματα και τα κεφάλια τους, τα οποία κεφάλια βρέθηκαν ταριχευμένα σε συρτάρια, που έφεραν τη σφραγίδα «ΥΠΑΙΘ» δίπλα σε πάπυρους όπου διαφαίνονται οι υπογραφές Αρ….νιτ…..ς και Λοβ…..
Σε καλή κατάσταση λόγω έλλειψης υγρασίας στον 4ο θάλαμο, βρέθηκε και αρχαίο πανό με αιτήματα τα οποία προφανώς είναι ακόμα σε αναμονή για την ικανοποίησή τους. Το πανό εικάζεται πως ανήκε στους εν λόγω εκπαιδευτικούς.
Οι αρχαιολόγοι θεωρούν βέβαιο το γεγονός, πως προχωρώντας η αρχαιολογική έρευνα θα ανακαλύψουν και τα οστά των υπόλοιπων 1625, οι οποίοι προφανώς τελούν ακόμα σε διαθεσιμότητα, αιώνες μετά!!!!!!!!!!!!!!

Θα βρισκόμαστε σε συνεχή επικοινωνία με τον αρχαιολογικό χώρο για την έγκαιρη ενημέρωσή σας.

Για το Moufanews channel
Οι ανταποκρίτριες, με κίνδυνο της ζωής τους

Αναστασία
Δόμνα

μπαλούρδοι


ΔΕν μπορεί…… οι μπαλούρδοι πρέπει να είναι το κάρμα μου….. Όπου πάω θα τους βρω μπροστά μου, ακόμα κι αν βγω για φωτοτυπίες.

Ωραία μέρα σήμερα, βγήκα για δουλειές, λογαριασμούς, ψώνια κλπ, και μια και είχα χρόνο πήρα και δύο βιβλία γερμανικών του γιού να τα φωτοτυπήσω, αφού έτσι μου βγαίνει φτηνότερα από το να τα αγοράσω. Με τα βιβλία υπό μάλης πήγα στη φίλη μου τη Μ. που έχει φωτοτυπάδικο δίπλα στην ΑΣΟΕΕ, σκέφτηκα να κάνω βολτούλα, να πούμε καμμιά κουβέντα -αν δεν είχε δουλειά- και να τα πάρω φεύγοντας ή να τα αφήσω να τα ετοιμάσει και να ξαναπεράσω αύριο να τα πάρω, στην περίπτωση που είχε κόσμο στο μαγαζί. Φτάνοντας στη Χέυδεν είδα μαζεμένους πολλούς Δελτάδες και σκέφτηκα πως ετοιμάζουν πέσιμο στους μικροπωλητές έξω από την ΑΣΟΕΕ. Μάλιστα απόρησα πως δεν το είχαν πάρει χαμπάρι οι 4-5 που είχαν στήσει τους πάγκους τους. Εκτός από τους γνωστούς μικροπωλητές είδα και μια κυρία -ελληνίδα- που πούλαγε μπουκέτα με λουλούδια, μάλιστα άγγιξα ένα φύλλο για να δω αν είναι αληθινά ή ψεύτικα τα λουλούδια. Μόλις προσπέρασα την κύρια είσοδο άκουσα το όνομά μου, ήταν η κόρη της φίλης μου με το φωτοτυπάδικο που είχα χρόνια να τη δω. Μια κατάξανθη κουκλίτσα με μπουκέτα στα χέρια. Μου είπε πως είχε ορκομωσία μέσα και πουλούσαν μπουκέτα για να βγάλουν χαρτζηλίκι. Είπαμε μια δυο κουβέντες και έφυγα. Λίγο παραπέρα είδα τη φίλη μου που της πήγαινε καινούρια μπουκέτα, «έρχομαι σε λίγο» μου είπε, «είναι ο Ν. στο μαγαζί, πήγαινε κι έρχομαι σε λίγο». Η επόμενη γωνία ήταν γεμάτη με «μπλε» μπαλούρδους χωρίς κράνη, απέναντι μια κλούβα και στην γωνία «χακί» μπαλούρδοι, κι αυτοί χωρίς κράνη. Το σιγούρεψα το πέσιμο και πάλι αναρωτήθηκα πως δεν το έβλεπαν στην ΑΣΟΕΕ. Σκέφτηκα όμως πως δεν ήταν μόνον αλλοδαποί εκεί αλλά και τα κοριτσάκια με τα λουλούδια και ίσως να έκανα λάθος και να μην ήταν τόσο μπατσαριό μαζεμένο γιαυτό το λόγο. Κατέβηκα στο μαγαζί που δεν είχε κόσμο, ήρθε και η Μ. αλλά με το που μπήκα πλάκωσε κόσμος οπότε άφησα τα βιβλία κι έφυγα. Ούτε δέκα λεπτά δεν έμεινα και βγαίνοντας είδα τη διμοιρία να τρέχει με πλήρη εξάρτηση, ασφαλίτες που τους συντόνιζαν να διώχνουν τον κόσμο και να έχουν διακόψει την κυκλοφορία. Βρίζοντας πέρασα στο διάζωμακαι προχωρούσα κολλητά στο τοιχίο σύριζα με τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα. Μου πάτησε τις φωνές ένας ασφαλίτης «φύγετε» γκάριζε και μετά «ΑΝ θέλετε, φυσικά…». «ΑΝ θέλω…» του απάντησα αλλά δεν μπορούσα και να μείνω. Από μέσα έπεφταν πέτρες και μπουκάλια και οι μπαλούρδοι κατάφεραν να πιάσουν έναν μικροπωλητή τον οποίο σάπισαν στο ξύλο, στη μέση του δρόμου, ανάμεσα στα αυτοκίνητα και μπροστά στα μάτια μου…. Φυσικά είχαν διαλύσει τους πάγκους, και τον πάγκο της κυρίας με τα λουλούδια. Σκέφτηκα την κόρη της Μ. κι άρχισα να την ψάχνω. Πέρασα στο πεζοδρόμιο της ΑΣΟΕΕ όπου μια κυρία μεγάλης ηλικίας έβριζε τους μπαλούρδους για το ξύλο που έριχναν, λέγοντας πως σε λίγο θα δέρνουν και μας και δεν θα μείνουν στους αλλοδαπούς μικροπωλητές. Της είπα ότι ήδη μας δέρνουν, εδώ και χρόνια… απλά σε λίγο θα δέρνουν τους πάντες δι’ ασήμαντον αφορμήν. Λίγο παρακάτω βρήκα τη Λ. με τα μπουκέτα στα χέρια και δυο τρεις άλλες κοπελίτσες. Ησύχασα πως δεν έπαθε κάτι το κοριτσάκι κι εκείνη τη στιγμή ξανά φωνές και διαταγές από τους ασφαλίτες. Με τράβηξαν οι μικρές να φύγουμε. Φεύγοντας βλέπω έναν ψηλό και χοντρό κύριο να ρίχνει μια κλωτσιά και να διαλύει έναν πάγκο με cd και dvd. «Μπράβο ρε…» του φώναξα «μπράβο, την τσάκισες την παραοικονομία τώρα, είσαι μάγκας!!!». Δεν κάθισα ν’ ακούσω τι απάντησε.

Δεν είμαι απ’ αυτούς που μισούν γενικά την αστυνομία αν και φροντίζω να είμαστε από μακριά κι αγαπημένοι, όσο δεν ζούμε στην κοινωνία της μεγάλης Ουτοπίας είναι δυστυχώς απαραίτητη. Με τους μπαλούρδους όμως είναι αλλιώς. Αυτούς τους σιχαίνομαι, όπως σιχαίνομαι και όποιον καταχράται την εξουσία που του έχει δοθεί. Ένας πακιστανός 1.50 ήταν κάτω στο δρόμο και 5-6 σκατόμπατσοι τον σάπιζαν στο ξύλο. Ακίνητος ήταν, του είχαν στρίψει τα χέρια πίσω από την πλάτη, τι θα τους έκανε. Αυτή η λύσσα όμως, που τη βλέπω και σε κάθε πορεία που βρισκόμαστε απέναντι, γεννάει λύσσα στους απέναντι. Κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος απ’ αυτούς κάτω με δέκα από πάνω του να τον κλωτσάνε με λύσσα. Και τότε δεν θα στενοχωρηθώ καθόλου.

Επίσης δεν αγγίζω το θέμα της παραοικονομίας και το ποια μαφία ελέγχει αυτή την αγορά των πεζοδρομίων. Αυτούς όμως που την ελέγχουν δεν θα τους αγγίξει ποτέ κανείς, αντίθετα οι λυσσασμένοι μπαλούρδοι θα σαπίζουν στο ξύλο τους φτωχοδιάβολους των πάγκων.

Άει σιχτίρ πάλι πρωί πρωί……

Η χώρα κομμένη, η δημοκρατία σε κώμα, τα ΜΜΕ στη μούγκα


Σάββατο 11 Γενάρη 2014. Έχει αποφασιστεί κινητοποίηση των εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα απ’ όλη την Ελλάδα με σημείο συνάντησης τα διόδια του Πυργετού. Τα ΜΑΤ έχουν φτάσει νωρίτερα κι έχουν πιάσει τα πόστα. Περιμένουν τα πούλμαν με τους εκπαιδευτικούς κι επειδή δεν ξέρουν σε ποια είναι σταματούν κάθε πούλαν που περνάει. Το αποτέλεσμα. Οι εκπαιδευτικοί από τη Βόρεια Ελλάδα εγκλωβίζονται στην κάθοδο της Εθνικής οδού και αυτοί από τη Νότια Ελλάδα στην άνοδο ενώ τους απαγορεύουν να περάσουν τα διόδια, να φτάσουν στη Λάρισα, ακόμα και να συντηθούν μεταξύ τους. Τους κράτησαν εγκλωβισμένους κοντά τέσσερις ώρες. Οι βορειοελλαδίτες δεν κατάφεραν να συναντηθούν με τους νοριοελλαδίτες ούτε να φτάσουν στη Λάρισα. Οι νοτιοελλαδιτες κατάφεραν να φτάσουν στη Λάρισα κάποια στιγμή και επέστρεψαν στην Αθήνα συνοδεία περιπολικών.

Αυτή είναι η Ελλάδα του 2014, αυτή είναι η δημοκρατία. Τα ΜΜΕ ήταν ενημερωμένα , ήταν εκεί, έδειξαν το τίποτε. Κοιμηθείτε Έλληνες…..

 

Ο υπουργός Παιδείας που ψεύδεται χωρίς φειδώ και χωρίς να τον ενδιαφέρουν η παιδεία, οι μαθητές και οι καθηγητές του


Την Παρασκευή το πρωί (22/11/2013), η εμπομπή του δημοσιογράφου Παπαδάκη στον ΑΝΤ1, φιλοξενούσε τον Υπουργό Παιδείας κ Αρβανιτόπουλο. Μετά απο αναφορά στα θέματα των διοικητικών υπαλλήλων, αναφέρθηκε και στην διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ.

Απάντησε ΨΕΥΔΩΣ, ότι από τους  εκπαιδευτικούς  που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στις 22/07/2013 οι 1300 περίπου έχουν απορροφηθεί απο φορείς του Υπουργείου Παιδείας και αναμένεται λύση για τους υπόλοιπους, που θα  απορροφηθούν απο άλλα υπουργεία. Κάποιοι βέβαια απο αυτους θα απολυθούν.

Στο παρακάτω link βρίσκεται όλη η συνέντευξη.

 http://www.antenna.gr/webtv/watch?cid=k_w_vb_u_kx_fpf0%3d

Ψέμα 1ο

Δεν έχει απορροφηθεί κανένας απο πουθενά. Δεν έχει γίνει καν η μοριοδότηση και δεν εχει μπεί κανένας στην κινητικότητα εδώ και 4 μήνες.

Ανακοινώθηκαν κάποια στιγμή  945 θέσεις ειδικοτήτων και 326 θέσεις διοικητικών υπαλλήλων στα ΙΕΚ, (οι οποίες αργότερα έγιναν 199 και αργότερα έγιναν 146 κοκ ) που έχουν μείνει στα χαρτιά και ακόμα μαγειρεύονται…….

Ψέμα 2ο 

Δεν εχει βρεθεί καμμία θέση, για κανέναν σε άλλα υπουργεία, ενώ είχαν ανακοινώσει από κοινού με άλλους υπουργούς τον Ιούλιο, ότι όλα ήταν έτοιμα

Ψέμα 3ο 

Είχαν ανακοινώσει ότι κανένας απο τους εκπαιδευτικούς δεν θα απολυθεί γιατί είναι υπάλληλοι υψηλών προσόντων ενώ τωρα λέει ότι θα υπάρχουν και απολύσεις.

Καί ενώ 1900 εκπαιδευτικοί με ειδικότητες  του τομέα υγείας και του τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών είναι σε διαθεσιμότητα, από τους οποιους οι 270 έχουν δεύτερα πτυχία ( φιλόλογοι, μαθηματικοί, γυμναστές , αγγλικής,,φυσικοί, βιολόγοι, θεολόγοι,κ.α.) , προσλαμβάνει για τις ίδιες θέσεις ωρομίσθιους καθηγητές στα ΙΕΚ και αναπληρωτές στα δημοτικά σχολεία (282 Αγγλικής φιλολογίας, 131 αναπληρωτές  γυμναστές, και πολλούς άλλους) για την κάλυψη των κενών  (και έχουμε τέλος Νοέμβρη)

Γιατί δεν μπορούσαν οι διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί με τα δεύτερα πτυχία να επιστρέψουν από τον Σεπτέμβριο στα σχολεία και να καλύψουν τα κενά;

Γιατί δεν μπορούσαν από τον Σεπτέμβρη να τοποθετηθούν οι διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί στα ΙΕΚ και να καλύψουν τα κενά;

Υπάρχει λογική απάντηση;

 Από εδώ: OXI ALLO KAPBOYNO  (με ελάχιστες και μικρές διορθώσεις)

φτου ξελευτερία


Πήγα σήμερα στο σχολείο. Ήθελα να πάρω τα πράγματά μου, τα βιβλία μου, κάτι φωτοτυπίες πρακτικών, να παραδώσω κλειδιά κλπ κλπ. Πόσο με χάρηκα που ΔΕΝ τους άφησα να με λυπηθούν. Στην αρχή με πλησίασε η πρώτη έτοιμη για συλληπητήρια, τσαμπουκαλεύτηκα, της απάντησα πως είμαι μια χαρά και γουστάρω που τελικά απελευθερώθηκα. Πως θα το κυνηγήσω δικαστικά να γυρίσω στην εκπαίδευση αλλά με τους δικούς μου όρους, όχι με άλλων, και πως αν δεν δικαιωθώ έχω κάνει ήδη τα κουμάντα μου που τα γουστάρω κιόλας. Τα μάζεψε και την έκανε, ήθελε ντε και καλά να με λυπηθεί. Τους άφησα ένα ψήφισμα να υπογράψουν, δεν του έριξαν δεύτερη ματιά. Αν χρειαστεί θα υπογράψω ψήφισμα για πάρτη τους (αν και θα ήθελα αντί γιαυτό να τους φτύσω κατάμουτρα) αλλά τους αντιπαθώ σφόδρα και τελικά χαίρομαι που δεν θα τους ξαναδώ. Όχι όλους αλλά την πλειοψηφία τους. 

Όταν ξεκινήσω στη νέα δουλειά θα τους καλέσω όλους για να δω τα μούτρα τους, τότε θα τους λυπηθώ εγώ τους ματζίρηδες φοβισμένους ανθρωπάκους που χέστηκαν πάνω τους όταν τους ζήτησα να υπογράψουν ένα ψήφισμα συμπαράστασης. Συμπαράσταση σε μένα ρε καριόληδες και τους υπόλοιπους συνάδελφους, που μέχρι πριν 2 μήνες μοιραζόμασταν διπλανά γραφεία. Και καλά εμένα, δεν ήμουν η συμπάθεια πολλών εξ αυτών, πολύ γλωσσού και η αλήθεια κατάμουτρα για τις αντοχές τους, τους υπόλοιπους όμως; 

Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν


Τις σκοτεινές μέρες τις οικονομικής κρίσης, οι ‘χορευτικοί μαραθώνιοι’ αποτελούσαν έναν τρόπο για να διαγωνιστούν οι απελπισμένοι άνθρωποι με σκοπό τα χρηματικά έπαθλα. Το θέαμα κρατούσε μέρες, καθώς οι διαγωνιζόμενοι πίεζαν τους εαυτούς τους πέρα από τα όρια της εξάντλησης, ενώ το βάρβαρο κοινό παρακολουθούσε στοιχηματίζοντας χρήματα για σπορ ή κέρδος. Ενάντια σ’ αυτό το σκηνικό, οι ζωές μιας άνισης ομάδας διαγωνιζομένων περιπλέκονται. Συναντιούνται τυχαία, κινούνται ανελέητα στην πίστα ψάχνοντας ένα όνειρο. Κι ενώ το κοινό παρακολουθεί… το ρολόι χτυπάει … ποιος από αυτούς θα επιζήσει;

Μου κόλλησε αυτή η φράση στο μυαλό και θυμήθηκα την ταινία. Την είχα δει μικρή, φοιτήτρια, στην κινηματογραφική λέσχη της πόλης που σπούδαζα. Σκληρή ταινία μου είχε φανεί, την είχα νιώσει κι ας μην μπορούσα να καταλάβω τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαδραματιζόταν ή το τι σημαίνει ακριβώς να σε σκοτώνουν όταν γεράσεις. Μεγάλωνα στην εποχή της αισιοδοξίας για το μέλλον, ακόμα κι εγώ -η πεσιμίστρια και «Κασσάνδρα» όπως με αποκαλούσαν οι φίλοι μου- δεν μπορούσα να φανταστώ το τσουνάμι που θα σάρωνε τον κόσμο. Κι έφτασε η ώρα να μου κολλήσει ο τίτλος σαν τσίχλα στο μυαλό και να νιώσω τι σημαίνει να σκοτώνεις το άλογο όταν γεράσει. Όλο αυτό, βλέποντας τα non paper του υπουργείου για τη μορφή που θα έχουν τα δημόσια σχολεία και τη μοριοδότηση του Μητσοτάκη για τους ΔΥ και τους καθηγητές. Μοριοδότηση…. τι ωραία λέξη για να αποτιμήσεις ανθρώπους, χαρακτήρες, προσπάθειες, κατακτήσεις, τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, αγωνία, ξενύχτια, δουλειά….. Μια μοριοδότηση που στην ουσία πετάει στον Καιάδα της ανεργίας -μάλλον της αχρηστίας θα έπρεπε να πω- τους παλιούς που κοστίζουν ακριβά και κρατάει τους νέους που είναι φτηνοί. Και πάνω σ’ αυτή τη μοριοδότηση να βλέπεις τους ανθρώπους, τους συνάδελφούς σου, να ξεσκίζονται σαν αγρίμια για το ποιος θα προλάβει να πάρει ένα κομματάκι.  Και να μην καταλαβαίνουν πως στο τέλος όλοι θα έχουμε την ίδια μοίρα, σκλάβοι για ένα κομμάτι ψωμί και με την αξιοπρέπεια χαμένη για πάντα.

Είπα non paper, μοριοδότηση, απασχόληση και απασχολήσιμοι, διαπιστωτικές πράξεις και διαθεσιμότητα, κινητικότητα, δεξιότητες…. Λέξεις καινούριες που φτιάχτηκαν και περάστηκαν στη γλώσσα σιγά σιγά και υπόγεια, η Νέα Γλώσσα του «1984» έγινε πραγματικότητα εδώ και χρόνια και μεις δεν το πήραμε μυρωδιά. Τις δεχτήκαμε με χαρά όπως και τον Μεγάλο Αδελφό, σαν «μοντερνιά», και τώρα αυτές οι λέξεις θα μας κόψουν το οξυγόνο. Όπως δεχτήκαμε με χαρά να είμαστε απασχολήσιμοι κι όχι εργαζόμενοι -στις αρχές των χαρούμενων ’90’ς ήσουν λούζερ αν ήθελες να είσαι εργαζόμενος του οκτάωρου και γινόσουν άνθρωπος με μέλλον και λεφτά, αν διάλεγες να πιστεύεις πως απλά «απασχολείσαι» 15 ώρες από τη ζωή σου λες και όλοι μας δουλεύαμε από χόμπι κι επειδή θέλαμε κάτι για να περάσουμε τις άδειες ώρες μας. Κι αυτό το συγκεκριμένο το εντόπισε η μάνα μου η «αμόρφωτη» όταν μου είπε «αφού παιδί μου έγινε το υπουργείο εργασίας υπουργείο απασχόλησης και η εργασία χόμπι, έρχονται άσχημες μέρες….». Είχες δίκιο μάνα τελικά….

Με διέκοψε τηλέφωνο, τι λέγαμε; Α ναι…. δεν λέγαμε, εγώ παραληρώ. Σκέψεις ασύνδετες σε πρώτη εντύπωση πλημμυρίζουν το κεφάλι μου, να τώρα ήρθε μια άλλη σκέψη καθώς σκέφτηκα πως μ’ αυτά και μ’ αυτά εξοβελίζουν τον πολιτισμό από τα σχολεία. Σκέφτηκα πως ο άνθρωπος άρχισε να παράγει πολιτισμό όταν σταμάτησε να είναι νομάς, όταν έβαλε τον κώλο του κάτω και είπε «εδώ θα μείνω, εδώ θα μεγαλώσω τα παιδιά μου, εδώ θα ζήσουν τα εγγόνια και τα τρισέγγονά μου….» κι άρχισε να καλλιεργεί τη γη. Από τότε και μετά άρχισε να παράγει πολιτισμό κι έζησε έτσι για χιλιάδες χρόνια. Κι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του ήταν η γραφή, και το μεγαλύτερο επίτευγμα των αρχαίων ημών προγόνων, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ήταν οι Παρθενώνες και οι φιλόσοφοι αλλά αυτά τα 24 σημαδάκια που καταγράφουν τη σοφία και τον πολιτισμό, το αλφάβητο. Κι από το αλφάβητο το πιο σημαντικό απ’ όλα, τα φωνήεντα. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί παρατηρώ πως μπορεί να γκρεμιστεί ένας πολιτισμός αιώνων μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια η κατά τον Μπάουμαν «αρνητική παγκοσμιοποίηση» μας ξανακάνει νομάδες, με μόνο τόπο μας τη βαλίτσα μας. Μόνο που όταν είσαι νομάς δεν έχεις ρίζα, δεν έχεις τόπο, οικογένεια, αναμνήσεις να υπερασπιστείς, είσαι ένα ευέλικτο ρομπότ που μετακινείσαι όπου έχει δουλειά. Εσύ, οικογένεια η βαλίτσα σου και τόπος σου γίνονται τα αεροδρόμια. Γιαυτό παλέψαμε, γιαυτό πάλεψαν οι προηγούμενες γενιές σύντροφοι; Με ποιο δικαίωμα εκχωρήσαμε χωρίς καμιά αντίσταση, το αντίθετο μάλιστα το κάναμε με χαρά πιστεύοντας πως είμαστε προοδευτικοί, όσα κατέκτησαν με αίμα οι γονείς και οι παππούδες μας; Με ποιο δικαίωμα εξοστρακίσαμε τα φωνήεντα από το γραπτό μας λόγο, γράφοντας «τπτ», «δλδ» κι άλλα τέτοια κουλά; Πως μπορούμε να είμαστε περήφανοι για το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» όταν καταργούμε από το γραπτό μας λόγο 7 σημαδάκια που κατέστησαν δυνατή την καταγραφή αυτού του «αρχαίου πνεύματος»;

Παραληρώ αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω Συγχωρήστε μου το μη δομημένο λόγο, τα όποια συντακτικά λάθη. Βράζω όμως, βράζω στη ζέστη της Θεσσαλονίκης αλλά βράζω και μέσα μου αδυνατώντας να παρακολουθήσω, να αναλύσω και να επεξεργαστώ λογικά όλες τις παράλογες εξελίξεις που σαρώνουν τις ζωές μας.

Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα


Μπορείτε να είστε περήφανοι για μένα. Έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που απολύονται από το δημόσιο. Μπορείτε να είστε ακόμα πιο περήφανοι. Είμαι ανάμεσα στους πρώτους που εξαιρέθηκαν λόγω αυξημένων προσόντων και μετά εξαιρέθηκαν από την εξαίρεση γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα, το είπε και ο υπουργός σε ασύντακτα ελληνικά: «Ο συνολικός αριθμός, που ήταν υποχρέωση της Κυβέρνησης δεν μπορούσε να καλυφθεί, κι επομένως κοιτάζουμε να καλύψουμε αυτόν τον αριθμό». Μπορείτε να είστε κι ακόμα πιο περήφανοι. Έχω απολυθεί και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα. Θέλετε κι άλλο; Θα σας κάνω ακόμα πιο περήφανους. Έβαλα πλάτη βρε, σε μένα οφείλεται το 1/250 των ανθρώπων (και όχι αριθμών) που έβαλαν πλάτη για να πάρουμε την επόμενη γαμημένη δόση που θα μας πετάξει στο τραπέζι η τρόικα. Όταν το σκέφτομαι φουσκώνω από περηφάνεια, εγώ τώρα σώζω την πατρίδα. Χαλάλι λοιπόν και τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου και η δουλειά που έχω κάνει στα σχολεία, και τα σεμινάρια που παρακολούθησα στη ζωή μου, τα συνέδρια, οι δημοσιεύσεις, τα χρήματα που ξόδεψα, χαλάλι όλα….. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..
Είπε κι άλλα ο υπουργός. Είμαι σίγουρη πως τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ και βρέχουν τα δάκρυα το μαξιλάρι του από τη στενοχώρια του για μας. Το σκέφτηκε όμως, δεν θα μας αφήσει έτσι, όοοοοοχι……. Κοιτάξτε βρε να δείτε τι άνθρωπος είναι (σε πιο ασύντακτα ελληνικά ο πανεπιστημιακός…..): «Θεωρούμε ότι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα πρέπει, να κρατήσουμε στο Δημόσιο….. Οι άνθρωποι αυτοί θα πριμοδοτηθούν ούτως ώστε αμέσως κι αυτοί να απορροφηθούν σε Τομείς του Δημοσίου, γιατί έχουν αυξημένα προσόντα . Ακριβώς γιατί αυτό επιβάλλει και η λογική της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Τομέα, δηλαδή να κρατήσουμε ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυξημένα προσόντα». Καταλάβατε βρε; «Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πεταχθούν, μη κοιτάτε που τους πετάξαμε έξω τώρα για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια της τρόικας…. εμείς προβλέψαμε. Θα τους δώσουμε μπόνους, έτσι ώστε να προηγούνται αυτών που προηγούνται από άλλους για να δουλέψουν σαν ωρομίσθιοι των 400 το πολύ ευρώ, στα ΙΕΚ που θα φτιάξουμε αφού διαλύσουμε την Τεχνική Εκπαίδευση». Καταλάβατε βρε; Δεν καταλάβατε; Τι να σας πω…… Είστε σίγουρα προκατειλημμένοι, συριζαίοι κομμουνιστές και ανθέλληνες.

Τώρα ρίξτε μια ματιά κι εδώ να δείτε τι μπορεί να συμβαίνει εκτός από το διακαή πόθο του υπουργείου να αναβαθμίσει την κατακαημένη Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, καταργώντας ολόκληρους τομείς και ειδικότητες-φιλέτα με τη μεγαλύτερη ζήτηση από τους μαθητές και πετώντας στη διαθεσιμότητα που οδηγεί στην απόλυση, ανθρώπους και όχι αριθμούς.