Σοκ και Δέος!!!!!!!!!!!


amfipolh αντίγραφο

Νέα σοκαριστικά ευρήματα στον τάφο της Αμφίπολης!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως μόλις σήμερα, οστά εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα του ν. 4172/2013 οι οποίοι μουμιοποιήθηκαν περιμένοντας την επανατοποθέτησή με βάση την κινητικότητα.
85 απ’ αυτούς βρέθηκαν καρατομημενοι στον 4ο θάλαμο. Οι αρχαιολόγοι σοκαρισμένοι ανασύρουν τα σώματα και τα κεφάλια τους, τα οποία κεφάλια βρέθηκαν ταριχευμένα σε συρτάρια, που έφεραν τη σφραγίδα «ΥΠΑΙΘ» δίπλα σε πάπυρους όπου διαφαίνονται οι υπογραφές Αρ….νιτ…..ς και Λοβ…..
Σε καλή κατάσταση λόγω έλλειψης υγρασίας στον 4ο θάλαμο, βρέθηκε και αρχαίο πανό με αιτήματα τα οποία προφανώς είναι ακόμα σε αναμονή για την ικανοποίησή τους. Το πανό εικάζεται πως ανήκε στους εν λόγω εκπαιδευτικούς.
Οι αρχαιολόγοι θεωρούν βέβαιο το γεγονός, πως προχωρώντας η αρχαιολογική έρευνα θα ανακαλύψουν και τα οστά των υπόλοιπων 1625, οι οποίοι προφανώς τελούν ακόμα σε διαθεσιμότητα, αιώνες μετά!!!!!!!!!!!!!!

Θα βρισκόμαστε σε συνεχή επικοινωνία με τον αρχαιολογικό χώρο για την έγκαιρη ενημέρωσή σας.

Για το Moufanews channel
Οι ανταποκρίτριες, με κίνδυνο της ζωής τους

Αναστασία
Δόμνα

Advertisements

Φωτογραφίες από τη Θεσσαλονίκη της καρδιάς μου


Πάσχα 2013. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια έμεινα για μερικές μέρες στην γειτονιά που μεγάλωσα. Το πρώτο βράδυ βγήκαμε με την αδελφή μου να περπατήσουμε λίγο κι η βόλτα κράτησε δύο ώρες. Δύο ώρες για να γυρίσουμε όλους τους δρόμους που μεγαλώσαμε, να χαζεύουμε εισόδους, δρόμους, πολυκατοικίες, μαγαζιά, δέντρα και αυλές που έμειναν ίδια και να προσπαθούμε να θυμηθούμε τι υπήρχε και τώρα δεν υπάρχει. Μετά από δυο μέρες πήρα ξανά την αδελφή μου και τη φωτογραφική μου μηχανή και ξανακάναμε τη βόλτα, λίγο μεγαλύτερη αυτή τη φορά, για να καταγράψω ό,τι έμεινε να μου θυμίζει μια ζωή που έζησα και κομμάτια της κατέγραψα εδώ μέσα. Λίγα πράγματα έμειναν ίδια κι αυτά πλέον γερασμένα όπως όλοι μας. Οι φωτογραφίες για έναν άσχετο δεν λένε τίποτε, πολυκατοικίες, αυλές, μπαλκόνια, υπόγεια και είσοδοι, δρόμοι και περίπτερα. Όλα όμως αυτά για μένα έχουν να πουν μια ιστορία ακόμα και με την απουσία τους…..

Νύχτα στην Πλατεία Ναυαρίνου να πίνουμε καφέ με τη Μαργαρίτα. Περίπου όπως παλιά, τότε που υπήρχε το μαγαζί.....

Νύχτα στην Πλατεία Ναυαρίνου να πίνουμε καφέ με τη Μαργαρίτα. Περίπου όπως παλιά, τότε που υπήρχε το μαγαζί…..

 Πόσες να ήταν οι φορές που πέρασα αυτή την είσοδο στο παλιό σπίτι της Μαργαρίτας; Χιλιάδες....

Πόσες να ήταν οι φορές που πέρασα αυτή την είσοδο στο παλιό σπίτι της Μαργαρίτας; Χιλιάδες….

 Εκπαιδευτήρια Κοραή το πάλαι ποτέ, νυν παιδικός σταθμός. Νηπιαγωγείο και δημοτικό, πήγα μόνο στο νηπιαγωγείο. Πάλι καλά που υπάρχει....


Εκπαιδευτήρια Κοραή το πάλαι ποτέ, νυν παιδικός σταθμός. Νηπιαγωγείο και δημοτικό, πήγα μόνο στο νηπιαγωγείο. Πάλι καλά που υπάρχει….

Εκπαιδευτήρια "Κοραής" το πάλαι ποτέ, νυν παιδικός σταθμός. Νηπιαγωγείο και δημοτικό, πήγα μόνο στο νηπιαγωγείο. Πάλι καλά που υπάρχει....

Ιπτάμενες σβούρες. Σ’ αυτή την αυλή υπήρχε κάποτε μια τραμπάλα που με τρόμαζε.

Τα μεγάλα πλατάνια της Φλέμινγκ είναι ακόμα όρθια δίπλα στις παλιές πολυκατοικίες του '60

Τα μεγάλα πλατάνια της Φλέμινγκ είναι ακόμα όρθια δίπλα στις παλιές πολυκατοικίες του ’60

 "Σκυλάκια" που φυτρώνουν μόνα τους και στολίζουν το παλιό μπαλκόνι


«Σκυλάκια» που φυτρώνουν μόνα τους και στολίζουν το παλιό μπαλκόνι

Το κτίριο της Μακάμπη, Φλέμινγκ και Μακεδονίας για να μας θυμίζει το εβραϊκό παρελθόν της γειτονιάς και υπάρχει από τον καιρό που η οδός Φλέμινγκ ήταν οδός Μισδραχή. Τώρα η Μισδραχή είναι ένα μικρό στενάκι κάθετο στη Φλέμινγκ

Το κτίριο της Μακάμπη, Φλέμινγκ και Μακεδονίας για να μας θυμίζει το εβραϊκό παρελθόν της γειτονιάς και υπάρχει από τον καιρό που η οδός Φλέμινγκ ήταν οδός Μισδραχή. Τώρα η Μισδραχή είναι ένα μικρό στενάκι κάθετο στη Φλέμινγκ

Ευτυχώς που το παλιό μου σχολείο κρίθηκε διατηρητέο. παραμένει όμως "ζωσμένο" χωρίς χαραμάδα για να φανεί η αυλή.

Ευτυχώς που το παλιό μου σχολείο κρίθηκε διατηρητέο. παραμένει όμως «ζωσμένο» χωρίς χαραμάδα για να φανεί η αυλή.

Αυτό το στενάκι κάποτε έμοιαζε με τον κόσμο ολόκληρο, μετά άρχισε να μικραίνει και να μικραίνει μέχρι που έγινε αυτό που είναι, ένα στενάκι

Αυτό το στενάκι κάποτε έμοιαζε με τον κόσμο ολόκληρο, μετά άρχισε να μικραίνει και να μικραίνει μέχρι που έγινε αυτό που είναι, ένα στενάκι

Ό,τι απόμεινε από τον κήπο του Γιουλούντα με τις ροδιές και το πηγάδι

Ό,τι απόμεινε από τον κήπο του Γιουλούντα με τις ροδιές και το πηγάδι

Οδός Αλ. Φλέμινγκ. Ο κόσμος μου.....

Οδός Αλ. Φλέμινγκ. Ο κόσμος μου…..

Ειδική αναφορά θα κάνω στο μεγάλο κτίριο που στέκεται γκρίζο και άδειανό στη συμβολή των οδών Βασ. ΌΛγας και Φλέμινγκ. Ήταν το πιο μακρινό σημείο της παιδικής μου ηλικίας. Το παλιό «ιταλικό καπνομάγαζο» όπως το ξέραμε τότε.

Η κατασκευή, έργο των ιταλών αρχιτεκτόνων Mario Paniconi και Giulio Pediconi, ανήκει στο αρχιτεκτονικό ύφος του σύγχρονου ρασιοναλισμού και από τη δεκαετία του 60, οπότε και ορθώθηκε ο ογκώδης τσιμεντένιος κύβος στη θέση της Βίλλας, είναι αθέατο από τα μάτια των περαστικών. Το πίσω αυτό κτίριο κατασκευάστηκε αρχικά ως έδρα του ιταλικού Γυμνασίου και Λυκείου «Umberto I», ενώ στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αποθηκευτικός χώρος του κρατικού ιταλικού Μονοπωλίου Καπνού. Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1963 με τον τίτλο Centro Italiano di Cultura di Salonicco και το 1977 αποκτά την σημερινή του ονομασία, μετατρέπεται σε παράρτημα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών και μεταφέρεται στην σημερινή του έδρα. Την 1η Αυγούστου του 2001 γίνεται αυτόνομο. Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης είναι πολιτιστικό τμήμα της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Ελλάδα. Η περιοχή της αρμοδιότητάς του περιλαμβάνει τη Βόρεια Ελλάδα και σκοπός του είναι η ανάπτυξη των πολιτιστικών και μορφωτικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας.

Εμείς, κατεβαίνοντας τη Φλέμινγκ για να πάρουμε το λεωφορείο της «κάτω γραμμής», σκαρφαλώναμε στη μάντρα και κόβαμε τζίτζιφα να φάμε. Απέναντι ήταν και το ξενοδοχείο «Metropolitan» που υπάρχει ακόμα. Αυτό που δεν υπάρχει πλέον είναι το σινεμά Μετροπόλιλταν που στεγαζόταν στο ίδιο κτίριο και στο οποίο περάσαμε πολλά Κυριακάτικα απογεύματα με τη γιαγιά και τις αδελφές μου. Ήταν κυριλέ και έφερνε ταινίες Α’ προβολής, όχι όπως τα υπόλοιπα της γειτονιάς που ήταν Β’ προβολής, «Σήμερον 2 έργα» με εισητήριο 7 δραχμές για τους μεγάλους. Σ’ αυτόν τον κινηματογράφο είδα εντελώς τυχαία ένα κυριακάτικο απόγευμα το Woodstock πριν το «κατεβάσει» η λογοκρισία της εποχής. Τυχαία εντελώς αφού το μόνο κριτήριο ήταν αν είναι «Κατάλληλον». Προβολή νωρίς το απόγευμα και στην αίθουσα μια γιαγιά, τρία κοριτσάκια και μερικοί ψυλλιασμένοι «μαλλιάδες». «Σας άρεσε το έργο;», ρώτησε η μαμά όταν γυρίσαμε. «Μας άρεσε» είπαμε αλλά δεν μπορούσαμε να της εξηγήσουμε τι είδαμε….

Γκραφίτι στον τοίχο του "ιταλικού καπνομάγαζου" έτσι το έλεγαν τότε

Γκραφίτι στον τοίχο του «ιταλικού καπνομάγαζου» έτσι το έλεγαν τότε

Χρόνος πανδαμάτωρ

Χρόνος πανδαμάτωρ

Έμειναν τα κάγκελα που έχουν κι αυτά τη δική τους ιστορία.

Έμειναν τα κάγκελα που έχουν κι αυτά τη δική τους ιστορία.

Ποια ιστορία έχουν τα κάγκελα; Είναι το μόνο κομμάτι ιστορίας εκείνου του οικοδομικού τετραγώνου που διασώθηκε. Γιατί στη θέση που χτίστηκε το κτίριο υπήρχε η Βίλλα Ίντα που χτίστηκε στη δεκαετία 1880. Ονομάστηκε έτσι από την Ίντα Μοντιάνο, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της Θεσσαλονίκης και σύζυγο του χρηματιστή Λεβή Μοντιάνο. Το 1911, η βίλλα αγοράστηκε από τον πρώην δήμαρχο της πόλης, Ουλουσή Μπέη, που αργότερα την πούλησε στο Ιταλικό κράτος. Στέγασε κατά σειρά, το Τουρκικό Προξενείο, το Ιταλικό Σχολείο «Βασίλισσα Μαργαρίτα», το Στρατιωτικό Νοσοκομείο, τα Εκπαιδευτήρια Κοραή και τον Ξενώνα των Αξιωματικών. Το 1958 μεταβιβάζεται στο Ιταλικό Μονοπώλιο Καπνού και κατεδαφίζεται με συνοπτικές διαδικασίες το 1959-60. Στη θέση της βλέπουμε σήμερα το περί ου ο λόγος, κλειστό γκρίζο ογκώδες κτίριο. τα κάγκελα που περικλείουν στις φωτογραφίες τη Βίλλα Ίντα και το σημερινό γκρίζο ογκόλιθο, είναι τα ίδια. Είναι το μόνο κομμάτι ιστορίας εκείνου του οικοδομικού τετραγώνου που διασώθηκε.

Βίλα Ίντα.

Στοιχεία για τη Βίλα Ίντα και το Ιταλικό Μορφωτιικό Ινστιτούτο βρήκα εδώ

καλοκαίρι


η βάρκα του ψαρά δεμένη στο λιμάνι να καθρεφτίζεται αυτάρεσκα στο νερό

Καλοκαίρι ήταν και πέρασε. Ημερολογιακά εδώ είναι ακόμα, πέρασε όμως και δεν άγγιξε σαν κατάσταση.  Δεν γκρινιάζω, πήγαμε διακοπές και φέτος και περάσαμε και καλά. Ήρθε ο φίλος μου ο Pascal με την οικογένειά του και τη βγάλαμε στη Σέριφο και με πολιτιστικές εκδηλώσεις στην Αθήνα. Το νησί είχε πολύ κόσμο (εντύπωση μου έκανε), το κάμπινγκ στα Λιβαδάκια ήταν σαν φοιτητική λέσχη με μέσο όρο ηλικίας τα 20, η Χώρα πήρε τ’ απάνω της με πολλά μπαράκια και μαγαζάκια και το λεωφορείο να κάνει δρομολόγια κάθε μισή ώρα μέχρι τις 3 τα μεσάνυχτα. Για τη Χώρα αυτά, γιατί για τις παραλίες κλάψτα, κλέφτες θα γίνουν οι ταξιτζήδες; Οι τιμές κανονικές, όχι όμως για φέτος. κανονικές για πέρσι και πρόπερσι ειδικά στο φαγητό. Ευτυχώς πάντως που όπου φάγαμε (μετά από τόσες φορές στο νησί έχουμε μάθει ν’ αποφεύγουμε τις κακοτοπιές) δεν νιώσαμε πως μας κορόιδευαν προσφέροντάς μας μάπα φαγητό σε πανάκριβη τιμή. Όπως και να το κάνουμε όμως δεν ήταν φτηνά για το πορτοφόλι μας. κανονικά ίσως δεν έπρεπε να ξεκουνηθούμε από την Αθήνα ξέροντας τι επίθεση θα δεχτεί το πορτοφόλι μας από Σεπτέμβρη. Αλλά από την άλλη σκεφτήκαμε «δε γαμιέται, έτσι κι αλλιώς πάλι σε λίγο καιρό δεν θα έχουμε να πληρώσουμε δεκάρα στην εφορία και στα υπόλοιπα χαράτσια, δεν θα μας σώσουν τα λεφτά των διακοπών μας αν τα βάλουμε στην άκρη». Κι από να πάνε κι αυτά στην εφορία και σε χαράτσια και σε κρατήσεις, καλύτερα να τα φάω σε ρεβυθάδα στη Σέριφο».

χίλες φορές αξίζει τα λεφτά της αυτή η θέα από το μπαλκόνι -έστω και για εννέα μέρες μόνο- παρά να τα χώσω στο βαρέλι δίχως πάτο που αποκαλούν «η σωτηρία της πατρίδας»

Κατά τα άλλα τίποτε, μια ξερή Σέριφος φέτος. Κάτι τα μάτια μου με τις κερατίτιδες και τις μαλακίες που με ταλαιπώρησαν πάνω από 2 μήνες, κάτι οι αναποδιές, κάτι οι διάφορες καταστάσεις που στράβωναν και δεν μπορέσαμε ούτε σε φίλους να πάμε, κάτι που σκέφτεσαι πλέον και τα λεφτά που θα κοστίσουν τα εισιτήρια για να φτάσεις στους φίλους, έκανα μετά από χρόνια Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα. Δεν ξέρω τι λένε αυτοί που βρίσκουν την Αθήα πανέμορφη τον Δεκαπενταύγουστο επειδή είναι άδεια, ίσως να ισχύει για περιοχές σαν το Θησείο και την Ακρόπολη και την Πλάκα. Η γειτονιά μου όμως μου έφερε κατάθλιψη, όλα κλειστά κι αυτά που δεν έχουν κλείσει λόγω κρίσης, ησυχία που δεν ταιριάζει στη γειτονιά, αραιή κίνηση. Α πα πα…. την προτιμώ φασαριόζικη τη γειτονιά μου.

Μια βδομάδα τώρα στο χωριό για δουλειές και διευθέτηση εκκρεμοτήτων και μετά τα κεφάλια μέσα. Πότε ήρθε το καλοκαίρι, πότε πέρασε και για πότε θα στολίζω δέντρο….. Ο καιρός τρέχει γρήγορα ή εγώ μεγάλωσα και τον βλέπω να περνάει αέρας και να μη τον προλαβαίνω;

Ο πανδαμάτωρ χρόνος

Κι είχε ένα φεγγάρι…..

Η θέα από το Κάστρο

μια όμορφη αυλή στη Χώρα Σερίφου

Έφυγα-Ξέφυγα…..


Πορείες, πλατείες, χημικά, αγανακτισμένοι, άλλα χημικά, μνημόνιο, μεσοπρόθερσμο, εφαρμοστικός, ακόμα περισσότερα χημικά, απολύσεις παντού, ουρές στον ΟΑΕΔ, χαμός από χημικά….

Και πάνω που μπούκωσαν τα πνευμόνια μου από χημικά παντός τύπου, έφυγα. Πήρα τα βουνά και τις θάλασσες για πέντε-έξι μέρες. Αρχαία Μεσσήνη, σπίτι πέτρινο στην πλαγιά, χωρίς ρεύμα, τηλεόραση, ειδήσεις, ίντερνετ. Χωρίς καθόλου χημικά, σκεφτόμουν αν θ’ άντεχα τον καθαρό αέρα. Τον άντεξα, ησύχασε το κεφάλι κι η ψυχή μου. Γέμισαν τα μάτια μου χρώματα κι η μύτη μου μυρωδιές.

Τα πλατάνια και η καρυδιά που κρύβουν μια πηγή           

       

                               

Επιστροφή


Καλώς σας βρίσκω….

Ο κόλπος του Sani Beach κάτω από το φεγγαρόφωτο

Έλειψα πολύ καιρό και μου έλειψε όλη η διαδικτυακή παρουσία μου. Ίσως κάποιοι φίλοι να με αποκαλέσουν «καμμένη» αλλά τι να κάνω.  Οι βόλτες μου στο διαδίκτυο έχουν γίνει ένα κομμάτι της ζωής μου όπως η δουλειά, η οικογένεια, οι φίλοι.

Λεω ν’ αφήσω τις γκρίνιες για τα στραβά του καλοκαιριού,  τους φόβους για όσα έρχονται και τις ανασφάλειες για αργότερα. Προς το παρόν λίγες φωτογραφίες από το καλοκαίρι που αυτό που το ξεχώρισε από άλλα ήταν οι συναυλίες του. Παρακολούθησα τέσσερις συναυλίες στο Sani Beach (νάσαι καλά Άννα) κι έπεσα τυχαία ένα απόγευμα πάνω σε συναυλία των Τριημιτόνιο στο beach bar της παραλίας του χωριού!!!!

Μαραμένα τριαντάφυλλα κάτω από το φεγγάρι

Πανσέληνος και συναυλία της Σέου στο Sani Beach

Η Σέου επί σκηνής

Από τη συναυλία της Σέου, πλήκτρα και ντραμς

Ένας ακόμη από τους μουσικούς της Σέου σε ατμοσφαιρική στιγμή

Τα δέντρα φωτισμένα από τα φώτα της παράστασης έδιναν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο περιβάλλον.

Να και οι Τριημιτόνιο. Πλάκα έχει να πηγαίνεις για καφέ και να πέφτεις σε συναυλία.

και τα παπούτσια της φωτογράφου....

της πουτάνας… έχουμε πόλεμο


Είμαι έξαλλη. Είμαι θυμωμένη. Είμαι στεναχωρημένη. Είμαι…. Δεν ξέρω πια τι είμαι.

Από τα 15 μου είμαι στο δρόμο, σαν το σημερινό πρώτη φορά. Κάπως θυμίζει τη φάση μετά τον Τεμπονέρα, τότε που κάηκε ο Μαρούσης αλλά περισσεύει πλέον η αγριάδα. Το μάτι του κόσμου έχει γυρίσει ανάποδα, ο ατμός που μαζεύεται θα τινάξει τα καπάκια και δεν βλέπω βαλβίδα ασφαλείας. Απίστευτα πράγματα έγιναν στη σημερινή πορεία….
Κατ’ αρχήν η αστυνομία, είμαι σίγουρη πως η εντολή που είχε ήταν «γαμήστε τους όλους». Λίγο πριν το πρώτο χτύπημα συζητούσα μ’ ένα φίλο πως βλέπει τα πράγματα κι αν θα έχουμε νταβατούρια. «Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν ο Χρυσοχό;» με ρώτησε. «Θα εξαφάνιζα τους μπάτσους από τους δρόμους»
του απάντησα «αυτό λέει η λογική. Δεν προκαλείς, ο κόσμος θα πορευτεί, θα φωνάξει και θα διαλυθεί. Με τόσο θυμό όμως, αν τον προκαλέσεις, θα τα κάνει λαμπόγυαλο».

Λίγο μετά διαψεύσθηκα. Προκλητικότατοι οι ματατζήδες έσκασαν μύτη στη Σανταρόζα φορώντας ήδη τις κουκούλες. Δεν υπήρχε λόγος, δεν είχε γίνει τίποτε. Εμφανίστηκαν δίπλα στην πορεία, τους γιουχάισε ο κόσμος και μας ψέκασαν, άρχισαν τις κρότου-λάμψης και τα χημικά στο άσχετο. Μετά απ’ αυτό, τα μπαμ μπουμ ακουγόταν συνέχεια. Στο Σύνταγμα ο κόσμος κατέλαβε το δρόμο και όλο το χώρο μπροστά στη Βουλή. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ποιο ήταν το σχέδιο. Έπρεπε πάση θυσία να μη μείνει ψυχή στο Σύνταγμα.  Έριξαν τόνους χημικά πάνω στον κόσμο αλλά ο κόσμος έσπαγε και ξαναμαζευόταν. Έκαναν συνεχή ντου για να ξαναβγούν μπροστά στη Βουλή. Και ξανά χημικά. Χιλιάδες κόσμου, δεν μπορώ να υπολογίσω αλλά ήταν μιλιούνια. Είδα μεγάλες σε ηλικία γυναίκες να φωνάζουν «να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», γέρους να πετάνε μπουκάλια στα ΜΑΤ και να τους βρίζουν, και κυρίως δεν έφευγαν με τίποτε. Ο κόσμος έσπαγε, ξαναμαζευόταν στα στενά και ξανάβγαινε να ενσωματωθεί στους επόμενους που ανέβαιναν από τη Σταδίου.
Κάποια στιγμή βρέθηκα στη Μητροπόλεως και Νίκης. Εκεί ήταν μαζεμένος κόσμος με μια διμοιρία απέναντι. Πιο πάνω έπεφταν χημικά. Σε μια στιγμή καμμιά δεκαριά μηχανές με Δελτάδες, μαζεύτηκαν κι έβαλαν μπρος. Έσπρωξα τη φίλη μου πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί κατάλαβα πως θα πέσουν πάνω μας. Οι Δελτάδες γκάζωσαν κι έπεσαν στον κόσμο, ήμουν εκεί απλά πρόλαβα κι ανέβηκα στο πεζοδρόμιο. Οι δύο πρώτοι, όταν είδαν πως ο κόσμος δεν φεύγει, ψιλοφρέναραν κι έτσι δεν σκότωσαν κάποιον αλλά παρ’ όλ’ αυτά έπεσαν πάνω του. Ο ένας έφαγε πολύ ξύλο αλλά ταυτόχρονα γκάζωσαν όλοι οι υπόλοιποι κι κόσμος άνοιξε. Φαινόταν πως δεν είχαν ενδοιασμούς να πέσουν πάνω μας. Δεν πρόλαβα να τους φωτογραφίσω.

Δεν έμαθα τίποτε για τη φωτιά στην Τράπεζα και τους νεκρούς παρά μόνο όταν βρέθηκα στην Ομόνοια, από σκόρπιες κουβέντες δεξιά κι αριστερά. Δεν ήξερα αν ήταν φήμες ή αλήθεια, κανείς δεν ήξερε. Γύρισα σπίτι μου, δεν ήξερα πλέον τι άλλο να κάνω στο δρόμο. Είχα κουραστεί κιόλας. Στο σπίτι έμαθα τι έγινε. Η δικοί μου με περίμεναν πανικόβλητοι. Η μυρωδιά των χημικών είχε φτάσει μέχρι εκεί πριν από μένα….

Πριν ξεκινησει η πορεία ο κόσμος μπροστά από το Πολυτεχνείο. Χρόνια είχα να δω τόσο πυκνή συγκέντρωση…

Έχουν ήδη πέσει τα πρώτα χημικά κι ο κόσμος προσπαθεί να φύγει από μπροστά από τη Βουλή και να κατέβει στο Σύνταγμα.

Πέφτουν τα χημικά σαν το χαλάζι….

Τα χημικά, χημικά, αλλά ο κόσμος δεν χαμπάριαζε.

Τριπλές γραμμές ΜΑΤ για να προστατευτεί η Βουλή

Όλη η Βουλή κυκλωμένη από τους «προστάτες»…

ΜΑΤ σε όλες τις καθέτους της Πανεπιστημίου.

Αυτή την είδα μισοκαμμένη στο οδόστρωμα. ποιος ξέρει τι είχε προηγηθεί…

Η οδός Ομήρου.