10 μέρες, 10 ταινές (μέρα δεύτερη)


Αυτές οι μέρες βοηθάνε να σκεφτώ και να γράψω για τις δέκα ταινίες που είδα και δεν τις ξεχνώ. Όλος ο κόσμος βλέπει Mundial, οι άντρες της οικογένειας βλέπουν Mundial αλλά εγώ το βαριέμαι. Βαριέμαι και να χαζεύω χωρίς λόγο στο διαδίκτυο οπότε για να μη σέρνομαι χωρίς λόγο στο σπίτι σαν το φάντασμα, το να σκέφτομαι και να γράφω για ταινίες είναι μια κάποια λύση.

tommy_film_posterΔεύτερη μέρα λοιπόν και το Tommy. Δεν ξέρω αν θεωρείται αριστούργημα, είναι όμως η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά μόνη, χωρίς τους γονείς εννοώ. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 14, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση τότε που άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα ταινίες χωρίς λογοκρισία. Κι όταν λέω πήγα σινεμά μόνη μου εννοείται πως είχα μαζί μου και τις μικρότερες αδελφές μου αφού δεν υπήρχε περίπτωση να βγω από το σπίτι χωρίς να πει η μαμά «να πάρεις και τις μικρές μαζί σου…». Τις πήρα λοιπόν και πήγαμε, δεν θυμάμαι σε ποιον κινηματογράφο, φαντάζομαι σε κάποιον από τους πολλούς που είχε εκείνα τα χρόνια στη γειτονιά μου. Η ταινία με εντυπωσίασε αν και μαθημένη μέχρι τότε σε απλές ταινίες με αρχή, μέση και τέλος, δεν κατάλαβα τίποτε. Για να μη μιλήσω για το πρήξιμο που έφαγα από τις μικρές που κατάλαβαν επίσης τίποτε αλλά εκείνες το φώναζαν κιόλας και με ζάλιζαν να φύγουμε. Εγώ σαν πιο ψυχαναγκαστική ήθελα να μείνω μέχρι το τέλος να δω που θα καταλήξει όλα αυτό. Τους The Who εννοείται πως δεν τους ήξερα αλλά μου άρεσε η μουσική και βγαίνοντας από την αίθουσα δεν είχα την αίσθηση πως ήταν δυο χαμένες ώρες, αν δεν είχα και το πρήξιμο από τις άλλες δύο θα ήταν ακόμη καλύτερα. Δικαίως βέβαια γκρίνιαζαν οι καημένες, ήταν γύρω στα 12 τότε, τι περίμενα κι εγώ; Ολοκληρωμένη δεν την ξανάδα ποτέ από τότε.

Η υπόθεση

Ποια υπόθεση; Η ταινία Tommy είναι ένα δραματικό μιούζικαλ φαντασίας βασισμένη στην ροκ όπερα την οποία είχα συνθέσει οι Who το 1969 με τίτλο Tommy και αφορούσε την ζωή ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες και τις εμπειρίες τους από την ζωή αλλά και τις σχέσεις του με την οικογένεια.

Όπως και η ταινία έτσι και το soundtrack της ταινίας είναι βασισμένο στο δίσκο που κυκλοφόρησαν οι Who, με τον Pete Townshendεκτός από την σύνθεση να επιβλέπει και όλη την παραγωγή του δίσκου φέρνοντας την μουσική της ταινίας πολύ κοντά στις ροκ ρίζες του. Επιπλέον προστέθηκαν αρκετά ορχηστρικά κομμάτια, τα οποία ο Townshend είχε σκεφτεί και για την κυκλοφορία του δίσκου, αλλά δεν είχαν μπει στην αρχική ηχογράφηση. Κατά την νεότερη ηχογράφηση για την ταινία τα ορχηστρικά μέρη γράφτηκαν κατά κύριο λόγο με την χρήση συνθεσάιζερ.

Στον δίσκο της ταινίας εκτός από τους ηθοποιούς με πρώτο και σημαντικότερο τον Jack Nicholson και τους ίδιους τους Who συμμετείχαν και πολλοί άλλοι μουσικοί με γνωστότερους τους Elton JohnTina Turner και Eric Clapton.

Το κομμάτι “Pinball Wizard” με τον Elton John έγινε τεράστια επιτυχία όταν κυκλοφόρησε ως single, ενώ ο δίσκος έφτασε στο No2 του Billboard Pop Char και στο No 21 του Βρετανικού chart.

Το άλλο τραγούδι που μου άρεσε τότε ήταν το See Me, Feel Me

Η ταινία όπως και να το κάνουμε, ήταν πολύ εντυπωσιάκη για μία έφηβη στη δεκαετία του ’70 που μέχρι τότε είχε δει μόνον ελληνικές και τούρκικες ταινίες στα σινεμά β’ προβολής της γειτονιάς της. Αν και εντελώς απρόσμενα είχε δει και το Woodstock τις λίγες μέρες που πρόλαβε να μείνει σε αίθουσα πριν το κατεβάσουν, πάλι σ» ένα κινηματογράφο της γειτονιάς της αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Και κάπως έτσι άρχισε ο έρωτας με τη rock μουσική, ένας έρωτας που κρατάει ακόμα….

Advertisements

10 μέρες και 10 ταινίες


mv5bmjrky2vhyzmtzwqyns00oty2lwe5ntatyjlhnmqyyze5mmuxxkeyxkfqcgdeqxvymtqxnzmzndi-_v1_sy1000_cr006611000_al_Στα social media, και κυρίως στο Facebook, πολλές φορές παίζονται διάφορα παιχνίδια – αλυσίδες. Το ξεκινάει κάποιος και δίνει τη σκυτάλη σε κάποιον άλλο κι αυτός σε κάποιον άλλο και πάει λέγοντας…. Τα παιχνίδια αυτά είναι του τύπου «οι δέκα καλύτερες ταινίες μου», «οι είκοσι ωραιότεροι άντρες μου… (χο χο χο) και πάει λέγοντας. Συνήθως βαριέμαι αλλά αν πρόκειται για βιβλία, μουσικές και ταινίες κάτι με γαργαλάει. Επειδή όμως εκεί συνήθως δεν λες κάτι για τις επιλογές σου, απλώς τις δείχνεις, λέω ν’ αλλάξω τους κανόνες και να το κάνω εδώ, μόνη μου, χωρίς σκυτάλες και αλυσίδες.

Δέκα μέρες λοιπόν και δέκα ταινίες χωρίς αξιολογική σειρά, ημέρα πρώτη:

Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού Aguirre, der Zorn Gottes (original title)

Γερμανική ταινία, σκηνοθεσία Βέρνερ Χέρτζογκ με τους: Κλάους Κίνσκι

Υπόθεση:

16ος αιώνας στις περουβιανές Άνδεις: Μια εξερευνητική αποστολή Ισπανών κονκισταδόρων αναζητά το Ελδοράδο, τη μυθική χώρα χρυσού των Ίνκας. Ο διψασμένος για εξουσία Αγκίρε παρακάμπτει ανωτέρους και ανακηρύσσει εαυτόν αρχηγό του στρατιωτικού αποσπάσματος που κατεβαίνει με σχεδίες τον Αμαζόνιο. Μέσα σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον με την πείνα, την εξάντληση, τις αρρώστιες και τα φαρμακερά βέλη των Ινδιάνων να θερίζουν, παράφρων πια, ο Αγκίρε ονειρεύεται εξουσία και μεγαλεία, ονειρεύεται να γράψει ιστορία ως κυρίαρχος του Ελδοράδο και διεξάγει τον ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στον θεό και τον κόσμο όλο. Συνέχεια

Όλγα


29365932_1697420703685704_7781217113728876544_nΠέρσι τέτοια εποχή γνώρισα την Όλγα. Ήταν η καινούρια συγκάτοικος της Reem που ζούσε σ’ ένα σπίτι κοντά στα Εξάρχεια με το γιο της τον Aboudee. Η Reem με το γιο της είχαν κάνει ολόκληρο τον μακρύ δρόμο από το Alepo μέχρι τη Χίο, λίγο με τα πόδια λίγο στριμωγμένοι σε λεωφορεία και φορτηγά, μέχρι να φτάσουν στα παράλια της Τουρκίας κι από κει με βάρκα στην Ελλάδα, μια βάρκα σαν αυτή που χάθηκε προχτές στο Αγαθονήσι. Η δική τους βάρκα ήταν «τυχερή», βγήκαν στα παράλια της Χίου κι από κει στον καταυλισμό της Βιάλ. Στον καταυλισμό τους βρήκαν οι άνθρωποι της Ύπατης Αρμοστίας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τους έφεραν στην Αθήνα, στο μικρό διαμέρισμα στα Εξάρχεια που έπρεπε όμως να μοιραστούν με κάποια άλλη οικογένεια, μέχρι να τα καταφέρουν να φύγουν για τη Γερμανία να βρουν τον πατέρα του Aboudee. Ο Aboudee πάσχει από κάποιο σύνδρομο νανισμού και γιαυτό επιλέχτηκαν, ως μονογονεϊκή οικογένεια με ευαλωτότητα, να μεταφερθούν σε διαμέρισμα. Η πρώτη οικογένεια-συγκάτοικοι έφυγαν για τον προορισμό τους και στη θέση τους ήρθε η Όλγα με τα τέσσερα παιδιά της, από 10 μέχρι 18 περίπου ετών. Αν δεν φορούσε το μαντήλι στο κεφάλι δεν θα την ξεχώριζες από ελληνίδα, τα παιδιά της το ίδιο. Όμορφη κοπέλα, δεν πρέπει να ήταν ούτε 40 χρόνων αλλά έδειχνε ακόμη μικρότερη. Μ’ ένα καθαρό πρόσωπο, ένα λαμπερό δέρμα και ένα όμορφο χαμόγελο. Και τα παιδιά της, τέσσερα όμορφα και ευγενικά παιδιά. Μια μέρα, με λίγα αγγλικά και λίγη παντομίμα, μου είπε την ιστορία της.

Έφτασε στην Ελλάδα την ίδια περίπου εποχή με τη Reem και την άλλη φίλη μου, τη Σάλμα. Όλες έφτασαν μερικές μέρες μετά τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας κι έπρεπε να περιμένουν πολύ μέχρι να φύγουν. Όλες είχαν κάνει αίτηση για επανένωση οικογένειας η Όλγα όμως δεν ήρθε στην Αθήνα όπως οι άλλες δύοι, άκουσε αυτούς που έλεγαν πως θα ανοίξουν τα σύνορα και βρέθηκε στην Ειδομένη. Αντί να κάνει αίτηση επανένωσης νόμισε πως θα είναι πιο εύκολο να περάσει τα σύνορα που, δεν ξέρω ποιοι, της έλεγαν πως είναι ζήτημα ημερών για ν’ ανοίξουν. Περιμένοντας πέρασαν τέσσερις μήνες, τέσσερις μήνες μέσα στο κρύο και τη λάσπη, για να πεισθεί πως τελικά δεν θα ανοίξουν τα σύνορα. Μου έλεγε πως όλοι όσοι περίμεναν εκεί ήταν πεπεισμένοι πως θα ανοίξουν τα σύνορα και πως όσοι λένε το αντίθετο είναι ψεύτες που θέλουν να τους κρατήσουν στην Ελλάδα για να τους στείλουν πίσω ή να τους φυλακίσουν. Το όργιο της παραπληροφόρησης. Αρρώστησαν τα παιδιά αρρώστησε κι η ίδια και όταν πλέον είχε πειστεί πως άδικα περιμένει απευθήνθηκε στην Ύπατη Αρμοστία του ΟΗΕ και βρέθηκε στην Αθήνα όπου έκανε επιτέλους αίτηση επανένωσης. Έχασε όμως πολύ χρόνο στις λάσπες της Ειδομένης κι έτσι θα έπρεπε να περιμένει πολύ μέχρι να καταφέρει να φύγει τελικά για την Αυστρία, νομίζω, να σμίξει ξανά η οικογένεια. Δεν ξέρω αν είναι ακόμη εδώ ή έφυγε τελικά. Η Reem έφυγε το φθινόπωρο του 2017 κι από τότε δεν έμαθα νέα της Όλγας. Εύχομαι να έχουν ήδη φύγει, ταλαιπωρήθηκαν πάρα πολύ.

Η Όλγα ήταν κούρδισσα από το Αφρίν, από την Όλγα έμαθα την ύπαρξή του και τη σκέφτομαι συνέχεια αυτές τις μέρες.

Ο Θεός που πιστεύεις ας σε προσέχει Όλγα, εσένα και τα 4 παιδιά σου.

Update.

Μίλησα με τη Σάλμα στη Νορβηγία. Τελικά η Όλγα τα κατάφερε, βρίσκονται στη Γερμανία πλέον. Ασφαλείς αλλά ξεριζωμένοι και σίγουρα κλαίει βλέποντας τις εικόνες της πόλης της να βανδαλίζεται.

πρόβα χορωδίας


Άλλη μια 17η Νοέμβρη έρχεται κι άλλη μια γιορτή στο σχολείο ετοιμάζεται. Δεν την έχω αναλάβει (για τους αμύητους, τις σχολικές γιορτές αναλαμβάνουν να τις διοργανώσουν κάποιοι καθηγητές) αλλά είπα να βοηθήσω τις συναδέλφισσες που την ανέλαβαν στο κομμάτι της χορωδίας γιατί είχαν πνιγεί με όλα τα υπόλοιπα που ετοίμαζαν. Εννοείται πως δεν είμαι μουσικός, μόνο δυο τρεις μήνες πέρασα από Ωδείο προσπαθώνας να μάθω κλασική κιθάρα στα νιάτα μου αλλά δεν είχα την υπομονή, είχα και διάβασμα για τις εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο και τα παράτησα. Αυτό που έχω είναι καλό αυτί και μια σχετικά καλή φωνή οπότε ήμουν μια κάποια λύσις για τη χορωδία. Επιλέξαμε τα τραγούδια να ταιριάζουν με την περίσταση κι αρχίσαμε πρόβες στα κενά μου με μερικές μαθήτριες. Τα αγόρια σπάνια μπαίνουν σε τέτοιες διαδικασίες. Προς μεγάλη μου έκπληξη γνώριζαν τα περισσότερα τραγούδια (πιθανόν από προηγούμενες γιορτές), δεν είχαν ακούσει ποτέ το «Για τη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» (και τώρα που το σκέφτομαι κανένα δεν ρώτησε τι είναι αυτό το ΕΦΕΕ…). Για να το μάθουν λοιπόν, ανοίξαμε κάποια στιγμή τον υπολογιστή και πήγαμε στο youtube να το ακούσουμε για να δουν αν μπορούν να το μάθουν στο λίγο χρόνο που είχαμε. Το ακούσαμε, τους άρεσε, προσπαθήσαμε να το βγάλουμε και μετά συνεχίσαμε με τα υπόλοιπα που τα ήξερα, ένα από αυτά και ο «Λεβέντης» του Θεοδωράκη. Πάνω που προβάτραμε το «Λεβέντη» μου λένε:

  • Κυρία, υπάρχει μια πολύ ωραία διασκευή, πιο μοντέρνα, του «Λεβέντη», αυτού ντε που σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα, από ένα συγκρότημα που λέγεται Cosa Mostra.

Εγώ δεν ήξερα την ύπαρξή του αλλά επειδή μ’ αρέσει να μαθαίνω ακούγοντας διάφορα και από το γιο, σκέφτηκα πως για να διασκευάσουν το συγκεκριμένο τρταγούδι ίσως είναι κάτι σαν τους Social Waste. Το βάλαμε λοιπόν και κάτι μου στράβωσε από την αρχή της εισαγωγής ακόμα. Όταν προχώρησε λίγο τους είπα πως αποκλείεται να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη διασκευή, τελείως πανηγυριώτικο ρε φίλε!! Στίχοι – μουσική καμία σχέση. Κάτι σε βαλκανικό ροκ να το πω; Δεν ξέρω…… Πιο γρήγορο τέμπο, ντέφια, βιολιά, κραυγές Ε! Ε! Ε!….. Κι εκεί που αναρωτιούνται «ποιος κατεβάινει σήμερα στον Άδη;» θα μπορούσαν άνετα ν’ αναρωτιούνται «ποιος παντρεύεται σήμερα κι έχει χαρές»

Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι απλά μια κολλημένη γραία αλλά ό,τι και να είμαι νομίζω πως τουλάχιστον οι στίχοι πρέπει να έχουν σχέση με τη μουσική.

Ναι ρε φίλε, ο λεβέντης δεν μεμψιμοιρεί, περήφανος κατεβαίνει στον Άδη αλλά όπως και να το κάνουμε στον Άδη πάει, όχι στα μπουζούκια ή στο πανηγύρι του χωριού του να σύρει πρώτος το χορό.

 

ΥΓ. Έψαξα να δω ποιοι είναι αυτοί οι Cosa Mostra και είδα πως μας εκπροσώπησαν ως χώρα στην Eurovision  του 2013

Αμίρ


amir

Οι γονείς μου ήταν στο τσακ να φύγουν για Γερμανία λίγο πριν γεννηθώ. Τα 2 από τα 4 αδέλφια του μπαμπά ήταν ήδη εκεί. Δεν έφυγαν γιατί δεν έδιναν διαβατήριο στη μαμά, είχε γυρίσει βλέπετε από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια με έκανε να γεννηθώ στη Θεσσαλονίκη κι όχι στην Köln ή στο Wuppertal που ζούσαν οι θείοι μου.
Σ’ όλο το δημοτικό είχα συμμαθητές που ζούσαν με τους παππούδες τους και περίμεναν να δουν τους γονείς το καλοκαίρι, για μερικές μέρες που έπαιρναν άδεια από τα γερμανικά εργοστάσια. Γεμάτη η Βόρεια Ελλάδα με παιδιά χωρίς γονείς αλλά όχι ορφανά.
Γιαυτό κι εγώ, όπως και η αρθρογράφος, είναι αδύνατον να καταλάβω πως διάολο οι κάτοικοι μιας χώρας που έσπειρε οικονομικούς αλλά και πολιτικούς μετανάστες σε όλη την υφήλιο, έφτασαν να συμπεριφέρονται έτσι.

Ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά


Χτες το βράδυ αργά χαζεύοντας ειδήσεις στο διαδίκτυο, είδα την είδηση για το δυστύχημα με την Πόρσε στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας. Με το που διάβασα τις πρώτες λεπτομέρειες φούντωσε μέσα μου το ταξικό μίσος. Ποιος ήταν αυτός ο κερτατάς σκεφτόμουν που παίρνει την Πόρσε και πέφτει με ταχύτητα αεροπλάνο πάνω σ’ ένα αυτοκίνητο και κάνει κάρβουνο μια νέα κοπέλα μ’ ένα μωρό; Αποκλείεται να είναι φτωχαδάκι, με Πόρσε μόνο κανένα κακομαθημένο κωλόπαιδο πλουσίας οικογενείας. Μετά διάβασα πως ήταν ο νεαρός γιος του mister Jumbo και τα μπινελίκια έπεφταν σαν το χαλάζι. Κωλόπαιδα, γόνοι γυφτοαστών που δεν χαμπαριάζουν και παίρνουν αθώες κοπέλες και μωρά στο λαιμό τους. Σκέφτηκα και κάποιες παλιές μου μαθήτριες που είχαν δουλέψει στο κάτεργο του μπαμπά του σαν σκλάβες για λίγα ψωροευρώ και έγινα θηρίο. Και δώστου μπινελίκι σύννεφο…..

Και μετά…. μετά σκέφτηκα τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Κι όλους αυτούς που την κατεβαίνουν και την ανεβαίνουν «πατημένοι» με 120 και δεν σταματάνε στα κόκκινα, αυτούς που οδηγούν κάτι χιλιάρια κωλοφτιαγμένα και νομίζεις πως έχουν βάλει στο στόχαστρο κάθε παππού ή γιαγιά ή μάνα με καροτσάκι πάνω στη διάβαση πεζών. Αυτούς που δεν είναι γιοι και κόρες του mister Jumbo αλλά του κυρ Θανάση του συνταξιούχου. Θυμήθηκα όλες τις φορές που άκουσα «μπαμ» κάτω από το σπίτι μου και βγήκα να δω τι έγινε και είδα κοπελίτσες να έχουν πάρει παραμάζωμα μηχανάκια και αυτοκίνητα στη διασταύρωση κάτω από το σπίτι μου. Χωρίς Πόρσε ή Λαμποργκίνι αλλά με Πεζό 106 και σμαρτάκια. Και θύμωσα ακόμα πιο πολύ, με όλους τους ανεύθυνους οδηγάρες όποιου γιοί και κόρες κι αν είναι.

Ο νεαρός mister Jumbo πλήρωσε άμεσα τη μαλακία που τον έδερνε, σπάνια αποδίδεται τόσο άμεσα  δικαιοσύνη  σ’ έναν φονιά. Γιατί, κακά τα ψέμματα, φονιάς αθώων ήταν και πλήρωσε την πράξη του με τη ζωή του και τη ζωή του φίλου του. Κι ο πατέρας του πλήρωσε τη δική του μαλακία, να αγοράζει Πόρσε στο κακομαθημένο του 24χρονο, θρηνώντας τον για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Δεν τους λυπάμαι κι ας χάθηκε ένας νέος άνθρωπος κι ο φίλος του, κι αυτός νέος, ας πρόσεχαν όλοι. Αυτοί που πραγματικά λυπάμαι βαθιά είναι ο δόλιος άνθρωπος που πήγε για κατούρημα κι έχασε την οικογένειά του  και η κοπέλα με το μωρό της. Το ίδιο, όμως, δεν λυπάμαι  και τους γιους και κόρες των κυρ Θανάσηδων που παίρνουν παραμάζωμα όποιον βρουν μπροστά τους οδηγώντας σαν μαλάκες. Αυτούς που βιάζονται να προλάβουν το ραντεβού τους με το Χάρο και παίρνουν, με το έτσι θέλω, μαζί τους όσους άσχετους μπορούν. Αυτοί τις περισσότερες φορές δεν πληρώνουν τόσο άμεσα για τις δολοφονίες τους, κι όταν πληρώνουν τη βγάζουν πάρα πολύ φτηνά.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ξεφούντωσε το ταξικό μίσος και φούντωσε ο θυμός μου απέναντι στους μαλάκες καυλογκαζάκηδες, ανεξαρτήτως ταξικής προέλευσης. Το ταξικό μίσος το κρατάω για άλλες, πιο σοβαρές, περιπτώσεις που θα αφορούν συμπεριφορές λόγω τάξης κι όχι λόγω πηχτής μαλακίας.

4.1 μίλια και η Νορβηγία


Έβλεπα νωρίτερα το ντοκιμαντέρ της Δάφνης Ματζιαράκη “4.1 Μiles” που είναι υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Το έβλεπα και έκλαιγα επειδή σε κάθε προσωπάκι μικρού αγοριού έβλεπα το προσωπάκι του Μπακραουάν μου, σε κάθε κοριτσάκι την Αλμπίν μου, έβλεπα τον Ομάρ στα μελαχρινά δεκάχρονα και σε κάθε γυναίκα τρελαμένη από το φόβο της μάνα τους, την αγαπημένη μου Σάλμα.

Η Σάλμα και τα παιδιά της έφυγαν προχτές και άφησαν ένα κενό στη ζωή μας. Δεν μπορώ να συνηθίσω πως από δω και πέρα δεν θα χτυπάει η πόρτα και με το που την ανοίγω να μπαίνει ένας σίφουνας από 3 πιτσιρίκια στο σπίτι. Να θρονιάζονται στον καναπέ και να ζητάνε να δουν Μίκυ Μάους στην τηλεόραση. Η Αλμπίν δεν θα ξανάρθει το Σαββατοκύριακο μ’ ένα βιβλίο παραμάσχαλα. Το έπαιρνε από τη βιβλιοθήκη του σχολείου της κάθε Παρασκευή για να της το διαβάσω και να ζωγραφίσει αυτό που της έκανε εντύπωση. Ούτε ο Ομάρ θα μου δείχνει τι ωραία που έμαθε να γράφει το όνομά του και διάφορα άλλα στο σχολείο Κωφών και να μου τα μαθαίνει στη νοηματική.

Θα μου λείψουν οι μεγάλες συζητήσεις μας με τη Σάλμα σε μια δικιά μας γλώσσα, με λίγα αγγλικά, λίγα ελληνικά, πολλή «νοηματική» και άπειρη διάθεση επικοινωνίας. Σ’ αυτή τη γλώσσα μου διηγήθηκε την ιστορία της και πολλά για τον τόπο της. Σ’ αυτή τη γλώσσα μου μίλησε για τις ελπίδες της, για το όνειρό της να γυρίσει στον τόπο της όταν τελειώσει ο πόλεμος, το όνειρο να δει το Κουρδιστάν ελεύθερο και ενωμένο και να δουλέψει για να γίνει καλύτερο.

Σήμερα περνάνε το δεύτερο βράδυ τους στη Νορβηγία, στο Όσλο. Θα κάνουν όμως έναν με δύο μήνες να βρεθούν οριστικά με το μπαμπά τους. Πρέπει να μείνουν πρώτα σ’ ένα καμπ, αυτή είναι η πολιτική των Νορβηγών για τους πρόσφυγες. Δεν έχω καταλάβει ακριβώς το λόγο, ιατρικές εξετάσεις ή κάτι άλλο, πάντως για αρκετό καιρό θα τους χωρίζει μια απόσταση 12 ωρών με τρένο από το μπαμπά τους. Τόσο απέχει το Όσλο από το Τροντχάιμ.

Στενοχωρέθηκα που τους έχασα ελπίζω όμως εκεί στο Βορρά να βρουν επιτέλους μια ήρεμη ζωή.

Στο παρακάτω λινκ μπορείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ «4.1 μίλια»

http://popaganda.gr/4-1-miles-deite-to/