Χίλιες σκέψεις και χιλιάδες λέξεις στροβιλίζονται στο κεφάλι μου. Προσπαθούν να πάρουν μορφή. Προσπαθούν να γίνουν προτάσεις. Να μπούνε σε μια σειρά, σαν τρενάκι, και να πάνε κάπου. Να πούνε κάτι. Κι όλο πέφτουν η μια πάνω στην άλλη. Κοπανιούνται, κουτουλάνε σαν τους στραβούς στον Άδη, πέφτουν, χτυπάνε γόνατα και στραμπουλάνε πόδια. Και καμμιά σειρά δεν μένει ίσια. Καμμιά πρόταση ολόκληρη. Κι όταν φτάσουν τελικά στην έξοδο –έστω κολοβές και στη λάθος σειρά- βλέπουν πως η πόρτα είναι πολύ μικρή και δεν χωράνε. Και πέφτουν η μία πάνω στην άλλη, στην πόρτα. Και σωριάζονται η μια πάνω στην άλλη. Και δεν φτάνουν πουθενά. Εκεί, στην πόρτα, είναι το τέλος της διαδρομής τους.
Η θύρα 7 των συλλογισμών…

Advertisements