Προχτές ήταν. Κουβέντα δεν έχω πει. Χτες ήθελα να έρθω στα ίσα μου, γιατί καλά τα ξενύχτια και τα πιώματα αλλά η άλλη μέρα είναι λίγο ζόρικη. Κι έπειτα όταν κάθεσαι να γράψεις για κάτι, έχεις ήδη φύγει και το αφήνεις πίσω. Κι εγώ παρόλο που πέρασα εννέα ώρες εκεί μάλλον ήθελα κι άλλο, η αχόρταγη.
Λοιπόν…. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους αλλά εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά. Κι ας μη χόρεψα ούτε λεπτό. Ψέμματα, τραβολογούσα το Βλάχο να χορέψουμε κάτω στην πόρτα. Αλλά που αυτός… Ούτε κατάλαβα πως έβγαλα τόση ώρα στην είσοδο. Ακόμα και κάτω ήταν πάρτι και χαρά. Ή εγώ ήμουν χαρούμενη ούτως ή άλλως; Έτσι κι αλλιώς λίγη σημασία έχει.
Για να πω την αλήθεια πίστευα πως θα ερχόταν περισσότερος κόσμος. Θα μου πεις από που το πίστευες κυρά μου; Έλα ντε… Έτσι, χωρίς λόγο. Αλλά ήταν αρκετοί και όσοι ήρθαν. Και νομίζω πως δεν ήμουν η μόνη που το φχαριστήθηκα. Γιατί όλο κάτι γελαστές φάτσες συναντούσα γύρω μου. Που ανήκαν σε μπλόγκερς, σε ξεμπλόγκερς και σε κάποιους μη μπλόγκερς.
Στο τέλος όταν κάναμε τη σούμα μάλλον βγήκε θετική. Όσο ήμουν σε θέση να κάνω λογαριασμούς και καταμέτρηση θετικών-αρνητικών εκείνη τη βάρβαρη ώρα.
Παίδες ήταν καλά που ήρθατε. Ήταν καλά που τα είπαμε, που τα ήπιαμε, που χορέψαμε (όσοι τέλος πάντων), που δροσιστήκαμε στη φοβερή ταράτσα. Έτσι δεν είναι;
Όσον αφορά τον κύριο σκοπό του πάρτι (πέρα από το να περάσουμε όμορφα το σαββατόβραδο και να συναντηθούμε κάντε βόλτα από το Ξεblogάρισμα . Εκεί έχει απολογισμούς και ιδέες για το πως το συνεχίζουμε γιατί δεν λέει να το αφήσουμε στη μέση…

Για να καταλάβετε σε τι νιρβάνα βρισκόμουν, εγώ που κουβαλάω μόνιμα μια φωτογραφική μηχανή και φωτογραφίζω ότι βρω, δεν τράβηξα ούτε μια φωτογραφία….

Advertisements