Μικρή άκουγα από το ραδιόφωνα τραγούδια σαν το παρακάτω και στραβομουτσούνιαζα. Στην εφηβεία δήλωνα σε όλους τους τόνους πως τέτοιου είδους τραγούδια μου φέρνουν τάση για εμετό και μάλωνα με τη μάνα μου για τις δικές μου επιλογές. Εκείνη θεωρούσε πως τα τραγούδια πρέπει να έχουν μελωδία κι εγώ πως πρέπει να έχουν ρυθμό, ηλεκτρικές κιθάρες και επανάσταση.
Μάλλον γέρασα και παρόλο που μου φαίνονται ακόμα μελοδραματικά αυτά τα τραγούδια, δεν τα θεωρώ μελό. Τα αναζητώ, κάποιες φορές τα ακούω ευχάριστα και κάποιες στιγμές με συγκινούν.

Καλό φθινόπωρο…

Advertisements