Αυτός είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού της Λένας Πλάτωνος.

Να κάνω από την αρχή μια δήλωση. Είμαι φαν της Πλάτωνος από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε το «Σαμποτάζ» και άκουσα το πρώτο τραγούδι. Άρα δεν ξέρω πόσο αντικειμενική θα είναι η γνώμη μου για τη συναυλία που παρακολούθησα την προηγούμενη Τρίτη στο Παλλάς. Τη συναυλία μου τη «χάρισε» ο Pan, ξέροντας πόσο μου αρέσει η Πλάτωνος και το «Σαμποτάζ» της. Πέρσι έπαιζε στο Κύτταρο αλλά δεν είχα καταφέρει να πάω. Στο φετεινό της όμως come back στο Παλλάς, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, θα ερμήνευαν τα τραγούδια του «Σαμποτάζ» η Σαββίνα Γιαννάτου και ο Γιάννης Παλαμίδας που τα πρωτοερμήνευσαν το 1981.  Το ανεπανάληπτο αυτό τρίο ξαναβρέθηκε για να παρουσιάσει ζωντανά στην σκηνή του Παλλάς σε μια μοναδική συναυλία, τα 13 τραγούδια του «Σαμποτάζ» σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή αλλά και άλλα, από την μουσική και στιχουργική δημιουργία της Πλάτωνος. Πραγματικά δεν ήθελα να το χάσω με τίποτε. Βόλεψα υποχρεώσεις και στις οκτώμιση ήμουν έξω από το Παλλάς με τη φιλενάδα Γιούλη, που ναι μεν δεν είχε γεννηθεί όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος αλλά από την άλλη κάτι είχε ακούσει, την έπεισε κι ο δικός μου ενθουσιασμός και ήρθε.. Με την πρώτη νότα έγινα κουβάρι από την ένταση. Η Πλάτωνος στο πιάνο, η Σαββίνα και ο Γιάννης ντυμένοι στ’ άσπρα. «Τι νέα, ψιψίνα», «Αλοίμονο», «Οι εμιγκρέδες της Ρουμανίας», τραγούδια από τα «Ημερολόγια» με τη φωνή της Πλάτωνος, λίγο σπασμένη αλλά συγκινητική, τη φωνή της Γιαννάτου το ίδιο κρυστάλλινη όπως πριν από 30 χρόνια και του Παλαμίδα να μην έχει χάσει τίποτε από την ιδιαίτερότητά της Εκεί ανάμεσα και δύο τραγούδια από τη «Λιλιπούπολη», «Το χοντρό μπιζέλι» και το «Ρόζα Ροζαλία». Πανηγύρι έγινε στο κοινό με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες της Λιλιπούπολης. Ξαναθυμήθηκα τον εαυτό μου, φοιτήτρια όντας, να στήνομαι στο ραδιόφωνο να την ακούσω στο Γ’ Πρόγραμμα κι αν δεν προλάβαινα το πρωί να την ακούω στην απογευματινή επανάληψη.

Η Γιούλη δίπλα κατάφερε να τραβήξει μερικές φωτογραφίες ενθουσιασμένη, τραγούδι με το τραγούδι, από τα πάντα. Με το που την πήραν χαμπάρι βέβαια ήρθαν και της είπαν πως απαγορεύεται αλλά μέχρι τότε κάτι είχε προλάβει να κρατήσει στην κάρτα μνήμης. Κι εγώ όσο περνάει η ώρα να νιώθω πως συρρικνώνομαι και γίνομαι ένας πυκνός λευκός νάνος. Από την ένταση είχα μεταλλαχθεί σ’ ένα τεράστιο αυτί που ρουφούσε μουσική. Στο πρώτο μέρος υπήρχαν τραγούδια που τα ήξερα και τραγούδια που τ’ άκουγα για πρώτη φορά, όμως το συναίσθημα που μου προξένησαν ήταν το ίδιο μ’ αυτό της πρώτης φοράς που άκουσα το «Σαμποτάζ». Κι η Πλάτωνος να δηλώνει ευτυχισμένη τρις, σ΄ένα τραγούδι που δεν θυμάμαι τον τίτλο του.

Ευτυχώς που υπήρχε διάλειμμα και μπόρεσα να καπνίσω ένα τσιγάρο έξω από το Παλλάς, να χαλαρώσω και να είμαι έτοιμη για το δεύτερο μέρος και την παρουσιάση των τραγουδιών του «Σαμποτάζ». Σ’ αυτό το δεύτερο μέρος, εκτός από τον κόσμο, φάνηκε πως το ευχαριστιόταν και οι δύο τραγουδιστές. Γελούσαν, χαμογελούσαν και αγκαλιάζονταν μεταξύ τους. Το κοινό, που όλοι ήταν «κολλημένοι» με τη δουλειά της Πλάτωνος, ήταν το ίδιο ενθουσιασμένο. Κι η Γιαννάτου με τον Παλαμίδα μας έπαιρναν μαζί τους στην «Πτήση 201», μας έδιναν «Ραντεβού στην όαση», μας κάλεσαν να «Πάμε σινεμά», πήγαμε μαζί τους για ψώνια στο «Σούπερ Μάρκετ» φορώντας «Τα μαγικά μας τα μπλου τζιν»  και κάναμε «Σαμποτάζ» στο τρένο με τις κούκλες των ενοχών και των αραχνιασμένων παραμυθιών…

_MG_0005_a Η Πλάτωνος εμφανίστηκε στο τέλος, κάθησε στο πιάνο με τον Παλαμίδα γονατισμένο δίπλα της, του έδωσε πάσα για το «Κοπερτί» και όλο το Παλλάς ανατρίχιασε. Αυτό ήταν το τελευταίο τραγούδι, το κοινό χειροοκροτούσε όρθιο κι εγώ δεν νομίζω πως έχω χειροκροτήσει άλλη φορά τόσο πολύ. Ξαναβγήκαν για encore, έφυγαν αλλά ο κόσμος επέμενε κι έτσι υπήρξε και δεύτερο. Και πάλι νομίζω δεν μας έφτασε….

Βγαίνοντας από το θέατρο ήταν αδύνατο να πάω κατευθείαν στο σπίτι και να πέσω για ύπνο. Χρειαζόμουν αποφόρτιση κι έτσι πήγαμε με την ενθουσιασμένη μικρή για ένα ποτήρι κρασί και λίγη κουβέντα.

Advertisements