Είμαι πολύ τσαντισμένη. Με όλους και με όλα. Όχι με τους γύρω μου, τους στενούς φίλους ή την οικογένεια. Εκεί οι τσαντίλες είναι για απλά καθημερινά πράγματα. Έρχονται και φεύγουν γρήγορα και δεν σημαίνουν πολλά πράγματα επί της ουσίας. με τις καθημερινές τσαντίλες βρίσκω τρόπο να εκτονωθώ. θα γκρινιάξω λίγο, θα τα κουβεντιάσω με μια φίλη, θα πατήσω μια φωνή στο σπίτι, θα μου χαμογελάσει παιχνιδιάρικα ο γιος μου, θα μου περάσει. Με τα υπόλοιπα όμως τι γίνεται; Που η τσαντίλα δεν βρίσκει τρόπο να εκτονωθεί;

Έχω κόψει την τηλεόραση, ηθελημμένα δεν βλέπω ειδήσεις. Παρ’ όλα αυτά όμως οι ειδήσεις μπαίνουν στη ζωή μου με κάποιο τρόπο. Είτε διαβάζοντας εφημερίδα, είτε βλέποντας τους τίτλους των εφημερίδων στα περίπτερα, είτε μέσω internet. Ούτε μια καλή είδηση από πουθενά.  Μια φορά να δω ειδήσεις δε στην τηλεόραση, σαλτάρω. με κάνουν να νιώθω πως αύριο δεν θα έχω φαγητό να ταίσω το παιδί μου και το χειρότερο πως φταίω εγώ γιαυτό. Εγώ η κακούργα που σκόρπαγα τα λεφτά του κράτους και τώρα χρεωκοπήσαμε. Δεν το σκεφτόμουν η κακούργα όταν αγόραζα ρούχα από τα στοκατζίδικα, όταν πήγαινα διακοπές με σκηνή, όταν έπινα δύο ποτά αντί για ένα τη μια φορά το μήνα που έβγαινα με φίλους σε κανένα μπαράκι. Ούτε όταν έκανα παιδί το σκέφτηκα πως έχει έξοδα και θα χρεωκοπήσω το κράτος. Και τσαντίζομαι με τον εαυτό μου που τσαντίζομαι αλλά περισσότερο με όλους αυτούς που με δείχνουν με το δάχτυλο, φορώντας τις κυριλέ γραβάτες τους και τα κουστουμάκια που δεν τ’ αγόρασαν σε στοκατζίδικα, και μου λένε «Εσύ φταις και πρέπει να πληρώσεις. Να σφίξεις το ζωνάρι και ν’ ανεχτείς να σου μειώσουμε το μισθό σου γιατί εσύ φταίς. Παίρνεις πολλά και έχεις ρίξει έξω την επιχείρηση που λέγεται κράτος». Και δεν μπορώ να κάνω κάτι γιαυτό. Δεν μπορώ να πάρω πέτρες και ν’ αρχίσω να τις πετάω επί δικαίων και αδίκων. Δεν μπορώ να πάω και να σπάσω τα μούτρα όλων αυτών με το τεντωμένο δάχτυλο, να πάρω τις γραβάτες τους και να τους τις μπουκώσω στο στόμα να μη μπορέσουν ούτε να ξαναμιλήσουν ούτε ν’ αναπνεύσουν. Και κυρίως, να τους κόψω το δάχτυλο να μη μπορέσουν να το ξανατεντώσουν και να με δείξουν σαν φταίχτη.

Χειρότερα όμως από τους γραβατωμένους μου τη δίνουν οι γύρω μου. Που δεν τους φταίνε αυτοί με τις γραβάτες αλλά εγώ. Παρακολουθώ συζητήσεις δεξιά και αριστερά και βλέπω μίσος. Του αστού προς τον αγρότη, του ιδιωτικού υπάλληλου προς το δημόσιο υπάλληλο, του μικρού προς το μεγάλο, του έλληνα προς τον ξένο, του ξένου προς τον πιο ξένο, του… του… του…. Κι εντάξει, καταλαβαίνω πως οργισμένοι άνθρωποι είναι που έχουν λαλήσει από το σφίξιμο του ζωναριού αλλά λίγο μυαλό δεν υπάρχει; Επειδή δεν μπορούμε καν να δούμε το φταίχτη τα βάζουμε με τον διπλανό ταλαίπωρο; Αυτός φταίει για όλα; Θα περικόψουν τους μισθούς των εκπαιδευτικών λένε και βλέπω τρελές χαρές γύρω μου. «Καλά να τους κάνουν τους άχρηστους, με 330 ευρώ να τους έχουν που κάθονται όλη μέρα και τα ξύνουν. Που θέλουν και λεφτά με τόσο λίγες ώρες δουλειά τη μέρα και διακοπές το καλοκαίρι…. Γιατί αυτοί να παίρνουν τον ιλιγγιώδη μισθό των 1400 ευρώ κατά μέσο όρο, όταν ο άλλος δουλεύει 10 ώρες τη μέρα για 800 ευρώ; Στην πυρά οι εκπαιδευτικοί!!!! Άρον άρον σταύρωσον αυτούς!!!» Λες και οι εκπαιδευτικοί φταίνε για το πως έχει καταντήσει η δημόσια εκπαίδευση, αυτοί φταίνε για την παραπαιδεία, για τις -ανά αλλαγή υπουργού- μεγαλόπνοες μεταρρυθμίσεις (γεμίσαμε Παπανούτσους, μη χέσω…) που κάθε φορά είναι 10 βήματα πίσω, για τα άθλια σχολικά κτίρια, για τα αναλυτικά προγράμματα που είναι το στίγμα της εκάστοτε εκπαιδευτικής πολιτικής και που -στην Ελλάδα μόνο- είναι συνήθως γραμμένα στο γόνατο. Οι εκπαιδευτικοί αποφασίζουν για όλα αυτά, ως γνωστόν. Δεν σκέφτεται κανείς απ’ αυτούς που μας φτύνουν,  πως φτάσαμε στο σημείο να είναι από τις πιο απαξιωμένες επαγγελματικές ομάδες οι εκπαιδευτικοί. Και με πιο τρόπο έγινε αυτή η απαξίωση μέσα σε πολύ λίγα χρόνια. Ούτε οι γιατροί με τα τόσα φακελλάκια δεν βιώνουν τόση απαξίωση. Δεν σκέφτονται πως απαξιώνοντας την δημόσια εκπαίδευση και τους λειτουργούς της, απαξιώνεις το μέλλον του τόπου σου. Πως μπορεί όλο αυτό να ήταν στημένο και καλά σκηνοθετημένο. Τίποτε, οι δάσκαλοι φταίνε για όλα. Να γκρεμίσουμε τη δημόσια εκπαίδευση, να την παραδώσουμε στους ιδιώτες να δούμε το φως μας. Και τρελαίνομαι εντελώς όταν αυτά τ’ ακούω όχι από δεξιούς αλλά από ακροδεξιούς εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές εχθρούς της Νέας Τάξης και της Παγκοσμιοποίησης. Που είναι τόσο ανεγκέφαλοι ώστε να μην καταλαβαίνουν πως η άλωση της δημόσιας παιδείας από τους ιδιώτες είναι ένα από τους πρωταρχικούς στόχους της παγκοσμιοποίησης που σιχαίνονται. Τρελαίνομαι κι όταν τ’ ακούω από ανθρώπους που δεν τους φτάνουν να πληρώσουν το φροντιστήριο αγγλικών για τα παιδιά τους και ονειρεύονται ιδιωτικά πανεπιστήμια. Που πας ρε καραμήτρο και θες και ιδιωτικό πανεπιστήμιο, γυμνάσιο και πάει λέγοντας; Για να μείνει εντελώς αμόρφωτο το παιδί σου στον αιώνα τον άπαντα; Αυτό θέλουν να επιτύχουν, μια κοινωνία δύο ταχυτήτων, η ελίτ και η πλέμπα, κι εσύ καραμήτρο υπογράφεις με χαρά να είσαι εσύ και τα παιδιά σου για πάντα στην αναλώσιμη πλέμπα. Και τα βάζεις με το διπλανό σου γιατί έχει 100 ευρώ παραπάνω στο μισθό. Όχι ν’ ανέβει ο δικός σου που είναι άθλιος αλλά να κατέβει του διπλανού που είναι κάπως λιγότερο άθλιος.

Τσαντίζομαι περισσότερο μ’ αυτούς τους ανεγκέφαλους χειροκροτητές της αθλιότητας στην οποία θέλουν να μας ρίξουν αυτοί που μας δείχνουν με το δάχτυλο. Και δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτε γιαυτό. με την τσαντίλα μου θα μείνω να παραμιλάω μονάχη μου.

Advertisements