τώρα τι να πω;


Βαρέθηκα. Άρχισα να σιχαίνομαι τη διαδικτυακή «ζωή». Το διαδίκτυο έχει γίνει ευχή και κατάρα. Εκτονωνόμαστε όλοι βρίζοντας πολιτικούς, γράφοντας αναλύσεις, ανταλλάσσοντας αστειάκια κι εξυπνάδες και νέα, βρίζοντας ο ένας τον άλλο, κι όλ’ αυτά σε μπλογκς και φόρα και δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και μετά πάμε σινεμά, σε μπαράκια για ποτό όπου ξαναλέμε τα ίδια, αλλάζουμε κανάλι και βλέπουμε τη «Ζωή της άλλης» και ειδήσεις των 8 και ντοκιμαντέρ για τους βίσωνες. Και μετά πέφτουμε για ύπνο και ονειρευόμαστε τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη και το Έπος του ’40 ή τον Λένιν και τη μεγάλη Ρώσικη Επανάσταση, τον Τσε και τη δική του επανάσταση, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Τρότσκι. Την ώρα που κάποιοι παίζουν με τις ζωές και το μέλλον μας το timeline στο Twitter παίρνει φωτιά, στα φόρα γίνεται της πουτάνας από αλληλομπινελικώματα, το Facebook βράζει. Και οι δρόμοι είναι άδειοι. Και το πρωί η ζωή συνεχίζεται, μπαίνουμε στο λεωφορείο και πάμε στις δουλειές μας και σπρώχνουμε άλλη μια βδομάδα προς το Σαββατοκύριακο….

Advertisements

4 thoughts on “τώρα τι να πω;

  1. Ναι, και;
    Κάτσε καλά ρε λέμε. Δεν είναι ώρες για παραδόσεις και ενοχικά, ούτε γι΄απογοητεύσεις και καταθληπτικές αντιστοιχήσεις.
    Ναι, έτσι είναι όπως τα λες, αλλά όσοι από εμάς (κι εσύ μέσα σ΄αυτούς) έχουμε μερικά χιλιόμετρα γραμμένα στο κοντέρ μας, ξερουμε πότ επρέπει να κάνουμε στάσεις γι΄ανεφοδιασμό, για έλεγχο φρένων -ώστε να τα έχουμε πάντα σώα, για ανάσες και ξεκούραση.
    Σε τούτο το ταξίδι, δεν υπάρχει παράδοση και αιχμαλωσία ρε φιλενάδα, υπάρχει μόνο φθορά και θάνατος.
    Ε, δεν είναι ακόμη η ώρα μας και πρέπει να το παίξουμε έξυπνα για να ελαχιστοποιήσουμε τις φθορές.
    Στα παπαρια μας η διαδικτυακή ζωή ρε συ, ποιός την χέζει στην τελική; Εϊχε νόημα μόνο όταν οι αντικατοπτρισμοί της είχαν από πίσω τους κάτι αληθινό. Τώρα δεν υπάρχει χρόνος γι΄αντικατοπτρισμούς, μας έχει αράξει η πραγματικότητα από τα μούτρα.
    Έχουμε σοβαρότερα πράγματα να κανουμε, να κοιτάμε πως θα τα καταφέρουμε όσο το δυνατόν καλύτερα στην πραγματική ζωή και πως θα κρατήσουμε το χέρι δυό-τριών φίλων στα δύσκολα.

    Αφού αυτ’ά εχουν προτεραιότητα τώρα, δεν χρειάζεται λοιπόν να πεις τίποτα.

    Μου αρέσει!

  2. Μην απογοητεύεσαι. Είναι από την υπερφόρτωση όλο αυτό που έχουμε πάθει. Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος; Παλιά σε βασάνιζαν, έπεφτε ξύλο (όχι ότι τώρα δεν πέφτει). Τώρα σου κάνουν το μυαλό λαπά. Όπως έλεγε η Γώγου «στο μυαλό είναι ο στόχος». Αλλά, θα δεις, όπως κάποτε, με κάποιο τρόπο, ιστορικά να το δεις, venceremos.

    Μου αρέσει!

  3. Η τεχνολογία αποξενώνει,αλλά και ενώνει.Εξαρτάται από τον πομπό και τον δέκτη.
    Το μόνο σίγουρο είναι ότι η πραγματικότητα σε συνθλίβει και δεν έχεις χρόνο να τα σκεφτείς όλα αυτά διεξοδικά γιατί παίζει να καταλήξεις χαλκομανία.
    Όπως λέει και ο βλάχος,αυτό που μένει στην ουσία [από το διαδίκτυο] είναι αυτό που μπορείς να συνδέσεις με την ζωή σου,την πραγματικότητά σου.
    Όλα είναι δρόμος…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s