Χάθηκα….. Κάτι η άνοιξη, κάτι το Πάσχα που εξαφανίστηκα και δεν υπήρχε ίντερνετ και αποτοξινώθηκα, κάτι που τι να πεις πλέον; Για τις εκλογές; Το μόνο που θα έλεγα ήταν όχι στην αποχή.

Κατά τα άλλα όλα βαζίζουν σταθερά στο δρόμο του απόλυτου παράλογου. Τούμπες και κωλοτούμπες, άνθρωποι που τους ήξερα για ψηφοφόρους του ΚΚΕ θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή, δεξιοί που ορκίζονται πως θα το ρίξουν στο ΚΚΕ, κάτι Καμμένους που δεν ξέρω σε ποια κολυμπήθρα του Σιλωάμ μπήκαν και βγήκαν παρθένες «εγώ δεν ήξερα κι ας ήμουν υπουργός…», κάτι Μπένυδες που ζητάνε συγγνώμη (αλλά είπαμε… από τότε που βγήκε η «συγγνώμη» χάθηκε το φιλότιμο). Κι έναν προεκλογικό αγώνα ακόμα πιο παρανοϊκό. Ο κώλος μας καίγεται, νέα μέτρα έρχονται και στον προεκλογικό αγώνα των καναλιών το πρόβλημα που συζητούν είναι ο Τσοχατζόπουλος και η απεργία πείνας της συζύγου, οι μετανάστες που ξαφνικά αποφάσισαν να τους μαντρώσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ν’ ανοίξουν «θέσεις εργασίας» για τους γηγενείς, και οι πουτάνες που ξαφνικά θυμήθηκαν να ανακαλύψουν αν και πόσες έχουν AIDS. Και να οι φωτογραφίες για να δούνε -λέει- οι πουτανιάρηδες αν πήγαν με κάποια απ’ αυτές να ξέρουν πως να πορευτούν. Κι εγώ να απορώ. Κι αν πήγαν μεν αλλά όχι με κάποια από τις γυναίκες των φωτογραφιών θα ησυχάσουν; «ΟΚ, πήδηξα χωρίς προφύλαξη μεν αλλά δεν ήταν κάποια από τις φωτογραφημένες άρα δεν κόλλησα;» Και όλα καλά όλα ανθηρά;

Και το κράτος…. ω! το καλό μας και φοβερό κράτος!!!! Το AIDS, οι μετανάστες και τα γκέτο, οι λαμογιές του Τσοχατζό και το μαχαίρι που θα φτάσει στο κόκκαλο, όλα στο μίξερ της αλίευσης ψηφαλακίων. Σε κάποιες προηγούμενες εκλογές όλοι μιλούσαν για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ δημοτικού, κορυφαίο θέμα για προεκλογικό αγώνα στο κατώφλι της κρίσης που χτυπούσε την πόρτα μας. Τώρα, στην καρδιά της κρίσης κι ενώ ετοιμάζονται να μας πηδήξουν δίχως σάλιο ο προεκλογικός αγώνας αναφέρεται σε μετανάστες, πουτάνες και της απεργία πείνας της κυρίας του κυρίου. Έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι, εγώ είμαι σαλή ή οι άλλοι;

Άσχετο. Πόσο κομπλεξικός και καμμένος πρέπει να είσαι για να θέλεις να πηδήξεις μ’ ένα δεκάρικο τα ναυάγια των φωτογραφιών; Πόσο τελευταίος νιώθεις και θέλεις να πηδήξεις και να νιώσεις ανώτερος μια γυναίκα που δεν ξέρει τι της γίνεται από την πρέζα; Που είναι γεμάτη πληγές και μελανιές; Δεν εννοώ το αισθητικό μέρος του θέματος, εννοώ πως μόνο ένα κομπλεξικό ζώο θα ένιωθε καλά, άντρακλας μεγάλος και βαρβάτος πηδώντας γυναίκες που για κάποιο λόγο ναυάγησαν και το μόνο που μπορούν να πουλήσουν για να φάνε ή να «γίνουν», είναι ένα διαλυμένο και αποστεωμένο κορμί;

Κατά τα άλλα γυρνάω με αλλεργία στα μάτια κι από πάνω μια οφθαλμική ίωση να έχω να πορεύομαι. Το σχολικό έτος οδεύει προς το τέλος του και οι τάξεις έχουν τον αμάζευτο και η ζωή κυλάει δίχως να κοιτάει τις δικές μας μελαγχολίες/αφραγκίες/υπαρξιακά.

Advertisements