Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Το πιστεύω αυτό πλέον.

Το Σάββατο 12/05/2012 στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» έγινε το Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών του προγράμματος «Πάμε Σινεμά;». Το πρόγραμμα αυτό είχε σταματήσει το σχολικό έτος 2004-2005, παρ’ όλο που η τότε νεοεκλεγείσα υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου είχε υποσχεθεί ενθουσιασμένη (τάχα μου…) ότι είναι ένα από τα πράγματα που θα συνεχιστούν οπωσδήποτε και το οποίο κατάργησε μετά από λίγο καιρό. Τέλος πάντων, περσινά ξινά σταφύλια είναι αυτά. Εκείνη τη χρονιά είχα λάβει μέρος με το σχολείο μου αλλά δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Δεν έδεσε η ομάδα, τα παιδιά παρ’ όλο που έδειξαν ενθουσιασμό στην ιδέα να γυρίσουν ταινία, βαρέθηκαν όταν κατάλαβαν πόσες ώρες  δουλειάς χρειάζονται για να γράψουν σενάριο και να γυρίσουν ένα πεντάλεπτο ταινιάκι κι ο σύμβουλος σκηνοθέτης μάλλον μας βαριόταν κι αυτός. Παρ’ όλ’ αυτά ήταν εμπειρία που μου άρεσε και γιαυτό όταν φέτος είδα πως το πρόγραμμα  θα ξανατρέξει, το κυνήγησα και ξανέβαλα το σχολείο στο πρόγραμμα. Φέτος δεν ήμουν και μόνη αλλά συμμετείχε με ενθουσιασμό και μια συνάδελφος που άλλο που δεν θέλει άμα πρόκειται για τέτοια. Στην αρχή δεν προβλεπόταν γύρισμα ταινιών ή για την ακρίβεια θα μπορούσαν να γυρίσουν ταινία όσων σχολείων οι μαθητές θα μπορούσαν να καταβάλλουν 90 ευρώ έκαστος, πράγμα σχεδόν αδύνατον δεδομένων των συνθηκών της εποχής. Φαντάζομαι πως το κατάλαβαν νωρίς κι έτσι έψαξαν και βρήκαν χορηγούς και τα σχολεία που πήραν μέρος στο πρώτο κομμάτι του προγράμματος μπόρεσαν –εάν το επιθυμούσαν- να γυρίσουν το ταινιάκι τους. Αφιερώσαμε δύο Σαββατοκύριακα με τα παιδιά, το πρώτο να γράψουν το σενάριο και το δεύτερο για το γύρισμα. Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν κι εμείς το ίδιο.

Και φτάνουμε στην προχτεσινή μέρα, τη μέρα που θα βλέπαμε τις ταινίες και θα γινόταν η απονομή των βραβείων. Ντύθηκαν, στολίστηκαν τα κορίτσια που συμμετείχαν (σχεδόν μόνο κορίτσια συμμετείχαν) και πήγαμε στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» που ήταν ο χώρος που διοργανώθηκε το Φεστιβάλ για τη Νότια Ελλάδα ενώ κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη για τις ταινίες της Βόρειας Ελλάδας. Το πρόγραμμα μεταδόθηκε ζωντανά από τη ΝΕΤ και σε σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη.  Τα παιδιά όλων των σχολείων που συμμετείχαν (δημοτικά- γυμνάσια-λύκεια) ήταν εκεί, φορώντας τα καλά τους και με πολύ καλή διάθεση παρακολούθησαν τις ταινίες πριν την τελετή απονομής, γελούσαν κι έκαναν σχόλια, αποθέωναν τις δικές τους το κάθε σχολείο, έκαναν προγνώσεις  και περίμεναν τη βράβευση με αγωνία. Η ατμόσφαιρα σε τίποτε δεν είχε την κατήφεια και τη μιζέρια των ημερών, παρ’ όλο που τα περισσότερα ταινιάκια έδειχναν πως οι μαθητές προβληματίζονται από το κλίμα της εποχής και τις συνέπειες όλων όσων γίνονται στο παρόν και το μέλλον τους. Είχαν όμως φρεσκάδα, γέλιο, ζωντάνια.

Δόθηκαν τα δύο βραβεία για τη νότια Ελλάδα και παρακολουθήσαμε και τα αντίστοιχα της Βόρειας Ελλάδας. Ήρθε και η στιγμή για το Πανελλήνιο Βραβείο για τα δημοτικά σχολεία που δόθηκε σ’ ένα Δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης για ένα ταινιάκι με γέλιο και φρεσκάδα. Περιμέναμε όλοι με αγωνία να δούμε σε ποια πόλη θα πάει το Πανελλήνιο Βραβείο   για τα γυμνάσια και λύκεια και ναι, πήγαινε στην Αθήνα. Άκουγα γύρω μου προγνωστικά για το ποια ταινία θα το πάρει, κάπου πήρε το αυτί μου και τη δική μας ταινία. Μόλις ανακοινώθηκε η ταινία πάγωσε η αίθουσα, ο γιος μου που καθόταν δίπλα μου μου είπε «μα καλά, σ’ αυτή τη μαλακία το δώσανε; Αν είναι δυνατόν!!!!». Ήταν μια ταινία που δεν την είδα διότι με το που ξεκίνησε μου φάνηκε κακή και αδιάφορη και πήγα να καθήσω κάπου αφού τις περισσότερες τις είχαμε παρακολουθήσει όρθιοι και είχα κουραστεί. Παγωμένο χειροκρότημα στην αίθουσα αλλά τα παιδιά πήγαν καταχαρούμενα να πάρουν το βραβείο τους. Μετά απ’ αυτό ήρθε η ώρα να τη δούμε. Με το που ξεκίνησε άρχισαν τα ψυθιριστά σχόλια γύρω μου «τι μαλακία είναι αυτή ρε…» και τέτοια. Η συνάδελφος η οποία δεν την είχε δει και στην αρχή μου είπε «άσε να τη δούμε ρε συ, μπορεί να είναι καλή…» όσο περνούσε η ώρα άρχισε κι αυτή με τη σειρά της να δυσανασχετεί.  Στους τίτλους του τέλους τα καταλάβαμε όλα. Στην ταινία συμμετείχε ο γιος του διευθυντή του «Πάμε Σινεμά;» αλλά και ο ίδιος ο Αντώνης Κιούκας!!!!!

Για όσους δεν κατάλαβαν να το επαναλάβω. Πήρε βραβείο η ταινία που συμμετείχε ο γιος και ο ίδιος ο διευθυντής του προγράμματος. Πόσο πιο στημένο να ήταν δηλαδή; Τα παιδιά άρχισαν να φεύγουν με το που άναψαν τα φώτα, η βραδιά που ήταν όμορφη χάλασε στο τέλος παρ’ όλο που κανείς δεν γιούχαρε. Ίσως γιατί τα παιδιά ντράπηκαν να το κάνουν, θα ήταν και λάθος κατά τη γνώμη μου να πέσει γιούχα την ώρα που κάποια άλλα παιδιά της ηλικίας τους πήγαιναν με χαρά να πάρουν το βραβείο τους. Είχαν ακουστεί και νωρίτερα κάποιες διαμαρτυρίες όταν νωρίτερα έβγαλε έναν δεκάρικο παπαρολογίας ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΠΘ αλλά κάποιοι φώναξαν πως δεν ήταν η ώρα και σταμάτησαν. Ίσως κι αυτό να επηρέασε τον κόσμο.

Το θέμα είναι ένα. Τι μάθημα δώσατε στα παιδιά κύριε Κιούκα; Ξέρετε τι μάθημα δώσατε στο γιο σας; Πως ο έχων μπάρμπα στην Κορώνη παίρνει το βραβείο. Αυτό το μάθημα δώσατε στο γιο σας  και στα υπόλοιπα παιδιά και μάλιστα σε ζωντανή σύνδεση, σας έβλεπε πολύς κόσμος την ώρα που εσείς ο ίδιος παπαρολογούσατε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης. Όλοι το ίδιο μήνυμα πήραν. Πως σ’ αυτή τη χώρα η διαπλοκή ξεκινάει από νωρίς και ότι και να λέμε ή να προσπαθούμε να πούμε εμείς στην τάξη, έρχεται ένας Κιούκας και μας ακυρώνει.

Κύριε Κιούκα στη θέση σας δεν θα έπαιρνα καν μέρος στο διαγωνισμό, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός αυτό και μάλιστα με ταινία που ήταν εντελώς εκτός κλίματος από το πνεύμα του Φεστιβάλ. Γιαυτό επιλέξατε να είστε στη Θεσσαλονίκη; Φοβηθήκατε το γιούχα που παρ’ όλα αυτά δεν το πήρατε; Οι μαθητές στάθηκαν πιο αξιοπρεπείς από σας κύριε Κιούκα.

Advertisements