Χρόνος


Ένα πρόβλημα με τον χρόνο το έχω. Το είχα από τότε που με θυμάμαι. Από τότε που –ήμουν πάνω κάτω 4 χρόνων- έμπαινα κάτω από το τραπέζι της κουζίνας ή της τραπεζαρίας μέχρι να με τραβήξουν, για να μη μεγαλώσω. Νόμιζα βλέπετε, πως αν είμαι συνέχεια κάτω από το τραπέζι θα μ’ εμπόδιζε αυτό να μεγαλώσω μιας και είχα συνδεμμένο στο μυαλό μου το ύψος με την ηλικία. Έτσι θα ξαναγινόμουν πάλι το χαϊδεμένο μωρό της οικογένειας, θέση που έχασα εν μία νυκτί με τη γέννηση των αδελφών μου που ήρθαν δύο μαζί και φωνακλούδες.

Βέβαια όταν μεγάλωσα λίγο, συνειδητοποίησα πως το ύψος και η ηλικία δεν είχαν σχέση και βγήκα κάτω από το τραπέζι αλλά δεν σταμάτησα να αντιπαθώ το χρόνο που περνάει. Όλα τα παιδιά βιάζονταν να μεγαλώσουν, εμένα πάλι δεν με χάλαγε να περνάει πιο αργά ο χρόνος. Όταν έκλεισα τα 19, αντί να χαρώ όπως όλοι οι φίλοι μου που άφηνα πίσω μου δια παντός την εφηβεία, εγώ έκλαιγα με μαύρο δάκρυ διότι το έβλεπα σαν το σημείο εκκίνησης της αντίστροφης μέτρησης για τη ζωή μου. Σ’ όλη τη δεκαετία των 20+ είχα μια αγωνία όποτε το σκεφτόμουν. Στα 20φεύγα δεν ήθελα να το σκέφτομαι. Όταν πάτησα τα πρώτα –άντα, όλως παραδόξως, δεν έπεσα να πεθάνω. Το πήρα πολύ μαλακά. Τα δεύτερα –άντα ήταν περισσότερο δράμα, παρ’ όλο που ήμουν πλέον μαμά μικρού παιδιού και δεν είχα πολύ χρόνο για πολυτέλειες. Κι όμως, αν τα είκοσι τα είχα σαν αρχή της αντίστροφης μέτρησης φανταστείτε τι ήταν για μένα τα 40 που είχε και μια δόση αλήθειας η ιδέα πως καταρρέω. Έβλεπα τα μαλλιά μου ν’ αλλάζουν, το πρόσωπο, το σώμα… Δεν είχε σημασία αν μου φαινόταν ή μου φαίνεται η ηλικία ή όχι. Ούτε το πως νιώθω και τι κάνω στη ζωή μου, αν έχω παραιτηθεί ή όχι. Εγώ την έβλεπα πάνω μου να με βαραίνει. Την έβλεπα στον καθρέφτη και στις μικρές, αδιόρατες ίσως, αλλαγές που όμως δεν ξέφευγαν από το δικό μου μάτι. Την έβλεπα στο βλέμμα μου που ήταν τόσο διαφορετικό από κείνο που είχε εκείνο το κοριτσάκι που υπήρξα στις παλιές φωτογραφίες. Σκεφτόμουν –και σκέφτομαι- πως μόνο αυτές είχαν μείνει. Μερικές στιγμές πάνω σε χαρτί και μερικές εικόνες αποθηκευμένες στη μνήμη. Που πήγαν όλες οι υπόλοιπες; Χιλιάδες ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα που πήγαν χαμένα. Τώρα στα 40φεύγα, εκτός απ’ αυτά, σκέφτομαι ποιό θα είναι το πρώτο κομμάτι του συστήματος που θ’ αρχίσει πρώτο να καταρρέει. Το στομάχι; Η καρδιά, οι πνεύμονες, το συκώτι; Ποιό; Κάποιο θα κάνει την αρχή. Με τρομάζει αυτό γιατί έχω υγεία και διαζύγιο με τους γιατρούς. Κάνω κάθε χρόνο το τσεκ απ μου και οι τιμές είναι παιδικές, μου λένε. Κάποιο όμως θα κάνει την αρχή. Και μετά θα πρέπει να μάθω να ζω με την αρρώστεια και τον πόνο. Όπως η μαμά μου. Όπως η γιαγιά μου. Fuck!!!
Τι μ’ έπιασε και τα λέω όλα αυτά; Τίποτε ιδιαίτερο. Είναι σκέψεις μόνιμες στο κεφάλι μου. Απλά συνειδητοποίησα πως πέρασαν 21 μέρες από την Πρωτοχρονιά, πότε κιόλας; Χτες αναρωτιόμουν σε πόσο καιρό πρέπει να κάνω το ετήσιο τσεκ απ και σκεφτόμουν πως πρέπει να παραδώσω μια εργασία στις 15 του Φλεβάρη και πως δεν έχω τόσο χρόνο όσο νόμιζα. Είναι ίσως η ανάρτηση του Πάνα. Μάλλον θα είδα και κάποιο όνειρο σχετικό που δεν το θυμάμαι. Ε, χρειαζόταν κάτι περισσότερο;
Άλλωστε μια ζωή παλεύω με τις κακές σκέψεις. Συνήθως κερδίζω αλλά ξέρω πως αυτές απλά κρύβονται και καιροφυλακτούν να ορμήσουν στην πρώτη ευκαιρία…
Τη φωτογραφία την τσίμπησα από εδώ

32 thoughts on “Χρόνος

  1. Τώρα πια δεν ενδείκνυταιΗ προσφυγή στις παλιές φωτογραφίεςΗ ζωή έχει τόσες μεταπτώσειςΜην εισχωρείτε στην εποχή των ερώτωνΣτα βίαια καλοκαίρια μην υποκύπτετεΣτη σαγήνη των παλαιών φωνώνΗ κυτταρίνη διατηρεί χαμόγελα και στάσειςΣτο λυκαυγές του βίου μορφές ασάλευτεςΠου σας κοιτούν νοσταλγικά στιγμέςΑυτάρκειας που έχουν πια λησμονηθείΠρόσωπα που φτερούγισαν από κοντά σαςΗ κυτταρίνη αποκαλύπτει την απάτηΤου χρόνου μεγεθύνοντας τον άλλο χρόνοΠου παραμένει ακέραιος χωρίς τα ελάχισταΣημεία χαλασμού γι’ αυτό μην ξεσκαλίζετεΠαλιές φωτογραφίες μην αποτολμάτεΚαμία σύγκριση που θ’ αποβεί σε βάρος σαςΜη διαβάζετε αφιερώσεις αιωνίας φιλίας ή αγάπηςΜην βλέπετε γνωστούς σας καλοβαλμένους κι αρυτίδωτουςΛες και θα ξεκινήσουνε για το μεγάλο γλέντιΑποφεύγετε κάθε σας περιπλάνηση σε φωτογραφίες παλιέςΜην ταράζετε τη μακάρια γαλήνη τουςΕίναι σοφές και ξέρουν να εκδικούνται(Κλείτος Κύρου, Παραινέσεις, 1963)ΥΓ: …και μην αγχώνεσαι, σε παρακαλώ.

    Μου αρέσει!

  2. < HREF="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Curious_Case_of_Benjamin_Button" REL="nofollow">Εδώ<> και < HREF="http://www.phorum.gr/viewtopic.php?p=1712866#p1712866" REL="nofollow">εδώ<>. Αυτό σκεφτόμουν όσο σε διάβαζα.

    Μου αρέσει!

  3. @ Νάσαι καλά ΞΕΝΗ. Το θέμα όμως δεν είναι πως νιώθω (τουλάχιστον 15 χρόνια κάτω) ή πως με βλέπουν οι άλλοι. Το θέμα είναι πως ο χρόνος περνάει θέλουμε δεν θέλουμε. Κια περνάει χωρίς να τον ζούμε στην ουσία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Οι χιλιάδες χαμένες στιγμές.

    Μου αρέσει!

  4. >Αποφεύγετε κάθε σας περιπλάνηση σε φωτογραφίες παλιέςΜην ταράζετε τη μακάρια γαλήνη τουςΕίναι σοφές και ξέρουν να εκδικούνται<@ Ανώνυμε, τώρα πλέον το αποφεύγω όσο μπορώ….Όσο για το άγχος… Κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του.

    Μου αρέσει!

  5. @ ΕΧΕΤΛΑΙΕ, θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσαμε να ζήσουμε τη ζωή και από την καλή και από την ανάποδη. Τραγικό όμως μέσα σ’ έναν κόσμο που τη ζει μόνο από την καλή.Όσο για τη φωτογραφία, το βρίσκω τίμιο να λέω από που τις πήρα μια και δεν ρωτάω για να τις τσιμπήσω.Την καλημέρα μου

    Μου αρέσει!

  6. Σταυρόγκιν:Στην Αποκάλυψη ο άγγελος ορκίζεται ότι δεν θα υπάρχει πλέον χρόνος.Κυρίλοβ: Το ξέρω! Πολύ σωστά λέγεται εκεί με σαφήνεια και ακρίβεια! Όταν φτάσει ολόκληρος ο άνθρωπος στην ευτυχία, τότε δεν θα υπάρχει πια χρόνος, γιατί δεν θα χρειάζεται κανείς τίποτα. Πολύ σωστή σκέψη.Σταυρόγκιν: Πού θα τον κρύψουνε λοιπόν;Κυρίλοβ: Πουθενά! Ο χρόνος δεν είναι αντικείμενο, μα ιδέα! Θα σβήσει στο μυαλό…Ντοστογιέφσκι, «Δαιμονισμένοι» Καλη μου Daria οι σκεψεις ειναι υπουλος εχθρος πρεπει να τις εχεις υπο ελεγχο!Πραγμα που ξερω οτι μπορεις να το κανεις οποτε δεν ανησυχω!Καλημερες και φιλια!Υ.Γ.1 Tο τι το διασκεδαζω οταν η «ξενη «σε λεει μικρη μου Daria δεν περιγραφεται.Υ.Γ.2 Ελαβες το γλυκο που σου στειλαμε την Κυριακη η χαθηκε καπου στο δρομο ?? :-))

    Μου αρέσει!

  7. @ Μόνο που ο Κυρίλωφ Ιανέ μου, στο τέλος αυτοκτονεί….Κι εγώ το διασκεδάζω το «μικρή μου Daria» της Ξένης. Η αποθέωση του οξύμωρου.Έφτασε το γλυκό, ευχαριστώ.

    Μου αρέσει!

  8. ο χρόνος είναι το πιο ανεξάρτητο «πράγμα» που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή και είμαι μαζί του..αλλά αυτό το Fuck, που λες κι εσύ, είναι κάτι που φοβάμαι κι ας μην έχει δείξει τα σημάδια του ακόμα..kαι δεν είναι που το φοβάμαι για μένα..τελοσπάντων.Η 15 Φλεβάρη πλησιάζει..πώς πάει η εργασία.. :))Kαλό απόγευμα να έχεις!

    Μου αρέσει!

  9. @ Καλησπέρα lenio,είναι ανεξάρτητος ο κιορατάς και μας έχει και χεσμένους στην τελική.Όσο για την εργασία, άσε…. Ζω ένα δράμα. Είμαι σε φάση άρνησης του στιλ «τι πάω και μπλέκω» «είναι αδύνατο να το γράψω εγώ αυτό το πράγμα» «τι τα ήθελα εγώ αυτά στην ηλικία μου» και διάφορες τέτοιες μαλακίες…. Θα την κάνω όμως, που θα πάει; Πάντα έτσι γίνεται…

    Μου αρέσει!

  10. @ Αχ βρε Κάβειρε, κι εγώ πολλές φορές τον σπρώχνω το χρόνο να περάσει. Κάθε Δευτέρα όμως που λέω «πότε θα έρθει η Παρασκευή», μόλις το συνειδητοποιήσω τι λέω -τι λέμε όλοι μας- παλαβώνω. Σαν να θέλουμε να εξαφανίσουμε τις μέρες για να τις συμπυκνώσοουμε σ’ ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο που κι αυτό περνάει με δουλειές και δεν το καταλαβαίνουμε. Γάμησέ τα…

    Μου αρέσει!

  11. Βρε Δαρεία τι ιδέες είναι αυτές που μας βάζεις…. Ηλικία που τρέχει. Κοίτα τον Σων Κόνερι πόσο πιο γλυκός έγινε μετά τα 50κάτι…Δεν λεω και τότε 18 με 28 καλά ήταν… Καλύτερα δεν γίνεται νομίζω! κι αυτό είναι το ευτύχημα…Πολλοί λένε ότι θα ήθελαν να είναι 20 χρονών με το σημετινό 50άρικο μυαλό. Σκέτος Φρανακεσταιν δηλαδή….Λοιπόνξ να ένα στίχος του Γκαστίον Μπακέρο που μ αρέσει…«ο χρόνος που σε άλλους τόπους πλησιάζει επιτακτικά στα χείλη τουανθρώπου ένα κύπελλο με δηλητήριο,πρόσφερε εκεί το μεσημέρι νέκταρ και εκλεκτή αμβροσία,σαν να ‘θελε κι ο ίδιος, ο χρόνος, να ζήσει και να γίνει πρόσωπο, και να ευωχηθείσε σάρκας λείο ιστό, σε ματιάς ιριδισμό γαλαζοπράσινο….»

    Μου αρέσει!

  12. Ποιες μικρές, αδιόρατες αλλαγές, βρε Daria?Εχεις γίνει σαν πλισές!!!!LOL!Μας δουλεύεις βρε παιδί μου!Είσαι τοσο ζωηρή!και η υγεία δεν έχει απόλυτα σχέση με την ηλικία…ΟΥΤΕ Η ΟΜΟΡΦΙΑ!

    Μου αρέσει!

  13. Νομίζω πως δεν είναι ο χρόνος το θέμα μέσα στο μυαλό μας, αλλά ο θάνατος. Με το χρόνο συμφιλιωνόμαστε. Με το θάνατο κάθε φορά φτου κι απ΄την αρχή. Κι αναρωτιόμαστε και για μας: πότε και πώς άραγε;(δε βοηθάει κι παλιοχειμώνας. ξουτξουτ σκοτάδια)

    Μου αρέσει!

  14. …………..Όμως εγώ δεν ήθελα ούτε τσακάλι ουτ’ αρνίούτε τσακάλι ούτε σκυλί δεν ήθελα να γίνωήθελα μόνο ένα δέντρο να είχα γεννηθείνα στέκουν στη σκιά μου τα πουλιάνα στέκουν στα κλαδιά μου τα πουλιάνα τραγουδάνε της αγάπης τη γιορτή, να τραγουδάνε…Σα δυο μικρές αναπνοές τα χρόνια πέρασανμα εγώ ο ίδιος έμειναασπρίσαν λίγο τα μαλιά μουσκιές βαρύνανε τα μάτια μουακόμα νυχτώνω μ’ εκείνη τη βραχνή μου φυσαρμόνικαΑκόμα φεύγουν φωτισμένα τα πλοία από τον Πειραιάτα πλοία φωτισμένα τραβούν για τα νησιά…«Εγώ ήθελα να γίνω δέντρο» Χάρης k΄ Πάνος Κατσιμίχας

    Μου αρέσει!

  15. @ Καγκελάριε, όχι 20 χρόνων με μυαλό 50χρονης. Χάλια θα ήταν. Ούτε και αιώνια 20χρονη. Απλά η φθορά και η αντίστροφη μέτρηση όσο και να πεις είναι τρομαχτικά….(ωραία δεν ήταν όμως; εκείνα τα ατέλειωτα και χωρίς λόγο ξενύχτια στο «Τσαφ»;)

    Μου αρέσει!

  16. @ incontinentia, ακριβώς αυτό που λες είναι το θέμα. Φαντάζεσαι όμως να έκανα μία ανάρτηση με τίτλο, αντί για «Χρόνος», «Θάνατος»; Θα μπαίνατε όλοι με σκόρδα από δω και πέρα….

    Μου αρέσει!

  17. @ >Σα δυο μικρές αναπνοές τα χρόνια πέρασανμα εγώ ο ίδιος έμειναασπρίσαν λίγο τα μαλιά μουσκιές βαρύνανε τα μάτια μουακόμα νυχτώνω μ’ εκείνη τη βραχνή μου φυσαρμόνικαΑκόμα φεύγουν φωτισμένα τα πλοία από τον Πειραιάτα πλοία φωτισμένα τραβούν για τα νησιά…<@ Ho tsi minh, σαν τα χιόνια!!!!Φεύγουν ε; Σίγουρα φεύγουν… Αλλά δεν πάω τα 2-3 τελευταία χρόνια μαζί τους. Άφησα τα καράβια κι έπιασα τους αυτοκινητόδρομους. Τουλάχιστον έναν δρόμο τον παίρνω ακόμα κι ας μην είναι θαλασσινός.

    Μου αρέσει!

  18. @ Αυτός ο Χρόνος φαντάζομαι χθόνιε, ε; Γιατί στα ζώδια βάλσαμο δεν βρίσκω…. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρόςΣε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνειΜα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώΚάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη Θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχόςΈνα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνειΚάτω απ’ τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεόςΜες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλόΠοιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλιΠοιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δωΠες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψόΠοιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάληΠοιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δωΠες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Το όνειρο που σ’ έφερε μια μέρα ως εδώΣήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνειΜια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανόΤο ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει Θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχόςΈνα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνειΚάτω απ’ τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεόςΜες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι Ποια νήματα σ’ ενώνουν με μια άλλη θηλιάΠοια κύματα σε διώχνουν απ’ αυτό το λιμάνιΠοια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριάΠες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιάΠοια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάληΠοιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντάΠες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουνΠοια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτηΠοια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντούΠες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s