Κάθε πρωί που βγαίνω στο δρόμο αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν η ζωή να μη μοιάζει με την ταινία τρόμου που παίζει η τηλεόραση. Μυρίζει καλοκαιράκι, οι μπαλκονόπορτες είναι ανοιχτές και έρχεται αυτό το ελαφρύ αεράκι, το γεμάτο γλύκα, θέλω να τρώω φασολάκια και γεμιστές πιπεριές με φέτα, οι μαθητές δίνουν εξετάσεις και αγωνιούν για τ’ αποτελέσματα, σκέφτομαι τη θάλασσα και τον ήλιο στην παραλία, στη μύτη μου έρχεται η μυρωδιά από αντηλιακό.

Και μετά πάω στο σούπερ μάρκετ και βλέπω απ’ έξω έναν παππού σκυμμένο στα γονατά να γεμίζει ένα καροτσάκι λαϊκής με μισάνοιχτα πακέτα μακαρόνια και μπαγιάτικα λαχανικά που τα ψαρεύει από τον κάδο έξω από το σούπερ μάρκετ και η ταινία τρόμου βγαίνει στο δρόμο και με βρίσκει. Δεν είδα τι άλλο είχε στο καρότσι, ντράπηκα να ρίξω δεύτερη ματιά. Ντράπηκα που είμαι υγιής κι έχω δουλειά, ντράπηκα που μπορώ ακόμα να αγοράζω μακαρόνια και λαχανικά, ντράπηκα που μπορώ να δίνω χαρτζιλίκι στο παιδί έστω και λίγο, που ακόμα μπορώ να πιω μια μπύρα στο παρκάκι. Ντράπηκα που ονειρεύομαι τη θάλασσα. Ντράπηκα για τους φίλους που τα βγάζουν ζόρικα και δεν μπορώ να βοηθήσω, για άλλους φίλους που έχασαν μέσα σ’ ένα χρόνο το γέλιο και τη ζωντάνια τους. Ντράπηκα που ακόμα ζω μια κανονική ζωή, που έχω σπίτι και ρούχα.

Πότε θα ντραπείτε όλοι εσείς που δεν ντρέπεστε;

Advertisements