supermarketΣάββατο, 27 Ιουνίου 2015. Τις πρώτες πρωινές ώρες ο Τσίπρας έκανε διάγγελμα και εξήγγειλε δημοψήφισμα. Και μετά έγινε ο χαμός στο διαδίκυο. Στις 3 το πρωί, στην Εθνική της γειτονιάς μου είχε 15 άτομα ουρά να περιμένουν στο ΑΤΜ, μια γυναίκα κατέφτασε με ταξί και στήθηκε στην ουρά. Στην Πειραιώς μόνο 2-3. Κοιμήθηκα αργά χαζεύοντας τις πρώτες αντιδράσεις. Ξυπνάω με τηλέφωνο από τη μαμά, μετά από την αδελφή. Ανησυχούν….

Είναι Σάββατο πρωί, θέλω να βγω να πάω σούπερ μάρκετ και λαϊκή όπως κάνω κάθε Σάββατο και το σκέφτομαι….. Πόση ώρα θα πρέπει να περιμένω στο ταμείο για 2 μπουκάλια γάλα, γιαούρτια και τυρί;

Τελικά το αποφασίζω. Βγαίνω από το σπίτι φορτωμένη με τα σκουπίδια για τον κάδο, μια σακούλα για τον κάδο ανακύκλωσης και μέσα στο καρότσι λαϊκής μια τσάντα με τα χαρτιά για ανακύκλωση. Πετάω τα σκουπίδια και πρώτη στάση στο φαρμακείο.
-καλημέρα….
με χαμόγελο, όλα καλά;
– άσε, μου έχουν πάρει το κεφάλι από το πρωί, δεν φαντάζεσαι τι έχω ακούσει!!!
για πες κανένα προσωπικό συ γκάλοπ. Ναι ή όχι λέει ο λαός;
– 50-50. Οι ηλικίες μέχρι τα 50-55 ψηφίζουν ΟΧΙ, οι μεγαλύτεροι ΝΑΙ. Εσύ που πας;
– Σαββατιάτικα ψώνια ρε, ό,τι κάνω κάθε Σάββατο.
– Άντε γρήγορα μη σε πιάσει καμμιά βροχή.
Πετάω και την ανακύκλωση και σέρνοντας το καρότσι ξεκινάω για τη γύρα στη γειτονιά…

Πρώτη στάση στο χασάπη, όλα κανονικά. Δυο τρεις πελάτες ψωνίζουν τα συνηθισμένα. Πάω δίπλα στο μαγαζί με τα χύμα όσπρια και ρύζια και μπαχαρικά και ξηρούς καρπούς που έχει ανοίξει εδώ και κανένα χρόνο, έχει πολύ καλά προϊόντα και μ’ έχει κάνει πελάτη σταθερό. Ζητάω 2 κιλά ρύζι και μισό κιλό φυστίκια. Πέφτει το πρώτο γέλιο. Χαμός από το πρωί με το ρύζι, κοντεύει να μείνει από προμήθειες η γυναίκα….. Βρήκα κι εγώ μέρα να θέλω να πάρω ρύζι….. Τα φυστίκια τα έχουν γράψει στ’ αρχίδια τους, κανείς δεν ψωνίζει φυστίκια.
Παίρνω το δρόμο για σούπερ μάρκετ. Περνάω μπροστά από το ψαράδικο της γειτονιάς. Οι πάγκοι άδειοι, μόνο ένα τελάρο με λίγα ψάρια από 2-3 είδη.
– καλημέρα, τι έγινε; Στα πήραν όλα; λέω στη ψαρού
– άστα, μη τα συζητάς..
– καλά ρε, τα ψάρια δεν κρατάνε πολύ!!
– θα τα βάλουν στη κατάψυξη!!!
Να πληρώσεις την τσιπούρα και το γάβρο φρέσκα για να τα φας κατεψυγμένα το λες και μαλακία…..
Τα ψάρια τα κατεψυγμένα αγαπητοί μου εξυπνέλληνες, καταψύχονται σε βαθιά κατάψυξη αμέσως μόλις ψαρευτούν. Τα δικά σας, αυτά που «θερίσατε» από το ψαράδικο, είναι ψαρεμένα τουλάχιστον δυο τρεις μέρες πριν και το ψυγείο σας δεν είναι βαθείας καταψύξεως.

Στο δρόμο πετυχαίνω μια γνωστή, σχολική φύλακας την ξέρω από τους δρόμους. Κοντοστέκομαι και τα λέμε λιγάκι και ξαφνικά ορμάει πάνω μας μια κυρία πανικόβλητη.
– που έχει εδώ κοντά μηχάνημα τράπεζας;
– έχει δυο τρία στην Αλεξάνδρας, της λέει η γνωστή μου
– έχει ουρές ατέλειωτες, δεν θα προλάβω να πάρω χρήματα!!!
Τη στέλνουμε στην Πλ. Γκύζη, χαιρετιόμαστε και συνεχίζω γεμάτη απορία για το τι θ’ αντικρύσω βγαίνοντας στην Αλεξάνδρας.
Πολύ ήθελα να την τρολάρω και να της πω ότι δεν θα βρει τίποτε στα μηχανήματα γιατί τα σήκωσα όλα εγώ από παντού.
Στο φανάρι της Αλεξάνδρας μια κοπέλα μιλάει στο τηλέφωνο
-νταξ ντε, ας χρεωκοπήσουμε, τι να γίνει τώρα; Όλοι μαζί θα χρεωκοπήσουμε ό,τι όλοι κι εμείς!!!
Κάτι της λένε και ξαφνικά φωνάζει
– Έλεος ρε μάνα, ηρέμησε λέμε!!! Το πολύ πολύ θα πάμε στο χωριό να βαλουμε μαρούλια στον κήπο, άσε με ήσυχη!!!
Χαμογελάω, γυρνάει και με κοιτάζει
– Κοντεύει να τρελαθεί και να με τρελάνει
– Αργά σε πήρε, της απαντώ, η δική μοιυ με πήρε από το πρωί.
Ανάβει πράσινο και η κοπέλα φεύγει τρέχοντας και γελώντας
Περνάω από το Μαρινόπουλο, δεν βλέπω τεράστιες ουρές στα ταμεια αλλά δεν βλέπω και καμμιά προσφορά της προκοπής και αποφασίζω να την κάνω για ΑΒ.
Εκεί μια διαφορετική κατάσταση από το κανονικό Σάββατο, πολλά καρότσια που έχω να τα δω μήνες. Όχι πολύς λαός αλλά καρότσια, πολλά καρότσια. Παίρνω τυρί και πάω προς τα πάνω, τα μακαρόνια θα μου δείξουν τι παίζει. Όλως παραδόξως τα ράφια με τα ζυμαρικά δεν είναι άδεια, παίρνω δυο πακέτα φιογκάκια (αυτά παράγγειλε το τέκνο). Η εκπληξη είναι στα κωλόχαρτα, τα σάρωσαν ρεεεεεεεεεεε….
Παίρνω ό,τι είναι να πάρω, τσιμπάω και κάτι οδοντόκρεμες προσφορά. Γάλατα, τυριά, γιαούρτια, όλα κανονικά. Οδεύω προς το ταμείο, μπροστά μου μια οικογένεια με καρότσι. Ο λογαριασμός 100 και κάτι ευρώ.
– Κάρτα έχετε; λέει η ταμίας
– Όχι, δεν έχω κάρτα αλλά έχω κουπόνια.
Και βγάζει ένα μπλοκάκι κι αρχίζει και κόβει. Τα περνάει η ταμίας και όλοι κοιταζόμαστε μεταξύ μας με απορία.
Φεύγει η οικογένεια και ρωτάω την ταμία που την ξέρω χρόνια ενώ η κυρία από πίσω μου αναρωτιέται «που μοιράζουν κουπόνια;
– Τους τα δίνουν οι εταιρίες που δουλεύουν αντί για μισθό!!! Παλιά τα έδιναν σαν μπόνους, τώρα τα δίνουν σαν μισθό.
Ένας κύριος παραπίσω λέει:
– Με κουπόνια θα πληρώνουμε όλοι σε λίγο
– Δεν πά να πληρώνουμε και με πέτρες…., του απαντώ, το θεμα είναι να έχουν ανταλλακτική αξία.
Βάζω τα πράγματά μου στο καρότσι, το κλείνω και παίρνω το δρόμο για το σπίτι. Άργησα μ’ αυτά και μ’ αυτά και πρέπει να μαγειρέψω….

Στις τράπεζες σκηνικό ουράς. Δύο ουρές στην Εθνική και μία στην Πειραιώς, μικρότερη η δεύτερη.

Advertisements